update

Πολλή δουλειά! Έχουμε το συνέδριο της εταιρείας και νιώθω πολύ κουρασμένη από την πίεση, το άγχος και τον όγκο της δουλειάς. Λείπουν και δύο άτομα με άδεια ασθενείας και τα περισσότερα τους καθήκοντα έχουν πέσει πάνω μου! Θέλω τόσο πολύ να φύγω και να ξαπλώσω σε μια παραλία, χωρίς να με νοιάζει τίποτα!
Συγνώμη που δεν απαντώ τα τηλέφωνα, θα τηλεφωνήσω μόλις μπορέσω!
(Μια ζωή τρέχω για κάτι, πεθυμώ να έρθει ένα Σαββατοκυρίακο που να μην έχω να κάνω τίποτα, και να κάααααααθομαι!)

Υ.Γ. Αμάν αυτή η μανία που έχουμε στην Κύπρο να τους ζευγαρώνουμε όλους! Στη δουλειά μου αποφάσισαν -πριν από μένα, για μένα, εννοείται- ότι εφόσον υπάρχει ένας 30άρης single και είμαι και εγώ, είναι καλές ηλικίες για να τα φτιάξουμε, να παντρευτούμε και να κάνουμε μωρά. Αφού αυτός είναι έτοιμος!!!! Ναι, το άκουσα και αυτό χτες! Εμένα με ρώτησε κανείς αν είμαι έτοιμη ή αν μου αρέσει καν; Το λένε για αστείο υποτίθεται αλλά οι περισσότεροι το εννοούν! Αμάν με αυτή την κυπριακή νοοτροπία του ότι μόνος σου δεν μπορείς να περνάς καλά, πρέπει να είσαι οπωσδήποτε διπλός, αλλιώς κάτι πάει λάθος. Και το άγχος που έχουν όλοι να σου βρουν κάποιον.

Υ.Γ.2. Πότε το παίρνεις απόφαση ότι μπορεί να σου αρέσει κάποιος αλλά σε αυτόν δεν αρέσεις; Άρχισα να νιώθω χαζή με τις ευκαιρίες που χάνω επειδή μου αρέσει κάποιος ο οποίος δε μου δίνει καμία σημασία σε ερωτικό επίπεδο. Σκέφτομαι ότι μπορεί εγώ να μένω -ηλιθιωδώς- κολλημένη κάπου και να αγνοώ κάποιον άλλον που ενδιαφέρεται και μπορεί και θέλει να μου δώσει πράγματα. Γνώρισα πριν λίγες μέρες κάποιον σε ένα πάρτι. Πολύ γλυκός και συμπαθητικός, φάνηκε να ξέρει να συμπεριφερθεί και να συζητήσει και έδειξε το ενδιαφέρον του. Και εγώ κάθομαι και σκέφτομαι μήπως δεν πρέπει να γίνει κάτι, αν και εφόσον γίνει κάτι με την άλλη υπόθεση! Τον τελευταίο καιρό αρχίζω να ανησυχώ για μένα! :)

Υ.Γ.3. Είμαι χαζή που σαν γυναίκα δεν κάνω "σχέδιο Β"; Προχτές μιλούσα με μια άλλη κοπέλα που δουλεύει στην εταιρεία. Είναι 25, αρραβωνιασμένη και έτοιμη να παντρευτεί. Με έχει πρήξει ότι πρέπει να βρω κάποιον - λες και ο έρωτας είναι ένα κουμπί που το πατάς και συμβαίνει. Τις προάλλες, που τις εξηγούσα σε τι συναισθηματική κατάσταση είμαι, με είχε βγάλει χαζή. Που δεν εκμεταλλεύομαι τις ευκαιρίες, που δεν έχω "σχέδιο Β", που δεν το κυνηγώ τελοσπάντων να αποκατασταθώ! Ότι είμαι χαζή που είμαι σε μια παρέα που αποτελείται κυρίως από άντρες και δεν κάνω κάτι με κανέναν! Αμάν!!!! 25 χρονών είπαμε και έχει αυτές τις απόψεις!! Και τι είναι ο άντρας που θα είναι το "σχέδιο Β" μου; Το πιόνι στα χέρια μου; Και τον έρωτα πού τον βάζουμε είπαμε; Και πώς θα μείνεις με κάποιον, άμα δε μπορείς να φανταστείς ούτε καν να σε φιλά; Πώς θα κάνεις έρωτα μαζί του, πώς θα κάνεις παιδιά; Γίνεται να είσαι 25 και να κάνεις τέτοιους συμβιβασμούς; Δεν είναι κάτι που θα κάνεις σε μεγαλύτερη ηλικία - και ΑΝ το κάνεις;

Κοίταξε κάτι προβληματισμούς που έχω η γυναίκα μες το κατακαλόκαιρο. Πάω να τους πνίξω σε ένα φραπέ.

36 and counting

Είναι 36. Παλεύει να αντέξει την επώδυνη αγωγή μετά την εγχείρηση για την ενδομητρίωση. Οι ενέσεις την πονάνε. Η γιατρός της έδωσε deadline. "Τον Ιούνιο, που τελειώνουν οι ενέσεις, πρέπει να μείνεις έγκυος. Είναι η καλύτερη σου ευκαιρία να κάνεις μωρό. Μετά οι πιθανότητες σου μειώνονται δραματικά." Προσπαθεί να της εξηγήσει ότι δεν είναι με κάποιον και ότι είναι πολύ δύσκολο να κάνει μια σχέση, πόσο μάλλον με αυτή την προοπτική. Την αγχώνει το μέλλον. Αναρωτιέται αν ήταν τρομερά επιλεκτική στη ζωή της. Προσπαθεί να βρει πού έκανε το λάθος.

Είναι 36. Ήταν επιλεκτική. Χωρίς να προσπαθεί πολύ για τις σχέσεις της. Δεν ήθελε να υποφέρει, αν κάτι δεν "τραβούσε". Χωρίς σχέση τα τελευταία δύο χρόνια, με τους συγγενείς και τους φίλους να λένε (κάποιοι μπροστά της) ότι θα μείνει στο ράφι. Γνώρισε τον έρωτα της ζωής της σε ένα beach party. Νόμιζε θα ήταν μόνο για το καλοκαίρι. Από άλλη χώρα εκείνος, πώς να αντέξει μια σχέση από απόσταση; Και όμως άντεξε. Και άφησε τη ζωή του στην άλλη χώρα για να ζήσει μαζί της.

Είναι 36. Θυσίασε τη ζωή της για να φροντίζει τον άρρωστο πατέρα της. Πώς να κάνεις σχέση; Δουλειά - σπίτι, σπίτι - δουλειά. Η αλήθεια είναι ότι ήταν επιλεκτική. Κάπου εκεί άρχισε να την πιάνει το άγχος, πότε θα παντρευτεί και πότε θα κάνει οικογένεια. Γνώρισε κάποιον μέσω κοινών γνωστών. Θα μπορούσες να το πεις και προξενιό. Σημασία έχει ότι στην τελική τον ερωτεύτηκε. Ή τουλάχιστον έτσι της φαίνεται. Δεν ξέρει, γιατί έχει καιρό να ερωτευτεί. Θα παντρευτεί και πετά στα σύννεφα.

Και γω τις βλέπω και τις τρεις. Πανέμορφες με τις ατέλειες τους. Καθημερινές γυναίκες, με το άγχος της σύγχρονης ζωής, να τρέχουν να τα προλάβουν όλα και μέσα σ' όλα και τον εαυτό τους. Δεν ξέρω ποια από τις τρεις θα είναι πιο ευτυχισμένη στο μέλλον. Ξέρω όμως ότι κάθε γυναίκα έχει το δικαίωμα να 'ναι επιλεκτική. Δεν πρέπει να 'ναι ο τέλειος - ούτε κι αυτή είναι τέλεια. Θα πρέπει όμως να ερωτευτεί αυτόν που θα είναι μαζί του. Να θέλει να τον φιλήσει. Να θέλει να κάνει έρωτα μαζί του. Να μην τραβιέται στην άλλη άκρη του κρεβατιού από την πρώτη νύχτα.

