Πέμπτη, 1 Φεβρουαρίου 2018

Η ζωή που είναι μικρή 2

Το σκέφτηκα πάρα πολλές μέρες πριν να δημοσιεύσω κι αυτό το κείμενο. Βλέπεις, μετά από τη μαυρίλα του προηγούμενου κειμένου, θα ήταν βαρύ ένα ακόμα τέτοιο κείμενο. Το έγραψα, και 3 βδομάδες μετά έχασα και τη μαμά μου. Και δεν ήθελα να βάλω, σε σένα που το διαβάζεις, κι άλλη θλίψη. Είναι πολύ λυπητερό να συμμετέχεις σε ένα τέτοιο γεγονός, έστω και μέσω της ανάγνωσης ενός διαδικτυακού κειμένου. Κι όμως, της το χρωστάω. Εκείνη είναι ο λόγος έμπνευσης και ύπαρξης αυτού του blog. Εκείνη είναι από τις μεγαλύτερες αγάπες της ζωής μου, το πρότυπό μου, ο ήρωας μου. Δεν λυπάμαι που έφυγε. Βασανίστηκε τόσο πολύ που ο θάνατος της ήταν μέρα λύτρωσης. Ας πούμε ότι νιώθω ότι πρέπει να κλείσει αυτός ο κύκλος στο blog μου για να γράψω μια μέρα, αν μπορέσω, για άλλα πράγματα.


Όταν έφυγε η μαμά μου, 4 μήνες πριν, έκοψα τα μαλλιά μου κοντά, λίγο πιο πάνω από τους ώμους, και τα έβαψα φωτεινά, για να με φωτίζουν για όσο καιρό θα φορούσα τα απαίσια μαύρα που επιβάλλονται κοινωνικά.

Απαγόρεψα στον εαυτό μου να σκέφτεται, γιατί είχα άλλες πολύ σοβαρές υποχρεώσεις, οι οποίες δεν μου επέτρεπαν - όπως θεώρησα - συναισθηματισμούς. Ξέρω ότι και η ίδια δεν θα ήθελε να μην πάω καλά λόγω της λύπης μου. Ανέβαλα τις σκέψεις για μετά. Το υποσυνείδητο μου μάλλον είχε άλλη γνώμη καθώς κάποιες νύχτες ξυπνούσα από εφιάλτες.

Τελικά δεν τα κατάφερα να θρηνήσω τη φυγή της όπως ήθελα. Γιατί η μέρα της φυγής της ήταν μέρα γιορτής. Τα τελευταία δυο χρόνια (από τα δέκα και βάλε που ήταν άρρωστη) μπαίναμε τόσο συχνά νοσοκομείο, που μας έγινε ένας οικείος χώρος πια. Η αρρώστια της εξελίχθηκε με όσο άσχημο τρόπο μπορούσε να εξελιχθεί, εκείνη βασανίστηκε όσο μπορούσε να βασανιστεί, εξαθλιώθηκε σωματικά, καταπονήθηκε σε τέτοιο σημείο, που φτάσαμε στο σημείο να παρακαλούμε να φύγει για να ξεκουραστεί.

Οι νευρολογικές ασθένειες είναι πολύ μοναχικές, γιατί χάνεται σιγά σιγά η επαφή με τον άνθρωπο σου. Και γίνεστε δυο άνθρωποι που είσαστε και κοντά και μόνοι. Ελπίζεις στις καλές μέρες, σε κάποια πιο ζωηρά βλέμματα, που σε πείθουν ότι ο άνθρωπος σου είναι ακόμα εκεί. Και υπάρχουν και οι κακές μέρες, που όλες οι προσπάθειες επικοινωνίας σου πέφτουν στο κενό, κι εσύ νιώθεις πολύ μόνος και πολύ κουρασμένος. Νιώθεις σαν να ρίχνεις αυγά στον τοίχο. Και τα τελευταία χρόνια, εκτός από το χάσιμο της επαφής, έρχεται σιγά σιγά και η σωματική εκτός από την πνευματική κατάπτωση, μέχρι που στο τέλος μετράς πιθανότητες από τι θα φύγει ο άνθρωπος σου, γιατί οι θεραπείες γιατρεύουν το ένα όργανο και χτυπούν το άλλο.

