Δευτέρα, 12 Οκτωβρίου 2015

συναισθηματική τραμπάλα

Πόσες συναισθηματικές μεταπτώσεις μπορείς να (συνεχίσεις να) έχεις σε λίγες μέρες;

Για το συναισθηματικό, μάλλον δεν θα καταλάβω ποτέ γιατί έγιναν κάποια πράγματα. Ξέρω όμως ότι προσπάθησα με όλες μου τις δυνάμεις, ότι έκανα τον εγωισμό μου στην άκρη. Κι αυτό θα με κάνει να κοιμάμαι πιο ήσυχη τα βράδια. Πονάει όμως. Πονάει η σκέψη του τι θα μπορούσε να ήταν. Και του ότι τελείωσε τόσο άδοξα, χωρίς να καταλάβω καλά - καλά τους λόγους. Note to self: να θυμάμαι να μην πιστεύω τα μεγάλα και παχιά λόγια από τόσο νωρίς.

Το Σάββατο πήγα σε ένα πολύ όμορφο γάμο. Έγινε σε ένα ξωκλήσι, και ο πατέρας παρέδωσε τη νύφη πάνω σε άλογο. Το dress code ήταν western, κι έτσι τους έβλεπες όλους με καουμπόικα καπέλα και μπότες, φούστες και τσάντες με κρόσσια, καρό πουκάμισα και τζιν. Εγώ δεν ήξερα τι να βάλω, και κατέληξα σ' ένα άσπρο παντελόνι, τζιν πουκάμισο και κάτι μποτάκια που θα έφερναν λίγο σε καουμπόικα, καφέ. Εντάξει, κάπως ήμουν στο κλίμα. Σ' αυτό το γάμο δεν ήρθε ο πρίγκηπας πάνω στο άλογο, ήρθαν η πριγκίπησσα με το βασιλιά με τα άλογα, και στο τέλος έφυγαν με άλογα ο πρίγκηπας και η πριγκίπησσα.

(Παρένθεση, λόγω του γάμου συνειδητοποίησα πόσο περιοριστικό είναι για τους άλλους να τους βάλεις dress code. Για σένα μπορεί να είναι το πιο εύκολο πράγμα του κόσμου να ντυθείς με τον συγκεκριμένο τρόπο, ενώ ο άλλος μπορεί να βασανίζεται. Εγώ σκεφτόμουν από πάντα ότι θα ήθελα στο γάμο μου να τους βάλω όλους να ντυθούν αρχαιοελληνικά (για τις κοπέλες είναι εύκολο, μην μου πεις), να μην βάλει καμία, μα καμία ψηλά παπούτσια, και να φτιάξουμε για όλους στεφάνια από ελιά. Μην γελάσεις (πολύ). Η κουμπάρα μου φωνάζει ότι δεν της αρέσει ο περιορισμός όχι τακούνια. Σημείωσε ότι όλες οι φίλες μου (συμπεριλαμβανομένης της κουμπάρας μου) είναι petites. Κοντές και πάρα πολύ λεπτές. Έτσι εγώ με το 1,67 μου, που για Κυπραία με λες και πανύψηλη, και έναν κανονικό σωματότυπο, πάντα φαινόμουν πιο ψηλή δίπλα τους ακόμα κι όταν φόραγαν τακούνια κι εγώ flat, αλλά όταν έβαζα και γω τακούνια, γίγαντας. Έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν τα αγάπησα. Τα βάζω όταν το επιβάλλει απαραίτητα η περίσταση και όταν τα φοράει και ο ανταγωνισμός, αλλά ποτέ δεν ένιωσα πιο θηλυκή χάρη σ' αυτά. Μεγάλη η παρένθεση και πήγε Λευκωσία μέσω Πάφου, αλλά ΟΚ).

Έρχομαι που λες από το γάμο και βλέπω όλη τη γειτονιά γεμάτη αυτοκίνητα. Ούτε γάμο να είχαμε. Σήμερα το πρωί συνειδητοποίησα ότι εκείνη η κοπελίτσα που ήταν 19 και πέθανε χτες σε τροχαίο, μένει στη γειτονιά μου. 19 μαλάκα μου. 19. Τίποτα δεν έζησε. Εγώ δεν θέλω να πεθάνω, αλλά σκέφτομαι πως αν σκοτωθώ αύριο τα έζησα σχεδόν όλα που ήθελα στη ζωή μου. Και αγάπησα και αγαπήθηκα πολύ, και το τρελό πάθος το έχω ζήσει, και φιλίες πανέμορφες, και όμορφες οικογενειακές στιγμές (κι ας είχαμε και πολλές άσχημες), και τα φοιτητικά μου χρόνια, και με τις τρελές και με τις ήσυχες τους φάσεις, και την δουλειά, και την αναγνώριση μέσα από αυτήν (άσχετα που δεν είμαι και τόσο χαρούμενη με τα λεφτά), και ταξίδια έχω κάνει αρκετά, πιο παλιά φυσικά που δεν μετρούσα τα λεφτά. Το μόνο που θέλω σαν τρελή και δεν το έχω κάνει ακόμα είναι παιδιά. Εγώ είμαι 29 όμως. Στα 19 δεν είχα κάνει τίποτα σχεδόν από αυτά. Το σκέφτομαι και η ψυχή μου μαραζώνει. Αυτή η κοπελίτσα προχτές υπήρχε και τώρα δεν υπάρχει πια. Κι εμείς καθόμαστε και στενοχωριόμαστε για βλακείες.

