Τρίτη, 29 Δεκεμβρίου 2015

καλύτερα



Ευχαριστώ πάρα πολύ όλους για το ενδιαφέρον και τις εισηγήσεις. Με συγκινήσατε.

Ήταν ένα ευχάριστο Σ/Κ. Γέλασα, περπάτησα σε μονοπάτια της φύσης, ξεκουράστηκα σωματικά και ψυχολογικά. Χρησιμοποίησα το κινητό μου όσο μπορούσα λιγότερο.

Γαλήνεψα αρκετά για να μπορώ να βάλω όλα τα δεδομένα κάτω και να σκεφτώ πιο ψύχραιμα.

Είμαι άτομο που φαίνεται ανθεκτικό (είτε αυτό εκφράζεται με δύναμη και αισιοδοξία στις δυσκολίες, είτε με σκληρότητα στις "απειλές") και όμως είναι ευαίσθητο και συναισθηματικό.

Και πολλά άλλα πράγματα στα οποία συνειδητοποίησα ότι θέλω δουλειά.

Θέλω να βάλω προτεραιότητες. Θέλω να χαλαρώσω και να σταματήσω να πιέζω τον εαυτό μου για τα πάντα. Επίσης θέλω να μιλήσω με κάποιον πιο ειδικό. Είδα τις εισηγήσεις και θα το ψάξω.

Θέλω να πιστεύω πως στο τέλος αυτής της περιόδου θα με περιμένει ένας καλύτερος και σοφότερος και πιο ώριμος εαυτός.


Σάββατο, 26 Δεκεμβρίου 2015

current mood

Ακολουθεί κλαψομούνικο post, οπότε αν δεν θέλεις να σου χαλάσει η διάθεση, μην το διαβάσεις.

Δεν είμαι καλά. Οι λόγοι είναι πάρα πολλοί, πού να σου τους περιγράφω αναλυτικά.. Οι κυριότεροι είναι κάποια θέματα υγείας πολύ σοβαρά στην οικογένεια (και μιλώ για σοβαρά χειρουργεία, όχι βλακείες, και τελειώνει το ένα, και κάτι άλλο σε κάποιον άλλον προκύπτει), οι άνθρωποι που χάσαμε και τώρα στις γιορτές νιώθουμε την απουσία τους ακόμα περισσότερο, τα αισθηματικά που πάνε χάλια, το διάβασμα που πάλι με πιέζει και δεν θέλω να το κάνω, ο καιρός που είναι σκατά και ειλικρινά με επηρεάζει σε απίστευτο βαθμό. Και τελικά η διάθεση στα πατώματα. Και σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις. Και μέσα σε όλα αυτά, τσουπ και το φαΐ, τσουπ και 3 κιλά, γιατί οι υδατάνθρακες και οι σοκολάτες δεν συγχωρούν, ακόμα κι αν σε κάνουν πρόσκαιρα ευτυχισμένη. Σήμερα διάβαζα κιόλας ότι η πρόσληψη ζάχαρης χειροτερεύει την κατάσταση, γιατί κάτι αυξάνεται απότομα και μετά μειώνεται απότομα στο αίμα, και αυτό συντείνει στη μελαγχολική διάθεση.

Απλώς τον τελευταίο καιρό αρχίζω να ανησυχώ ότι ίσως να είναι κάτι περισσότερο από μελαγχολία αυτό που μου συμβαίνει. Έχω την αίσθηση ότι κάτι δεν πάει καλά όταν κάθε πρωί είμαι σε άρνηση να σηκωθώ από το κρεβάτι, και το ξέρω ότι δεν είναι μόνο λόγω νύστας. Όταν δεν έχω διάθεση να κάνω μπάνιο, να πλύνω τα δόντια μου, να φτιάξω τα μαλλιά μου, και τα κάνω σαν καταναγκαστικό έργο. Όταν δεν έχω διάθεση να κάνω την οποιαδήποτε δουλειά στο σπίτι μου. Όταν δεν θέλω να δω ούτε τους φίλους μου.

Μαζεύτηκαν πολλά, και κάποια είναι εκεί για χρόνια, και κάπου τα βάζω όλα κάτω από το χαλί, και πάντα είμαι χαρούμενη και θετική, αλλά δεν θέλω πια. Και είναι άδικο κάποιοι άνθρωποι να τα έχουν σχεδόν όλα, ενώ κάποιοι άλλοι να έχουν ένα σωρό ανοιχτά μέτωπα σε όλους τους τομείς της ζωής τους. Ούτε στους φίλους μου δεν προσποιούμαι πια ότι είμαι καλά, γιατί δεν είμαι. Ούτε καν εδώ δε με νοιάζει να προσποιηθώ πλέον. Θα ήθελα να μπορώ να εξαφανιστώ έτσι για κάτι μήνες, να επιστρέψω και να έχουν λυθεί όλα.

Κι όμως επειδή δεν έχω την πολυτέλεια να καταρρεύσω, χρειάζομαι βοήθεια. Ο ψυχολόγος δεν είναι λύση επειδή δε μπορώ να τον πληρώσω. Ούτε κάποιος free ψυχολόγος είναι λύση γιατί μέχρι τις 15 του Γενάρη το πρόγραμμα μου είναι εντελώς full από οικογενειακές/ πανεπιστημιακές/ επαγγελματικές υποχρεώσεις. (Αν έχετε όμως κάτι τέτοιο υπ' όψιν σας, I would love to know). Ίσως να με βοηθούσε κάποια μουσική, ή κάτι να διαβάσω - π.χ. κάποιο βιβλίο αυτοβοήθειας. Ή κάποια ταινία. Και σίγουρα θα βοηθούσαν κάποια tips με το φαΐ (παρόλο που τελευταία, κάπως άρχισα να το ελέγχω). Εσείς τι κάνετε όταν σας πιάνει η συναισθηματική υπερφαγία; Ή όταν θέλετε να χάσετε επειγόντως κάποια κιλά; Περιμένω - είτε στα σχόλια είτε στο mail.

Και λίγο positive thinking για το τέλος γιατί πολύ το μαυρίσαμε. Το 2016 θα τελειώσει το ΜΒΑ μου. Που σημαίνει, τέλος το διάβασμα. Και επίσης αύριο φεύγω για διήμερο. Ελπίζω να νιώσω καλύτερα και μέχρι το βράδυ της Κυριακής που θα επιστρέψω, το post αυτό να μου φαίνεται γελοίο.

Καληνύχτα, να περάσετε όμορφα κι εύχομαι να σας φέρει η νέα χρονιά ότι λαχταράτε.

Τρίτη, 24 Νοεμβρίου 2015

Και μεγαλώνεις, που λες...



Και μεγαλώνεις, που λες, κι ο απόλυτος παλιός εαυτός σου έχει πια καταρρακωθεί. Γιατί πολλά λάθη τα έχεις κάνει κι εσύ ήδη, ακόμα και κάποια που έλεγες πως σ' εσένα δεν θα συνέβαιναν ποτέ. Κι έτσι μπορείς και βλέπεις τα λάθη που πάνε να κάνουν οι άλλοι με γλυκύτητα. Με κατανόηση. Κάποια λάθη έχουμε ανάγκη να τα κάνουμε. Έχουμε ανάγκη να βλέπουμε το γκρεμό μπροστά μας και να πιστεύουμε ότι θα πετάξουμε αντί να πέσουμε.

Και μεγαλώνεις, που λες, και μαθαίνεις πιο πολύ να συγχωρείς. Μετά που σου περνά ο πρώτος θυμός, οι τόνοι μέσα σου πέφτουν. Από μόνοι τους. Και καταλαβαίνεις, χωρίς να προσπαθήσεις ιδιαίτερα. Και ίσως και να συγχωρείς, δεν ξέρεις, πάντως ξέρεις πως δεν θέλεις να εκδικηθείς. Αλλά ξέρεις πως δεν θα ξεχάσεις. Και τα απόλυτα μέσα σου δεν είναι πια απόλυτα. Κι όμως αν το κάνεις αυτό, ποιες είναι οι σταθερές πια στη ζωή σου;

Και μεγαλώνεις, που λες, κι όλα εκείνα που σου έμαθαν μικρός στοιχειώνουν το είναι σου. Γιατί κάπου θα ήθελες να είσαι αυτός ο άνθρωπος που δε νιώθεις ότι είσαι, απλώς και μόνο για να τους ικανοποιήσεις λιγάκι. Θα ήθελες να είσαι πιο θρήσκος / πιο κοντά στο straight πρότυπο / πιο σταθερός στις σχέσεις σου / πιο συμβατός με το κοινωνικό πρότυπο, γενικά. Και μαθαίνεις να υποκρίνεσαι και καμιά φορά, ότι είσαι πιο κοντά σ' αυτή την ιδεατή εικόνα. Γιατί έτσι είναι η αγάπη κάποιες φορές. Να μην είσαι απόλυτα ειλικρινής με τους δικούς σου ανθρώπους, για να τους προστατέψεις.

Και μεγαλώνεις, που λες, και συνειδητοποιείς ότι η απόλυτη αγάπη, έτσι όπως τη μαθαίναμε στα παραμύθια, δεν υπάρχει. Ότι το "για πάντα" είναι μια ουτοπία. Κι εσύ αναρωτιέσαι γιατί όλα τα παραμύθια έπρεπε να σου φυτέψουν στο μυαλό αυτή την εικόνα. Και μετά διερωτάσαι πώς χειρίζεσαι αυτή την πληροφορία, κι αν ψάχνεις σχέσεις δυνατές και με πάθος ή σχέσεις ήρεμες και με διάρκεια. Κι όλο ψάχνεις τον ενδιάμεσο συνδυασμό γιατί τα θέλεις όλα, κι η ζωή όλο σε διαψεύδει.

Και μεγαλώνεις, που λες, κι είναι εκείνη η άβολη στιγμή που δεν ξέρεις τι να κάνεις, να ελπίζεις ή να παραιτηθείς, και πιάνεις τον εαυτό σου να ψελλίζει προσευχές σ' ένα θεό που δεν ξέρεις αν πιστεύεις ότι υπάρχει καλά καλά. Κάποιες στιγμές που όσο ενήλικας κι αν είσαι πια εξακολουθούν να είναι σκληρές. Έτσι γίνεται δηλαδή; Όταν μεγαλώνεις φοβάσαι περισσότερο το θάνατο; Αποφασίζεις ότι ξαφνικά πιστεύεις περισσότερο, όταν φοβάσαι για κάποιον που αγαπάς; 

Και μεγαλώνεις, που λες, και συνειδητοποιείς ότι η ζωή όλο και μικραίνει. Κι ότι η ώρα είναι τώρα.

Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2015

H τελειότερη λίστα ταξιδιού online

Βρήκα εδώ την πιο τέλεια λίστα ταξιδιού. Είναι τέλεια. Τα κουτάκια του νου της είναι παρόμοια με του δικού μου. Το psycho - οργανωμένο κομμάτι του μυαλού μου κάνει party.

P.S. Έχει που το πρωί που ακούω αεροπλάνα που πετούν χαμηλά.. Τι σκατά γίνεται; Εσηκώσαν αεροπλάνα οι Εγγλέζοι για κάπου στη γειτονιά; Παραβιάζουν το FIR μας οι Τούρκοι; Γιατί δεν μας ενημερώνει επίσημα κανένας;

Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2015

Η στιγμή που παραδέχεσαι ήττα επειδή κάτι απλά δεν πάει, πονάει και είναι λυτρωτική μαζί.

Και το soundtrack του weekend που τελειώνει.

Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου 2015

update



Αγαπώ τον Σαμπάνη (το ξαναείπα, ένεν;). Τα πάντα του. Όλα τα είδη που γράφει. Και τα ροκ του κομμάτια, και τις μπαλάντες, και τα pop.

Εδώ ξαναξεκινούν τα ασυνάρτητα posts (=χωρίς συνοχή, ούτε ιδιαίτερη προσπάθεια σύνδεσης των παραγράφων). Διαβάζουμε τώρα, πού να συνδέουμε λογικά το κείμενο.

Πού είναι η Gourounella, ποιος χάκαρε το blog της και γράφει τούρκικα; (εν τούρκικα τζείνη η γλώσσα, ένεν); Γιατί στο καλό άφησε και τον τίτλο Gourounella; Θέλω να την ξαναδιαβάσω, να δω τι έγινε με το λιοντάρι και αν έκανε παιδάκια! Ξέρει την κανένας προσωπικά;

Υποψιάζομαι ότι αυτό θα είναι το πρώτο από μια σειρά post που θα περιλαμβάνουν παράπονα του τύπου "βαρέθηκα το διάβασμα, κουράστηκα, δεν μπορώ να συγκεντρωθώ, δεν θέλω να διαβάζω άλλο". Είναι δύσκολο το διάβασμα παράλληλα με δουλειά. Ναι, είναι επιλογή μου το μάστερ μου, αλλά αυτή τη στιγμή γκρινιάζω γι' αυτήν για να εκτονωθώ λιγάκι. Ξέρεις ποιο είναι το δύσκολο; Ότι θέλει συγκέντρωση. Ότι πρέπει να είσαι καλά και ψυχολογικά και πνευματικά και σωματικά. Δεν είναι δουλειά του σπιτιού που μπορείς να την κάμεις που πάνω - που πάνω να τελειώνεις ή να την παραλείψεις. Με το διάβασμα πρέπει να είσαι 100% εκεί, και καλά, και είναι κάποια minimum πράγματα που δε μπορείς να μην τα κάνεις.

Παίρνω τηλέφωνο στο Δήμο Λεμεσού, προσπαθώ να μάθω πόση έκπτωση κάνουν σε φοιτητές για τα σκουπίδια. "Δεν ξέρουμε, να έρθετε εδώ και να σας πούμε". Μα τι στο καλό, δεν είναι standard η έκπτωση που κάνετε; Αν κάνω τα γλυκά ματάκια στον υπάλληλο δηλαδή θα μου δώσει περισσότερη; Τι σε πειράζει να μου πεις από το τηλέφωνο δηλαδή για να ξέρω; Έχει και κόσμο που ζει on a budget, θέλω να ξέρω ας πούμε, να προγραμματίσω τα οικονομικά μου, αφού δεν είμαι δημόσιος υπάλληλος στο δήμο να τα ξύνω και να μην μπορώ να δώσω μισή πληροφορία.

Προτιμώ να μεν ξαναενθουσιαστώ για τα ερωτικά στο blog. Τόσα χρόνια που έγραφα μισόλογα και πολλές φορές ούτε καν αυτά, τα βίωσα χωρίς το άγχος της δημόσιας έκθεσης. Ναι δεν είμαι celebrity αλλά το blog μου είναι δημόσια έκθεση. Μισόλογα, λοιπόν. Απλώς μου προκαλούν άγχος κάποια πράγματα που συμβαίνουν παράλληλα. Και πρέπει να βρω τον τρόπο να το διαχειριστώ. Είμαι μονοκόμματος άνθρωπος. Χρειάζομαι το one thing at a time. Άμαν πολλυνίσκουν αγχώνομαι.

Εκανόνισα ταξίδια. Αφού είμαι που είμαι χρεωκοπημένη, τουλάχιστον να παττήσω που τούτο. 

Δευτέρα, 12 Οκτωβρίου 2015

συναισθηματική τραμπάλα

Πόσες συναισθηματικές μεταπτώσεις μπορείς να (συνεχίσεις να) έχεις σε λίγες μέρες;

Για το συναισθηματικό, μάλλον δεν θα καταλάβω ποτέ γιατί έγιναν κάποια πράγματα. Ξέρω όμως ότι προσπάθησα με όλες μου τις δυνάμεις, ότι έκανα τον εγωισμό μου στην άκρη. Κι αυτό θα με κάνει να κοιμάμαι πιο ήσυχη τα βράδια. Πονάει όμως. Πονάει η σκέψη του τι θα μπορούσε να ήταν. Και του ότι τελείωσε τόσο άδοξα, χωρίς να καταλάβω καλά - καλά τους λόγους. Note to self: να θυμάμαι να μην πιστεύω τα μεγάλα και παχιά λόγια από τόσο νωρίς.

Το Σάββατο πήγα σε ένα πολύ όμορφο γάμο. Έγινε σε ένα ξωκλήσι, και ο πατέρας παρέδωσε τη νύφη πάνω σε άλογο. Το dress code ήταν western, κι έτσι τους έβλεπες όλους με καουμπόικα καπέλα και μπότες, φούστες και τσάντες με κρόσσια, καρό πουκάμισα και τζιν. Εγώ δεν ήξερα τι να βάλω, και κατέληξα σ' ένα άσπρο παντελόνι, τζιν πουκάμισο και κάτι μποτάκια που θα έφερναν λίγο σε καουμπόικα, καφέ. Εντάξει, κάπως ήμουν στο κλίμα. Σ' αυτό το γάμο δεν ήρθε ο πρίγκηπας πάνω στο άλογο, ήρθαν η πριγκίπησσα με το βασιλιά με τα άλογα, και στο τέλος έφυγαν με άλογα ο πρίγκηπας και η πριγκίπησσα.

(Παρένθεση, λόγω του γάμου συνειδητοποίησα πόσο περιοριστικό είναι για τους άλλους να τους βάλεις dress code. Για σένα μπορεί να είναι το πιο εύκολο πράγμα του κόσμου να ντυθείς με τον συγκεκριμένο τρόπο, ενώ ο άλλος μπορεί να βασανίζεται. Εγώ σκεφτόμουν από πάντα ότι θα ήθελα στο γάμο μου να τους βάλω όλους να ντυθούν αρχαιοελληνικά (για τις κοπέλες είναι εύκολο, μην μου πεις), να μην βάλει καμία, μα καμία ψηλά παπούτσια, και να φτιάξουμε για όλους στεφάνια από ελιά. Μην γελάσεις (πολύ). Η κουμπάρα μου φωνάζει ότι δεν της αρέσει ο περιορισμός όχι τακούνια. Σημείωσε ότι όλες οι φίλες μου (συμπεριλαμβανομένης της κουμπάρας μου) είναι petites. Κοντές και πάρα πολύ λεπτές. Έτσι εγώ με το 1,67 μου, που για Κυπραία με λες και πανύψηλη, και έναν κανονικό σωματότυπο, πάντα φαινόμουν πιο ψηλή δίπλα τους ακόμα κι όταν φόραγαν τακούνια κι εγώ flat, αλλά όταν έβαζα και γω τακούνια, γίγαντας. Έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν τα αγάπησα. Τα βάζω όταν το επιβάλλει απαραίτητα η περίσταση και όταν τα φοράει και ο ανταγωνισμός, αλλά ποτέ δεν ένιωσα πιο θηλυκή χάρη σ' αυτά. Μεγάλη η παρένθεση και πήγε Λευκωσία μέσω Πάφου, αλλά ΟΚ).