Η μανούλα μου ήταν η μεγάλη μου αγάπη, η αδυναμία μου, το πρότυπό μου. Ακόμα και ο λόγος ύπαρξης αυτού του blog. Είναι ο δικός μου αγώνας να διαχειριστώ την αρρώστια της, να είμαι κοντά της και να προσπαθώ παράλληλα να είμαι ευτυχισμένη και να προχωρώ. Νομίζω πως αν γνώριζε γι' αυτό θα ήταν πολύ περήφανη. Έτσι κι αλλιώς της χρωστώ ένα μεγάλο κομμάτι του χαρακτήρα και της προσωπικότητας μου. Ήταν ένας άνθρωπος πολύ δυναμικός και παράλληλα πολύ τρυφερός. Ένας άνθρωπος που ξεκίνησε από πολύ μεγάλη φτώχεια, και σπούδασε δουλεύοντας παράλληλα, και στη συνέχεια βοήθησε και τα αδέρφια της να σπουδάσουν. Και επειδή ακριβώς είχε περάσει όλα αυτά, βοήθησε πάρα πολύ κόσμο με όλους τους πιθανούς τρόπους. Πολλά από αυτά τα μάθαμε εκ των υστέρων. Ήταν ένας άνθρωπος με Α κεφαλαίο. Η μαμά μου ήταν επίσης ο άνθρωπος που με έκανε να πιστεύω πάρα πολύ στον εαυτό μου, να με αγαπώ, να υπερασπίζομαι τη γνώμη μου. Πιστεύω ότι αν η μαμά σου σε αγαπήσει και πιστέψει σε σένα, θωρακίζεσαι για πάντα με έναν μοναδικό τρόπο.

Ενώ είμαι ο χαρακτήρας που δεν του αρέσει να χάνει, η αρρώστια της μου επέβαλε το αναπότρεπτο. Ότι και να κάναμε, όσο και να την επιβραδύναμε, η εξέλιξη ήταν προδιαγεγραμμένη. Παρ' όλ' αυτά, επειδή πάντα μισούσα το να είμαι μίζερη, είπα ότι δεν σημαίνει ότι επειδή αρρώστησε θα είμαστε δυστυχισμένοι. Όχι, θα είμαστε θετικοί με το ζόρι! :) Και περάσαμε πάρα πολλές ωραίες στιγμές όλα αυτά τα χρόνια. Μαζί με τα δύσκολα. Όλα ένα μιξ στην ίδια κατσαρόλα.

Με τη μάμα μου δεν έχω το συναίσθημα που είχα με τον παπά μου, ότι δεν εξέφραζα λεκτικά την αγάπη μου όσο έπρεπε. Επειδή ήξερα ότι η κατάληξη ήταν προδιαγεγραμμένη, της είπα άπειρες φορές ότι την αγαπώ και ότι δεν θα την αφήσω ποτέ μόνη της. Και το έκανα. Προσπάθησα να της κρατήσω το χέρι όσο πιο σφιχτά μπορούσα καθώς χανόταν στην άβυσσο. Ακόμα και στο τέλος, που ένιωθα τόσο πολύ κουρασμένη, που παρακαλούσα να τελειώσει.

Και κάπως έτσι μέσα σε δυο χρονιές, και πιο συγκεκριμένα μέσα σε 16 μήνες βρεθήκαμε χωρίς γονείς. Για τον παπά μου θα μου πάρει πολλά χρόνια ακόμα να το ξεπεράσω επειδή ήταν ξαφνικό. Για τη μαμά μου όμως ήμουν έτοιμη, λόγω της αρρώστιας της. Την θρήνησα τόσες πολλές φορές όλα αυτά τα χρόνια, που στο τέλος δεν μου έμειναν πια δάκρυα. Και νιώθω τύψεις που δεν μου έμειναν πια δάκρυα. Στους δυόμισι μήνες έβγαλα τα μαύρα. Αποφάσισα ότι δεν θα αποφασίσει η κοινωνία το πώς πενθώ εγώ τη μάμα μου, και επίσης ότι τα μαύρα είναι μια υποκρισία. Μέσα μου ξέρω πως έκανα ότι μπορούσα για εκείνην, και προσωπικές και επαγγελματικές επιλογές σχηματίστηκαν - σε μεγάλο βαθμό - με το κριτήριο να είμαι κοντά της.

Ενώ με τον παπά μου ακόμα το σκέφτομαι, ακόμα παθαίνω κρίσεις πανικού κάποιες φορές. Πριν λίγες μέρες τον έβλεπα όνειρο, ότι κάναμε λάθος και ακόμα είναι ζωντανός και κάπου ήταν όλο αυτό το διάστημα και πρέπει να βρούμε τον τρόπο να τον επαναφέρουμε (άκου τώρα το υποσυνείδητο μας τι παιχνίδια μας παίζει).

Και όμως δεν θέλω να πω ότι ήταν κακές χρονιές το 2016 και το 2017. Γιατί γνώρισα τον άνθρωπό μου και είδα πώς είναι να σε αγαπούν με έναν τρόπο που δεν ήξερα μέχρι τώρα. Υπάρχει μια άλλη πλευρά του ποταμού στην αγάπη, που εγώ για πρώτη φορά στη ζωή μου την βιώνω. Και είναι πολλά περισσότερα από όσα ονειρεύτηκα. Και είμαι ευγνώμων γι' αυτό. Τις χρονιές αυτές επίσης γνώρισα καλύτερα τις αδερφές μου, συνεργαστήκαμε γιατί πια έχουμε πολλές ανοιχτές υποθέσεις, βρήκαμε τους τρόπους να συνεννοηθούμε χωρίς να σκοτωθούμε, τις αγάπησα ακόμη περισσότερο γιατί μόνο αυτές μου έχουν μείνει από την στενή, πυρηνική μας οικογένεια. Μέχρι να κάνω κι εγώ τη δική μου και το ταξίδι μου να αποκτήσει άλλο νόημα. Και γιατί είναι έντιμοι άνθρωποι. Μπαίνοντας όλο και πιο βαθιά μέσα σε διάφορες υποθέσεις, βλέπω ότι ο τρόπος που μας ανέθρεψαν δεν είναι καθόλου δεδομένος πια. Και το 2017 άλλαξα και δουλειά. Και όπως είπαμε και πιο πάνω, γίνονται τα καλά με τα κακά ένα μιξ στην ίδια κατσαρόλα.

Μην νομίζεις ότι είμαι συνέχεια χάλια. Δεν είμαι. Δεν έχω συνέχεια κρίσεις πανικού. Είναι σε κύματα. Κάποιες φορές είναι έντονη η θλίψη, κάποιες φορές κοπάζει και κάποιες φορές νιώθω γαϊδούρα επειδή νιώθω καλά. Πιστεύω ακράδαντα πια, ότι και σε ψυχολόγο να πας, είναι κάποιες σκέψεις στο μυαλό σου που θα ξανάρθουν και θα ξανάρθουν και θα ξανάρθουν, μέχρι να κάνουν τον κύκλο τους. Δεν πρέπει να πιέζεις τον εαυτό σου με το πένθος. Πρέπει να πάρεις μια βαθιά ανάσα και να το αποδεχτείς σαν ένα από τα κομμάτια της πορείας σου. Και θα βρεις τους δικούς σου, μοναδικούς τρόπους να αντεπεξέλθεις, γιατί ο καθένας μας είναι μοναδικός. Και η ζωή συνεχίζεται, η ζωή που είναι μικρή.



Υ.Γ. Τα κολλήματα της περιόδου:

• http://noarmour.com/2017/08/29/mepanoplia/
Με σόκαρε η τελευταία φράση. Δε μπόρεσε να ζήσει γιατί φοβόταν να πεθάνει. 

• http://noarmour.com/2017/09/03/poriastofos/
Για να μοιραστούμε το φως μας, πρέπει να μοιραστούμε τα σκοτάδια μας. Αν νιώθω για κάτι τυχερή, είναι γιατί ο άνθρωπός μου αγκάλιασε με αγάπη το μικρό και φοβισμένο κοριτσάκι μέσα μου. Και στέκεται πρώτος αυτός απέναντι στους δαίμονες μου. Δεν φοβάμαι γιατί δεν φοβάται.

• Αυτό το status, από τον Auguste Corteau:
https://www.facebook.com/auguste.corteau/posts/10155348194644952?pnref=story
Ο θάνατος κάθε αγαπημένου αφήνει μια τρύπα στην ψυχή - λες, πού θα πάει τώρα όλη η αγάπη που του 'χα; Πώς θα του τη δώσω, που δεν μπορεί πια να τη λάβει; Είναι σαν να πασχίζεις να αγκαλιάσεις μια σκιά.
Ανθρώπινο λοιπόν να εξακολουθούμε ν' αγαπάμε με πάθος τους ακριβούς μας πεθαμένους. Μα ο νεκρός, μαζί με τον πόνο, γλιτώνει κι απ' την κάθε ανάγκη, ακόμα κι απ' την ανάγκη να τον αγαπούν.
Ας αγαπάμε περισσότερο λοιπόν τους ζωντανούς. Αυτοί είναι που το 'χουν ανάγκη.

• Η διαφήμιση της μπύρας Άλφα. Ο πρωταγωνιστής μου θυμίζει τον παπά μου. Ήξερα από πριν τη διαφήμιση αλλά το κόλλημα είναι πρόσφατο. :)

Παρασκευή, 15 Σεπτεμβρίου 2017

Η ζωή που είναι μικρή

(Δεν ξέρω αν θα αντέξω να αφήσω δημοσιευμένο αυτό το κείμενο).

Ένας χρόνος και δυόμισι - σχεδόν τρεις - μήνες πριν. Η μέρα που έχασα τον πατέρα μου.

"Μα πώς έγινε τούτο; Ο παπάς μου; Αφού πάντα ήταν δυνατός. Μα δεν γίνεται να συμβαίνει τούτο. Ο παπάς έπρεπε να ζήσει ως τα 100 όπως τον παππού και τη γιαγιά!"

Να τον σπρώχνω και να μην ξυπνά. Και να μου φαίνεται απίστευτο. Αφού μοιάζει σαν να κοιμάται. Να ρωτώ το νοσοκόμο γιατί δεν του κάνει ηλεκτροσόκ και να μου λέει ότι μετά από κάποια ώρα θανάτου δεν μπορεί να κάνει κάτι και ότι τελείωσε. "Συγγνώμη αγάπη μου αλλά ετελειωσε." Ο αποχαιρετισμός στο δωμάτιο ανάνηψης. Ο αποχαιρετισμός στην τελευταία του κατοικία. Νομίζω πρέπει να φαινομουν εντελώς χαντακωμένη εκείνη τη μέρα. Παρακολουθούσα σαν να ήμουν έξω από το σώμα μου. Σαν να μην το πίστευα. Ακόμη δυσκολεύομαι να το πιστέψω.

