Τετάρτη, 28 Ιανουαρίου 2015

το πρώτο post του 2015


αγαπημένο, παλιό τραγούδι.


Περιμένω το νερό να ζεσταθεί, πεθυμώ το πατρικό μου σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις, που σπάνια χρειαζόταν να ζεστάνω νερό. Απ' ότι θυμάμαι, το έκανα μόνο 2-3 φορές κάθε χειμώνα.

Αγόρασα ένα πάπλωμα μπορντό πανέμορφο. Και μια κουβερτούλα λιλά και γαλάζια. Και κουρτίνες στο χρώμα του κόκκινου κρασιού. Μου λείπουν αρκετά πράγματα ακόμα στο σπίτι, αλλά αρχίζει να αποκτά χαρακτήρα. Να γίνεται πιο δικό μου. Σ' ένα χρόνο από τώρα θα είναι πανέμορφο.

Μισώ τις δουλειές του σπιτιού. Είναι επίσημο. Δεν είναι μόνο το ότι είμαι τρομερά κουρασμένη και δεν έχω χρόνο. Δεν μου αρέσουν κιόλας. Ευτυχώς βρήκα επιτέλους - μετά από μήνες αναζήτησης - μία που μπορεί να έρχεται τις ώρες που την χρειάζομαι. Δηλαδή ώρες που είμαι κι εγώ μέσα.

Έκανα έκρηξη στη δουλειά. Πραγματική έκρηξη. Η κατάσταση είχε φτάσει σε τέτοιο σημείο, που αν δεν είχα σύντομα βοήθεια θα έδινα παραίτηση. Δε με νοιάζει και στα Jumbo να δουλέψω (είχα δουλέψει παλιά), και στα McDonalds, και να σερβίρω καφέδες. Μπορώ να κάνω οτιδήποτε. Και θα τα έκανα, αν δεν άλλαζε κάτι δραστικά. Και στο μέλλον μπορώ να τα κάνω, αν ποτέ μείνω χωρίς δουλειά. Πάντως, τα πράγματα αλλάζουν εντελώς από τον επόμενο μήνα. Αποφόρτιση. Περιττό να σου πω πόσο χαρούμενη είμαι γι' αυτό.

Επίσης το πήρα απόφαση πλέον μέσα μου, πως είναι κάποια άτομα στη δουλειά που ποτέ δεν θα χωνέψω. Πως πάντα θα υπάρχει ζήλεια από άτομα που βλέπουν ξεκάθαρα πως είμαι πολύ καλύτερη τους. Πως, ότι και να κάνω, ακόμα και να δικαιολογώ το καθετί, υπάρχουν άτομα που πάντα θα βρίσκουν κάτι να σχολιάζουν. Γιατί πάντα, εκείνα τα άτομα, αντί να προσπαθούν να γίνονται διαρκώς καλύτερα, αρκούνται στο να σχολιάζουν τους άλλους. Κι αυτό δεν θα αλλάξει ποτέ, ακόμη κι αν αλλάξω δουλειά. Κι εκεί θα βρω τέτοια άτομα. Οπότε, απλώς τα αγνοώ.

Με το διάβασμα έχω μείνει πίσω, λόγω δουλειάς. Πάντως, ένα έχω να σου πω. Τελείωσα τη στατιστική και ξεκίνησα γραμμικό προγραμματισμό. Πρέπει να οργανωθώ και μάλιστα σύντομα!

Νιώθω καλύτερα. Μπήκα ξανά σε διατροφικό πρόγραμμα, γιατί δεν πήγαινε άλλο. Η εξωτερική εμφάνιση είναι σημαντική. Τα 3 κιλά άμα τα βάλεις και δεν τα προσέξεις, σύντομα θα γίνουν 13. Σύντομα θα πάμε θάλασσα (before you know).

Αγαπώ τις μεγαλύτερες μέρες. Μου αρέσει το ότι νυχτώνει πλέον στις 5:30 αντί στις 4:30. Με κάνει πιο χαρούμενη. Μισώ το κρύο και τη βροχή. Ευτυχώς που γεννήθηκα σ' αυτό το νησί που είναι σχεδόν Αφρική (παρένθεση, ευτυχώς που του λείπει η θρησκεία της Βορείου Αφρικής!).

Νιώθω σαν να γράφω λίγο διεκπεραιωτικά. Ελπίζω σε λίγους μήνες να σου γράφω για έρωτες. (Θύμισε με στο επόμενο post να σου γράψω για τα προξενιά που μου κάνουν οι φίλοι μου. Πόσο τους αγαπώ που με αγαπούν!)

