Μίλα μου...

Τον τελευταίο καιρό περπατάω στο σκοτάδι. Προσπαθώ να δω φως, μα δεν υπάρχει κάπου πρόχειρο.

Κάπου ξέχασα τα όνειρα μου. Είπα θα παλέψω γι' αυτά, αλλά βλέπω πως δεν έχω πια τη δύναμη. Δεν ξέρω αν έχει νόημα πια αυτή η πάλη.

Είδα μες τα μάτια σου για πρώτη φορά το φως, την αγάπη. Ένιωσα προστατευμένη. Τώρα τα κοιτάζω αυτά τα μάτια και τα νιώθω να φεύγουν. Θα πάνε για ταξίδι μακρινό. Μείνε λίγο ακόμα κοντά μου, σε παρακαλώ... Εμένα ποιος θα με προσέχει; Ποιος θα με αγαπάει χωρίς όρους, αν όχι η μαμά μου;

Μίλα μου... Το ξέρω πως δεν έχεις κάτι να πεις, πως δε φταις εσύ αλλά η αρρώστια τα φέρνει έτσι, που να μην μπορείς να μιλήσεις, αλλά προσπάθησε. Έστω κι ένα "σ' αγαπώ" που μου λες μου φτάνει. Μίλα μου....

Δεν ξέρω πόσο χρόνο έχουμε. Δεν ξέρω πόσος καιρός μένει μέχρι να μην με καταλαβαίνεις πια. Νιώθω σαν να είμαστε στο σταθμό του τρένου. Εσύ έχεις ετοιμάσει τις βαλίτσες για να φύγεις, κι εγώ σε κρατάω και σε σφιχταγκαλιάζω στην αποβάθρα. Σε κρατάω για να μου δώσεις λίγη από τη ζεστασιά σου. Σε κρατάω για να καθυστερήσω τη φυγή σου.

Στα όνειρά μου το 'χω δει, πως περπατάμε σ' ένα σκοτεινό δρόμο. Κρατάμε το χέρι η μια στην άλλη και προχωράμε. Μα έρχεται μια στιγμή που δε μπορώ πια να δω το πρόσωπό σου. Δεν πειράζει. Θα σου κρατάω το χέρι ως το τέλος, μαμά...

Υ.Γ. Πώς γίνεται να χάνεται τόσο πολύτιμο; Πού να πηγαίνει το πνεύμα σου τώρα; Πες μου, κι εγώ θα σ' ακολουθήσω εκεί. Σ' έχω ακολουθήσει ήδη, τώρα που το σκέφτομαι. Στη χώρα του τίποτα. Που δεν ελπίζεις, δεν κάνεις σχέδια, δεν ονειρεύεσαι.

Χριστούγεννα

Το νηπιαγωγείο έκλεισε για δεκαπέντε μέρες! Επιτέλους, θα κοιμηθώ όσο θέλω, θα τρώω το μεσημεριανό μου αργά και χαλαρά, σαν άνθρωπος, θα βγαίνω με τους φίλους μου (και θα 'χω όση ώρα θέλω πριν για να ετοιμαστώ), και θα είμαι άνετη και χαλαρή, χωρίς να έχω τη δουλειά να μου τρώει τις περισσότερες ώρες της μέρας.

Αυτά τα Χριστούγεννα είναι πολύ όμορφα.

Μη φανταστείτε τίποτα εξαιρετικό. Απλές, καθημερινές στιγμές με την οικογένεια, που όλοι λέμε ότι τις βαριόμαστε, κι όμως, μόνο άμα τις χάσεις μπορείς να τις εκτιμήσεις. Τα περσινά Χριστούγεννα ήταν τα πιο τρικυμισμένα της ζωής μου. Μέσα στη δίνη ενός τεράστιου οικογενειακού προβλήματος, απλά παρακαλούσα να περάσουν οι μέρες και να επιστρέψω πίσω Αθήνα. Έπρεπε να πάρουμε κάποιες πολύ σοβαρές αποφάσεις, όλοι μαζί, που τις ένιωθα να συντρίβουν τους μικρούς μου ώμους. Είχα περάσει τα πιο δυστυχισμένα Χριστούγεννα της ζωής μου.

Φέτος, που όλα έχουν ηρεμήσει, είναι απλά και όμορφα. Μικρές, καθημερινές χαρές: το φαί με όλη την οικογένεια μαζεμένη, οι πλάκες με τις αδερφές μου, οι βόλτες με τους φίλους. Τους είχα πεθυμήσει τόσο πολύ!... Άμα δεν τα χάσεις, δε μπορείς να τα εκτιμήσεις όλ' αυτά.

Κι όμως, κάτι λείπει! Εκείνος!... Δεν ξέρω αν μου λείπει γιατί η ανθρώπινη φύση είναι πάντα ανικανοποίητη, αν μου έχει λείψει να έχω κάποιον, ή αν είναι όντως κάτι τόσο σημαντικό μες τη ζωή μου. Αναρωτιόμουν από παλιά, τι είναι αυτό που κάνει δύο ανθρώπους να ερωτεύονται άνισα. Ο ένας να ερωτεύεται πολύ κι ο άλλος λίγο ή και καθόλου. Και μη μου πείτε το προφανές, ότι ο ένας είναι άντρας κι η άλλη γυναίκα, γιατί όλοι το ξέρουμε ότι συμβαίνει και το αντίθετο.

Τουλάχιστον εκείνος μου έχει πει την αλήθεια, ότι δεν ενδιαφέρεται, έτσι για να μην αναρωτιέμαι, και συμπεριφέρθηκε διακριτικά και πολύ όμορφα... Σκατά. Δε μπορούσε απλά να με γράψει, να πω κι εγώ τι βλάκας που είναι και να το ξεπερνώ μια ώρα αρχύτερα; Τώρα απλά σκέφτομαι ότι ήταν κύριος.

Μου φαίνεται πολύ pathetic στην ηλικία που είμαι να ερωτευτώ κάποιον και να κάνω έτσι χωρίς καν να έχει προηγηθεί σεξ. Πολύ pathetic όμως. Ενώ σε άλλη φάση είχε γίνει εντελώς διαφορετικά. (Ας μην αναλύσω και όλα μου τα προσωπικά στο blog και δε συμμαζεύεται η κατάσταση μετά...)

Το θετικό της υπόθεσης; Με έπιασε μια απίστευτη όρεξη για δουλειά! Ξεκίνησα να δουλεύω με τους ρυθμούς που είχα στην αρχή για το μαθητή που κάνω φροντιστήρια, άρχισα γενική καθαριότητα, έβγαλα όλα μου τα ρούχα από τη ντουλάπα και θα τα πλύνω ΌΛΑ, και την τελευταία μέρα στο νηπιαγωγείο απολύμανα όλα τα παιχνίδια της τάξης μου, καθάρισα τα ράφια, συγύρισα τα βιβλία...

Και το καλύτερο, άρχισα να γράφω. Ξανάρχισα να γράφω...! Δεν εννοώ στο blog, μιλώ για τα δικά μου προσωπικά τετράδια, που τα γέμιζα από δευτέρα δημοτικού (τότε που ξεκίνησα να γράφω), έχοντας το όνειρο πως μια μέρα θα γινόμουν μεγάλη συγγραφέας. Είχα 4 χρόνια να γράψω εκεί. Δεν ξέρω γιατί, αλλά δε μπορούσα. Τώρα μπορώ να γράψω ξανά, κι είναι περίεργο και πανέμορφο μαζί. Είναι μια γλυκιά μελαγχολία που μου λείπει κάποιος που θάθελα τόσο πολύ, μα και χαρά γιατί κέρδισα ξανά το πιο δικό μου πράγμα. Που νόμιζα πως το ΄χα χάσει πια...