Οι μήνες που ακολούθησαν. Οι πιο μαύροι της ζωής μου. Οι πιο άυπνοι. Οι πιο σκληροί. Οι κρίσεις πανικού. Το να ξυπνώ πέντε φορές μες τη νύχτα από το άγχος και να πηγαίνω στη δουλειά κουρέλι. Τα μαύρα που τα μισώ. Που τα μισούσε κι εκείνος και δεν τα έβαλε καν όταν είχε πένθος. Κι εγώ να πρέπει να τα βάλω γιατί δεν άντεχα εκτός από το πένθος μου να αντιμετωπίσω την κοινωνία που θα έκρινε ότι δεν τον θρηνώ αρκετά.

Η μαμά χρόνια άρρωστη, το περίμενα από εκείνην παρά από εκείνον. Οι τύψεις που της έδινα παραπάνω σημασία από εκείνον, από ανάγκη φυσικά και λόγω των καταστάσεων. Οι σκέψεις να με βασανίζουν, τι έκανα σωστά, τι λάθος, να μετράω τον χρόνο που του έδινα, ήταν αρκετός; Ήμουν καλή κόρη; Του έδινα αρκετή σημασία;

Οι επισκέψεις σε ψυχολόγο, για πρώτη φορά στη ζωή μου, γιατί ο χαμός του έγινε μια τόσο ασήκωτη πέτρα που με πλάκωσε, που δεν μπορούσα να το διαχειριστώ.

Η συγκλονιστική στιγμή που με ρώτησε, "αν θα μπορούσε με κάποιο τρόπο να είναι ο μπαμπάς σου σε αυτό το δωμάτιο μαζί μας και να σου έλεγε κάτι, τι πιστεύεις ότι θα ήταν αυτό;"
Η στιγμή που ξεκίνησαν, για πρώτη φορά σε εκείνο το δωμάτιο, να τρέχουν τα δάκρυα ποτάμι, και να απαντώ με όλη μου την καρδιά, ότι πιστεύω ότι θα έλεγε ότι ξέρει πώς έκανα ότι μπορούσα για εκείνον και να μην στενοχωριέμαι και ότι ξέρει πως τον αγαπώ πολύ και με αγαπά κι εκείνος.

Έχοντας την ατυχία να βιώσω και τα δύο, και το να χάνεις κάποιον από χρόνια ασθένεια, και τον ξαφνικό θάνατο, μπορώ να σε διαβεβαιώσω πως το δεύτερο είναι πολύ χειρότερο. Σε πιάνει απροετοίμαστο, σε συγκλονίζει, σου ανοίγει πληγές που πολύ δύσκολα κλείνουν. Και επίσης το να χάνεις γονιό είναι πάρα πολύ σκληρό. Νομίζεις ότι ξέρεις τον πόνο αν έχασες παππούδες ή θείους ή ξαδέρφια. Αλλά δεν έχει καμία σχέση.

Η άρνηση να γράψω στο blog μετά από αυτό, γιατί αρνιόμουν να καταγράψω την απώλεια. Αρνιόμουν να δεχτώ ότι έγινε. Ακόμα σκέφτομαι ότι θα πάω στο πατρικό μου και θα μου ανοίξει. Ακόμα με πληγώνει εκείνο το έρημο σπίτι.

Η υπαρξιακή κρίση μετά. Αναπόφευκτη μετά από όλα αυτά. Ποια είμαι, πού πάω, πόσο τραγικά μικρή είναι η ζωή, τι νόημα έχει, γιατί να προσπαθούμε για το οτιδήποτε αφού σε ελάχιστα χρόνια θα πεθάνουμε. Η απόπειρα προσευχής. Η απόπειρα να πάω εκκλησία. Ο τοίχος που χτύπησα πάνω. Η ανάγκη να πιστέψω στο μεταφυσικό. Ότι ο παπάς μου κάπου είναι και με προσέχει, με ακούει, με βλέπει.

Ο άνθρωπος που γνώρισα μετά από τέσσερις μήνες, και δεν έχω αρκετά λόγια να τον περιγράψω χωρίς να τον αδικήσω. Που έχει όλα όσα ήθελα ποτέ από κάποιον, και ακόμη περισσότερα, και μέσα του και έξω του. Που με εκπλήσσει κάθε μέρα με το πόσο ίδιοι είμαστε, πώς σκεφτόμαστε, πώς θέλουμε τη ζωή μας. Που με γνώρισε ίσως στην χειρότερη περίοδο της ζωής μου, γλύκανε το πένθος μου, με βοήθησε με τον τρόπο του όσο μπορούσε. Που με αγαπά, με φροντίζει και το απέδειξε έμπρακτα και στα δύσκολα, γιατί μεσολάβησαν και τέτοια. Που με κάνει να σκέφτομαι πόσο χαίρομαι που είχαμε και οι δύο μας τις διαδρομές και τις εμπειρίες που είχαμε, και βρεθήκαμε σε αυτή την φάση της ζωής μας.

Σκέφτομαι συχνά ότι μου τον έστειλε ο παπάκης μου για να με φροντίσει. Ή η ζωή. Ή το σύμπαν. Για να απολογηθούν ίσως κάπως για τα σκ**ά που συνέβηκαν τα τελευταία χρόνια.

Άλλαξα και δουλειά πριν τρεις μήνες.. Μετά από τόσα χρόνια. Απίστευτο το πόσες αλλαγές μπορεί να συμβούν σε ένα χρόνο.

Δεν ξέρω πώς να κλείσω αυτό το κείμενο. Νιώθω παράξενα και μόνο που το έγραψα. Στο προηγούμενο post μιλούσα για την περίοδο των μεγάλων αλλαγών αλλά σίγουρα δεν μπορούσα να προβλέψω τη συνέχεια.

Πεθύμησα το blogging αλλά δεν ξέρω αν μπορώ να γράψω πια. Ξέρω ότι η pax είναι ένα εντελώς διαφορετικό άτομο από εκείνο που έγραψε εδώ την τελευταία φορά.

Να αγαπάτε δυνατά, να αγκαλιάζετε σφιχτά, να φιλάτε τρυφερά. Η ζωή είναι μικρή.

Κυριακή, 8 Μαΐου 2016

η περίοδος των Μεγάλων Αλλαγών






Η περίοδος των Μεγάλων Αλλαγών. Συμβαίνουν πράγματα συνέχεια. Σαν να ζω συμπυκνωμένη ζωή. Δεν προλαβαίνω να τα ζήσω, πόσο μάλλον να τα γράψω. Ξέρω όμως τα αποτελέσματα τους.

Έμαθα να χάνω τον έλεγχο. Έμαθα πως είναι κάποιες στιγμές στη ζωή που θα τα χάσεις. Που έρχονται τόσα πολλά μαζί, που δεν προλαβαίνεις να τα διαχειριστείς. Που στη δουλειά θα λείπεις αρκετά λόγω καταστάσεων, και θα υπάρξουν και κάποιες μέρες που θα νιώθεις ότι δεν έχεις την overall εικόνα για το τι γίνεται με τις υποθέσεις που διαχειρίζεσαι. Που θα κάνεις και σημαντικά λάθη. Και είναι ΟΚ να κάνεις λάθη. Και όταν δεν προλαβαίνεις αλλά και όταν προλαβαίνεις. Που δεν θα έχεις χρόνο ή καρδιά να διαβάσεις, και η ύλη στοιβάζεται και στο τέλος θα πρέπει να το πας εντελώς επιλεκτικά και χρησιμοθηρικά, και η τελειομανία μέσα σου διαμαρτύρεται, αλλά της λες να σκάσει, γιατί μιλάς εσύ τώρα. Που το σπίτι σου για ένα διάστημα θα είναι χάλια, αλλά δεν πειράζει. Είναι ΟΚ να μην είναι όλα τέλεια, πάντα.

Έμαθα πώς είναι να μην μπορείς ή να μην θέλεις να προγραμματίζεις, γιατί συμβαίνουν τόσα πράγματα τόσο ξαφνικά που τα σχέδια σου μπορεί να τιναχτούν ανά πάσα στιγμή στον αέρα. Ξεκίνησα να σκέφτομαι πως, το τόσο καλά οργανωμένο (γενικότερο) σχέδιο της ζωής μου μπορεί και να αλλάξει τροπή. Αφού ήδη σε κάποια σημεία δεν μου βγήκε. Και πως αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό.

Καταλαβαίνω πως αλλάζω. Ζυμώνομαι συνέχεια. Αμφισβητώ πράγματα που τα είχα δεδομένα μες το κεφάλι μου, και με την ανωριμότητα που με χαρακτήριζε, τα έβλεπα σαν σίγουρα και απόλυτα και οριστικά. Κι ενώ αυτή η διαδικασία παλιά θα μου προκαλούσε άγχος, τώρα η διάθεση μου προς αυτήν είναι από ουδέτερη μέχρι και χαρούμενη. Απλά κάθομαι και παρατηρώ τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή - την περίοδο των Μεγάλων Αλλαγών. Κι όταν θα κατασταλάξουν λιγάκι τα πράγματα, σκέφτομαι πως σε εκείνη τη φάση θα αξιολογήσω τη νέα pax. Θα δω πού βρίσκομαι, ποια είμαι. Αυτή τη στιγμή έχω μια ιδέα, αλλά δεν ξέρω ακριβώς.