Με κάποιες από μας η ζωή είναι πιο γενναιόδωρη, και φέρνει τον ιππότη, ακόμα κι εκεί που θα ΄λεγες πως όλα έχουν χαθεί. Κάποιες άλλες από 'μας δεν είναι τόσο τυχερές. Πώς μπορείς να ξέρεις από πριν πού πρέπει να κάνεις το συμβιβασμό για να μη μείνεις μόνη; Δε μπορείς να ξέρεις. Κι αν θα επιλέξεις να ακολουθήσεις τα "θέλω" σου, μπορείς μόνο να εύχεσαι ότι κάνεις το σωστό κι ότι δε θα μετανιώσεις αργότερα. Θέλει κότσια, αδερφάκι μου.

τέλος!

Τελειώσαμε σχεδόν με το τρίμηνο, επιτέλους! :)

Διέγραψα όλες τις αναρτήσεις που μου θύμιζαν πώς ήμουν όλο αυτό το διάστημα. (Έτσι κάνω και στη ζωή, οτιδήποτε με πονάει μου απαγορεύω να το σκέφτομαι και προσπαθώ να το διαγράψω από τη μνήμη μου - και τις περισσότερες φορές πιάνει. Άλλωστε, όπως λέει και ο λατρεμένος μου φλεγόμενος, η ευτυχία χρειάζεται υγεία, απόφαση, κακή μνήμη).

το checklist μου για τα Χριστούγεννα:

- Ένα διήμερο διανυκτέρευση κάπου στο βουνό. Αν είναι κάπου που να είναι και λίγο σκοτεινά και φοβητσιάρικα τη νύχτα, ακόμα καλύτερα. Το τζάκι εννοείται ότι είναι στα must.
- Να βρω τα τέλεια παπούτσια για να τα συνδυάσω με το τέλειο φόρεμα για κάπου που έχω να πάω.
- Να δω όοοολο τον κόσμο που δεν έχω δει.
- Να τελειώσω εκείνη τη σάρπα που πλέκω από πέρσι για να τη φορέσω επιτέλους!
- Να βρω τον Άγιο Βασίλη σε κανένα mall που συνηθίζει να επισκέπτεται αυτές τις μέρες.

Σκέφτομαι ότι το Μάη που θα τελειώσω το master θα είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που δεν θα έχω ξεκάθαρο πλάνο για κάτι. Θα είμαι 25 χρονών και θα είναι η πρώτη φορά που δεν θα ξέρω τι να περιμένω. Πάντα ήθελα να έχω κάτι να σκέφτομαι, κάτι να προσδοκώ. Μιλώ για κάτι "μεγάλο", όπως οι σπουδές ή η δουλειά - όχι οι άντρες. Δεν μου έτυχε ακόμα κάποιος τόσο σημαντικός που να τον κατηγοριοποιήσω στα μεγάλα. Όταν ήμουν λύκειο, ήθελα να τελειώσω και να πάω πανεπιστήμιο. Στο πανεπιστήμιο είχα στόχο το πτυχίο - αλλά μη φανταστείς ότι βιαζόμουν να τελειώσω, μια χαρά πέρασα! Αλλά μου άρεσε που είχα ένα σκοπό! Μετά είχα στόχο μια δουλειά και το μάστερ. Τώρα έχω τη δουλειά και τελειώνω με το μάστερ! Και μετά τι;

(ΟΜG - 25 ΧΡΟΝΩΝ; ΜΑ ΕΝΕΝ ΜΕΓΑΛΟ ΝΟΥΜΕΡΟ ΤΟΥΤΟ;;;; ΕΙΧΑ ΜΕΙΝΕΙ ΚΑΠΟΥ ΣΤΑ 22!)

Όταν είσαι από χαρακτήρα οργανωτικός, φρικάρεις στην παντελή απουσία (έστω ενός υποτυπώδους) σχεδίου. Ίσως να 'ναι καλύτερα όμως για μένα, ίσως να 'ναι σαν άσκηση. Πάντως αυτό που ξέρω σίγουρα είναι πως θέλω ν' απολαύσω τη ζωή μου, να βγω λίγο έξω από το σπίτι μου, να διασκεδάσω, να ταξιδέψω πριν να έρθει μια μέρα που να καταλάβω πως η ζωή μου πέρασε και ν' αναρωτιέμαι τι έκανα και δεν την χάρηκα. Ή ακόμα χειρότερα, να ξέρω πως ο λόγος που δεν την απόλαυσα ήταν επειδή δε μπορούσα ποτέ να χαρώ το παρόν αφού έκανα συνεχώς όνειρα για το μέλλον. Είναι ωραίο να βάζεις στόχους και χωρίς αυτούς δεν θα πήγαινα πουθενά - αλλά έτσι όπως είναι οργανωμένη τον τελευταίο 1,5 χρόνο η ζωή μου νιώθω πως οι στόχοι μου με καταδυναστεύουν.

Το μόνο που ξέρω σίγουρα, είναι ότι θέλω έστω μια φορά να ερωτευτώ δυνατά. Χωρίς όλους αυτούς τους περιορισμούς που έβαζα μόνη μου στον εαυτό μου μέχρι τώρα. Χωρίς να φοβάμαι τόσο πολύ και να βαφτίζω το φόβο μου σωφροσύνη. Όχι αγάπη μου, φόβος ήταν. Με ολίγη σωφροσύνη, ίσως. Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω, ξέρω όμως σίγουρα ότι το θέλω πολύ.

Υ.Γ. Οι φωτογραφίες μου ήταν όλες δικές μου, αλλά αυτή που βάζω τώρα είναι πολύ καθαρή. Βέβαια οι φίλοι μου που με διαβάζουν ξέρουν ποια είμαι, έτσι κι αλλιώς. Δεν έχω υπ' όψιν μου αν με διαβάζουν κι άλλοι γνωστοί! Ούτε ξέρω αν θα έχω τα κότσια να την αφήσω. Λέω να με δοκιμάσω. :)

για το σώμα, με αγάπη

Ξέρεις για ποιο θέμα θα ήθελα να διαβάσω και δεν έχω βρει πουθενά σχεδόν κάποιο post; Θα ήθελα να έβλεπα ανθρώπους να γράφουν για το σώμα τους. Συνέχεια γράφουμε για την ψυχή μας, τα συναισθήματα μας, μα ποτέ δεν γράφουμε για το σώμα μας.

Γιατί άραγε να συμβαίνει αυτό; Ίσως η πλατωνική θεωρία που πέρασε και στο χριστιανισμό, ότι το σώμα είναι κατώτερο από την ψυχή, να μας έχει εμποτίσει βαθιά. Ίσως να θεωρείται κάπως το να παραδεχτεί κάποιος ότι του αρέσει το σώμα του ή κάποιο χαρακτηριστικό του σώματός του. Είναι πολύ πιο θεμιτό να πεις "θεωρώ ότι είμαι καλός άνθρωπος" από το να πεις "έχω ωραίο κώλο". Ακόμα και τώρα που το έγραφα, σκέφτηκα να γράψω το κώλος με αστεράκια. Να φαίνεται μόνο το πρώτο και το τελευταίο γράμμα. Από εδώ να δεις πόσο έχουμε μάθει να αυτολογοκρινόμαστε.

Γι' αυτό και δυσκολεύομαι πάρα πολύ να γράψω στο στιλ "μου αρέσει αυτό κι αυτό στο σώμα μου". Μπορώ όμως να σου πω κάποια πράγματα διαφορετικά.