Κλείνω με κάτι που βρήκα στο twitter και με εκφράζει τόσο, μα τόσο πολύ:
"Όσο δίνεις σημασία στο τι σκέφτονται οι άλλοι για σένα, τους ανήκεις..."

Καληνύχτα από μένα

pax

6 σχόλια:

  1. Ανώνυμος28/1/15 03:55

    Για κάποιο λόγο δεν με εξέπληξε η έκρηξή σου στη δουλειά. Είναι άλλο να χρειαστεί να δουλέψεις περισσότερη ώρα και να επωμιστείς κάποιες επιπλέον ευθύνες κι είναι άλλο να σε βαρυφορτώνουν διαρκώς εκμεταλλευόμενοι τις καταστάσεις! Και πολύ άντεξες, έχω να πω!

    Όσο για τη ζήλια, ενδημεί στο εργασιακό περιβάλλον και βρίσκει πρόσφορο έδαφος για να εκδηλωθεί σε όλο της το μεγαλείο (τι είπα ο άνθρωπος...). Δεν είναι εύκολο να προσπερνάς τους κακοπροαίρετους, ωστόσο αν καταφέρνεις να τούς αγνοείς, μπράβο σου! Σε κάθε περίπτωση, έχε τον νου σου μη σού προκαλέσουν ζημιά αυτοί οι άνθρωποι!

    Ο κυριότερος λόγος που αγαπώ την άνοιξη είναι ότι οι μέρες μεγαλώνουν κι ο καιρός γλυκαίνει! Περιμένω πώς και πώς! :)

    Π.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Η ζήλια είναι είδος που ευδοκιμεί και εντός εργασιακού περιβάλλοντος και εκτός. Κυρίως όσο μεγαλώνουμε και τα πράματα δεν μας ήρθαν όπως τα θέλαμε και μας φταίνε όλοι και όλα εκτός από εμάς.

    Όσον αφορά στο ξέσπασμα σου, την παροιμία που λέει "Από εν εμίλησεν, εθάψαν τον ζωντανό.", την ξανά άκουσες;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καλά έκαμες και για δες που εφκήκε σε καλό! Εύχομαι όντως να ξεκουραστείς κάπως.
    Κατά τα άλλα επίσης μισώ ο κρύο, τη βροχή και το σκοτάδι από τις 4μιση, και εδώ και 2 μέρες που βγαίνω από το γραφείο 5μιση και βλέπω τον ουρανό να μην είναι μαύρος, θεοσκότεινος κάνω μικρά πάρτι μέσα μου!
    Να καλοκαιριάσει να τελειώνουμε. Επίσης, ξεκινώ δίαιτα από βδομάδας, γυμναστήριο από την περασμένη εβδομάδα (αν και δεν ξέρω πόσο θα το κρατήσω αυτό), και βλέπουμε, μπας και μου φανεί ότι έρχεται πιο νωρίς το καλοκαίρι! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Π. μου έχεις δίκαιο. Ειδικά εσύ που άκουσες και live την κατάσταση! Πράγματι, ήταν θέμα χρόνου η έκρηξη. Παρ' όλ' αυτά, έφτασα εντελώς στα όρια μου για να γίνει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ina έχεις απόλυτο δίκαιο.. και στα 2 που είπες.. Ειδικά για το 2ο όμως έχω να σχολιάσω ότι σε αυτούς τους καιρούς που ζούμε επιλέγουμε το συμβιβασμό σε μεγαλύτερο βαθμό από πριν. Αλλά εγώ έφτασα σε σημείο που ένιωθα ήδη θαμμένη ζωντανή, οπότε δεν με ένοιαζε και να χάσω την δουλειά μου και να κάνω οποιαδήποτε άλλη δουλειά ή συνδυασμό δουλειών για να τα βγάλω πέρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Moonlight μου ευχαριστώ! Είμαι μαζί σου! Νιώθω χαρούμενη μόνο και μόνο που φεύγω από τη δουλειά και δεν είναι σκοτάδι! Μπράβο σου για το γυμναστήριο. Εγώ σκέφτομαι να το ξεκινήσω από Μάρτιο (καλύτερος καιρός και πιο ρυθμισμένη κατάσταση στη δουλειά). Άντε να φεύγει ο χειμώνας, μισώ το ψοφόκρυο! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή