το παιδάκι με τη δυσμορφία

Κανονικά δε γράφω τόσο συχνά, αλλά σήμερα συνέβη κάτι που με συγκλόνισε τόσο πολύ που όλα τα άλλα μοιάζουν γελοία. Είδα στην πισίνα ένα παιδάκι μικρό, πρέπει να ήταν 3 ή 4 χρονών, που έγερνε υπερβολικά προς τη δεξιά του μεριά. Από ότι έμαθα, γεννήθηκε με μια δυσμορφία στη σπονδυλική του στήλη. Η αριστερή πλευρά σαν να είναι πιο μεγάλη από τη δεξιά, οπότε "αναγκαστικά" το κεφαλάκι του έχει μια αρκετά μεγάλη κλίση δεξιά. Δεν ξέρω αν έχει επηρεαστεί καθόλου η όραση του ή οτιδήποτε άλλο από αυτή την κλίση. Έμαθα ότι έχει κάνει επεμβάσεις και ότι βελτιώθηκε η κατάσταση (προτιμώ να μη σκεφτώ πώς ήταν πριν), και ότι κάνει κολύμπι σαν άσκηση για να το βοηθήσει. Η αποθεραπεία και η προσπάθεια συνεχίζεται. Πάντως στο κολύμπι μια χαρά τα κατάφερνε. :)

Με τα άλλα παιδάκια ήταν ευτυχώς μια χαρά, ο γυμναστής που του μάθαινε κολύμπι επίσης του συμπεριφερόταν μια χαρά, σαν να μη συνέβαινε τίποτα. Δε μπορώ να σου περιγράψω τι ένιωσα, λυπήθηκα τόσο πολύ που ήθελα να κλάψω (εννοείται πως δεν το έκανα εκείνη τη στιγμή, αλλά τώρα δε με βλέπει κανείς). Σε κάποια φάση, τελείωσαν την προπόνηση, βγήκαν από την πισίνα. Η μαμά του δεν είχε προλάβει να έρθει μέχρι εκείνη τη στιγμή (κάποιοι γονείς μένουν εκεί και παρακολουθούν, η μαμά του μάλλον δεν θα μπορούσε). Το βοήθησε ο γυμναστής να βάλει το πράσινο μπουρνουζάκι του, μέχρι να πάει προς τα μπάνια ήρθε και η μαμά. Ήθελα να του κάνω μια αγκαλιά, αλλά πόσο περίεργο θα φαινόταν αυτό; Ήθελα να μπορώ να έχω του κόσμου τα λεφτά για να είμαι σίγουρη ότι θα κάνει τις επεμβάσεις που πρέπει, και θα γίνει απόλυτα καλά μια μέρα, αλλά δεν τα έχω. Σκεφτόμουν πως αν ήμουν η μαμά του θα έκανα τα πάντα για να γίνει καλά, κι όμως, πολλές φορές ακόμα και τα πάντα που μπορεί να κάνει μια μαμά δεν αρκούν.

Το σκεφτόμουν όλη την ώρα που κάναμε τη γυμναστική μας, μετά στα μπάνια, στο δρόμο, στο σπίτι. Πόσο άδικη είναι η φύση κάποιες φορές! Η δυσμορφία του αυτή, ουσιαστικά είναι μιας σοβαρής μορφής αναπηρία. Δεν ξέρω αν θα διορθωθεί η κατάσταση κάποια μέρα και αν θα τα καταφέρει να ζήσει μια σχετικά φυσιολογική ζωή. Απλά σκέφτηκα πως είναι άδικο κάποιοι να γεννιούνται με τόσο σοβαρά προβλήματα, και άλλοι να έχουν τα πάντα και να γκρινιάζουν γι' αυτά. Και παρ' όλο που (πιστεύω πως) δε γκρινιάζω για ηλίθια πράγματα (πρέπει να πιεστώ τρομερά για να γκρινιάξω), σήμερα αυτό το παιδάκι μου έκανε άλλη μια σοβαρή υπενθύμιση για το πόσο ευγνώμων θα πρέπει να είμαι για τη ζωή και τα δώρα της.

Ένα από τα μεγαλύτερα μαθήματα που πήρα ποτέ από τη μαμά μου, ήταν να σκέφτομαι και τους άλλους δίπλα μου και όχι μόνο τον εαυτό μου. Γι' αυτό και κάνω ότι μπορώ, βοηθώ όπου μπορώ, δε μπορώ να βλέπω δυστυχία γύρω μου, και να μπορώ να κάνω κάτι, και να μην το κάνω. Απόψε δε μπορούσα να σταματήσω να σκέφτομαι: Τι κάνω εγώ για το παιδάκι; Τι κάνω γι' αυτό το παιδάκι; Τι κάνω; Δυστυχώς, το μόνο που μπορώ, είναι να μην κλαίω μπροστά του. Και να μην το κοιτάω συνέχεια, δίνοντας του λόγο να πιστεύει ότι έχει μια αξιοσημείωτη αναπηρία. Κάποτε ίσως να μπορούσα να κάνω και προσευχή - τώρα δεν ξέρω αν πιστεύω πια αρκετά σ' αυτήν. Ξέρω όμως άλλους που μπορούν. Και την επόμενη φορά, θα του σκάσω κι ένα χαμόγελο. :)

τα νέα μου

Είμαι κουρασμένη. Αρκετά κουρασμένη μπορώ να πω. Τρέχουν όλα μαζί, κι εγώ να τα προλάβω. Το ΜΒΑ προχωρά. Πολλές φορές δεν έχω όρεξη να διαβάσω. Νιώθω πως στα 28 είμαι μεγάλη για διάβασμα, αν δεν πληρώνομαι γι' αυτό. Θα το τελειώσω στα 30, φαντάσου πώς θα νιώθω μέχρι τότε.

Η δουλειά αυξάνεται και τα λεφτά είναι τα ίδια. Θα μπορούσαμε άνετα να πάρουμε τρίτο άτομο στο τμήμα μου, όμως ακόμα δεν έχει γίνει τέτοια συζήτηση και νομίζω ότι θα το τραβήξουν όσο μπορούν.

Αυτές τις μέρες κάνω ένα σεμινάριο τα απογεύματα, πάω δύο φορές τη βδομάδα και τελειώνω στις 8. Άλλα δύο απογεύματα πηγαίνω δίωρο στην πισίνα. Και τα Σ/Κ (φαντάζομαι πως) διαβάζω. Πραγματικά αυτές τις μέρες έχω εξαντληθεί. Περιμένω να τελειώσει το σεμινάριο τουλάχιστον, για να πάρω μια ανάσα. 17 Μαΐου θα έχω τελειώσει με όλες τις υποχρεώσεις του ΜΒΑ αυτής της χρονιάς. Αλλά μέχρι τότε, ο Θεός βοηθός!

Το καλό είναι πως αυτή η εργασιοθεραπεία με κουράζει τόσο, που δε μπορώ να σκεφτώ ή να στενοχωρεθώ για πολλά. Πραγματικά είναι λες και όλα μου τα προβλήματα/ θέματα έχουν πάει περίπατο. Είμαι τόσο κουρασμένη, που το μόνο που σκέφτομαι είναι πώς θα προλάβω, στον ελάχιστο ελεύθερο μου χρόνο, να είμαι συνεπής με το διάβασμα μου, να βλέπω την οικογένεια και τους φίλους μου και να φροντίζω τον εαυτό μου για να μη με βλέπουν στο δρόμο και τρομάζουν.

Νομίζω πως αυτό το καλοκαίρι θα είναι ένα από τα πιο ωραία μου από πλευράς εμφάνισης. Η συστηματική άσκηση έχει αποτελέσματα. Αν πρόσεχα και λίγο περισσότερο τη διατροφή μου...!

Αρχές του Ιούνη θα παντρέψω μια φίλη μου. Ήδη πήρα ένα πανέμορφο, βιολετί φόρεμα - σαν τουαλέτα είναι κατακρίβειαν. Η πρώτη κουμπάρα θα είναι εντυπωσιακή. Κρίμα που ο πρώτος κουμπάρος είναι κοντούλης και με τα τακούνια θα τον περνώ και δυο κεφάλια! Λες να βάλω χαμηλό παπούτσι για να είμαστε πιο ωραίοι στις φωτογραφίες;

Δεν έχω κανονίσει τίποτα για διακοπές, και με τα deadlines της δουλειάς με βλέπω να τη βγάζω στο γραφείο. Ίσως μόνο το τελευταίο δεκαπενθήμερο του Αυγούστου να μπορώ να φύγω, τουλάχιστον για εκτεταμένες διακοπές (εννοώ βδομάδα και πάνω).