Μου αρέσουν οι άνθρωποι με αυτοπεποίθηση. Δεν χρειάζεται να είσαι skinny για να αγαπάς το σώμα σου ή να είσαι σέξι. Σέξι είναι το όμορφο, ενυδατωμένο δέρμα. Είναι να αγαπάς τις καμπύλες σου σαν γυναίκα, αν αυτές σου έδωσε η φύση, χωρίς να κάνεις μανιακά τις στερητικές δίαιτες για να τις χάσεις. Σέξι είναι να φοράς ρούχα όχι που είναι στη μόδα, αλλά που αγκαλιάζουν όμορφα το σώμα, που κάνουν το στήθος ή τον ποπό ή τα πόδια, ή όποιο τελοσπάντων θεωρείς το δυνατό σου σημείο, να φαίνονται υπέροχα. Τα όμορφα, μαλακά χείλη και τα εκφραστικά μάτια. Ένα λαμπερό και καθαρό πρόσωπο.

Να μην κλείνεις ποτέ το φως. Αυτή είσαι και σ' όποιον αρέσει.. Νομίζω το μεγαλύτερο λάθος που κάνουμε εμείς οι γυναίκες είναι που μια ζωή αγχωνόμαστε με τα κιλά μας, και έχουμε ένα σωρό ανασφάλειες που δε μας αφήνουν να ευχαριστηθούμε τη ζωή, το σεξ, τα ρούχα μας. Κιλά είναι, δεν είναι πυρηνική βόμβα. Δεν εισηγούμαι ότι είναι καλύτερα να αφεθούμε εντελώς, γιατί μετά μπορεί να πάρουμε την κατηφόρα και να μη συμμαζευόμαστε με τίποτα, αλλά δεν χρειάζεται να έχουμε και το τρελό άγχος. Και προπαντός πρέπει να αγαπούμε το σώμα μας και στις αδύνατες και στις πιο γεμάτες του φάσεις. Ευτυχώς ο έρωτας δεν έχει να κάνει με τα κιλά, και υπάρχουν αμέτρητα παραδείγματα γι' αυτό!

Έχω μια φίλη, πολύ σοφή με αυτό το θέμα. Αγαπά το σώμα της και στις αδύνατες και στις γεμάτες του φάσεις. Και τώρα που περνά μια πιο γεμάτη φάση, τη βλέπω μια χαρά. Φορά τα χαριτωμένα φορεματάκια της, φροντίζει το δέρμα της, τα μαλλιά της, βάφεται όμορφα αλλά όχι υπερβολικά. Κι όταν πεθυμήσει ένα σουφλέ σοκολάτα, θα το φάει. Είναι από τους πιο αισθησιακούς ανθρώπους που ξέρω. Άλλες φίλες, που θα 'λεγες ότι είναι στα ιδανικά κιλά, δε νιώθουν τόσο άνετα με το σώμα τους. Και το θέμα δεν είναι να έχεις κατακτήσεις. Το θέμα είναι να νιώθεις εσύ καλά, μέσα σου.

Ίσως να φταίει και το ότι στην Κύπρο έχουμε μια απίστευτη εμμονή με την εικόνα μας. Πολλές φορές θα ακούσεις σε συζητήσεις να σχολιάζονται ζευγαράκια, ότι ο ένας είναι πολύ όμορφος για τον άλλο. Και τι σχέση έχουν ρε παιδιά ο έρωτας και η αγάπη με την εμφάνιση; Δέχομαι ότι είναι ένα πρώτο ερέθισμα, κάτι που πιο εύκολα θα φέρει τον άλλον κοντά σου. Όμως είναι κι άλλα πράγματα που είναι πολύ σημαντικά, που για να τα αναλύσεις δεν φτάνει ολόκληρο blog. Θυμάσαι που σου έλεγα, 2 post πριν, για τα ζευγαράκια που είδα αυτό το καλοκαίρι; Στη συντριπτική τους πλειοψηφία κατέρριπταν πανηγυρικά το "νόμο" της εμφάνισης που έχουμε φτιάξει στην Κύπρο - το ότι πρέπει να 'σαι σχεδόν μοντέλο για να κάνεις σχέση.

Πιστεύω επίσης πως πολύ μεγάλο ρόλο για την εικόνα μας για το σώμα μας παίζει, για μας τις γυναίκες, ο πρώτος άντρας με τον οποίο θα κοιμηθούμε. Το έχω παρατηρήσει και από τον εαυτό μου αλλά και από πολλά άλλα παραδείγματα γύρω μου. Αν είναι κάποιος που θα σε δεχτεί και θα σε θέλει και θα σε ποθεί όπως είσαι, είτε λεπτή είτε χοντρή είτε κάπου στο ενδιάμεσο, αυτό θα σε κάνει να αγαπάς περισσότερο το σώμα σου και να το αποδέχεσαι όπως είναι. Αν δεν το αποδέχεται ο σύντροφος σου, και ειδικότερα ο πρώτος σου, δύσκολα θα το αποδεχτείς κι εσύ. Ακόμα κι αυτό να συνέβηκε όμως, δεν πρέπει να σταματήσεις την προσπάθεια για να το αγαπήσεις.

Νομίζω πως το να αγαπήσουμε το σώμα μας είναι ένα πολύ καλό βήμα προς το να αγαπήσουμε τον εαυτό μας συνολικά. Γι' αυτό φρόντισε το σώμα σου. Κάνε ένα χαλαρωτικό μπάνιο αντί ένα γρήγορο ντους. Άπλωσε την ενυδατική σου με αργές και νωχελικές κινήσεις. Στάσου γυμνή μπροστά στον καθρέφτη και δες τι θα ήθελες να διορθώσεις, όχι όμως επικριτικά, αλλά με αγάπη. Σκέψου πόσα πράγματα κάνει το σώμα σου για σένα: Με αυτό πας πανεπιστήμιο, δουλειά, σκέφτεσαι, αθλείσαι, τρως, κάνεις σεξ, αναδεικνύεις τα όμορφα ρούχα σου, αγαπάς και αγαπιέσαι. Η ψυχή μας, ότι κι αν θεωρεί ο καθένας ότι είναι αυτό, εκεί μένει. Στο θνητό σώμα μας. Γι΄αυτό, φρόντισε το όσο μπορείς.

το καλοκαίρι μου

Ήταν ένα πολύ όμορφο, ένα συγκλονιστικά θαυμάσιο καλοκαίρι. Γεμάτο από όμορφες στιγμές.

Έκανα πολλές εκδρομές στο βουνό φέτος! Για κάποιο λόγο βαριόμουν τρομερά να πάω θάλασσα. Πήγα Κακοπετριά πέντε φορές και μπορώ να σου πω σίγουρα ότι ερωτεύτηκα τη διαδρομή μες το δάσος. Πήγα Σαϊττά, Πλάτρες, Πελένδρι, Λεύκαρα, Βουνί, Λεμύθου. Χόρτασε το μάτι μου και η ψυχή μου πράσινο! Εννοείται ότι όλες ήταν με ανθρώπους που ήθελα πάρα πολύ να πάω.

Απόφυγα εντελώς – εντελώς όμως – τους ανθρώπους που μου προκαλούσαν αρνητικά συναισθήματα. Delete. Όχι με δραματικό τρόπο, για να μην έχω μετά να εξηγώ και να ξαναεξηγώ και βαριέμαι! Δεν απέφευγα την έξοδο αν θα ήταν αυτοί. Αλλά να, τα πιο μεγάλα delete είναι αυτά που κάνουμε μέσα μας... Είδα κυρίως φίλες και φίλους που με κάνουν να νιώθω όμορφα, που νιώθω ότι με αγαπούν και με εκτιμούν.

Βαριόμουν να κανονίσω κάτι αν ήθελε πολύ κόπο και χρόνο να κανονιστεί. Στα άτομα που είδα ότι έκανα μια φορά μια πρόσκληση και δεν απάντησαν καθόλου, δεν ξαναείπα ποτέ. Το ίδιο και στα άτομα που με έστηναν μέχρι τελευταία στιγμή για να μου απαντήσουν για κάτι θετικά ή αρνητικά. Κανόνιζα με τα άτομα που μπορούσα να συνεννοηθώ πιο εύκολα, κι έτσι δεν έχασα χρόνο αλλά ούτε και εκνευρίστηκα για εξόδους. Κι ήταν ένας από τους βασικούς λόγους που πέρασα τέλεια.

Πήγα και camping! Ευτυχώς που έχω τις πιο cool αδερφές στον κόσμο που το οργάνωσαν. Πρώτη φορά στη ζωή μου κοιμήθηκα σε αντίσκηνο, μέσα σε sleeping bag (δε σου συνιστώ να το κάνεις χωρίς μαξιλάρι, όπως έκανα εγώ). Ήταν μια τέλεια νύχτα, ανάψαμε φωτιά και κοιτούσαμε τ’ αστέρια. Πρώτη φορά είδα πόσο όμορφα φαίνονται τ’ αστέρια στο βουνό τη νύχτα! Ένας ουρανός πεντακάθαρος, στολισμένος μικρά μικρά διαμαντάκια. Μπορώ να σου πω ότι είμαι ρομαντική μέχρι αηδίας – δώσε μου τέτοια και πάρε μου την ψυχή.

Αυτό το καλοκαίρι δεν είχα καθόλου άγχος: ούτε αν θα βρω δουλειά, ούτε αν θα με πάρουν στο μεταπτυχιακό, ούτε αν θα αγοράσω αυτοκίνητο. Δεν είχα καν το άγχος για τα σιδεράκια, αφού τα έβγαλα από τις αρχές του καλοκαιριού. Ήμουν για πρώτη φορά χαλαρή μετά από καιρό, χαλαρή κι ευτυχισμένη. Δεν βγήκα εκτός Κύπρου, αλλά δε με ένοιαξε καθόλου. Μη σου πω ότι το προτίμησα. Στην άδεια μου κοιμήθηκα πολύ (πολύ όμως), πήγα πολλούς καφέδες και πολλές εκδρομές. Πες μου, τι άλλο θέλει ο άνθρωπος για να είναι ευτυχισμένος;

Αυτό το καλοκαίρι άκουσα και για πολλές όμορφες ερωτικές ιστορίες και χάρηκα.. Είδα πραγματικά ζευγάρια, στην πραγματική ζωή, να ‘ναι μαζί και να κοιτά ο ένας τον άλλο και να λιώνει. Είδα αγοράκια 20 something (που στο δικό μου το μυαλό είναι εντελώς μαλακισμένα) να ‘ναι με τη σχέση τους και να ‘ναι σωστά και να την κοιτάνε στα μάτια.Είδα μια φίλη μου, που είναι 36, να αρραβωνιάζεται και να ετοιμάζεται να παντρευτεί. Από έρωτα. Έτσι, για να σκάσουν όλοι όσοι της έλεγαν ότι θα μείνει στο ράφι. Είδα άλλη φίλη μου να βρίσκει αυτό που ψάχνει μετά από καιρό που ταλαιπωρούνταν.

Αυτό το καλοκαίρι ήμουν πολύ χαρούμενη, χωρίς να προσπαθήσω. Γενικώς ως άτομο είμαι φύσει και θέσει αισιόδοξη. Ακόμα και να με ρίξεις σε ένα σκοτεινό τούνελ, πάντα θα κοιτάζω το φως στην άκρη του. Πάντα θα παλεύω να πάω προς το φως. Πάντα θα αγωνίζομαι – όχι πως δεν υπάρχουν και οι περίοδοι που αφήνομαι. Όμως διαρκούν πολύ λίγο, γιατί δεν αντέχω να σκέφτομαι ότι έχω αφεθεί. Αλλά να, αυτό το καλοκαίρι ήμουν απλά χαρούμενη. Χωρίς προσπάθεια. Νιώθω ότι τα πολύ σκοτεινά πέρασαν πια.

Ανυπομονώ να ξεκινήσω το δεύτερο χρόνο του μάστερ μου και να κάνω τη διατριβή μου. Το θέμα είναι αρκετά πρωτότυπο, παρθένο ακόμα στην έρευνα στην Κύπρο. Πεθαίνω για προκλήσεις. Και μαζί σχεδιάζω τα επόμενα μου σχέδια (Ταύρος παιδάκι μου, τι περιμένεις! Πάντα πρέπει να έχω ένα υποτυπώδες σχέδιο για το μέλλον, έστω κι αν αλλάξει, έστω κι ματαιωθεί). Άλλα σχέδια είναι εφικτά (να φρεσκάρω τα ισπανικά μου) και άλλα τρελά (να γράψω ένα βιβλίο). Αλλά στα όνειρα δεν χωράνε ελεγκτές...

Άντε, σε αφήνω. Αύριο το πρόγραμμα έχει Waterpark.
 
xxx

Άρλεκιν

Αυτό το καλοκαίρι διάβασα Άρλεκιν, μετά από καιρό.

Τα Άρλεκιν τα είχα ανακαλύψει πολύ μικρή, στο σπίτι της θείας μου. Ήμουν δευτέρα ή τρίτη Δημοτικού και διάβαζα πια με άνεση. Όταν είχα μάθει να διαβάζω ένιωθα τόσο ευτυχισμένη, που ό,τι έβρισκα μπροστά μου το ξεκοκάλιζα. Κάπως έτσι "μορφώθηκα" για πρώτη φορά για το σεξ. Βέβαια, η θεία μου, όταν ανακάλυψε ότι διάβαζα ¨αυτά τα πράγματα" τα εξαφάνισε από προσώπου γης. Μέχρι σήμερα, που είμαι μεγάλη κοπέλα πια και περάσαμε και από τη θεωρία στην πράξη -και τα λέμε κιόλας με τη θεία μου, καθότι είναι η πιο μικρή και η πιο αγαπημένη μου θεία- τα βιβλία αυτά είναι άφαντα.

Ξέφυγα όμως από αυτό που θέλω να πω. Φέτος το καλοκαίρι στο νησί, η άλλη φίλη μου που ήταν μαζί είχε φέρει Άρλεκιν να διαβάσει! Κι έτσι για την πλάκα, τα ξανάπιασα κι εγώ στα χέρια μου. Και κάπου εκεί συνειδητοποίησα πώς αυτά τα βιβλία, εμάς τις γυναίκες μας "καταστρέφουν"!

Στα Άρλεκιν, αν ο άντρας έχει χωρίσει με τη γυναίκα, και ο στόχος του βιβλίου είναι να περιγράψει το πώς θα τα ξαναβρούν, τότε δεν την έχει ξεχάσει ποτέ, δεν κατόρθωσε να κάνει μια αξιοπρεπή σχέση μετά που χώρισαν, πήγαινε με άλλες και σκεφτόταν ακόμα εκείνη, ανάσαινε το άρωμα της στο μαξιλάρι του και πάει λέγοντας. Μη γίνω κυνική.

Στα Άρλεκιν ο άντρας είναι πολύ εκφραστικός όσον αφορά τα συναισθήματα του. Λέει σ' αγαπώ με μεγάλη ευκολία - κι ακόμα κι όταν έχουμε να κάνουμε με περίπτωση κλειστού ατόμου, θα ξεπεράσει σίγουρα τα όρια του για να εκφράσει την αγάπη του.

Στα Άρλεκιν δεν υπάρχουν απιστίες. Όλα αποδεικνύονται στο τέλος να ήταν μια άθλια παρεξήγηση, που χώρισε ένα ερωτευμένο και τρισευτυχισμένο ζευγάρι.

Στα Άρλεκιν, και οι δύο πρωταγωνιστές της ιστορίας έχουν τέλειο σώμα, που το έτερον ήμισυ το σκέφτεται συνέχεια και κολάζεται και δε μπορεί να κοιμηθεί.

Στα Άρλεκιν υπάρχει πάντα happy end. Όλα τα εμπόδια στο τέλος ξεπερνιούνται, η αγάπη τα νικά όλα.

Στα Άρλεκιν.

Bullshit.

Μπορεί δύο άνθρωποι να ταιριάζουν αλλά η τύχη και οι συνθήκες να τους έχουν χωρίσει. Και να μην ξαναβρεθούν. Ποτέ. Μπορεί ένας άνθρωπος να είναι τρελά ερωτευμένος με κάποιον, αλλά ο άλλος να μη μπορεί να ανταποδώσει τα συναισθήματα. Μπορεί.... χίλια μπορεί. Πάντως η ζωή δεν αντιγράφει τα Άρλεκιν.

Αφήστε μας, σας παρακαλώ, κι εμάς τις κανονικές γυναίκες να ζήσουμε τη ζωή μας φυσιολογικά. Χωρίς τις υπερβολικές προσδοκίες για ένα τέλειο άλλο μισό και μια καρμική σχέση. Πράγματα που δεν υπάρχουν. Γιατί ο τέλειος άνθρωπος δεν υπάρχει. Η τέλεια σχέση δεν υπάρχει. Όλα θέλουν και κόπο, και προσπάθεια, και συμβιβασμούς.

Δε θέλω να είσαι ένας πρίγκηπας από τα Άρλεκιν. Θέλω μόνο να με κλείνεις στην αγκαλιά σου και να νιώθω σιγουριά.

Ζητάω πολλά;

τα μάτια που ξεχνάνε τα δικά μου...

Αχ αγάπη να μην άκουγα τα λόγια σου!

Σ’ ένα όριο έχω φτάσει τρομερό..

Αχ καρδιά μου πώς με καις σιγά σιγά

κι είν’ η μέρα μου φωτιά

που σχηματίζει τ’ όνομά του.

__________

Καρδιά μου πώς έμπλεξες έτσι...

Και σου το ‘λεγα εγώ μην ελπίζεις,

μην ζητήσεις τ’ αστέρια στα χέρια σου.

Γιατί θα μείνουνε για πάντα αδειανά.

__________

Αυτά τα μάτια που ξεχνάνε τα δικά μου...!

Για κοίτα τα πώς λαμπυρίζουν τρυφερά...

Ας βάλουμε ένα φωτεινό σηματοδότη.

Εδώ είμαι...

Μάτια μου μην μ’ αγνοείτε φανερά...

Χριστούγεννα

Το νηπιαγωγείο έκλεισε για δεκαπέντε μέρες! Επιτέλους, θα κοιμηθώ όσο θέλω, θα τρώω το μεσημεριανό μου αργά και χαλαρά, σαν άνθρωπος, θα βγαίνω με τους φίλους μου (και θα 'χω όση ώρα θέλω πριν για να ετοιμαστώ), και θα είμαι άνετη και χαλαρή, χωρίς να έχω τη δουλειά να μου τρώει τις περισσότερες ώρες της μέρας.

Αυτά τα Χριστούγεννα είναι πολύ όμορφα.

Μη φανταστείτε τίποτα εξαιρετικό. Απλές, καθημερινές στιγμές με την οικογένεια, που όλοι λέμε ότι τις βαριόμαστε, κι όμως, μόνο άμα τις χάσεις μπορείς να τις εκτιμήσεις. Τα περσινά Χριστούγεννα ήταν τα πιο τρικυμισμένα της ζωής μου. Μέσα στη δίνη ενός τεράστιου οικογενειακού προβλήματος, απλά παρακαλούσα να περάσουν οι μέρες και να επιστρέψω πίσω Αθήνα. Έπρεπε να πάρουμε κάποιες πολύ σοβαρές αποφάσεις, όλοι μαζί, που τις ένιωθα να συντρίβουν τους μικρούς μου ώμους. Είχα περάσει τα πιο δυστυχισμένα Χριστούγεννα της ζωής μου.

Φέτος, που όλα έχουν ηρεμήσει, είναι απλά και όμορφα. Μικρές, καθημερινές χαρές: το φαί με όλη την οικογένεια μαζεμένη, οι πλάκες με τις αδερφές μου, οι βόλτες με τους φίλους. Τους είχα πεθυμήσει τόσο πολύ!... Άμα δεν τα χάσεις, δε μπορείς να τα εκτιμήσεις όλ' αυτά.

Κι όμως, κάτι λείπει! Εκείνος!... Δεν ξέρω αν μου λείπει γιατί η ανθρώπινη φύση είναι πάντα ανικανοποίητη, αν μου έχει λείψει να έχω κάποιον, ή αν είναι όντως κάτι τόσο σημαντικό μες τη ζωή μου. Αναρωτιόμουν από παλιά, τι είναι αυτό που κάνει δύο ανθρώπους να ερωτεύονται άνισα. Ο ένας να ερωτεύεται πολύ κι ο άλλος λίγο ή και καθόλου. Και μη μου πείτε το προφανές, ότι ο ένας είναι άντρας κι η άλλη γυναίκα, γιατί όλοι το ξέρουμε ότι συμβαίνει και το αντίθετο.

Τουλάχιστον εκείνος μου έχει πει την αλήθεια, ότι δεν ενδιαφέρεται, έτσι για να μην αναρωτιέμαι, και συμπεριφέρθηκε διακριτικά και πολύ όμορφα... Σκατά. Δε μπορούσε απλά να με γράψει, να πω κι εγώ τι βλάκας που είναι και να το ξεπερνώ μια ώρα αρχύτερα; Τώρα απλά σκέφτομαι ότι ήταν κύριος.

Μου φαίνεται πολύ pathetic στην ηλικία που είμαι να ερωτευτώ κάποιον και να κάνω έτσι χωρίς καν να έχει προηγηθεί σεξ. Πολύ pathetic όμως. Ενώ σε άλλη φάση είχε γίνει εντελώς διαφορετικά. (Ας μην αναλύσω και όλα μου τα προσωπικά στο blog και δε συμμαζεύεται η κατάσταση μετά...)

Το θετικό της υπόθεσης; Με έπιασε μια απίστευτη όρεξη για δουλειά! Ξεκίνησα να δουλεύω με τους ρυθμούς που είχα στην αρχή για το μαθητή που κάνω φροντιστήρια, άρχισα γενική καθαριότητα, έβγαλα όλα μου τα ρούχα από τη ντουλάπα και θα τα πλύνω ΌΛΑ, και την τελευταία μέρα στο νηπιαγωγείο απολύμανα όλα τα παιχνίδια της τάξης μου, καθάρισα τα ράφια, συγύρισα τα βιβλία...

Και το καλύτερο, άρχισα να γράφω. Ξανάρχισα να γράφω...! Δεν εννοώ στο blog, μιλώ για τα δικά μου προσωπικά τετράδια, που τα γέμιζα από δευτέρα δημοτικού (τότε που ξεκίνησα να γράφω), έχοντας το όνειρο πως μια μέρα θα γινόμουν μεγάλη συγγραφέας. Είχα 4 χρόνια να γράψω εκεί. Δεν ξέρω γιατί, αλλά δε μπορούσα. Τώρα μπορώ να γράψω ξανά, κι είναι περίεργο και πανέμορφο μαζί. Είναι μια γλυκιά μελαγχολία που μου λείπει κάποιος που θάθελα τόσο πολύ, μα και χαρά γιατί κέρδισα ξανά το πιο δικό μου πράγμα. Που νόμιζα πως το ΄χα χάσει πια...

Καλά Χριστούγεννα σε όλους!

το παλιό και το καινούριο

Καμιά φορά, όταν ζεις για πολύ καιρό στο παλιό, φοβάσαι να υποδεχτείς το καινούριο. Έχεις συνηθίσει τόσο πολύ, που ακόμα κι αν σε πληγώνει, το κρατάς γιατί το έχεις συνηθίσει.

Κι όμως, έχεις ξεχάσει πόσο όμορφο μπορεί να είναι το καινούριο, πόσο συναρπαστικό. Είναι σαν να πέφτεις από τους πύργους στο λούνα παρκ. Mπορεί να κλείσεις τα μάτια σου και να τσιρίξεις αλλά την ίδια στιγμή νιώθεις υπέροχα.

η αλήθεια θα σε ελευθερώσει.

Μείνε στην αλήθεια, και η αλήθεια θα σε ελευθερώσει.

Ήμουν της άποψης πως δεν πρέπει ΠΟΤΕ να μιλάς σε έναν άντρα ξεκάθαρα για τα συναισθήματα σου πριν το κάνει εκείνος. Και επειδή είμαι και απόλυτο άτομο, το είχα βάλει και σαν κανόνα! Και μου φαίνονταν πολύ χαζές και καημένες εκείνες που το έκαναν.

Ε να που ό,τι κοροιδεύεις το λούζεσαι! Προχτές, άνοιξα το στόμα μου και είπα, είπα... Ένα σωρό πράγματα που κανονικά θα 'πρεπε να έχω πει εδώ και πολύ καιρό, αλλά βλέπετε εγώ έκλεισα το στόμα μου και τα άφησα και έγιναν βουνό και με πλάκωσαν. Για διάφορους λόγους, που δεν έχει σημασία να τους αναλύσω εδώ (έτσι κι αλλιώς τους υπερ-ανάλυσα 5 post πριν).

Δεν τα είπα με την προοπτική να γίνει κάτι, ούτε για να μου πει κι εκείνος τα ίδια. Ήμουν προετοιμασμένη για χέσιμο (sorry) του στυλ "τωρά το θυμήθηκες;". Απλά είχα καταλάβει ότι πλέον είχε μεταμορφωθεί η όλη υπόθεση σε ένα απίστευτο απωθημένο. Που δε με άφηνε να συνεχίσω τη ζωή μου κανονικά. Είχε καταντήσει πλέον σκλαβιά! Πώς μπορεί ένα τόσο όμορφο συναίσθημα όπως ο έρωτας να το αφήνεις να σε βασανίζει; Και χωρίς καν να σου δώσει χαρά πριν;

Και το είπα. Χωρίς μακροσκελή μηνύματα, χωρίς αναλύσεις, χωρίς όλα τα γύρω - γύρω και τις σάλτσες που βάζουμε εμείς οι γυναίκες για να πούμε "ναι ξέρεις, μου αρέσεις, αλλά έχω και κάποιες αμφιβολίες, και δεν ξέρω, και ίσως ναι, ίσως όχι" κτλ κτλ. Βαρέθηκα να τα κάνω αυτά, και ελπίζω πως έχω πάρει και ένα μάθημα για την υπόλοιπη ζωή μου. Ότι όλα αυτά μπορεί να σου φάνε χρόνο. Πολύτιμο χρόνο. Είναι όλα αυτά τα χαζά κόλπα που μας μαθαίνουν όλα αυτά τα χαζά γυναικεία περιοδικά: Να το παίζεις και λίγο δύσκολη, να μην είσαι εντελώς available, γιατί ο άλλος θα το καταλάβει και θα ξενερώσει, κτλ κτλ. Ένα σωρό παιχνίδια που μας μαθαίνουν μεν να παίζουμε, ίσως και να μην θεωρούμαστε δεδομένες, αλλά μας καθιστούν εντελώς ανίκανες να πούμε ένα "σ' αγαπώ" ή ένα "είμαι ερωτευμένη μαζί σου".

Ακόμη και να μην ανταποκριθεί ο άλλος, τουλάχιστον δεν θα φας μήνες ή και χρόνια περιμένοντας! Η χυλόπιτα είναι το χειρότερο που μπορεί να σου συμβεί, οπότε πάρε ένα κουτάλι, φάτην και πήγαινε παρακάτω. Έλεος πλέον με αυτούς τους χαζοεγωισμούς που κουβαλάμε. (Επί τη ευκαιρία, θερμά ευχαριστώ στη φίλη μου που επί χρόνια μου παρέδιδε δωρεάν το πολύτιμο μάθημα που μόλις ανέφερα. Άργησα να πάρω μπρος αλλά από ότι φαίνεται κάτι φύτρωσε στον εγκέφαλό μου. Thnx honey:)).

Και, το πιστεύετε ή όχι, δε με ενδιέφερε καθόλου η απάντηση! Ήθελα να εκφραστώ, να το βγάλω από μέσα μου. Ειλικρινά, δεν έχω ξανανιώσει πιο ελεύθερη στη ζωή μου!... Αποφορτίστηκα! My little secret isn't a secret anymore. Δε μπορεί ποτέ πια η συμπεριφορά μου νάναι τυποποιημένη ή προσποιητή, δεν υπάρχει περίπτωση πια να φοβάμαι μήπως προδώσουν τα μάτια αυτό που το στόμα δε μπορεί να πει.

Και ξέρετε τι; Μια χαρά θάναι όλα. Δε με νοιάζει πια ό,τι και να γίνει... Γιατί η αλήθεια με ελευθέρωσε...

Υ.Γ. Δεν ξέρω αν ακούγονται λίγο υπερβολικά όλα αυτά!! Απλά γιορτάζω την πρώτη φορά στη ζωή μου που ήμουν ΤΟΣΟ ειλικρινής με τα συναισθήματα μου.

τ' όνειρο σ' ένα βαθύ πηγάδι

Νιώθω το βλέμμα σου σαν φλόγα να με καίει

κι όλο το σώμα μου πονά που δε μπορώ

να σ' αγκαλιάσω.

Σαν μεταξύ μας να 'χουμε έναν τοίχο που δεν πέφτει

και τ' όνειρο να χάνεται

σ' ένα βαθύ πηγάδι.

Νάχα το θάρρος τ' όνειρο να διεκδικήσω

κι ας πλήρωνα το τίμημα απ' το αίμα

της καρδιάς!

Να 'χα τη δύναμη τον κόσμο να γκρεμίσω

και να τον χτίσω απ' την αρχή

μόνο για μας...

Me muero de amor

Πεθαίνω για την αγάπη

Νatalia Oreiro

http://www.youtube.com/watch?v=DmcD_UOj2l8

Te marchaste sin palabras, Έφυγες χωρίς λέξεις,

cerrando la puerta, κλείνοντας την πόρτα,

justo cuando te pedía, ακριβώς όταν σου ζητούσα

un poco más. λίγο παραπάνω.

El miedo te alejó del nido, ο φόβος σε απομάκρυνε από την φωλιά

sin una respuesta, χωρίς μια απάντηση,

dejando un corazón herido, αφήνοντας μια πληγωμένη καρδιά,

dejándome atrás. αφήνοντας με πίσω.

Y ahora me muero de amor και τώρα πεθαίνω για την αγάπη

si no estás, αν δεν υπάρχεις εσύ,

me muero y no puedo esperar, πεθαίνω και δε μπορώ να ελπίζω,

a que vuelvas de nuevo aquí, να επιστρέψεις ξανά εδώ,

junto a mí, con tus besos. μαζί μου, με τα φιλιά σου.

Es que me muero de amor Γιατί πεθαίνω για την αγάπη

si no estás, αν δεν υπάρχεις εσύ,

me muero y no puedo esperar, πεθαίνω και δε μπορώ να ελπίζω,

necesito tenerte aquí, χρειάζομαι να σ' έχω εδώ,

junto a mí, μαζί μου,

sin tu amor no puedo seguir... χωρίς την αγάπη σου δε μπορώ να συνεχίσω...

Entre tus papeles descubrí, una carta, Μέσα στα χαρτιά σου βρήκα, ένα γράμμα,

solo en líneas apretadas, frases sin razón. μόνο με γραμμές πυκνές, φράσεις χωρίς νόημα.

Dices que el motivo fue la falta de aire, Λες πως ο λόγος ήταν πως σου έλειπε αέρας,

si siempre te dejé ser libre, sin una condición. αν ποτέ σε άφηνα ελεύθερο, χωρίς ένα όρο.