Καλά Χριστούγεννα σε όλους!

απόψε αλλάζουμε

Νιώθω ότι κουράστηκα. Είναι πολύ ενδιαφέρουσα η δουλειά που κάνω, αλλά είναι πάρα πολλές ώρες τη βδομάδα. Έχω κουραστεί πάρα πολύ σωματικά, περιμένω τα Χριστούγεννα για να κοιμηθώ όσες ώρες θέλω χωρίς να σκέφτομαι πότε πρέπει να ξυπνήσω.

Νιώθω ότι ρουτίνιασα! Κουράστηκα πάρα πολύ ψυχολογικά. Από την καθημερινότητα, αλλά κι από την αλλαγή που την έψαξα στο λάθος μέρος. Μισώ την αναμονή. Δεν αντέχω να με έχουν στο περίμενε. Δεν είναι στα βασικά χαρακτηριστικά μου η υπομονή, ίσως κακώς, αλλά πολλές -πάμπολλες- φορές αυτό με έχει γλιτώσει από το να περιμένω πράγματα άσκοπα.

Το ξέρω πως δε γίνεται να περιμένουμε από τους άλλους να αλλάξουν τη ζωή μας. Εμείς αποφασίζουμε πότε θα την αλλάξουμε. Μισώ την κλάψα και την ψυχολογία στο πάτωμα. Δεν είναι για μένα. Δεν τα θέλω για μένα.

Βάφω τα νύχια μου, κόβω τα μαλλιά μου. Ξεθάβω τις ψηλές μπότες μου από τη ντουλάπα, ξανανοίγω το νεσεσέρ με τις μάσκαρες και τα μολύβια.

Απόψε αλλάζουμε.

Υ.Γ. Η μόνη ρουτίνα που μου 'χει λείψει, είναι οι φίλοι μου! Πεθύμησα μια αγκαλιά!...

Η κηδεία

Είχα κηδεία χτες.

Είναι ήρεμοι χώροι τα νεκροταφεία. Τίποτα δε σπάζει τη σιωπή, εκτός απ' τα κλάματα των συγγενών σε καμιά κηδεία. Μετά οι συγγενείς πάνε σπίτι τους και οι νεκροί συνεχίζουν ήρεμα τον ύπνο τους.

Ήταν θεία της μαμάς μου και πήγαμε στο χωριό για να τη θάψουμε. Ο ιερέας της εκκλησίας, (πολύ γοητευτικός άντρας για τα χρόνια του), έψαλε τη νεκρώσιμη ακολουθία τυπικά και γρήγορα. Με την απάθεια ενός ανθρώπου που έχει θάψει πολύ κόσμο.

Η νεκρή, πρωταγωνίστρια στην παράσταση σήμερα, (μετά από πολλά χρόνια που είχε να "πρωταγωνιστήσει" στη δική της ζωή), στη μέση της εκκλησίας, σ' ένα απλό ξύλινο φέρετρο, στολισμένο με λουλούδια. Με τη νεκρική χλωμάδα στο πρόσωπο της, αλλά -παράξενο- με μια διάχυτη ηρεμία. Ίσως εκεί που πήγε να ξεκουράστηκε τελικά.

Τη λέγανε Πηνελόπη, μα όπως όλες τις γυναίκες στο χωριό μου που τους φτιάχνανε ονόματα που τελείωναν σε -ού, έτσι κι αυτή πήρε το δικό της: Πηλού. Εμένα πάντα μου θύμιζε πηλό αυτό το όνομα, και με την παιδική μου φαντασία την έφτιαχνα έτσι από χώμα και νερό, όπως ο Θεός έφτιαξε τον Αδάμ και από την πλευρά του την Εύα.

Τον άντρα της τον έλεγαν Κώστα. Αγαπήθηκαν πολύ, μα δε μπόρεσαν ν' αποκτήσουν παιδιά. Δε ρώτησα να μάθω αν προσπάθησαν να υιοθετήσουν - προτιμώ, σε τέτοιες περιπτώσεις, να μένω με την απορία παρά να ξύνω πληγές. Είχε όμως όλους εμάς, τα παιδιά και τα εγγόνια του αδερφού της (του παππού μου) σαν παιδιά κι εγγόνια δικά της. Τη θεωρούσα σαν δεύτερη γιαγιά, εκείνη και την άλλη αδερφή, τη Χρυσταλλού.

Θυμάμαι κάτι Κυριακές μετά την εκκλησία που μαζευόμασταν όλοι σπίτι τους για πρόγευμα. Ένα υπέροχο παραδοσιακό σπίτι. Με ανώι και κατώι, με τις στενές σκάλες που οδηγούσαν πάνω. Γεμάτη η αυλή από δέντρα και λουλούδια, που ήθελες ώρες να τα ποτίσεις όλα. Νομίζω από τότε μου έχει μείνει η λατρεία για τη φύση και το πράσινο. Εκεί παίζαμε κρυφτό ή κυνηγούσαμε τις γάτες, ή ακούγαμε τους "μεγάλους" να μας λένε ιστορίες. Η γιαγιά η Πηλού ήταν πάντα με τις καραμέλες στο χέρι, τρέχοντας να μας ετοιμάσει φαγητό, να μας δείξει τα λουλούδια της, να απαντήσει στις απορίες μας τι είν' αυτό και τι είν' το άλλο.

Τα καλοκαίρια στο χωριό ανέβαινε πάντα και η οικογένεια του θείου μου. Με τα ξαδέρφια μου παίζαμε όλη μέρα. Πότε στο σπίτι της γιαγιάς της Πηλούς, πότε στη γιαγιά τη Στασού (Αναστασία, η "κανονική" μου γιαγιά, μητέρα της μητέρας μου), πότε στη γιαγιά τη Χρυσταλλού, πότε σπίτι τους, πότε σπίτι μας - κατεβαίναμε στο χωράφι και παίζαμε στο "βασίλειο της καρυδιάς" ή κάναμε πως ψήναμε ψωμιά στο χωριάτικο φούρνο. Όταν ήταν εποχή να μαζέψουμε τα σταφύλια ή τα τεράτσια ή τις ελιές, πηγαίναμε κι εμείς μαζί και βοηθούσαμε. Όταν οι γιαγιάδες έφτιαχναν σουτζιούκκο ή ππαλουζέ, τσακωνόμασταν ποιος θα βοηθήσει. Όταν δεν παίζαμε, πηγαίναμε βόλτες στο χωριό - χαζεύαμε τους γέρους στον καφενέ, ανάβαμε το κεράκι μας στην εκκλησία, πηγαίναμε για σουβλάκια στο κέντρο στον πλάτανο.

Απίστευτα χρόνια, απίστευτες εικόνες. Μόνο μετά από τόσα χρόνια καταλαβαίνω πόσο τυχερή ήμουν που είχα την ευκαιρία να τα ζήσω όλ' αυτά. Ο χρόνος όμως περνά και σαρώνει τα πάντα. Πέθανε ο παππούς, μετά από κάποια χρόνια η οικογένεια του θείου μου σταμάτησε να 'ρχεται για κάποιους σοβαρούς λόγους και χάσαμε την παρέα μας στα παιχνίδια, και μετά από ακόμη λίγα χρόνια ο παππούς Κώστας αρρώστησε, ήρθαν στην πόλη και μπήκαν σε ίδρυμα. Ήταν τέλος εποχής.