Αυτό που δεν θα σταματήσει ποτέ να με συγκινεί είναι οι φίλοι μου. Ο ένας να είναι σε βάρδια, πολλές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από δω. Να του γράφω ότι δεν είμαι καλά. Να βγαίνει έξω για 5 λεπτά απλά για να με πάρει τηλέφωνο μου μιλήσει λιγάκι και να μου πει ότι με σκέφτεται και να είμαι δυνατή. Ο άλλος να κοιτάει για δουλειές και να με ενημερώνει κι εμένα. Ενώ είμαστε ανταγωνιστές ουσιαστικά, αφού είμαστε στον ίδιο κλάδο. Επειδή όταν έψαχνε δουλειά τον είχα βοηθήσει, και με όποιες συμβουλές μπορούσα να του δώσω αλλά και ενθαρρύνοντας τον - και ακούγοντας τον. Κι άλλα πολλά που συμβαίνουν με πολλούς φίλους μου, συγκινητικά καθημερινά μικροπράγματα. Είμαι ευγνώμων.

Να πηγαίνω να δω το μωρουλίνι μας, το παιδάκι της ξαδέρφης μου. Μόλις 2.5 μήνες ζωής μετράει αυτό το πλασματάκι. Η ξαδέρφη μου έχασε τον μπαμπά της όταν ήταν 5.5 μηνών έγκυος. Με πολύ σκληρό τρόπο. Πέθανε στα χέρια τους παρά το ότι προσπάθησαν να τον επαναφέρουν, μέχρι και ηλεκτροσόκ του είχαν κάνει οι νοσοκόμοι επιτόπου. Χαίρομαι που δεν έπαθε κάτι τότε το παιδάκι μας, γιατί ήταν πολύ επικίνδυνο μετά το σοκ που πέρασε η μαμά του. Χαίρομαι να βλέπω αυτό το πλασματάκι να μεγαλώνει μέρα με τη μέρα. Να βλέπω τις ματάρες του και να σκέφτομαι ότι τελικά ναι, η ζωή μπορεί να νικά το θάνατο, η δημιουργία είναι ισχυρότερη από την φθορά.

Και κάπως έτσι, από την άσχημη στην καλή διάθεση και πάλι πίσω, η ζωή να συνεχίζεται. Να σου ρίχνει και τα καλά και τα άσχημα στα μούτρα, όλα μαζί, για να σε δοκιμάσει. Κι εγώ να τρέχω από υποχρέωση σε υποχρέωση και να έχω μια θλίψη στα μάτια που δεν κρύβεται με τίποτα. Και μετά να σκέφτομαι ότι πρέπει να είμαι δυνατή για τους ανθρώπους που αγαπώ κι ότι δεν αξίζουν τη λύπη μου οι άνθρωποι που την προκάλεσαν και ήταν σκληροί απέναντί της. Και να κοιτάω τα ματάκια του μωρού μας και της μανούλας μου και να σκέφτομαι ότι αυτά είναι που αξίζουν, και σ' όποιον αρέσουμε, για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε, ειδικά αν δεν μπόρεσαν ή δεν θέλησαν αυτοί για μας. Και κάπως έτσι πρέπει να πάω για ύπνο γιατί νυστάζω άγρια πάλι. Και λέω να σε αποχαιρετήσω με αυτό το πανάρχαιο τραγούδι που μιλά στην ψυχή μου τόσο δυνατά. Επειδή όσο κι αν έχω πληγωθεί, ποτέ δεν θα παραιτηθώ από το να ψάχνω την αγάπη.


8 σχόλια:

  1. γεια σου ρε παξ...

    ττιπ: τα παχιά τα λόγια, ούτε μετά να τα ακούς και να τα πιστεύεις, και καπως έτσι γινόμαστε αυτά τα πλάσματα, που μόνο πράξεις βλέπουμε, και πάλι, δεν το πστεύουμε.

    έγραψες πολύ όμορφα. χωρίς λόγο η ζωή μας, πάλε θα την ζήσουμε με θάρρος, φιλιά πολλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ε ναι. που κάπου πηγάζει τούτη η δυσπιστία που αναπτύσσουμε σαν άνθρωποι.

      Πάντα με θάρρος. κι ας ερωτευόμαστε τόσο δυνατά και στουκάρουμε στον τοίχο.