Τελειώνω σιγά σιγά με το ΜΒΑ μου. Αρχές Ιουλίου θα έχω τελειώσει οριστικά. Οριστικά. Είμαι χαρούμενη που το ξεκίνησα. Μου έδωσε γνώσεις. Μου έδωσε και λεφτά. Και πιστεύω πως θα μου δώσει κι άλλα. Προς το παρόν διαβάζω - γράφω εντατικά για να τελειώσω. 

Κι ενώ με όλα αυτά θα περίμενα να μην είμαι καλά, η διάθεση μου είναι σε θετικό mode εδώ και καιρό. Είναι που μπήκε η άνοιξη (κι ας μας βρέχει λιγάκι); Είναι που μεγάλωσε η μέρα; (αυτό σίγουρα). Είναι που τελειώνω σιγά - σιγά με το διάβασμα που ήταν μια μεγάλη υποχρέωση εδώ και 3 χρόνια; Εντάξει, σε αυτό το τελευταίο δεν θα έπρεπε να μπει ερωτηματικό. Επίσης είναι το ότι ξαναξεκίνησα γυμναστική. Και το ότι ξαναμπήκα σε πρόγραμμα διατροφής. Εκείνο το δικό μου. Που δεν με κάνει να πεινώ. Και εδώ και κάποιο διάστημα η ζυγαριά πάει κάτω. Είναι αυτό το συναίσθημα, να νιώθεις ότι ήσουν στην ομάδα που χάνει για πάρα πολύ καιρό, αλλά τώρα η ομάδα σου κερδίζει. Για μένα η εμφάνιση μου, μου είναι φοβερά σημαντική - επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό τον τρόπο που ζω τη ζωή μου.

Είναι η περίοδος των Μεγάλων Αλλαγών. Ακόμα έχουμε δρόμο. Δεν είμαι πια εκείνο το αδύναμο πλάσμα που ήμουν μερικά posts πριν. Ούτε όμως είμαι το υπεραισιόδοξο άτομο που υπήρχε ακόμη πιο πριν. Μάλλον είμαι κάτι μεταξύ. Ούτε κι εγώ ξέρω. :) Ξέρω, όμως, πως αγαπώ την pax. Ξέρω πως κάνει το καλύτερο που μπορεί, αλλά - πλέον - δεν θα πεθάνει κιόλας για να γίνουν όλα τέλεια. Γιατί αυτό δεν γίνεται. 

Και μέσα σε όλα αυτά, σε μερικές ώρες κλείνω τα 30. Χρόνια μου πολλά. :)

Σε φιλώ
pax

Κυριακή, 20 Μαρτίου 2016

για την τελειομανία

Note to self (και για όλους εκείνους που βασανίζονται από την τελειομανία τους που πολλές φορές οδηγεί σε αναβλητικότητα). Από την "Α, μπα;".

"Έχω με τα χρόνια καταφέρει να δεχτώ ότι ποτέ δεν θα είναι τέλειο ό,τι κάνω, όσο κι αν προσπαθήσω, και δεν προσπαθώ πια να συγκεντρωθώ να κάνω δουλειά 100% χωρίς διαλείμματα και άλλες μικροδιακοπές. Ξεκινάω, και όπως πάει. Το σημαντικό είναι να ξεκινήσω, αν ξεκινήσω, κάποτε θα τελειώσει".

Και η σχετική φωτό από ένα άσχετο ποστ ενός φίλου στο Instagram που κόλλησε με αυτή τη σκέψη.


Παρασκευή, 4 Μαρτίου 2016

Ευγνωμοσύνη



Μου έλειψε το blog μου, θα ήθελα να έχω ώρα να γράφω περισσότερο.

Θεωρείται κάποιου είδους ύβρις να λες ότι δεν είσαι καλά; Μετά που έγραψα εκείνα που έγραψα, συνέβηκαν ακόμα χειρότερα. Και με ένα παράξενο τρόπο, με τα ακόμα χειρότερα σαν να έγινα καλά. Γιατί όταν σου πέφτει κάπως ο ουρανός στο κεφάλι με κάτι ξαφνικό που θα συμβεί, δεν έχεις πολλή ώρα να σκεφτείς ούτε να γράψεις ούτε να συνειδητοποιήσεις. Ανταποκρίνεσαι στο πιο άμεσο και το πιο επείγον, ιεραρχείς και τα υπόλοιπα για το μόλις καταλαγιάσει η μεγάλη καταιγίδα. Τα καταφέραμε πάντως. Και λέω τα καταφέραμε γιατί το πιο σοβαρό ζήτημα από όλα ήταν θέμα υγείας ενός από εμάς και το αντιμετωπίσαμε όλοι μαζί. 

Και απόψε, μετά από δύο μήνες που δεν σήκωσα κεφάλι, νιώθω πως θέλω να σου πω γιατί είμαι ευγνώμων. 