Έρχομαι που λες από το γάμο και βλέπω όλη τη γειτονιά γεμάτη αυτοκίνητα. Ούτε γάμο να είχαμε. Σήμερα το πρωί συνειδητοποίησα ότι εκείνη η κοπελίτσα που ήταν 19 και πέθανε χτες σε τροχαίο, μένει στη γειτονιά μου. 19 μαλάκα μου. 19. Τίποτα δεν έζησε. Εγώ δεν θέλω να πεθάνω, αλλά σκέφτομαι πως αν σκοτωθώ αύριο τα έζησα σχεδόν όλα που ήθελα στη ζωή μου. Και αγάπησα και αγαπήθηκα πολύ, και το τρελό πάθος το έχω ζήσει, και φιλίες πανέμορφες, και όμορφες οικογενειακές στιγμές (κι ας είχαμε και πολλές άσχημες), και τα φοιτητικά μου χρόνια, και με τις τρελές και με τις ήσυχες τους φάσεις, και την δουλειά, και την αναγνώριση μέσα από αυτήν (άσχετα που δεν είμαι και τόσο χαρούμενη με τα λεφτά), και ταξίδια έχω κάνει αρκετά, πιο παλιά φυσικά που δεν μετρούσα τα λεφτά. Το μόνο που θέλω σαν τρελή και δεν το έχω κάνει ακόμα είναι παιδιά. Εγώ είμαι 29 όμως. Στα 19 δεν είχα κάνει τίποτα σχεδόν από αυτά. Το σκέφτομαι και η ψυχή μου μαραζώνει. Αυτή η κοπελίτσα προχτές υπήρχε και τώρα δεν υπάρχει πια. Κι εμείς καθόμαστε και στενοχωριόμαστε για βλακείες.

Αυτό που δεν θα σταματήσει ποτέ να με συγκινεί είναι οι φίλοι μου. Ο ένας να είναι σε βάρδια, πολλές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από δω. Να του γράφω ότι δεν είμαι καλά. Να βγαίνει έξω για 5 λεπτά απλά για να με πάρει τηλέφωνο μου μιλήσει λιγάκι και να μου πει ότι με σκέφτεται και να είμαι δυνατή. Ο άλλος να κοιτάει για δουλειές και να με ενημερώνει κι εμένα. Ενώ είμαστε ανταγωνιστές ουσιαστικά, αφού είμαστε στον ίδιο κλάδο. Επειδή όταν έψαχνε δουλειά τον είχα βοηθήσει, και με όποιες συμβουλές μπορούσα να του δώσω αλλά και ενθαρρύνοντας τον - και ακούγοντας τον. Κι άλλα πολλά που συμβαίνουν με πολλούς φίλους μου, συγκινητικά καθημερινά μικροπράγματα. Είμαι ευγνώμων.

Να πηγαίνω να δω το μωρουλίνι μας, το παιδάκι της ξαδέρφης μου. Μόλις 2.5 μήνες ζωής μετράει αυτό το πλασματάκι. Η ξαδέρφη μου έχασε τον μπαμπά της όταν ήταν 5.5 μηνών έγκυος. Με πολύ σκληρό τρόπο. Πέθανε στα χέρια τους παρά το ότι προσπάθησαν να τον επαναφέρουν, μέχρι και ηλεκτροσόκ του είχαν κάνει οι νοσοκόμοι επιτόπου. Χαίρομαι που δεν έπαθε κάτι τότε το παιδάκι μας, γιατί ήταν πολύ επικίνδυνο μετά το σοκ που πέρασε η μαμά του. Χαίρομαι να βλέπω αυτό το πλασματάκι να μεγαλώνει μέρα με τη μέρα. Να βλέπω τις ματάρες του και να σκέφτομαι ότι τελικά ναι, η ζωή μπορεί να νικά το θάνατο, η δημιουργία είναι ισχυρότερη από την φθορά.

Και κάπως έτσι, από την άσχημη στην καλή διάθεση και πάλι πίσω, η ζωή να συνεχίζεται. Να σου ρίχνει και τα καλά και τα άσχημα στα μούτρα, όλα μαζί, για να σε δοκιμάσει. Κι εγώ να τρέχω από υποχρέωση σε υποχρέωση και να έχω μια θλίψη στα μάτια που δεν κρύβεται με τίποτα. Και μετά να σκέφτομαι ότι πρέπει να είμαι δυνατή για τους ανθρώπους που αγαπώ κι ότι δεν αξίζουν τη λύπη μου οι άνθρωποι που την προκάλεσαν και ήταν σκληροί απέναντί της. Και να κοιτάω τα ματάκια του μωρού μας και της μανούλας μου και να σκέφτομαι ότι αυτά είναι που αξίζουν, και σ' όποιον αρέσουμε, για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε, ειδικά αν δεν μπόρεσαν ή δεν θέλησαν αυτοί για μας. Και κάπως έτσι πρέπει να πάω για ύπνο γιατί νυστάζω άγρια πάλι. Και λέω να σε αποχαιρετήσω με αυτό το πανάρχαιο τραγούδι που μιλά στην ψυχή μου τόσο δυνατά. Επειδή όσο κι αν έχω πληγωθεί, ποτέ δεν θα παραιτηθώ από το να ψάχνω την αγάπη.


Κυριακή, 4 Οκτωβρίου 2015

σε μια βδομάδα

Πόσα μπορούν να συμβούν σε μια βδομάδα;
(θα αρχίσω να πιστεύω τα σήριαλ και τις ταινίες)

Το ερωτικό κομμάτι, που αποδείχτηκε μια τεράστια, τρελή απογοήτευση. Δεν είμαι καν καλά να το συζητήσω. Γι' αυτό και κλείνω και τα σχόλια.

Το εργασιακό κομμάτι. Μπορεί να έχω μπροστά μου την ευκαιρία της ζωής μου. Ζω το μαρτύριο της σταγόνας. Η αναμονή δεν ξέρω αν θα κρατήσει μέρες ή βδομάδες.

Το οικογενειακό κομμάτι. Η μαμά που μετά από χρόνια που παλεύει με την αρρώστια δείχνει σημάδια άσχημης επιδείνωσης και κάποιες μέρες πολύ κακές. Εγώ, που όσο κι αν προετοιμαζόμουν όλα αυτά τα χρόνια, στην πιο άσχημη μέρα έγινα κουρέλι. Και ξέρω ότι θα 'ρθουν κι άλλες. Τελικά δεν είμαι και τόσο γενναία. Δεν μπορώ να το διαχειριστώ. Απλά δεν μπορώ.

Και μέσα σε όλα αυτά και το διάβασμα που δεν περιμένει. Δεν έχω διαλέξει καν θέμα διπλωματικής. Αλλά δεν τίθεται καν θέμα να συνεχιστεί το ΜΒΑ κι άλλον ένα χρόνο. Φέτος θα τελειώσω και αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο.

Νομίζω χρειάζομαι τον χρόνο μου εκτός socials πάλι και εκτός του blog μου για να διαχειριστώ ότι μου συμβαίνει όσο καλύτερα μπορώ.

Να 'στε όλοι καλά. Ι will be back.

Πέμπτη, 10 Σεπτεμβρίου 2015

Εσύ




Που με κάνεις να συμπεριφέρομαι σαν ερωτευμένο 15χρονο, και κάνεις κι εσύ κάπως έτσι.

Που πίστεψες σε μας πολύ περισσότερο από όσο πίστεψα εγώ, and you made it happen.

Που στέκεσαι με τρυφερότητα κι αγάπη στις ανασφάλειες μου και τις αμφιβολίες μου.

Που αλλάζεις τη ζωή σου εσύ γιατί ξέρεις πως εγώ δεν μπορώ, για να είμαστε μαζί.

Που είσαι τόσο όμορφος και κάνεις σαν να μην το καταλαβαίνεις.

Που είσαι ο πιο γλυκός άνθρωπος του κόσμου.

Που έχεις κάνει αυτό το συναίσθημα που ένιωθα για χρόνια, ότι είμαι εντελώς απροστάτευτη, να εξαφανιστεί.

Το πιο υπέροχο πλάσμα που έχω γνωρίσει ποτέ.

Η απάντηση σε όλες τις προσευχές μου.

My sky full of stars.

Δεν ξέρω τι έχω κάνει για να σε αξίζω.

Αλλά είμαι ευγνώμων που μ' αγαπάς. 

Δευτέρα, 7 Σεπτεμβρίου 2015

what if you fly?



Είμαι πολύ ερωτευμένη. Νιώθω ότι έχω βρει όλα όσα έψαχνα να βρω, και για τα οποία είχα αρχίσει να απογοητεύομαι και να σκέφτομαι ότι θα πρέπει να θυσιάσω κάτι από αυτά, αν θέλω να προσγειωθώ κάποια στιγμή και να κάνω οικογένεια και παιδιά. Νιώθω ότι όλα τα πράγματα είναι στη θέση που θα έπρεπε να είναι, ότι γίνονται με τον τρόπο που θα έπρεπε να γίνονται (για μένα τουλάχιστον).

Δεν ξέρω αν θα μου βγει σε καλό. Η καχύποπτη και πάντα υποψιασμένη φύση μου φοβάται. Φοβάται πάρα πολύ. Προσπαθώ να δω μέχρι πού φτάνει ο ενθουσιασμός και το ερωτικό στοιχείο και αν έχουμε βάση να προχωρήσουμε παρακάτω. Νομίζω ότι την έχουμε. Βλέπω ότι έχουμε τα ίδια όνειρα και τους ίδιους στόχους από τη ζωή, πολλά κοινά σαν άνθρωποι και παρόμοιες συναισθηματικές αποσκευές.

Νιώθω εκείνο το φόβο που νιώθεις όταν ξέρεις ότι έχεις παραδώσει πια όλα (ή σχεδόν όλα) τα όπλα σου. Αλλά την ίδια στιγμή νιώθω και μια απέραντη χαρά που το έχω κάνει. Και μια σιγουριά μέσα μου ότι δεν θα μπορούσα να είχα κάνει διαφορετικά.

Για τους ανθρώπους όπως εμένα, που υπολογίζουν πάντα όλα τα ρίσκα τους και θέλουν πάντα να έχουν ένα στέρεο έδαφος κάτω από τα πόδια τους, ο έρωτας και η παράδοση είναι πάντα σαν μια βουτιά στο κενό. What if I fall? Oh, but my darling, what if you fly?

Τρίτη, 11 Αυγούστου 2015

προβληματισμοί

Πότε ξέρεις ότι είσαι έτοιμος να αφήσεις τους φόβους σου και να βουτήξεις στα βαθιά;

Είσαι ποτέ έτοιμος;

Πώς καταλαβαίνεις ποια θέματα είναι πραγματικά και ποια είναι στο κεφάλι σου; 

Μετρά το θετικό προαίσθημα που έχεις ή εν βλακείες τούτα ούλλα;

(Καλά λέει ένας φίλος μου ότι οι άνθρωποι που δεν πολυσκέφτονται είναι πιο ευτυχισμένοι!)



Το τραγουδάκι είναι το κόλλημα αυτής της περιόδου. Είναι καλοκαιρινό και θετική ενέργεια. Και το videoclip πολύ ωραία παραγωγή.




Δευτέρα, 3 Αυγούστου 2015

βαρεμάρες

Τι κάνεις τις μέρες που θέλεις να φύγεις επειγόντως από το γραφείο;

Δε μπορώ να συγκεντρωθώ με τίποτα...!

Πέμπτη, 23 Ιουλίου 2015

απορία

Γίνεται να κάθεσαι, να μην κάνεις τίποτα και να έχεις άγχος που δεν κάνεις τίποτα;

Είμαι καλά γιατρέ μου;

Σάββατο, 18 Ιουλίου 2015

Ανασύνταξη




Μια βδομάδα διακοπές! Επιτέλους μια βδομάδα που θα έχω πολλές στιγμές εντελώς μόνη μου. Να ανασυνταχτώ. Να ηρεμήσω τελείως, να χαλαρώσω αλλά και να σκεφτώ και να πάρω αποφάσεις. Λένε ότι οι Ταύροι είναι βραδείας καύσης. Αργούν πολύ να πάρουν αποφάσεις, σε όλους τους τομείς της ζωής τους. Όταν τις πάρουν όμως είναι οριστικές.

Θέλω να αλλάξω δουλειά. Είμαι 6 χρόνια στην ίδια. Δεν θα πάρω πολύ καλύτερα λεφτά από αυτά που παίρνω τώρα. Κι αυτά που παίρνω τώρα νιώθω πως είναι λίγα για τη δουλειά που προσφέρω. Και τα λεφτά είναι ένα μεγάλο ζήτημα κάθε μήνα. Βαρέθηκα να μετρώ τα λεφτά μου, να είμαι με το άγχος αν θα με φτάσουν, να είμαι τόσο πολύ περιορισμένη. Έχω πολύ καιρό να πάω ταξίδι και δε νομίζω να πάω σύντομα. Κι έτσι, απ' όλες τις απόψεις, νιώθω ότι έκανα τον κύκλο μου και πρέπει να αλλάξω. Δεν ξέρω πώς το κάνεις. Έχω φτάσει 2-3 φορές στα πρόθυρα να αλλάξω (εννοώντας ότι είχα φτάσει και μέχρι το interview, τη μια φορά μου είχε προταθεί και η θέση), και δεν το έχω κάνει, για διάφορους λόγους. Πάντα κοιτάω συνολικά τα δεδομένα μου εκείνη τη στιγμή. Έτσι, δεν ξέρω πώς το κάνεις αυτό. Πώς θα είναι η φορά που θα κάνω το αποφασιστικό βήμα. Μπορεί κανένας να βοηθήσει; Επίσης, υπάρχει κάποιος τρόπος να εξετάσεις αν η εταιρεία για την οποία κάνεις αίτηση είναι ΟΚ; (Εννοώ ότι δεν έχει προβλήματα και δεν είναι λίγο πριν να κλείσει. Ξέρω μεγάλη εταιρεία forex στη Λεμεσό η οποία ακούγεται από άτομα του κλάδου ότι θα κλείσει και όμως κάνει προσλήψεις!). Beatrix, έχεις καμιά συμβουλή επί του θέματος;

Προσπαθώ να οργανωθώ καλύτερα στο σπίτι! Είναι μεγάλο και έχει πολλές δουλειές. Νιώθω ότι σε πολλά πράγματα είμαι ανοργάνωτη - και το να είμαι ανοργάνωτη μου προκαλεί κάποιο άγχος. Για παράδειγμα, ποτέ δεν πάω στο supermarket και να επιστρέψω σπίτι και να πω "ΟΚ, έχεις πάρει όλα τα πράγματα που χρειαζόσουν". Ή με τις δουλειές.. Νιώθω πως δεν έχω σωστό πρόγραμμα. Π.χ. νιώθω ότι άργησα να φυλάξω τα χειμερινά μου. (Τρελάρα; Κάπως. Πάντως οι άνθρωποι που έχουν τον ψυχαναγκασμό να τα έχουν όλα οργανωμένα υποφέρουν αν δεν το κάνουν, οπότε δείξε κατανόηση). Moonlight, να ρωτήσω κάτι; Εσύ τις λίστες σου πώς τις κρατάς; Soft or hard copy?

Για το ερωτικό θέμα τι να πω; Μακάρι να μπορούσα να το δρομολογήσω κάπως, αλλά δεν μπορώ. Είμαι μόνη μου και νιώθω μόνη μου. (Δεν μ' αρέσει που πολλοί άνθρωποι το παίζοουν cool ακόμα κι όταν δεν είναι - αλλά μπορώ να το καταλάβω σαν άμυνα). Είναι το μόνο πράγμα που δυστυχώς δεν μπορείς να το προγραμματίσεις. Αν μπορούσα, θα το είχα ήδη κάνει. Ταυτίζομαι με την τουλίπα σ' αυτό το θέμα - κι εγώ θέλω να ερωτευτώ, θέλω εκείνες τις πεταλούδες στο στομάχι, θέλω να τα καταφέρω να θαυμάζω κάποιον. Ελπίζω σ' αυτό το κομμάτι να μην ηττηθώ και να με καθοδηγήσει ο φόβος μου.

Last but not least... Καμιά φορά το να μένεις Σάββατο βράδυ στο σπίτι, εντελώς μόνος, είναι εντελώς αναζωογονητικό. Καληνύχτα :)

Τρίτη, 7 Ιουλίου 2015

Κυριακή, 17 Μαΐου 2015

But if you close your eyes, does it almost feel like nothing changed at all...?

Σήμερα έδωσα το πιο δύσκολο μάθημα που έδωσα ποτέ μου! Δεν το πιστεύω ότι τέλειωσε.. Δεν μπορώ να σου περιγράψω καλά με λόγια το πόσο ανακουφισμένη νιώθω. Σαν να είχα ένα τεράστιο βάρος πάνω μου που έφυγε (sorry για την κλισέ έκφραση αλλά δεν μπορώ να το πω καλύτερα). Σε μια βδομάδα έχω άλλο ένα και τελειώνω για φέτος.

Food for thought
"But if you close your eyes, does it almost feel like nothing changed at all...?"
Σκέψου την pax του περασμένου Μάη.
Τα πάντα έχουν αλλάξει. Τα πάντα.
Κι αυτό δεν έχει να κάνει με τις εξετάσεις.
Και λατρεύω το ότι έχουν αλλάξει τα πάντα. Ακόμη κι αν δεν έγινε αναίμακτα.

Note to self: κάποια υπέροχα πλάσματα που ήταν εδώ σ' όλη τη δύσκολη διαδρομή αυτής της χρονιάς πρέπει να τα δω κι εγώ πιο σοβαρά... Και κάτι εγωισμούς που απομακρύνθηκαν ν' απομακρυνθώ κι εγώ. Οι φίλοι δεν είναι μόνο για τις εξόδους και τις καλές στιγμές.

Νιώθω τόσο ευτυχισμένη και ανακουφισμένη απόψε! Σας αγαπώ όλους.


Τρίτη, 21 Απριλίου 2015

Αμνησίες και άλλα

Κάτι είπαμε για blog - playlist; Συστήνεται η ακρόαση του πιο κάτω καθώς θα σου λέω τον πόνο μου. Επιμένουμε λατινικά.



Ξέρεις ότι κάτι πάει λάθος με τη μνήμη σου όταν...

- Έχεις ραντεβού με την καθαρίστρια για να έρθει σπίτι σου, και το ξεχνάς και μένεις μέχρι τις 7 στο γραφείο. Η καθαρίστρια θυμώνει, μάλλον δεν θα ξαναέρθει. (SOS: ξέρετε καθαρίστριες στη Λεμεσό; Θέλω απογεύματα ή Σαββατοκυρίακα. Δεν θέλω να μπαίνει κανένας σπίτι μου όταν δεν είμαι εγώ εδώ).
- Βάζεις πλύση, ξεχνάς τα ρούχα για 3-4 μέρες και μετά τα ξαναπλένεις.
- Σε παίρνει τηλέφωνο μια φίλη σου, δεν μπορείς να απαντήσεις. Σε παίρνει λίγες μέρες μετά, σε ρωτά γιατί δεν απαντάς τα τηλέφωνα και τα μηνύματα και την έχεις αγχώσει τόσο πολύ. Ποια μηνύματα, ρωτάς. Ανοίγεις τα μηνύματα, και πράγματι υπάρχει ένα μήνυμα της που δεν έχει απαντηθεί και σε ρωτά αν είσαι καλά. Αναρωτιέσαι τι στο καλό έγινε. Ακόμη και μισοκοιμισμένη να το είδες, γιατί δεν το θυμάσαι καθόλου; Γιατί έγινε τελείως delete από τη μνήμη σου;
- Παραδίδεις εργασία, ας πούμε, στον y χρόνο, ο οποίος είναι Κυριακή. Το Σαββατοκύριακο πριν, δηλαδή y πλην 7 και πλην 8, παίρνεις στο σπίτι δουλειά της δουλειάς. Νιώθεις πως έχεις πολύ χρόνο (θυμάσαι ότι έχεις ένα deadline κάπου τέλη του Απρίλη, αλλά νιώθεις ότι είναι πολύυυυυ μακριά, οπότε ας κάμεις τίποτε της δουλειάς για να προχωρά η κατάσταση). Πηγαίνεις και καμιά βόλτα.. Λίο ποτζεί... Λίο ποδά.... Έρχεται η Κυριακή το βράδυ, και συνειδητοποιείς ότι σε μια βδομάδα παραδίδεις. Δεν σώννεις καν να αγχωθείς. Εννα σιωπήσεις, να τα κάμεις τζαι κανεί.
- Στέλνεις ερωτήσεις στην καθηγήτρια σου για διευκρινίσεις και ξεχνάς να κοιτάξεις το mail του Πανεπιστημίου για 4 μέρες ενώ σε 1,5 βδομάδα παραδίδεις.
- Προγραμματίζεις skype call με τον καθηγητή σου και το ξεχνάς (.....!!!!). Ευτυχώς ο άνθρωπος είναι ευγενέστατος. Ευτυχώς που είναι πνιγμένος στη δουλειά as well, οπότε καταλαβαίνει.