Πριν τέσσερα χρόνια ο παππούς Κώστας έφυγε για το αιώνιο ταξίδι. Η Πηλού ποτέ δεν έβγαλε τα μαύρα από τότε που πέθανε ο άντρας της - κράτησε πιστά τα έθιμα όπως τα 'μαθε απ' τη μάνα της, κι από τη μάνα της μάνας της. Στα μάτια της πάντα μια θλίψη, και όμως πάντα μου 'λεγε "εννά περάσουμεν μάνα μου". Κι ας ένιωθε τόση μοναξιά από τότε που έφυγε ο άντρας της. Δυναμικός χαρακτήρας εκείνος, πιο αδύναμη η Πηλού, γαντζωμένη πάνω του. Από τότε που πέθανε, έμοιαζε σαν έναν ίσκιο που έμεινε χωρίς το σώμα του. Είχα συνεχώς την αίσθηση πως ήθελε να φύγει και να πάει κοντά του. Κοντά στον άντρα της ζωής της. Ίσως και να άργησε! Τέσσερα χρόνια είναι πολλά, όταν νιώθεις τόσο μόνος.

Το φέρετρο κατεβαίνει στο χώμα. Η τελευταία φορά που ήταν ανάμεσά μας.

"Χούς ει και εις χουν απελεύση" (=είσαι χώμα και θα πας στο χώμα).

Υπάρχει πιο συγκλονιστική φράση απ' αυτή; Ο χωμάτινος άνθρωπος πάει στο χώμα. Και μετά; Και μετά; Τι θα γίνει μετά; Τι υπάρχει μετά;

Γιαυτό κλαίω σήμερα. Γιαυτό η ψυχή μου πονά. Όχι μόνο γιατί έφυγε - γιατί το ένιωθα από καιρό πως η ψυχούλα της ήθελε να κάνει το ταξίδι. Μόνη, χωρίς τον άντρα της, ταλαιπωρημένη από προβλήματα υγείας, πιο πικραμένη από ποτέ στα γεράματα από το ότι δεν είχε παιδιά. Αλλά και γιατί όταν τη βάζαμε στην τελευταία της κατοικία, και ρίξαμε όλοι οι συγγενείς λίγο χώμα - "καλό ταξίδι, αγαπημένη" μ' έπιασε το παράπονο ξανά. Γιατί νιώθω ότι σιγά σιγά φεύγουν οι πρωταγωνιστές των παιδικών μου χρόνων. Μια φοβερή νοσταλγία. Για τότε! Που δεν ήξερα τι θα πει πόνος, τι θα πει αρρώστια - που έχει χτυπήσει φοβερά σε κάποιες περιπτώσεις την οικογένεια μου. Τότε που δεν ήξερα τι θα πει ενδοοικογενειακές διαφορές, μα τώρα ξέρω τι θα πει να μην είσαι καλά με κάποιους συγγενείς σου. Τότε που οι μεγαλύτερες μας έγνοιες ήταν το παιχνίδι και οι βόλτες στο χωριό.

Αντίο, γιαγιά Πηλού. Πήγαινε στο χώμα να ξεκουραστείς γιατί κουράστηκες πολύ, το ξέρω.

τ' όνειρο σ' ένα βαθύ πηγάδι

Νιώθω το βλέμμα σου σαν φλόγα να με καίει

κι όλο το σώμα μου πονά που δε μπορώ

να σ' αγκαλιάσω.

Σαν μεταξύ μας να 'χουμε έναν τοίχο που δεν πέφτει

και τ' όνειρο να χάνεται

σ' ένα βαθύ πηγάδι.

Νάχα το θάρρος τ' όνειρο να διεκδικήσω

κι ας πλήρωνα το τίμημα απ' το αίμα

της καρδιάς!

Να 'χα τη δύναμη τον κόσμο να γκρεμίσω

και να τον χτίσω απ' την αρχή

μόνο για μας...