Ήδη νυστάζω. Προχτές κοιμήθηκα από τις 9 το βράδυ μέχρι τις 11 το άλλο πρωί. Χτες πήγε 3 και δε μπορούσα να κοιμηθώ. Και μια που το συζητάμε, ο ύπνος είναι από τα ωραιότερα πράγματα σε αυτή τη ζωή και το πρωινό ξύπνημα για δουλειά αξίζει μόνο για να φεύγουμε νωρίτερα το απόγευμα!

Το ξέρω ότι γράφω ασυνάρτητα και ασύνδετα πράγματα. Σε όλο αυτό το διάστημα είχα και πολύ όμορφες στιγμές. Αλλά δεν έχω κουράγιο να τις γράψω, νιώθω ότι θα το κάνω τόσο βιαστικά και άτσαλα και κουρασμένα, που θα είναι σαν να τις μειώνω. Όπως και να'χει, το βασικό είναι ότι τις έζησα. Ελπίζω σε ένα από τα επόμενα post να σου γράψω για μερικές από αυτές. Ή να καταφέρω να σου γράψω για πιο συνδεδεμένα και συναρπαστικά γεγονότα, για παράδειγμα έναν έρωτα.

Η φωτογραφία είναι από το ηλιοβασίλεμα στη Σαντορίνη, πριν 3 χρόνια.

Με όλη μου την αγάπη,
pax

Amarante, Πορτογαλία.

Φαίνεται απίστευτο, αλλά τις έχω τραβήξει όλες με το κινητό μου. Γνήσια ομορφιά.

update - autumn 2013

           Οι μεγάλες αποφάσεις της ζωής μας, παίρνονται μόνο σε μία στιγμή. Τις μεγάλες μου αποφάσεις τις έπαιρνα πάντα με τα κρύα. Κάθομαι σπίτι το χειμώνα, και σκέφτομαι, σκέφτομαι, σκέφτομαι – τσουπ! Νάτες κι οι αποφάσεις! Για να δούμε φέτος τι θα κάνω!

Περνώ φάση ξεκαθαρίσματος. Βάζω ανθρώπους στη θέση τους, και κάποιους που θα έπρεπε να βγουν από τη ζωή μου θα τους βγάλω. Συνειδητοποίησα ότι οι άνθρωποι παίρνουν όσο σχοινί τους δώσεις, και θα προσπαθήσουν να πάνε και ακόμα μακρύτερα. Βάζω τα όρια μου στη δουλειά και στις προσωπικές μου σχέσεις. Αν είσαι άνθρωπος οργανωτικός, multi-tasker, αποτελεσματικός, δεν σημαίνει ότι θα τα κάνεις όλα εσύ. Αυτό είναι ο ορισμός της εκμετάλλευσης. Ο καθένας ας αναλάβει τις ευθύνες του. Και είναι κρίμα που πολλές φορές πρέπει να τις επισημάνεις, ακόμη κι αν είναι αυτονόητες.

Εκεί στο τέλος του καλοκαιριού, το δικό μου το σχοινί έφτασε στα όρια του. Μια νύχτα καθόμουν με φίλους σε ταβέρνα, και ξαφνικά "χάθηκα". Η λιποθυμία ήταν η πιο τρομακτική εμπειρία στη ζωή μου. Ένα απίστευτο αίσθημα δυσφορίας, χάνεις τελείως τον έλεγχο του σώματος σου, νιώθεις τα μέλη σου αδύναμα αλλά δε μπορείς να το αλλάξεις, θολώνει η όραση σου αλλά δε μπορείς να κάνεις κάτι, θέλεις να μιλήσεις για να πεις ότι δεν είσαι καλά αλλά δε μπορείς να το κάνεις. Και μετά χάνεσαι. Η απώλεια των αισθήσεων ήταν για μένα καθοριστική εμπειρία. Όταν ξύπνησα, ήμουν μια άλλη pax. Δεν το συνειδητοποίησα εκείνη τη στιγμή, ήμουν τόσο αδύναμη. Το κατάλαβα κάποιες βδομάδες μετά. Ήμουν πια πιο σκληρή και αποφασιστική. Πολλά πράγματα προσπαθείς να τα εξηγήσεις με όμορφο τρόπο και τίποτα δεν κολλά. Και έρχεται μια ωραία πρωία και κάνεις μια ωραιότατη έκρηξη, και ξαφνικά όλα μπαίνουν – θέλουν δε θέλουν – στη θέση τους.

Ξεκίνησα ΜΒΑ. Την απόφαση την πήρα τον περασμένο Γενάρη, έτσι χειμωνιάτικα, (τι σου έλεγα πριν;), λίγες μέρες πριν το deadline. Το πήρα απόφαση ότι σαν καθηγήτρια δεν πρόκειται να δουλέψω ποτέ μου, οπότε χρειάζομαι και τα τυπικά εφόδια γι’ αυτό που κάνω πλέον. Δουλεύω σε επιχείρηση, παίρνω ένα αξιοπρεπή μισθό, αλλά θα ήθελα να διεκδικήσω πολύ περισσότερα, γιατί μπορώ. Όχι τώρα με την κρίση όμως. Βέβαια, το ανέκδοτο της υπόθεσης θα είναι, να μπουν επιτέλους οι εξετάσεις στα σχολεία. Εννοείται ότι θα διεκδικήσω τη θέση μου. Πάντως, μιλώντας για το ΜΒΑ, και γενικά για πτυχία και μεταπτυχιακά, ένα έχω να σας πω αν είστε εργαζόμενοι: Ανοιχτό Πανεπιστήμιο Κύπρου. Απίστευτη οργάνωση – η ύλη όλης της χρονιάς uploaded από την αρχή, τα deadlines για εργασίες και εξετάσεις τα ξέραμε από την αρχή, οι περισσότερες συναντήσεις γίνονται online. Είναι απίστευτο αυτό το πράγμα! Κι εγώ είμαι απίστευτα χαρούμενη για αυτή την οργάνωση που βρήκα!

Η ζωή είναι επιλογές. Μια φίλη, αποφασίζει ότι δεν μπορεί να περιμένει τον άντρα της ζωής της για να αγοράσουν σπίτι μαζί. Μπαίνει στο δάνειο μόνη. Μα είναι πολλά 800 ευρώ το μήνα να τα δίνεις μόνος σου, όταν δεν είσαι ακριβοπληρωμένος υπάλληλος. Μια άλλη φίλη, αποφασίζει να μείνει στο ενοίκιο και δουλεύει μέρα-νύχτα για να τα βγάλει πέρα. Εγώ σαν pax, όχι, δε μπορώ να δουλεύω μέρα-νύχτα για να πληρώνω μόνη μου είτε ενοίκιο είτε δάνειο. Έχω και το διάβασμα μου, τη γυμναστική, τις οικογενειακές μου υποχρεώσεις, τις φιλικές. Έχω ένα μισθό που δε μου επιτρέπει να νοικιάζω ΚΑΙ να πληρώνω τα δίδακτρά μου, ΚΑΙ να κάνω κάποια πράγματα που θέλω κάθε μήνα. Προτιμώ να μένω στο πατρικό μου προς το παρόν. Δε θέλω να φυτοζωώ για να μένω μόνη μου. Θα νοικιάσω με τον έρωτά μου (όταν τον βρω) και θα το περάσουμε κι αυτό μαζί. Δε θέλω να έρθει, να με βρει εντελώς αυτόνομη, ανεξάρτητη, να σηκώνω όλα τα βάρη μόνη μου μια χαρά και χωρίς εκείνον. Οι άντρες, αγάπη μου, έχουν την τάση να είναι ανεύθυνοι. Σήκωσε εσύ ένα βάρος γι’ αυτούς και δε θα προσφερθούν ποτέ να το πάρουν από τους ώμους σου από μόνοι τους. (βλέπε και το έδαφος που δίνουμε γενικά στους ανθρώπους, που σου έλεγα πριν).

          Τον Οκτώβρη πήγα Πορτογαλία, για ένα training της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σε μια πανέμορφη πόλη που λέγεται Amarante. Η όλη εμπειρία ήταν πρωτόγνωρη για μένα: το training, στο οποίο ήμασταν άτομα από 7 διαφορετικές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το ταξίδι, η πανέμορφη πόλη του Amarante, το Porto που του αφιέρωσα μια μέρα στην επιστροφή. Κάτι τέτοια δώρα σου δίνει η ζωή και νιώθεις ευγνώμων. Φωτογραφίες προσεχώς! :)

Οι πιο ωραίοι λουκουμάδες που έφαγα ποτέ μου.

Φέτος το καλοκαίρι, στον Αγρό.

Για τον υποθυροειδισμό (μέρος 2)

Σου έχω ξαναγράψει για το πρόβλημα υποθυρεοειδισμού που αντιμετωπίζω, σε αυτό εδώ το post. Επειδή βλέπω από τα στατιστικά ότι είναι από τα δημοφιλή θέματα, κι επειδή καταλαβαίνω την αγωνία κάθε κοπέλας που έχει όζους στον θυρεοειδή και δεν ξέρει τι είναι, και παλεύει με τον εαυτό της, με τα κιλά της, με το άγχος της για το θέμα αυτό, είπα να σου γράψω ακόμα κάτι, μια που πρόσφατα είχα πολύ θετικά νέα.

Το δικό μου πρόβλημα με το θυρεοειδή το ανακάλυψα όταν ήμουν 19. Πήγα σε ενδοκρινολόγο για άλλη αιτία, ψηλάφισε το λαιμό μου, μου έδωσε νερό να καταπιώ παρακολουθώντας με και με έστειλε για εξετάσεις. Οι (βασικές) εξετάσεις του θυρεοειδούς είναι δύο: ο υπέρηχος, με τον οποίο φαίνεται αν ο θυρεοειδής έχει όζους/ αδενώματα και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο ψάχνουν, και η ανάλυση αίματος, για τις τρεις βασικές ορμόνες, TSH, T3, T4. Οι όζοι, για να σου το πω έτσι πολύ πολύ περιληπτικά, είναι συγκεντρώσεις κυττάρων. Δεν είναι κακοήθεις, σε ένα ποσοστό 97% - τουλάχιστον για το δικό μου ηλικιακό γκρουπ. Επειδή όμως υπάρχει τζείνη η μικρή πιθανότητα να γίνουν, πρέπει ο θυροειδής να ελέγχεται κάθε χρόνο. Εφόσον μεγαλώσουν, ο γιατρός σου θα σου πει εάν χρειάζεται εγχείριση αφαίρεσης θυρεοειδούς (για προληπτικούς λόγους) ή όχι. Σε μεγαλύτερες ηλικίες, η εγχείριση αυτή είναι πιο συνηθισμένη, για δύο λόγους: επειδή ο θυροειδής δεν είναι πλέον τόσο ελαστικός (λόγω ηλικίας) και δεν ανταποκρίνεται καλά στη θεραπεία, και επειδή πολλές φορές υπάρχει πρόβλημα που δεν έχει διαγνωστεί για χρόνια, δεν έχει πάρει θεραπεία και μπορεί να είναι επικίνδυνο.

Πάω στον ακτινολόγο (ο οποίος εν τω μεταξύ είναι πολύ διάσημος στη Λεμεσό αλλά δεν θέλω να πω το όνομα του στο blog, αν κάποιος το θέλει στείλτε μου mail). Έβγαλε διάγνωση ότι έχω ένα πολύ μεγάλο όζο στο θυρεοειδή, ότι είναι άσχημα τα πράγματα, ότι πρέπει να πάω επειγόντως για βιοψία, κλπ κλπ! Εννοείται ότι αν είχε δίκαιο θα έβλεπα τα ραδίκια ανάποδα τωρά. Η προσέγγιση του εν τω μεταξύ ήταν αρκετά άσχημη και απότομη, δεν γίνεται να έρχεται μια κοπελίτσα 19 χρονών που πρώτη φορά στη ζωή της ανακαλύπτει τι εν τούτος ο θυρεοειδής και ότι μπορεί να υπάρχει σοβαρό πρόβλημα με τούτον, και να της το φέρνεις τόσο απότομα σαν να να της λες "εννα πεθάνεις σε 1 μήνα". Πάω σε δεύτερη γιατρό να κάμω υπέρηχο. Έβγαλε τον πρώτο γιατρό εντελώς ηλίθιο, είπε μου ότι τζείνο το μεγάλο πράμα που έβλεπε ήταν η καρωτίδα μου, ότι δεν ξέρει τίποτε ο άλλος γιατρός, και ότι έχω μερικούς όζους στο θυρεοειδή αλλά απλά πρέπει να ξεκινήσω μια θεραπεία με θυροξίνη και θα είμαι μια χαρά. Άτε τωρά!!! Ποιον να πιστέψεις;;; Ρισκάρεις το; Εδώ να σημειώσω ότι ο υπέρηχος εξαρτάται πάρα πολύ από τον χειριστή. Δεν είναι όπως την ανάλυση αίματος, που βάλλουν τα στο μηχάνημα και τους τα βγάζει! Από τον χειριστή εξαρτάται τι θα δει. Πήγα και σε τρίτη γιατρό για υπέρηχο! Και από τότε έμεινα εκεί. Πολύ επαγγελματίας, πολύ καθησυχαστική (έχει πολλές πελλοαγχωμένες κορούδες πελάτισσες που τραβούν το άγχος της ζωής τους όποτε παν για υπέρηχο και ξέρει να τις χειρίζεται).

Η διάγνωση μου ήταν, όζοι στον θυρεοειδή, εντελώς καλοήθεις, όμως πρέπει να πίνω θυροξίνη κάθε πρωί εφ' όρου ζωής για να ρυθμίζω τον θυροειδή μου. Oh well, very low price to pay. Ας πούμεν, είμαστεν πολλά ΟΚ. Τους πρώτους μήνες, ήμασταν κάτι παραπάνω που ΟΚ. Ο κοιμισμένος για χρόνια μεταβολισμός μου εξύπνησε. Πήγαν περίπατο οι καταστάσεις του λυκείου, που αγωνιζόμουν να κάμω δίαιτα, εμετρούσα τες θερμίδες, εζούσα με κοτόπουλα και σαλάτες και έχανα ΈΝΑ κιλό τον μήνα. Όι μάνα μου. Μιλούμε έτρωα κάτι ποσότητες, τζαι πάλε έχανα κιλά. Παράδεισος. Επίσης δεν κουραζόμουν πλέον εύκολα, δεν μεθούσα τόσο εύκολα (αρύθμιστος θυρεοειδής = αρύθμιστος μεταβολισμός = ούτε το αλκοόλ εν το μεταβολίζεις καλά = μεθάς εύκολα), και άλλα πολλά που ρυθμίστηκαν.

Αγαπημένη μου κορούδα που έχεις πρόβλημα με τον θυρεοειδή σου, κάπου εδώ πρέπει να σημειώσουμε ότι ΔΕΝ πίνουμε ότι χάπια θέλουμε, όταν παίρνουμε θεραπεία με θυροξίνη. Κάποια δεν είναι καλά να τα πίνεις. Π.χ. αντισυλληπτικά δεν πίνεις ότι θέλεις, μόνο μια συγκεκριμένη μάρκα. Επίσης ΔΕΝ πίνουμε τη θυροξίνη με τον καφέ. Για όνομα του θεού. Η θυροξίνη πίνεται πρωί πρωί μόλις ξυπνήσουμε, με άδειο στομάχι, περίμενε μισή ώρα και μετά φάε και πιες ότι θέλεις. ΔΕΝ πίνουμε περισσότερη ποσότητα θυροξίνης από το κανονικό, για να αδυνατίσουμε. Μπορεί να τη βλέπεις σαν ένα αθώο άσπρο χαπάκι. Εν ορμόνη όμως, που επηρεάζει όλο σου το σώμα. Επίσης ΔΕΝ πίνουμε θυροξίνη για να αδυνατίσουμε, αν δεν μας την έχει δώσει ο γιατρός μας! Αντιλαβού; Επίσης να μεν βρίσκεις δικαιολογίες ότι έχεις χαμηλό μεταβολισμό. Τούτο θα το μάθεις μόνο αν κάμεις την ειδική εξέταση. Εμένα ο οργανισμός μου στο καθίσι (δηλαδή μόνο να τρώω, να πίνω και να κάθομαι) χρειάζεται 1800 θερμίδες την ημέρα! (με ρυθμισμένο θυρεοειδή, εννοείται).

Επίσης κάτι άλλο. Ιατρικές συμβουλές παίρνουμε μόνο από εξειδικευμένους γιατρούς. Μια διαιτολόγος μου είχε πει κάποτε ότι η θυροξίνη δεν κάμνει τίποτε, ότι περιπαίζουν μας, και ότι θέλουν να είμαστε πάντα ασθενείς για να μας έχουν οι φαρμακευτικές εταιρείες πελάτες. Μου είπε ότι η ίδια (τάχα εν υποθυρεοειδική - μετά που ανακάλυψα το ψέμα που είπε, αμφιβάλλω και για τούτο) κάμνει skype sessions με ένα γιατρό στην Αγγλία, και ότι της δίνει μια άλλη ορμόνη, την Τ4, η οποία δεν συνταγογραφείται στην Κύπρο. (Εν τω μεταξύ τούτος ο γιατρός ήταν πανάκριβος, όταν μου είπε τις χρεώσεις του, και ήθελε και καλά να δίνουμε την κάρτα για πληρωμή! Τέλεια απάτη!). Αρχικά την πίστεψα, ενθουσιάστηκα κλπ. Τα έλεγε πολύ ωραία. Μετά προβληματίστηκα: πώς γίνεται να μη δουλεύει, αφού εγώ είδα τόση βελτίωση; Πώς γίνεται ένα φάρμακο να κυκλοφορεί στην Αγγλία και όχι στην Κύπρο, αφού είμαστε όλοι στην ΕΕ; Μετά μίλησα με τη φαρμακοποιό μου, που άρχισε να γελά. "H θυροξίνη που πίννεις εν Τ4, κυρία pax! Απλά κυκλοφορεί με διαφορετικά ονόματα! Εμείς λέμεν την θυροξίνη (σσ. νατριούχος λεβοθυροξίνη), στην Ελλάδα κυκλοφορεί ως Τ4, και αλλού θα την έβρεις με 100 ονόματα. Αλλά η δραστική ουσία εν η Τ4! Και η κυρία διαιτολόγος περιπαίζει σε γιατί μάλλον πιάννει ποσοστά που τζείνον το γιατρό!". Γιαυτό αγαπημένες μου κορούδες, μην ψάχνετε για θαύματα. Και μην πιστεύετε κανέναν που θα σας τα τάξει, όπως τούτη η διαιτολόγος (όποια θέλει το όνομα της, e-mail me! Εννοείται ότι "καταγγέλλω" τους ανεύθυνους!). Η θυροξίνη εν ένα χαπούδι άσπρο, μιτσί, που το πίνεις το πρωί. Τζαι ξιχάννεις το μετά. Που τζιαμέ τζαι τζει, ναι, ο θυροειδής θέλει παρακολούθηση. Θέλει προσεκτική διατροφή, γυμναστική και επαγρύπνηση. 

Και τώρα το τελευταίο μου ευχάριστο. Είχα κάποιους όζους στον αριστερό μου λοβό. Ο ένας ήταν κάπως μεγάλος, αν μεγάλωνε κι άλλο ίσως να έπρεπε να βγάλω το θυρεοειδή  μου για προληπτικούς λόγους. Την τελευταία φορά που πήγα όμως για υπέρηχο, είχε μειωθεί στο μισό! Απίστευτο. Ρώτησα διάφορους (μια που δεν έχω πάει ακόμα στο γιατρό μου), τη λύση όμως μου την έδωσε η φαρμακοποιός μου. Στο διάστημα από τον προτελευταίο μου υπέρηχο μέχρι αυτό τον τελευταίο, υιοθέτησα γενικότερα πιο υγιεινές συνήθειες: προσπάθησα να τρώω γενικότερα πιο υγιεινά και να ασκούμαι συστηματικά (κάθε μήνα, τουλάχιστον δυο φορές τη βδομάδα). Όλη αυτή η κατάσταση είχε ως αποτέλεσμα να χάσω 7-8 κιλά, οπότε η δόση της θυροξίνης ανά κιλό σωματικού βάρους αυξήθηκε, οπότε και οι όζοι μειώθηκαν σε μέγεθος. :))) Τόσο απλό, τόσο αναπάντεχο. Τελικά όντως η υγιεινότερη διατροφή και η άσκηση κάνουν καλό στα πάντα, όχι μόνο στο πώς φαινόμαστε, αλλά και στην υγεία μας συνολικά.

Γι' αυτό σταμάτα τις δικαιολογίες στον εαυτό σου, κάμε τις εξετάσεις σου να δεις πού βρίσκεσαι, ράψε το στόμα σου και ξεκίνα γυμναστική. Αν θέλεις ψυχολογική υποστήριξη ή θέλεις να ρωτήσεις κάτι, pax is here. Άτε σε αφήνω, πρέπει να πάω για ποτό. Με low calories φυσικά.

Οι μαγικές στιγμές του φετινού καλοκαιριού

Για μια μαγεία ζούμε, αγάπη μου. Για τις λίγες, διαφορετικές, όμορφες, φορτισμένες, μαγικές μας στιγμές.


- Φύση. Πράσινο. Ομορφιά.


- Παραδοσιακό κυπριακό καφενείο. Με γλυκά του κουταλιού, μαχαλεπί, κυπριακό καφέ και σάντουιτς. Βασιλικός στη μέση του τραπεζιού. Νερό της βρύσης, σε πήλινο σταμνί και μετά σε τσίγκινο δοχείο, να μένει παγωμένο για ώρες.

- Κάστρο Λεμεσού, βράδυ καλοκαιριού.

- Juego. Σε μια στοά στην παλιά Λεμεσό. Ο ουρανός γεμάτος ομπρέλες.

- Καινούριο μωράκι στην οικογένεια!!!! :)


- Ελένη του Ευριπίδη, στο Αρχαίο Θέατρο Κουρίου. Μαγεία οι παραστάσεις σε αρχαίο θέατρο - κι όταν είναι αρχαία έργα, νιώθεις λίγο σαν να μεταφέρεσαι στο χωροχρόνο.

- Κατασκήνωση. Με τις αδερφές μου και με φίλες.


- Μονοπάτι της φύσης "Άρτεμις" στον Όλυμπο. Πανέμορφο. Μας πήρε τρεις ώρες να το περπατήσουμε, γιατί ήμασταν μεγάλη παρέα και κάναμε διαλείμματα για ξεκούραση και φωτογραφήσεις. Αν μου έλεγες πριν ένα χρόνο ότι θα πήγαινα πεζοπορία τρεις ώρες, θα σε έβγαζα τρελό. Πώς αλλάζει ο άνθρωπος!


- Κυνήγι θησαυρού σε χωριό. Εμπειρία!


- Λουκουμάδες! Τους λατρεύω, ειδικά όταν είναι ξεροψημένοι και τραγανοί και σιροπιαστοί :) Δοκίμασα δυο φορές φέτος το καλοκαίρι, και εννοείται πως και τις δύο ήταν "γλυτζιοί μέλι"!  Άλλη διάσταση στη γεύση. Και το όλο παραδοσιακό σκηνικό του χωριού μου αρέσει πάρα πολύ. Περισσότερες φωτό στο ειδικό post.

- Παραδοσιακές εκδηλώσεις στα χωριά! Λατρεύω.


- Ταβέρνα με φίλους. Μεζέδες, κρασάκι, καλή παρέα.


- Ντοκιμαντέρ για τη ζωή του Bob Marley, στο φεστιβάλ κινηματογράφου στο "Θέατρο Ένα".


- Πανσέληνος Αυγούστου. Πανέμορφη και προκλητική.


- Πολύτιμες οικογενειακές στιγμές.


- Καφές από κοντά με φίλους που δεν βλέπω συχνά, skype με όσους ζουν μόνιμα στο εξωτερικό. Ασφάλεια. Χαρά. Αγάπη.


Μου αρέσει να φωτογραφίζω πόδια και παπούτσια. Η φωτογραφία είναι από τη μέρα του παραδοσιακού καφενείου.