Παραδέχομαι ότι ήμουν και πριν λιγάκι αφηρημένη με τα τηλέφωνα και τα μηνύματα. (Με όλα τα άλλα βέβαια ήμουν τρομερά οργανωμένη - και κυρίως με ότι είχε να κάνει με τους καθηγητές μου - οπότε τώρα που ξεχνώ τόσο σημαντικά πράγματα φρικάρω). Αλλά αυτή τη στιγμή νιώθω ότι το μυαλό μου είναι "μια σούπα που επιπλέουν πράγματα" (για να χρησιμοποιήσω την έκφραση μιας φίλης μου, την πρώτη φορά που δίναμε εξετάσεις Γλωσσολογίας). Πλέον σημειώνω τα πάντα, εκτός από το να φάω και να πάω στην τουαλέτα.


Υ.Γ.1. 32 και πόψε (μέχρι και την 2η μου εξέταση).
Υ.Γ.2. Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος να σηκωθείς από το κρεβάτι για να διαβάσεις είναι να πιεις τη νύχτα πριν κοιμηθείς έναν ποτήρατσο νερό και να μην πας τουαλέτα. tip για να ξεγελάσεις το σώμα σου: του λες ότι θα πας σε λίγο, και αποκοιμιέσαι. Σε 5 ώρες max θα έχεις ξυπνήσει. Δεν το έκανα σκόπιμα, δεν είμαι τόσο psycho. It just happened and I'm sharing the knowledge.
Υ.Γ.3. Κανένα tip για μάτια κουρασμένα από το computer? Μεν μου πείτε αποχή, αυτή τη στιγμή δεν είναι επιλογή.
Υ.Γ.4. Σε λίγες μέρες είναι τα γενέθλια μου. Νομίζω θα μου κάνω δώρο ένα μασάζ.
Υ.Γ.5. Έχασα 2 κιλά και έμεινα εκεί. Τουλάχιστον όμως δεν βάζω.
Υ.Γ.6. Το facebook είναι κλειστό εδώ και ένα ενάμιση μήνα. Δεν το άνοιξα ούτε καν από περιέργεια. Δεν το πεθύμησα καθόλου. Βρήκα πολύ χρόνο έξω από αυτό. Και επίσης, όταν ξεκολλάς τα μάτια σου από την οθόνη του κινητού, ξαφνικά τα πάντα γύρω σου γίνονται ακόμα πιο όμορφα. Τα χρώματα είναι πιο φωτεινά. Οι άνθρωποι είναι πιο κοντά σου. Ο χρόνος σου δεκαπλασιάζεται. Δοκίμασε το και θα με θυμηθείς.

Vivir mi vida

Μέχρι να τελειώσω θα το κάνουμε playlist το blog.




Αν βαριέσαι τα εισαγωγικά πήγαινε στο 1:05.



Τρίτη, 14 Απριλίου 2015

Application για υπαγόρευση στα Ελληνικά

Δεν αντέχεται το διάβασμα. Βασικά, όταν κάθομαι να διαβάσω, το 1/4 του χρόνου διαβάζω πραγματικά και τα υπόλοιπα 3/4 κάνω (ή σκέφτομαι) άσχετα πράγματα. Βρήκα κάτι προσφορές για καθαρισμούς προσώπου, σκέφτομαι πώς θέλω τις καινούριες μου κουρτίνες, ψάχνω στο Internet tutorials για το πώς να ράψεις ένα εύκολο φόρεμα, κάνω μάσκες προσώπου και μαλλιών, σκέφτομαι από πού είναι καλύτερα να πάρω τα καινούρια μου άσπρα κεριά. Γενικώς, δεν έχω όρεξη για διάβασμα, και αν είχα ποτέ, έχει εξατμιστεί πλήρως. Δεν έχω ξαναβγάλει ποτέ στη ζωή μου τόση άρνηση. Όταν θα τελειώσω θα κάνω 2-3 posts με τα ευρήματα μου για τα πιο πάνω θέματα, έτσι, να μην πάει τόση έρευνα χαμένη!

Σήμερα, σε άλλη μία έξαρση άρνησης, ανακάλυψα αυτό το πρόγραμμα.



Του υπαγορεύεις Ελληνικά και τα γράφει. Ναι, Ελληνικά. Τα γράφει εντελώς ορθογραφημένα - το έχω τσεκάρει. Εννοείται και Αγγλικά. Και ένα σωρό άλλες γλώσσες αν θέλεις. Το trial version του είναι δωρεάν, και αν θέλεις να το αγοράσεις είναι μόνο €0,75. Εγώ κατέβασα το trial και μια χαρά είναι. Περιττό να σου πω ότι ενθουσιάστηκα.


Ένα σου λέω. Μέχρι να δώσω εξετάσεις, έχουμε πολύ μέλλον ακόμα με τις "ανακαλύψεις". Τύφλα να 'χει η Ντόρα δι εξπλόρα.

Κυριακή, 12 Απριλίου 2015

A private emotion

Περάσατε ωραία το Πάσχα; Μόνο εγώ βαριέμαι τις μέρες που πρέπει να κυλήσουν με ένα συγκεκριμένο τρόπο;





Το τραγούδι το ανακάλυψα τυχαία μέσα στα πολλά playlists που παίζουν όταν φαντάζομαι ότι διαβάζω προσπαθώ να διαβάσω.


Every endless night has a dawning day
Every darkest sky has a shining ray
And it shines on you baby can't you see
You're the only one who can shine for me

It's a private emotion that fills you tonight
And a silence falls between us
As the shadows steal the light
And wherever you may find it
Wherever it may lead
Let your private emotion come to me
Come to me

When your soul is tired and your heart is weak
Do you think of love as one way street
Well it runs both ways, open up your eyes
Can't you see me here, how can you deny

It's a private emotion that fills you tonight
And a silence falls between us
As the shadows steal the light
And wherever you may find it
Wherever it may lead
Let your private emotion come to me
Come to me

Every endless night has a dawning day
Every darkest sky has a shining ray
It takes a lot to laugh as your tears go by
But you can find me here till your tears run dry

It's a private emotion...

Κυριακή, 5 Απριλίου 2015

Νυχτερινό

Απόψε διαβάζω αυτό το blog. Δώσε του μια ευκαιρία, είναι πάρα πολύ όμορφο. Ο δημιουργός του έχει ανεβάσει και αυτά, που είναι δικές του συνθέσεις. Το αγαπημένο μου είναι το Waiting for you. Το δωμάτιο μυρίζει όμορφα από τα κεριά. Καφές, παρ' όλο που είναι αργά. Ηρεμία. Μου έλειψες.


Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2015

οι πολύτιμες στιγμές



Τι έγινε
Τι δεν έγινε
Τι θα γίνει
Τι δεν θα γίνει ποτέ
Εσύ, πόσες πολύτιμες στιγμές ξόδεψες να τα σκέφτεσαι;


(από μια twitter user - μόλις το ξανανοίξω θα σου πω ποια είναι).

Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2015

"Η άνοιξη θα σε βρει όπου και να 'σαι"



Ο τίτλος είναι κλεμμένος από blogger του yupiii.gr, Το σχετικό post είναι εδώ, είμαστε σε άσχετο mood, εγώ προσωπικά δεν κατάλαβα όλα τα πράγματα που ήθελε να πει ο ποιητής, αλλά ο τίτλος του είναι όλα τα λεφτά. Σου είπα καμιά φορά πόσο με αναζωογονεί η άνοιξη; Πόσο όμορφα νιώθω που ανθίζουν τα πάντα, που τα χωράφια πρασινίζουν και γεμίζουν λουλουδάκια κίτρινα, που ανεβαίνει η θερμοκρασία γενικώς, που φοράμε πιο ελαφριά και όμορφα ρούχα; Μας τα χάλασε ο καιρός κάποιες μέρες με λίγο πιο χαμηλές θερμοκρασίες και αέρα, αλλά δεν υπάρχει γυρισμός πλέον. Ειδικά όταν περάσαμε και την εαρινή ισημερία.

Το σώμα μας είναι καλό μαζί μας όταν είμαστε κι εμείς μαζί του. Άρχισα να τρώω πιο υγιεινά, άρχισε να μου το ανταποδίδει. Το ξεφούσκωμα άρχισε και συνεχίζεται.

Δεν πεθυμώ καθόλου το facebook. Καθόλου όμως, και μου φαίνεται πάρα πολύ παράξενο. Ίσως να είναι επειδή είχα απηυδήσει; Μου τηλεφωνούν άτομα για να δουν αν είμαι καλά, διάφοροι φίλοι μου, ακόμα και συμφοιτήτρια μου από το ΜΒΑ με πήρε τηλέφωνο. Από τη μια δείχνει πόσο εθισμένη ήμουν, από την άλλη χαίρομαι που κάποια άτομα έκαναν τον κόπο να με ψάξουν εκτός.

Θετική ενέργεια παντού. Ότι και να συμβαίνει, είναι πια άνοιξη. Και αυτό είναι υπεραρκετό.

Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2015

για τον κόσμο που, ΝΑΙ, αλλάζει

Η επόμενη μου ανάρτηση θα ήθελα να ήταν για την αποχή μου από τα social media και το πόσο ελεύθερη νιώθω, αλλά ας όψεται ο Πανίκος που ανάβει φωτιές. Δεν θέλω να σχολιάσω άλλο επί του συγκεκριμένου θέματος, πιστεύω ότι έχω εκθέσει την άποψη μου αρκετά αναλυτικά στα σχόλια του συγκεκριμένου post, και στα σχόλια του αντίστοιχου post της Beatrix.

Απλά επειδή έχει αναφερθεί πολλές φορές το ότι "ο κόσμος δεν αλλάζει", ήθελα να εκφράσω τη διαφωνία μου με μερικά συγκεκριμένα παραδείγματα.

1. Μια από τις καλύτερες μου φίλες είναι υπεύθυνη για την κοινωνική εργασία. Για όσους δεν έχουν υπ' όψιν τους σε τι αναφέρομαι, όταν υπάρχουν μικροπαραβάσεις, το δικαστήριο πολλές φορές βάζει ως ποινή την κοινωνική εργασία, αντί να τους στείλει φυλακή και να τους στιγματίσει. Ή να επιβάλει πρόστιμο σε μια οικογένεια η οποία ίσως να μη μπορεί να το πληρώσει. Η κατάσταση που βρήκε όταν πήγε εκεί, απελπιστική. Ο προηγούμενος υπεύθυνος έπαιρνε τα ούλλα τέλεια στο χαλαρό, έγραφεν τους ώρες χωρίς να τις κάνουν, πολλές φορές χωρίς να παρουσιάζονται καν. Στο γραφείο, πολλές φορές μου λέει ότι πολλοί συνάδελφοι της κάθονται και πίνουν καφέ. Τι θα ήταν το πιο εύκολο να κάνει; Να πάρει κι εκείνη τη δουλειά της τέλεια χαλαρά, να μην τη νοιάζει τίποτα, να πληρώνεται και να πηγαίνει σπίτι της. Άλλωστε πολλοί από αυτούς που παρανόμησαν, το πιο πιθανό είναι να παρανομήσουν πάλι, ειδικά όταν προέρχονται από τέτοιους κύκλους ή έχουν τέτοιες παρέες. Και όμως έκανε το ακριβώς αντίθετο. Κατ' αρχήν, ξεκίνησε ηλεκτρονικό αρχείο (ναι, δεν υπήρχε καν αυτό το πράγμα προηγουμένως). Τους έβαλε σε πρόγραμμα. Κανένας δεν παίρνει extra ώρες χωρίς να τις δουλέψει, και μάλιστα μπορεί να τους γράψει και λιγότερες ώρες αν δεν δούλευαν ή αν έκαναν συνέχεια διαλείμματα. Έχουν συγκεκριμένο διάλειμμα για τσιγάρο, και όχι όποτε τους κατεβεί. Όσοι δεν έκαναν τις ώρες τους, ξαναπήγαν δικαστήριο. Μπήκαν, δηλαδή, στο πραγματικό πνεύμα της κοινωνικής εργασίας. Και όχι, δεν ήταν εύκολο. Τους πρώτους μήνες την έβλεπα με σπασμένα τα νεύρα. Κάποιες φορές, κάποιοι την απείλησαν ευθέως. Θα μου πεις, και τι αλλάζει; Πολλά αλλάζουν, αγάπη μου. Είναι πολύ σημαντικό να παίρνεις το μήνυμα ότι κάνεις μια παράβαση και "πληρώνεις" γι' αυτό. Γιατί μπορεί να υπάρχουν και άτομα που προέρχονται από τέτοια περιβάλλοντα, άρα είναι αρκετά πιθανό να "ξανακυλήσουν". Υπάρχουν όμως εκεί πέρα και παιδιά που είναι για παραβάσεις του τύπου ότι έπιασαν μοτόρα πριν τα 18. Δεν είναι σημαντικό να τα παραδειγματίσεις; Εγώ τη θαυμάζω απεριόριστα για τη δουλειά που κάνει.

2. Μια θεία μου που είναι καθηγήτρια, μου λέει για την κατάσταση που έχει ξεφύγει πλέον στα σχολεία με την παραβατικότητα των μαθητών. Μου περιέγραψε μάλιστα ένα περιστατικό. Απέναντι από το σχολείο έχει ένα περίπτερο - βιβλιοπωλείο, το οποίο δίπλα είχε μια σιδερένια κατασκευή, κάτι σαν κλουβί. Δεν ξέρω πώς βρέθηκε εκεί. Ένας από τους "μάγκες" του σχολείου μια μέρα έσπρωξε ένα κοριτσάκι μέσα και το κλείδωσε με κλειδαριά (δεν ξέρω καν πού βρήκε την κλειδαριά, δεν ρώτησα τόσες λεπτομέρειες. Ίσως να είχε άλλη χρήση το κλουβί). Το κοριτσάκι ξεκίνησε να κλαίει, και εννοείται ότι είχε τρομάξει απίστευτα με το όλο σκηνικό. Η θεία μου πρόλαβε τον νταή και εννοείται ότι του τα έψαλε κανονικότατα. Μπορούσε να σιωπήσει και να φύγει, όπως ίσως να έκαναν μερικοί άλλοι. Μπορούσε δικαιολογημένα να φοβηθεί για τη σωματική της ακεραιότητα. Εν τω μεταξύ, οι άνθρωποι από το περίπτερο προσπάθησαν να ξεκλειδώσουν και να βγάλουν το κοριτσάκι αλλά δεν τα κατάφεραν. Μετά δοκίμασαν να σπάσουν την κλειδαριά αλλά και πάλι δεν τα κατάφεραν. Στο τέλος ήρθε η Πυροσβεστική. Εννοείται ότι η θεία μου κατήγγειλε αμέσως το περιστατικό. Φυλακή δε μπορεί να πάει γιατί είναι ανήλικος, αλλά εννοείται ότι έφυγε από το σχολείο. Με συνοπτικές διαδικασίες. Δεν ξέρω τι τραύματα θα μείνουν σε αυτό το κοριτσάκι και πόσο καιρό θα του πάρει να το ξεπεράσει. Ελπίζω μόνο να έχει υποστηρικτικούς γονείς και να μπορούν να κάνουν afford έναν παιδοψυχολόγο. Θα μου πεις, και τι αλλάζει; Δεν ξέρω αν θα αλλάξει κάτι για τον μπούλη, ή αν ο δρόμος που έχει πάρει δεν έχει γυρισμό. Ξέρω μόνο ότι εκείνο το κοριτσάκι θα νιώθει πιο ασφαλές στο σχολείο του, και ξέρω ότι ο μπούλης της ιστορίας μας τιμωρήθηκε, άρα έχει πάρει το μήνυμα ότι δε μπορεί να κάνει ό,τι του κατεβεί χωρίς συνέπειες. (Το περιστατικό είναι πραγματικό, συνέβη πριν λίγες βδομάδες και ο μπούλης έχει ήδη αποβληθεί από το σχολείο). Μπορούσε να σιωπήσει, να τον αφήσει να μείνει στο σχολείο, να τρομοκρατεί το κοριτσάκι κι ένα σωρό άλλα παιδιά και να πάρει και το μήνυμα ότι θα μείνει ατιμώρητος.

Μπορώ να γράψω κι άλλα τέτοια περιστατικά, αλλά νομίζω ότι το νόημα είναι προφανές. Πράγματι ο κόσμος που ζούμε είναι μια ζούγκλα. Όμως δεν πιστεύω ότι δεν αλλάζει. Μπορεί να γίνει λίγο καλύτερος - με μικρά λιθαράκια από τον καθένα μας. (Και το να γίνει λίγο καλύτερος, δεν αφορά μόνο το να εκλείψει το bullying. Είναι χίλια δυο πράγματα). Μπορούμε βέβαια να μείνουμε και απαθείς - αλλά αυτό είναι επιλογή κι όχι μονόδρομος. Και πραγματικά πιστεύω ότι όσοι από μας έχουμε υποστεί bullying, είτε λεκτικό είτε σωματικό, θα έπρεπε να ήμασταν λιγάκι πιο ευαίσθητοι και να προστατεύουμε όσο μπορούμε τους πιο αδύναμους από μας. Δεν παριστάνω την αγία, ίσως κι εγώ να έχω πληγώσει κόσμο άθελά μου. Ίσως και στον Πανίκο να έγραψα χαρακτηρισμούς που ήταν υπερβολικοί, επειδή το post του με σόκαρε και με στενοχώρησε τόσο πολύ. Απλά επιλέγω να αγωνίζομαι κάθε μέρα να προσπαθώ να κάνω ότι καλύτερο μπορώ για να γίνει (έστω ο μικρό)κοσμος μου λίγο καλύτερος.

Υ.Γ. Πανίκο, I know you are much better than that. Διάβαζα σήμερα μια παλιά σου ανάρτηση, "το βάρος μέσα μου", που είχες γράψει ότι είχες διώξει τον άτσαλο που πείραζε την παχουλή κοπέλα και της είχες πει ότι ήταν πολύ όμορφη. Γιατί όλοι όταν είμαστε στη θέση του αδύνατου χρειαζόμαστε έναν καλό λόγο. Και κάποιον να μας καταλάβει και κάπως να μας "υπερασπιστεί", αν μπορεί.

Τρίτη, 17 Μαρτίου 2015

άσκηση θάρρους

Το πιο κάτω ποστ είναι άσκηση θάρρους.

Μέρος 1ο
Έκλεισα τα accounts μου σε facebook και twitter σήμερα. Συνειδητοποίησα ότι - ειδικά για το facebook - έγινα σκλάβος του. Κι εγώ μισώ την κάθε είδους ανελευθερία. Εκτός όμως απ' αυτό, νομίζω ότι δυσκόλευε ακόμα περισσότερο αυτή τη δύσκολη φάση που περνώ (παρά το ότι φαινομενικά κι επιφανειακά φαινόταν να βοηθά την κατάσταση). Διάβαζα μια έρευνα πρόσφατα, που έλεγε ότι, το γεγονός ότι το κινητό έχει γίνει προέκταση του χεριού μας συνδέεται με μια νευρικότητα η οποία συνδέεται με την κατάθλιψη. Το κινητό μας προσφέρει μια κάποιου είδους διέξοδο, έναν τρόπο για να περάσει η ώρα.