      φιλιά κι από μένα

      Διαγραφή
  2. <3 το τραγούδι
    Νιώθω σε σε όλα. Εντάξει, εκτός από τον αρχαιοελληνικό γάμο (αν και εγώ έχω έτοιμο το ρούχο, όντως εν δύσκολο για τους άντρες, εν κρίμα).
    Επήα την Παρασκευή να δω τη ξαδέρφη που γέννησε μια μέρα πριν. Ήταν πρησμένη, είχε ρουφήσει 2 μπουκάλες αίμα την προηγούμενη νύχτα, κουρασμένη, και εμίλαν για το μωράκι τζαι εθώρες άλλο πλάσμα να μιλά. Τόσο όμορφα ένιωθε. Τζαι λαλώ γάμα τα ούλλα ρε φίλε, άμα έχεις τέτοιους λόγους να είσαι ευτυχισμένος τι άλλο θέλεις; Περιττό να πούμε εγώ δεν ξέρω αν θέλω μωρά, προς το παρόν απλά φοϊτσιάζει με η ιδέα.
    Κατά τα άλλα τζι εγώ κάμνω τες ίδιες σκέψεις που την αρχή με το "εγώ προσπάθησα τζαι είμαι εντάξει με τον εαυτό μου, παρόλο που με σκοτώνει το ότι εν έχω απαντήσεις" ως το τέλος με το τραγούδι. Τζι ας με πουν κυκλοθυμική. Βρίσκω το νορμάλ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. :)

      Εν καλά η ξαδέρφη σου τωρά; Το μωρό; Πραγματικά εγώ τα μωρά βρίσκω τα το μεγαλείο της γυναικείας φύσης. Τι άλλο να θέλεις μετά που τζείνο; Τι υπάρχει πιο ανώτερο;

      Γιατί να σε πουν κυκλοθυμική; Ενεν τούτο το "σωστό"; Μετρά κάτι για σένα = προσπαθείς ως το τέλος. Αλλιώς σημαίνει δεν σήμαινε και τόσα πολλά ή δεν σήμαινε τίποτε. Και το να μην έχεις απαντήσεις πάλι κάτι σημαίνει για τον άλλο, που πρέπει να το λάβεις σοβαρά υπόψιν. Ότι εν τον κόφτει και τόσο πολλά.

      Διαγραφή
    2. Όλα καλά με μάμμα και μωρό. :)
      Γενικά δεν ξέρω. Για μένα εν τζαι το θέμα ισορροπίας. Να μπορείς να είσαι μάνα αλλά να μεν χάσεις και τον εαυτό σου επειδή έγινες μάνα. Αλλά τούτο έννα το σκεφτώ μετά που έννα βρεθώ σε φάση που εν το επόμενο βήμα. Με τον ψυχολόγο μου. Γιατί ακόμα είμαι σε φάση φοβίας.

      Διαγραφή
    3. Ωραία, χαίρομαι!

      Παντού τούτη η γέρημη η ισορροπία - και κανένας δεν μπορεί να ισχυριστεί τέλεια ότι τα καταφέρνει. Ένας πολύ σοφός (θεωρώ) στίχος λέει "ο καθένας το παλεύει όπως ξέρει και μπορεί". Meaning, αναλόγως του τι του έτυχε στη ζωή του, τι χαρακτήρας είναι, τι δυνάμεις έχει, πόσες επιλογές actually έχει.

      Διαγραφή
  3. Ανώνυμος12/10/15 12:22

    Τελικά, αυτά τα μεγάλα και παχιά λόγια προκαλούν μεγάλη και χοντρή ζημιά σε όποιον τ' ακούει... Ακόμα κι έτσι, όμως, πλέον θα είσαι πιο υποψιασμένη και έτοιμη να αντιμετωπίσεις τέτοιες καταστάσεις.

    Συχνά εμείς οι άνθρωποι ασχολούμαστε με βλακείες και ξεχνάμε να ζούμε μέχρι να έρθει μια ανατροπή για να μάς υπενθυμίσει ότι είμαστε απλώς περαστικοί...

    Καταλαβαίνω ότι οι πληγές είναι ακόμη νωπές, όμως θέλω να σε συγχαρώ που αντλείς ελπίδα και αισιοδοξία από όπου μπορείς! Σταδιακά θα ξαναβρείς τον εαυτό σου και τις ισορροπίες σου. Πάρε όσο χρόνο χρειάζεσαι! :)

    Π.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τεράστια ζημιά Π. μου. Όμως πόσο πιο καχύποπτη να γίνω πια;

      Έχεις δίκαιο. Χρειάζεται καμιά φορά ένα γερό σκούντηγμα για να ξυπνήσουμε και να εστιάσουμε στα σοβαρά. Κρίμα που συνήθως το σκούντηγμα αυτό έχει να κάνει με ένα άσχημο γεγονός στη ζωή κάποιου άλλου.

      Μακάρι Π. μου. One day at a time. Μόνο έτσι.

      Διαγραφή