Είμαι ευγνώμων γιατί σε εκείνο το θέμα υγείας που σου έλεγα παραπάνω, ο γιατρός μεσολάβησε και βρέθηκαν τρεις μπουκάλες αίμα - γιατί από την τράπεζα αίματος μας έστελναν μόνο μια. Είμαι ευγνώμων γιατί είχαμε τα λεφτά να κάνουμε εκτός νοσοκομείου αξονική τομογραφία, για την οποία θα είχαμε αναμονή κάποιες βδομάδες επειδή δεν κρίθηκε τόσο επείγουσα. Είμαι ευγνώμων που τελικά πήγαν όλα καλά και όλες οι εξετάσεις ήταν καθαρές.

Είμαι ευγνώμων που είμαι αρτιμελής. Είχα ένα ατύχημα στο σπίτι, και έκοψα με μαχαίρι τον δείκτη του αριστερού μου χεριού, από τη μέσα πλευρά, στην τρίτη άρθρωση (αυτή που είναι πριν το νύχι). Το έκοψα τόσο βαθιά, που φοβήθηκα ότι θα μου το έκοβαν τελείως εκείνο το κομμάτι. Τελικά μου έκαναν 6 ραφές και μου είπαν για μια βδομάδα να μην το κινώ καθόλου, όλο το χέρι. Δεν μπορείς να φανταστείς τι πόνος μπορεί να υπάρχει, μόνο από ένα δάχτυλο, ειδικά όταν σε τραβά με τις ραφές. Πονούσα να ντυθώ, να βάλω τα παπούτσια μου, να μαζέψω τα μαλλιά μου, να κάνω την παραμικρή κίνηση. Έκανα καμιά ώρα να κάνω μπάνιο και έκανα με δυσκολία. Την γλίτωσα φτηνά όμως - αν έκοβα τένοντα δεν θα ήταν τόσο απλά τα πράγματα. Είμαι ευγνώμων γιατί προχτές, σχεδόν δυο βδομάδες μετά, τα κατάφερα να λούσω τα μαλλιά μου μόνη μου και να χτενιστώ. Παίρνουμε την αρτιμέλεια μας ως κάτι δεδομένο και δεν συνειδητοποιούμε πόσο υπέροχο δώρο είναι.

Είμαι ευγνώμων γιατί είμαι υγιής. Γιατί το παίρνουμε και αυτό σαν δεδομένο. Η αδερφή μιας αγαπημένης μου φίλης έχει όγκο στον εγκέφαλο. Είναι 28. Η βιοψία που έγινε τελευταία έδειξε ότι είναι καλοήθης. Λόγω θέσης όμως δεν μπορεί να πειραχτεί. Πρέπει να μείνει εκεί, έχει μπει βαλβίδα για να διοχετεύεται στο στομάχι το υγρό που δημιουργεί ο όγκος και να αποσυμφορείται η πίεση. Θα το αφήσουν εκεί και θα το παρακολουθούν τακτικά επειδή δεν μπορεί να γίνει χειρουργική επέμβαση, ούτε (προφανώς) χημειοθεραπεία, ούτε ακτινοθεραπεία επειδή μπορεί να τον μετατρέψει σε κακοήθη. Πώς ζεις όμως με αυτό το δεδομένο, ξέροντας ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να γίνει κακοήθης; Πώς πιάνεις δουλειά ξανά; Πώς ερωτεύεσαι, πώς κάνεις παιδιά; 

Συμβαίνουν κι άλλα.. Οικογενειακώς βαφτίσαμε, αποφοιτήσαμε, προετοιμαζόμαστε για παγκύπριες, είχαμε δυστυχώς και μια απώλεια. Από το Νοέμβρη πάντως δεν έχω βαρεθεί καθόλου. Δεν συνειδητοποιώ καθόλου το χρόνο που περνά, γιατί συνέχεια κάτι συμβαίνει. Για να χρησιμοποιήσω την έκφραση της τουλίπας, νιώθω πως είμαι σε ένα roller coaster - και δεν ξέρω πότε θα κατεβώ.

Σε 3 μήνες τελειώνω το ΜΒΑ. Δεν ξέρω πώς θα τα καταφέρω, έτσι που έμεινα πίσω, αφού για δυο μήνες δεν έκανα σχεδόν τίποτα, αλλά δεν θέλω να πάρω παράταση. Προτιμώ να τρέξω να προλάβω. Πάντως ήταν μια από τις καλύτερες αποφάσεις που έχω πάρει ποτέ.

Να σου πω και κάτι αστείο. Χτες κάπου ήμουν με τους κουμπάρους μου, στο χώρο υπήρχε ένα ωραίο παιδί, ο κουμπάρος μου τον ήξερε, τον κάλεσε και στο τραπέζι μας, έπιασαν την κουβέντα, μια χαρά. Σε κάποια φάση, το παιδί (έτσι θα τον λέμε διότι είναι :Ρ) είπε τον κουμπάρο μου (που φέτος θα κλείσει τα 33) γέρο! Αν του έφερνα το τραπέζι στο κεφάλι θα ήταν δικό μου φταίξιμο δηλαδή; Τι να πω κι εγώ που φέτος θα κλείσω τα 30 και τώρα άρχισα να ξεπερνώ την κρίση ηλικίας; Τελικά έμαθα ότι είναι 24! Κάπου εδώ το θέμα κλείνει! :)