Όταν μπω σπίτι μετά από μια κουραστική μέρα, ανοίγω το facebook, πρώτο πρώτο. Και μετά το twitter. Και μετά τα sites που διαβάζω. Και πάλι facebook, twitter, sites, μέχρι που περνά η μέρα, κι εγώ δεν έχω κάνει τίποτα απ' αυτά που ήθελα να κάνω. Καμιά φορά είναι και το ότι η μέρα είναι τόσο κουραστική, και ψάχνω ίσως έναν τρόπο να χαλαρώσω και να ξεχαστώ - αλλά με τον τρόπο αυτό φεύγουν ώρες και ώρες. Κι εγώ δεν έχω κάνει τίποτα στο σπίτι μου, και δεν έχω διαβάσει τίποτα (που δε με παίρνει καθόλου σ' αυτή τη φάση), και μπορεί να έχω κουραστεί και περισσότερο.

Σήμερα που το έκλεισα, ανακάλυψα πόσα πράγματα μπορείς να κάνεις σε δύο ώρες! Έπλυνα ένα βουνό πιάτα, έκοψα σαλάτες, έφτιαξα το φαΐ μου, έκανα το sandwich μου για αύριο, άπλωσα τα ρούχα μου κι έβαλα κι άλλη πλύση. (Αν διαβάζει καμιά παλιά νοικοκυρά, το ξέρω ότι εσείς κάνετε πολλά περισσότερα σε δύο ώρες, αλλά για τη νέα γενιά, το κατά δύναμιν).

Μέρος 2ο
Φέτος το χειμώνα έβαλα 5 κιλά. ΠΕΝΤΕ κιλά. Είμαι ένας άνθρωπος που έχει ψυχολογικά με τα κιλά. Από τη μια το γεγονός ότι η οικογένεια του μπαμπά έχει μια τάση για παχυσαρκία, από την άλλη το γεγονός ότι έχω θεματάκια με τον θυρεοειδή μου και πρέπει πάντα να παρακολουθώ την κατάσταση, είμαι εξαιρετικά ευαίσθητη σε τέτοια θέματα. Μην ρωτάς πώς έβαλα 5 κιλά ενώ ζυγιζόμουν κάθε βδομάδα. Υπήρχαν πολλές φάσεις τους τελευταίους μήνες που ήταν το τελευταίο πράγμα που μπορούσα να σκεφτώ ήταν το αν θα φάω υγιεινό φαΐ. Επίσης φέτος δεν πήγαινα γυμναστική, ενώ πέρσι πήγαινα καθ' όλη τη διάρκεια της ακαδημαϊκής χρονιάς.

Αντιλαμβάνεσαι ότι, το γεγονός ότι έβαλα 5 κιλά σε συνδυασμό με την έλλειψη άσκησης, παραμόρφωσε το σώμα μου. Και όχι, οι φωτογραφίες που έχω στα socials ένεν κριτήριο. Είναι πρόσφατες μεν, αλλά είναι οι καλές μου. Από τη σωστή οπτική γωνία, με το μαλλί όταν είναι καλό (και όχι τις μέρες που μοιάζει να έχει τη δική του προσωπικότητα), με το ελαφρύ βάψιμο αλλά έχοντας σχηματίσει στο πρόσωπο τις κατάλληλες γωνίες και εννοείται με την κατάλληλη μπλούζα. Παραξενιά στο full, αλλά επίσης και ανασφάλεια στο full αυτή τη στιγμή της ζωής μου. Επίσης δεν είναι λύση να επιβεβαιώνομαι μέσα από φωτογραφίες. Αλλά να κοιτώ εγώ τον εαυτό μου στο δικό μου καθρέφτη και να μου αρέσω.

Όπως και να 'χει (και επειδή άρχισα να νυστάζω άγρια)... Ξεκίνησα aquaerobics και διατροφή. Το facebook και το twitter δεν θα τα ανοίξω ξανά, αν δεν χάσω τα 5 κιλά. Επιπρόσθετο κίνητρο. Το γράφω εδώ για να δεσμευτώ! Είμαι περίεργη όμως να δω πόσο θα αντέξω!

Pax

Κυριακή, 15 Μαρτίου 2015

Δεν θέλω έρωτες ρε

Μόνο τρελάρες βρίσκω τώρα τελευταία. Τρελάρες στην κυριολεξία. Αν σου πω ιστορίες θα μείνεις με το στόμα ανοιχτό, αλλά πού να τα γράφω, και επίσης χωρίς φωτογραφικά ντοκουμέντα θα νομίζεις ότι είναι ιστορίες επιστημονικής φαντασίας.

Δεν θέλω έρωτες. Δεν θα γεράσω μόνη μου, έχω πολλούς φίλους που δεν πρόκειται να παντρευτούν ποτέ. Θα μείνω γεροντοκόρη, το αποφάσισα. Δώστε μου προσφορές για καλά ράφια.

Τετάρτη, 11 Μαρτίου 2015

Love me like you do

Δεν ξέρω γιατί ένα τόσο ρομαντικό τραγούδι συνδέεται με το 50 shades of grey... but, oh well. Αγαπώ το. Και το video είναι πολύ όμορφο.

Lyrics εδώ.





P.S. 2.5 μήνες και τελειώνει η ακαδημαϊκή χρονιά. Καληνύχτα, πολλά φιλιά από μένα.

pax

Τρίτη, 3 Μαρτίου 2015

Νατάσα Μποφίλιου - Το όνομά μου

Μου το είχε στείλει ένας φίλος πριν λίγο καιρό.. Είναι απλά συγκλονιστικό.

Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης
Στίχοι: Οδυσσέας Ιωάννου
(οι στίχοι από music city)




Οι στίχοι...

Και τώρα πρέπει να βρω δυο λόγια να σου πω.
Τις βρήκα έτοιμες τις λέξεις. Δεν έφτιαξα καμία μόνη μου. Αυτό είναι άδικο για σένα. Θέλω να βρω κάτι που να είναι μόνο για σένα. Να μην χωράνε μέσα τόσοι και τόσοι. Δεν ήσουνα σαν τόσους και τόσους.
Δεν θέλω να σε ντύσω με φορεμένα ρούχα. Φθαρμένους αγκώνες και γόνατα, θα'ναι σαν να σε ντύνω με λυγίσματα, σαν να προδίδω πως εγώ τουλάχιστον σε είχα δει να κλαις. Γιατί να τους το πω; Θα καίγονται να μάθουν πως ήσουν ίδιος με κείνους, πως δεν ήσουν δα και κάτι διαφορετικό. Δεν θα τους αφήσω να σε θυμούνται στα μέτρα τους. Αν δεν πονάνε κάθε φορά, αν δεν τους σκοτώνει που δεν σε έζησαν, που δεν ήταν εκείνοι αυτό που ήμουν εγώ για σένα, που δεν θα γίνουν ποτέ αυτό που ήσουν εσύ για μένα, ας μην σε θυμούνται καθόλου.

Στον δρόμο, φεύγοντας, σταύρωσα με δύο παιδιά. Το ένα σου έμοιαζε, σε εκείνη την φωτογραφία με τους γονείς σου σε μία θάλασσα που δεν θυμόσουν.

Και με ρώτησαν: “τί τον είχες;”
Ρώτησαν εμένα, τι σε είχα!

Τους είπα πως ήσουν το όνομά μου.
Από δω και πέρα πια, μπορούν να με φωνάζουν όπως θέλουν.

Κυριακή, 22 Φεβρουαρίου 2015

Γκρίνια

Ευτυχώς που έχω και το blog κάτι τέτοιες μέρες. Είναι μέρες που δεν σου φταίει τίποτα συγκεκριμένο και νιώθεις πως αν γκρινιάζεις απλά ακούγεσαι κουραστικός στους άλλους ανθρώπους έξω από σένα.

Με λίγα λόγια η γκρίνια μου: πρέπει να έχεις ακούσει κι εσύ γι' αυτή την άσχημη γρίπη που κυκλοφορεί και όσοι την κολλήσουν θέλουν 1-2 βδομάδες για να αναρρώσουν. Ε, την κόλλησα, αλλά επειδή όλα τα κάνουμε στον υπερθετικό βαθμό, έπαθα και αμυγδαλίτιδα. Μετά από μια μέρα που δε μπορούσα καθόλου να μιλήσω, έμεινα 2 μέρες στο κρεβάτι με πυρετό και ρίγη. Τώρα είμαι καλύτερα από τον πυρετό, αλλά ακόμα πονώ λαιμό/ αυτιά/ κεφάλι. Έκατσα σπίτι αυτές τις μέρες, από χτες προσπαθώ να διαβάσω κιόλας. Το πιο ωραίο δεν στο είπα: τη μέρα που με έπιασε ο πυρετός ήταν το πρώτο μου deadline. Τελικά, κάπως τα έστειλα. Τώρα έχω άλλο ένα σε μια βδομάδα.

Βαρέθηκα να νιώθω άρρωστη τόσες μέρες, να είμαι μες το σπίτι με τόση ζέστη και να κρυώνω, να μη μπορώ να πάω ούτε μέχρι το περίπτερο γιατί κρυώνω, να πονώ μέχρι και τα αυτιά μου, να είναι παγωμένα τα πόδια μου ότι κι αν κάνω. Έχω γίνει ιδιότροπη νομίζω. Μα γιατί οι αδερφές μου κανόνισαν για τα καρναβάλια κι εμένα δε μου είπαν τίποτα; (μήπως επειδή είσαι άρρωστη και δεν πας πουθενά;). Μα γιατί δεν μου απαντούσε η μικρή μου αδερφή; (επειδή δεν είχε σήμα). Μα γιατί μου είπε μέχρι και ο μπαμπάς μου ότι είμαι εξαιρετικά ιδιότροπη τον τελευταίο καιρό; (μήπως επειδή είσαι;)

Να πρέπει να διαβάσω κιόλας (αυτό πού το βάζεις;). Γενικά αυτό με το διάβασμα φέτος με έχει κουράσει - έχω πεθυμήσει την ελευθερία του να μην το έχω καθόλου μέσα στη ζωή μου. Νιώθω ότι έχω γίνει ένα κουραστικό και κουρασμένο πλάσμα.