Y ahora me muero de amor si no estás, Και τώρα πεθαίνω για την αγάπη αν δεν υπάρχεις εσύ,

me muero y no puedo esperar, πεθαίνω και δε μπορώ να ελπίζω,

a que vuelvas de nuevo aquí, να γυρίσεις ξανά εδώ,

junto a mí, con tus besos. κοντά μου, με τα φιλιά σου.

Es que me muero de amor si no estás, Γιατί πεθαίνω για την αγάπη αν δεν υπάρχεις εσύ,

me muero y no puedo esperar, πεθαίνω και δε μπορώ να ελπίζω,

necesito tenerte aquí, junto a mí, χρειάζομαι να σ' έχω εδώ, κοντά μου,

sin tu amor no puedo seguir... χωρίς την αγάπη σου δε μπορώ να συνεχίσω...

Dime que lo es verdad, Πες μου πως είναι αλήθεια,

que voy a despertar, cerca de tu piel, πως θα ξυπνήσω κοντά στο σώμα σου,

igual que hasta ayer... όπως μέχρι χτες...

Porque me muero de amor ... Γιατί πεθαίνω για την αγάπη ....

Como te olvido...

Μου αρέσουν πάρα πολύ τα τραγούδια στα ισπανικά. Εδώ και πολλά χρόνια, πριν καν ξεκινήσω να μαθαίνω τη γλώσσα. Ειδικά οι μπαλάντες, είναι πολύ ερωτικά και μελωδικά τραγούδια. Θέλω να μοιραστώ μαζί σας κάποια από αυτά... (με μετάφραση βέβαια:))

http://www.youtube.com/watch?v=8vGw6989zIg

Como te olvido (Πώς να σε ξεχάσω )

Natalia Oreiro

Me miraste a los ojos y creí Με κο ίταξες στα μάτια και πίστεψα

Que el amor se paseaba frente a mi ότι η αγάπη περνούσε από μπροστά μου

Y trate de alcanzarte Και προσπάθησα να σε φτάσω

Sin medir que al tocarte χωρίς να υπολογίσω πως όταν σ' ακουμπούσα

Te reirías otra vez de mi θα γελούσες άλλη μια φορά μαζί μου

Me abrazaste y confié en tu corazón Μ' αγκάλιασες κι εμπιστεύτηκα την καρδιά σου

Esperando en tus besos la pasión περιμένοντας στα φιλιά σου το πάθος

Pero nada me diste Αλλά τίποτα δε μου είπες

Y una noche rompiste και μια νύχτα έσπασες

Mi ilusión en pedacitos το όνειρό μου σε κομμάτια

Que se ahogan en un solo grito… Που πνίγηκαν σε μια μόνη κραυγή...

Como te olvido Πώς να σε ξεχάσω

y dime como te olvido Πες μου πώς να σε ξεχάσω

Como te olvido Πώς να σε ξεχάσω

Si a tu puerta me llevan Αν στην πόρτα σου με φέρνουν

todos los caminos Όλοι οι δρόμοι

Como te olvido Πώς να σε ξεχάσω

y dime como te olvido πες μου πώς να σε ξεχάσω

Como te olvido, Oh, oh πώς να σε ξεχάσω

Me vendiste una excusa sin razon Μου πούλησες μια δικαιολογία χωρίς λόγο

la pague con el precio de tu amor την πλήρωσα με το βάρος αγάπης σου

Si no dio resultado Αν δεν είχε αποτέλεσμα

Ahora dime que hago τώρα πες μου τι κάνω

Con mis ganas, con mis sentimientos, Με τους πόθους μου, με τα συναισθήματα μου

Con el nudo que me ataste a dentro με τον κόμπο που δέθηκα μέσα μου

Como te olvido Πώς να σε ξεχάσω

y dime como te olvido πες μου πώς να σε ξεχάσω

Como te olvido Πώς να σε ξεχάσω

Si a tu puerta me llevan αν στην πόρτα σου με φέρνουν

todos los caminos όλοι οι δρόμοι

Como te olvido Πώς να σε ξεχάσω

y dime como te olvido πες μου πώς να σε ξεχάσω

Como te olvido Oh, oh.... πώς να σε ξεχάσω...

Si no dio resultado Αν δεν είχε αποτέλεσμα

Donde escondo el pasado Πού να κρύψω το παρελθόν;

Como arranco cada sentimiento πώς να ξεριζώσω κάθε συναίσθημα

Si las lagrimas me lloran dentro αν τα δάκρυα κυλάνε μέσα μου

Como te olvido Πώς να σε ξεχάσω

y dime como te olvido... πες μου πώς να σε ξεχάσω....

Είναι ένα τραγούδι που μου άρεσε από πολύ παλιά, πριν καν να ξέρω τι σημαίνει, γιατί και μόνο στη φωνή της Natalia Oreiro μπορούσες να καταλάβεις τον ερωτικό πόνο. Τόσο έντονο ήταν το συναίσθημα στη φωνή της. Όταν έμαθα και κάποια πράγματα γι' αυτή τη θεσπέσια γλώσσα το ερωτεύτηκα. Αφιερωμένο...

εκείνος

Πριν λίγες μέρες συνειδητοποίησα ότι ήμουν απαράδεκτα ανειλικρινής με τον εαυτό μου.

Γενικά είμαι άνθρωπος που του αρέσει να έχει τον έλεγχο της ζωής του. Ό,τι περνά από το δικό μου χέρι, το κάνω, ακόμα κι αν κουραστώ περισσότερο, γιατί μου αρέσει να καθορίζω εγώ πώς θα γίνουν κάποια πράγματα. Με τον ίδιο τρόπο, πίστευα -αφελώς- μέχρι πρόσφατα πως μπορούσα να ελέγχω τα συναισθήματα μου.

-Μα πώς μπορείς να είσαι τόσο χαζή, μικρή pax. Άμα είναι να ερωτευτείς θα ερωτευτείς. Δεν θα πάρει και άδεια η καρδιά από τη λογική. -Είσαι χαζή; Και βέβαια θα πάρει. Εγώ τα ελέγχω όλα, πάντα. Άμα δεν θέλω να νιώσω κάτι για κάποιον, δεν θα το νιώσω! είπε η pax. (Δεν πίστευε βλέπετε και στον κεραυνοβόλο έρωτα, είχε και καιρό να ερωτευτεί).

Η μικρή pax έκανε βέβαια ένα τεράστιο λάθος.

Όσο περνάνε τα χρόνια, συνειδητοποιώ ότι, όσο γενναία έχω φανεί σε άλλους τομείς, τόσο κότα έχω φανεί στον έρωτα. Δεν τολμάω, ακόμα κι αν ξέρω πως έτσι χάνω περισσότερα από όσα κερδίζω. Φοβάμαι να δώσω πράγματα, προτιμώ να τα κρατάω για τον εαυτό μου κι ας νιώθω τόσο μόνη.

Χώρισα πριν από δύο περίπου χρόνια. Έκτοτε δεν έκανα κάτι άλλο παρόλο που είχα προτάσεις. Για κάποιο χρονικό διάστημα γιατί δεν ήμουν έτοιμη, από κάποιο σημείο και έπειτα γιατί φοβόμουν. Φοβόμουν φριχτά.

Σε εκείνο το διάστημα, γνώρισα εκείνον. Μου άρεσε από την πρώτη στιγμή, παρόλο που έχω ισχυριστεί κατ' επανάληψη πως δεν πιστεύω στον κεραυνοβόλο έρωτα. Ε, μιας που ξεσκεπάζω όλες τις μαλακίες που έχω πει στον εαυτό μου σε αυτό το post, ας τη ξεσκεπάσουμε και αυτή. Μάλλον κεραυνοβόλος ήταν (εκ μέρους μου τουλάχιστον).

Για κάποιους λόγους όμως, δεν έγινε κάτι παρόλο που εκείνος έδειξε ενδιαφέρον. Φοβόμουν την απόσταση που υπήρχε (δεν ήμασταν στην ίδια χώρα - και είμαι ΚΑΤΑ των σχέσεων από απόσταση. Όχι τόσο για το φόβο μην με απατήσει ο άλλος - που τον έχω, δεν το κρύβω- αλλά πιο πολύ γιατί δεν αντέχω να έχω τον άλλον και να μην τον έχω. Να χάνω όλα αυτά τα πολύτιμα κομμάτια της καθημερινότητας του.) Φοβόμουν μήπως του έπεφτα λίγη εμφανισιακά. Φοβόμουν να μην ήταν για εκείνον κάτι επιπόλαιο ενώ εγώ ήθελα κάτι σοβαρό. Φοβόμουν μήπως δεν είχα ακόμα ξεπεράσει τον άλλον - γιατί ήταν μόνο 2-3 μήνες που είχαμε χωρίσει. Φοβόμουν μήπως δε γινόμουν αποδεκτή από τον κοινωνικό του κύκλο - γιατί ας πούμε ότι ήμουν πιο intellectual ενώ η παρέα του πιο ας πούμε αλητάκια. Φοβόμουν μήπως κάνει και μαζί μου μαλακίες που έκανε σε προηγούμενες σχέσεις του και που είχε την ανόητη ειλικρίνεια να μου πει.

Φοβήθου και να φοβηθείς τελικά δεν έγινε τίποτα. Παρόλο που ήθελα πάρα πολύ. Can you think of anything sillier than that? Ήμουν κάτω από το δέντρο και το μήλο ήταν έτοιμο να πέσει και δεν άπλωνα το χέρι μου να το κόψω. Ενδιαφερόταν, τον σκεφτόμουν μέρα νύχτα, σκεφτόμουν πόσο ωραία θα ήταν να ήμασταν μαζί, είχα πέσει σε κατάθλιψη, και όμως δεν έκανα τον κόπο να τον ενημερώσω!!!!

Έχει περάσει παραπάνω από 1,5 χρόνος από τότε. Κρατήσαμε επαφή. Κάποιες φορές εκείνος έριχνε κάποιες σποντούλες-σποντάρες-υπονοούμενα. (Καλός μαλάκας και εκείνος έννεν;) Εγώ είχα πείσει τον εαυτό μου -και ναι, most of the time ήμουν 100% σίγουρη γι'αυτό- πως τα αισθήματα που έτρεφα γιαυτόν ήταν εντελώς φιλικά!!! Και ότι η αδυναμία που του είχα και το ότι ήθελα να κρατάμε επαφή ήταν γιατί τον συμπαθούσα πάρα πολύ και ήθελα να τον έχω στη ζωή μου.

ΝΝΑ ΜΕΣ ΤΑ ΜΜΑΘΚΙΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Πριν από λίγο καιρό γνώρισα κάποιον που ενδιαφέρεται και μου το έδειξε. Και μετά από πολύ καιρό, άρχισα να σκέφτομαι "ρε, λες να ξεκινήσω κάτι;" Και η απάντηση ήταν "περνώ πολλά ωραία μαζί του αλλά εν θέλω κάτι ερωτικό γιατί είμαι ακόμα ερωτευμένη με εκείνον."

ΒΟΟΜ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Έσκασε η βόμβα. Μπράβο σου, silly little pax, τόσο καιρό που έλεγες δεν θέλεις κάτι, δεν ήταν επειδή έχεις υποχρεώσεις, αλλά επειδή είσαι ακόμα τόσο ερωτευμένη μαζί του. Επειδή δε μπορείς να διανοηθείς να σε φιλά ή να σε αγγίζει κάποιος άλλος, άσχετα αν εκείνος δεν έχει τέτοια κολλήματα. Επειδή είναι τόσο ωραία στην αγκαλιά του, που θα ήθελες να μείνεις εκεί για πάντα.

Σκεφτόμουν πολύ έντονα να του το πω. Μετά όμως σκέφτηκα, "hello, εν όποτε θυμηθείς; Και πού ξέρεις ότι δεν έχει ήδη κάτι άλλο; Κάτι πολύ καλύτερο; (οι "φιλικές" μας συζητήσεις πολύ σπάνια περιλαμβάνουν ενημέρωση για τα ερωτικά). Και πόσο καιρό νομίζεις ότι θα κάθεται να τον φτύνεις; Και αν του το πεις και μετά ώσπου να βρεθείτε αλλάξεις γνώμη;" (είπαμε, δεν είμαστε καν στην ίδια χώρα).

Αγαπητοί μου αναγνώστες, τόσο καιρό είχα βέβαια σημάδια ότι είμαι λλίο πελλή και λλίο κυκλοθυμική και δεν ξέρω καθόλου τι θέλω, but now I have even stronger evidence. Πόσο ηλίθιο/σχιζοφρενικό είναι να θέλεις κάποιον και να ξέρεις όμως ότι για εκατό λόγους δεν θα κάνεις τίποτε; Και πόσο φοβιτσιάρικο είναι να το παραδέχεσαι στον εαυτό σου τόσο καιρό μετά;

Βέβαια έχω και ένα ελαφρυντικό, ότι τον περισσότερο καιρό νόμιζα ότι το είχα ξεπεράσει. Αλλά τώρα η προοπτική να γίνει κάτι με κάποιον άλλο με τρόμαξε. Με τρόμαξε που κατάλαβα ότι δεν θέλω τίποτε με κανέναν αν δεν είναι εκείνος. Με τρομάζουν όλα αυτά τα συσσωρευμένα συναισθήματα, (αφού τόσο καιρό τα καταπίεζα) που όμως μπορεί να αντιστοιχούν τώρα πια σε ένα κενό από την άλλη πλευρά!!!

Έχω θυμώσει τόσο πολύ με τον εαυτό μου, που τόσο καιρό μου έλεγα ψέματα, που το λιγότερο που μπορούσα να κάνω ήταν αυτή η άσκηση θάρρους - να τα γράψω στο blog μου. Ελπίζοντας έτσι να ξορκίσω τους δαίμονές μου. May the force be with me.

Υ.Γ. Συγχωρέστε μου τις αγγλικές εκφράσεις, αλλά έτσι παθαίνεις άμα στη δουλειά σου μιλάς μόνο αγγλικά.

μπορεί να μου εξηγήσει κάποιος γιατί λέω ''όχι'', ενώ όλα μέσα μου φωνάζουν το ''ναι'';..........................

πρότερα - 1

έκανα πολλή υπομονή και για καιρό αναζητούσα,

κάτι που θα' κανε τη δύστυχη ψυχή μου να πετάξει.

ένιωθα μόνη και με όνειρα από λάθος εποχή,

με λάθος στόχους και με λάθος διαδρομή,

που κάποτε έπρεπε ν' ανοίξει και ν' αλλάξει.

ήτανε μήνες που σ' αγάπησα πολύ,

μα εσύ δεν ήθελες και το καταλαβαίνω.

δεν φταις εσύ για τη χαμένη μου ζωή,

μα εγώ που ήθελα σε ψεύτικες ελπίδες να επιμένω.

δεν ξέρεις πώς είναι να θέλεις να σου δώσουν λίγη αγάπη,

αλλά στο τέλος της ημέρας να μην παίρνεις καθόλου,

δεν ξέρεις πώς είναι να θες απεγνωσμένα λίγη αγάπη,

να τη ζητάς σε παραμύθια και παιχνίδια του μυαλού.

μα εγώ σε όλ' αυτά από δω κι εμπρός επαναστατώ.

θέλω να ζήσω τη ζωή μου απ' την αρχή για μένα μόνο,

να κάνω όνειρα καινούρια, σε στέρεη γη πια να πατώ,

να λυτρωθώ απ' όλα όσα μ' έκαναν να πληγωθώ.

απ' την καρδιά μου ξεκινάει μια φωτιά

να κάψει ό,τι με πληγώνει και μου τρώει τα σωθικά.