Τι να σχολιάσεις σε όλα αυτά; Τίποτα. Ας πούμε ότι το blog μου είναι κάπως η θεραπεία μου. Είμαι ευγνώμων που μπορώ να σου γράψω και να χρησιμοποιήσω και τα δυο μου χέρια για να το κάνω αυτό - παρόλο που ακόμα δεν χρησιμοποιώ το ραμμένο μου δάχτυλο, σύντομα θα γίνει και αυτό. Είμαι χαρούμενη που κάνω το μπάνιο μου εύκολα, που ξαναξεκίνησα κάποιες δουλειές στο σπίτι, που βάφομαι ξανά, που ντύνομαι χωρίς να πονώ, που άρχισα να ξαναβγαίνω. Που πέρασαν τα σοβαρά και μπορώ να ασχοληθώ και με τις κλασικές γυναικείες "βλακείες" όπως το τι χρώμα θα βάψω τα μαλλιά μου. Που έχει μπει και η άνοιξη και είμαι χαρούμενη μόνο και μόνο που μεγάλωσε η μέρα κι έχει ανεβεί η θερμοκρασία. Η ζωή μου δεν είναι τέλεια, αλλά είναι πολύ όμορφη. I'll go gentle through it.

Σε φιλώ.
pax

Σάββατο, 6 Φεβρουαρίου 2016

Cosmic Telegram

Υπάρχει ένας φοβερός άνθρωπος που υποτίθεται γράφει για ζώδια, αλλά είναι φιλόσοφος. Λέγεται Γιώργος Πανόπουλος, η σελίδα του στο facebook λέγεται Cosmic Telegram είναι αυτή και το official website αυτό. Γράφοντας προβλέψεις για τους Ταύρους 01/02/2016 - 07/02/2016 έγραψε αυτά.. και ήθελα να τα μοιραστώ μαζί σας.


Χρειάζεται κάθε τόσο να σκεφτόμαστε πού βρισκόμαστε. Από πού ξεκινήσαμε και το δρόμο που έχουμε διανύσει. Σε τι κατάσταση βρίσκονται οι στόχοι, οι επιδιώξεις και οι φιλοδοξίες μας. Τι έχει νόημα για σένα; Βρίσκεσαι με τους ανθρώπους που θέλεις; Αγαπάς; Ποιος σε αγαπάει; Είσαι ικανοποιημένος/η με τη ζωή σου; Τι λείπει; Τι κάνεις για ό,τι σου λείπει. Τι δίνεις στους γύρω σου και σε αυτούς που αγαπάς; Τι παίρνεις πίσω; Πότε ήταν η τελευταία φορά που έκανες κάτι που σε ευχαριστεί;


Πότε έκανες κάτι καινούργιο; Πόσο καιρό έχεις να γνωρίσεις έναν καινούργιο άνθρωπο; Πώς ταΐζεις την ψυχή σου; Εξελίσσεσαι μέσα από τη συντροφική σου σχέση; Συνεχίζεις να μαθαίνεις και έχεις περιέργεια για τη ζωή και τα πράγματα; Είναι ερωτήσεις που σου δίνεται η ευκαιρία να τις σκεφτείς χωρίς άγχος, από απόσταση. Χωρίς να μαστιγώνεις τον εαυτό σου, ούτε να αισθάνεσαι ενοχές ή τύψεις για όσα δεν έκανες. Σημασία έχει τι κάνεις τώρα. Τώρα.


Τρίτη, 29 Δεκεμβρίου 2015

καλύτερα



Ευχαριστώ πάρα πολύ όλους για το ενδιαφέρον και τις εισηγήσεις. Με συγκινήσατε.

Ήταν ένα ευχάριστο Σ/Κ. Γέλασα, περπάτησα σε μονοπάτια της φύσης, ξεκουράστηκα σωματικά και ψυχολογικά. Χρησιμοποίησα το κινητό μου όσο μπορούσα λιγότερο.

Γαλήνεψα αρκετά για να μπορώ να βάλω όλα τα δεδομένα κάτω και να σκεφτώ πιο ψύχραιμα.

Είμαι άτομο που φαίνεται ανθεκτικό (είτε αυτό εκφράζεται με δύναμη και αισιοδοξία στις δυσκολίες, είτε με σκληρότητα στις "απειλές") και όμως είναι ευαίσθητο και συναισθηματικό.

Και πολλά άλλα πράγματα στα οποία συνειδητοποίησα ότι θέλω δουλειά.

Θέλω να βάλω προτεραιότητες. Θέλω να χαλαρώσω και να σταματήσω να πιέζω τον εαυτό μου για τα πάντα. Επίσης θέλω να μιλήσω με κάποιον πιο ειδικό. Είδα τις εισηγήσεις και θα το ψάξω.

Θέλω να πιστεύω πως στο τέλος αυτής της περιόδου θα με περιμένει ένας καλύτερος και σοφότερος και πιο ώριμος εαυτός.