Τα ευχάριστα;

Σε μια βδομάδα από σήμερα θα έχω βοηθό στη δουλειά... Που σημαίνει λιγότερες ώρες overtime.. Που σημαίνει ότι τον επόμενο μήνα θα μπορώ επιτέλους να ξαναρχίσω τα aquaerobics (εν τω μεταξύ πέρσι που πήγαινα τακτικά όλο το χειμώνα, δεν με είχε πιάσει τέτοια γρίπη). Περισσότερη εκτόνωση, περισσότερη χαρά, λιγότερη γκρίνια, λιγότερες ανασφάλειες για το σώμα μου.

Σήμερα έχουμε 22 του Φλεβάρη. Σε 3 μήνες από σήμερα θα έχω τελειώσει και επίσημα (οι εξετάσεις μου είναι 17 και 23 Μαΐου). Ας προσπαθήσω να κάνω λίγη ακόμα υπομονή. Τρεις μήνες έμειναν (για φέτος).

Σε φιλώ
(η πολύ γκρινιάρα σήμερα) pax

Δευτέρα, 9 Φεβρουαρίου 2015

help needed

Παιδιά, γράψτε στα blogs σας, σας παρακαλώ. Έστω και βλακείες όπως θα γράψω εγώ τώρα. Ξηρασία, δεν υπάρχει τίποτα να διαβάσουμε. Κρίμα είναι..

Θέλω βοήθεια με κάποια πραγματάκια.




1. Θέλω να πάω στον Μαραβέγια. ΘΕΛΩ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΝΑ ΠΑΩ ΣΤΟΝ ΜΑΡΑΒΕΓΙΑ. Τις προηγούμενες 3 φορές που ήρθε είχα deadline/ ήμουν εκτός πόλης/ είχα υποχρέωση που δεν μπορούσα να αγνοήσω. Αυτή την φορά τα κανόνισε να έρθει το Σ/Κ των καρναβαλιών :/ Δεν βρίσκω παρέα να πάω, έχουν κανονίσει όλοι για καρναβαλίστικα πάρτυ! Είναι το Σάββατο 21/2 στη Λεμεσό, στη Ravens. Ποιος μπορεί να πάει;

2. Θέλω να βρω κάποιον που να κόβει γυαλιά. Μου είπαν για κάποιον δίπλα από τον Ζορμπά Πέτρου και Παύλου, αλλά όσες φορές πέρασα δεν τον είδα. Επίσης, δουλεύει μόνο Δευτέρα - Παρασκευή 8-5. Συγνώμη αλλά ο εργαζόμενος λαός δυσκολεύεται εκείνες τις ώρες. Καμιά άλλη λύση;

3. Θέλω να κάνω το μεγάλο μπάνιο του σπιτιού λίγο πιο spa κατάσταση. Θέλω να βρω άσπρες πέτρες... Σε ποια παραλία να πάω; (Μόνο άσπρες θέλω, μην με στείλετε σε καμιά που οι άσπρες θα είναι 1/100 από τις άλλες).

4. Το μπάνιο έχει μέσα έναν μπιντέ. Έναν ΜΠΙΝΤΕ. Έλεος. Μισώ αυτό το πράγμα - την ιδέα και τη χρήση του. Έχουμε το μπάνιο για να καθαρίζουμε όλα τα μέρη του σώματος μας. Τέλοσπάντων, επειδή το σπίτι δεν είναι δικό μου για να τον βγάλω, σκέφτηκα να τον διακοσμήσω. Θα βάλω και εκεί (κάποιες από) τις άσπρες πέτρες που λέγαμε, και κεριά. Καμιά ιδέα πώς να κρύψω την βρυσούλα; Σκέφτηκα να της περάσω ένα λουλούδι στο χερούλι, αλλά θα φαίνεται γελοία. Κάτι πιο ευφάνταστο;

5. Θέλω κουρτίνα του μπάνιου άσπρη ή μπεζ. Μην γελάς, όλοι νομίζουν ότι οι κουρτίνες του μπάνιου πρέπει να είναι πάντα μπλε ή γαλάζιες ή πράσινες. Με δελφινάκια ή καραβάκια ή άλλες τέτοιες μαλακίες. Αν ξέρεις κάπου που να πουλούν κουρτίνες μπάνιου με το χρώμα που θέλω, πες μου για να πάω.

Και τώρα, μετά από αυτό το εξαιρετικά σημαντικό να γραφτεί post, επιστρέφω με βαριά καρδιά στην εργασία που παραδίδω σε 8 μέρες και σχεδόν δεν έχω αρχίσει. Ευχήσου μου καλή τύχη.

Τετάρτη, 28 Ιανουαρίου 2015

το πρώτο post του 2015


αγαπημένο, παλιό τραγούδι.


Περιμένω το νερό να ζεσταθεί, πεθυμώ το πατρικό μου σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις, που σπάνια χρειαζόταν να ζεστάνω νερό. Απ' ότι θυμάμαι, το έκανα μόνο 2-3 φορές κάθε χειμώνα.

Αγόρασα ένα πάπλωμα μπορντό πανέμορφο. Και μια κουβερτούλα λιλά και γαλάζια. Και κουρτίνες στο χρώμα του κόκκινου κρασιού. Μου λείπουν αρκετά πράγματα ακόμα στο σπίτι, αλλά αρχίζει να αποκτά χαρακτήρα. Να γίνεται πιο δικό μου. Σ' ένα χρόνο από τώρα θα είναι πανέμορφο.

Μισώ τις δουλειές του σπιτιού. Είναι επίσημο. Δεν είναι μόνο το ότι είμαι τρομερά κουρασμένη και δεν έχω χρόνο. Δεν μου αρέσουν κιόλας. Ευτυχώς βρήκα επιτέλους - μετά από μήνες αναζήτησης - μία που μπορεί να έρχεται τις ώρες που την χρειάζομαι. Δηλαδή ώρες που είμαι κι εγώ μέσα.

Έκανα έκρηξη στη δουλειά. Πραγματική έκρηξη. Η κατάσταση είχε φτάσει σε τέτοιο σημείο, που αν δεν είχα σύντομα βοήθεια θα έδινα παραίτηση. Δε με νοιάζει και στα Jumbo να δουλέψω (είχα δουλέψει παλιά), και στα McDonalds, και να σερβίρω καφέδες. Μπορώ να κάνω οτιδήποτε. Και θα τα έκανα, αν δεν άλλαζε κάτι δραστικά. Και στο μέλλον μπορώ να τα κάνω, αν ποτέ μείνω χωρίς δουλειά. Πάντως, τα πράγματα αλλάζουν εντελώς από τον επόμενο μήνα. Αποφόρτιση. Περιττό να σου πω πόσο χαρούμενη είμαι γι' αυτό.

Επίσης το πήρα απόφαση πλέον μέσα μου, πως είναι κάποια άτομα στη δουλειά που ποτέ δεν θα χωνέψω. Πως πάντα θα υπάρχει ζήλεια από άτομα που βλέπουν ξεκάθαρα πως είμαι πολύ καλύτερη τους. Πως, ότι και να κάνω, ακόμα και να δικαιολογώ το καθετί, υπάρχουν άτομα που πάντα θα βρίσκουν κάτι να σχολιάζουν. Γιατί πάντα, εκείνα τα άτομα, αντί να προσπαθούν να γίνονται διαρκώς καλύτερα, αρκούνται στο να σχολιάζουν τους άλλους. Κι αυτό δεν θα αλλάξει ποτέ, ακόμη κι αν αλλάξω δουλειά. Κι εκεί θα βρω τέτοια άτομα. Οπότε, απλώς τα αγνοώ.

Με το διάβασμα έχω μείνει πίσω, λόγω δουλειάς. Πάντως, ένα έχω να σου πω. Τελείωσα τη στατιστική και ξεκίνησα γραμμικό προγραμματισμό. Πρέπει να οργανωθώ και μάλιστα σύντομα!

Νιώθω καλύτερα. Μπήκα ξανά σε διατροφικό πρόγραμμα, γιατί δεν πήγαινε άλλο. Η εξωτερική εμφάνιση είναι σημαντική. Τα 3 κιλά άμα τα βάλεις και δεν τα προσέξεις, σύντομα θα γίνουν 13. Σύντομα θα πάμε θάλασσα (before you know).

Αγαπώ τις μεγαλύτερες μέρες. Μου αρέσει το ότι νυχτώνει πλέον στις 5:30 αντί στις 4:30. Με κάνει πιο χαρούμενη. Μισώ το κρύο και τη βροχή. Ευτυχώς που γεννήθηκα σ' αυτό το νησί που είναι σχεδόν Αφρική (παρένθεση, ευτυχώς που του λείπει η θρησκεία της Βορείου Αφρικής!).

Νιώθω σαν να γράφω λίγο διεκπεραιωτικά. Ελπίζω σε λίγους μήνες να σου γράφω για έρωτες. (Θύμισε με στο επόμενο post να σου γράψω για τα προξενιά που μου κάνουν οι φίλοι μου. Πόσο τους αγαπώ που με αγαπούν!)

Κλείνω με κάτι που βρήκα στο twitter και με εκφράζει τόσο, μα τόσο πολύ:
"Όσο δίνεις σημασία στο τι σκέφτονται οι άλλοι για σένα, τους ανήκεις..."

Καληνύχτα από μένα

pax