Me muero de amor

Πεθαίνω για την αγάπη

Νatalia Oreiro

http://www.youtube.com/watch?v=DmcD_UOj2l8

Te marchaste sin palabras, Έφυγες χωρίς λέξεις,

cerrando la puerta, κλείνοντας την πόρτα,

justo cuando te pedía, ακριβώς όταν σου ζητούσα

un poco más. λίγο παραπάνω.

El miedo te alejó del nido, ο φόβος σε απομάκρυνε από την φωλιά

sin una respuesta, χωρίς μια απάντηση,

dejando un corazón herido, αφήνοντας μια πληγωμένη καρδιά,

dejándome atrás. αφήνοντας με πίσω.

Y ahora me muero de amor και τώρα πεθαίνω για την αγάπη

si no estás, αν δεν υπάρχεις εσύ,

me muero y no puedo esperar, πεθαίνω και δε μπορώ να ελπίζω,

a que vuelvas de nuevo aquí, να επιστρέψεις ξανά εδώ,

junto a mí, con tus besos. μαζί μου, με τα φιλιά σου.

Es que me muero de amor Γιατί πεθαίνω για την αγάπη

si no estás, αν δεν υπάρχεις εσύ,

me muero y no puedo esperar, πεθαίνω και δε μπορώ να ελπίζω,

necesito tenerte aquí, χρειάζομαι να σ' έχω εδώ,

junto a mí, μαζί μου,

sin tu amor no puedo seguir... χωρίς την αγάπη σου δε μπορώ να συνεχίσω...

Entre tus papeles descubrí, una carta, Μέσα στα χαρτιά σου βρήκα, ένα γράμμα,

solo en líneas apretadas, frases sin razón. μόνο με γραμμές πυκνές, φράσεις χωρίς νόημα.

Dices que el motivo fue la falta de aire, Λες πως ο λόγος ήταν πως σου έλειπε αέρας,

si siempre te dejé ser libre, sin una condición. αν ποτέ σε άφηνα ελεύθερο, χωρίς ένα όρο.

Y ahora me muero de amor si no estás, Και τώρα πεθαίνω για την αγάπη αν δεν υπάρχεις εσύ,

me muero y no puedo esperar, πεθαίνω και δε μπορώ να ελπίζω,

a que vuelvas de nuevo aquí, να γυρίσεις ξανά εδώ,

junto a mí, con tus besos. κοντά μου, με τα φιλιά σου.

Es que me muero de amor si no estás, Γιατί πεθαίνω για την αγάπη αν δεν υπάρχεις εσύ,

me muero y no puedo esperar, πεθαίνω και δε μπορώ να ελπίζω,

necesito tenerte aquí, junto a mí, χρειάζομαι να σ' έχω εδώ, κοντά μου,

sin tu amor no puedo seguir... χωρίς την αγάπη σου δε μπορώ να συνεχίσω...

Dime que lo es verdad, Πες μου πως είναι αλήθεια,

que voy a despertar, cerca de tu piel, πως θα ξυπνήσω κοντά στο σώμα σου,

igual que hasta ayer... όπως μέχρι χτες...

Porque me muero de amor ... Γιατί πεθαίνω για την αγάπη ....

Como te olvido...

Μου αρέσουν πάρα πολύ τα τραγούδια στα ισπανικά. Εδώ και πολλά χρόνια, πριν καν ξεκινήσω να μαθαίνω τη γλώσσα. Ειδικά οι μπαλάντες, είναι πολύ ερωτικά και μελωδικά τραγούδια. Θέλω να μοιραστώ μαζί σας κάποια από αυτά... (με μετάφραση βέβαια:))

http://www.youtube.com/watch?v=8vGw6989zIg

Como te olvido (Πώς να σε ξεχάσω )

Natalia Oreiro

Me miraste a los ojos y creí Με κο ίταξες στα μάτια και πίστεψα

Que el amor se paseaba frente a mi ότι η αγάπη περνούσε από μπροστά μου

Y trate de alcanzarte Και προσπάθησα να σε φτάσω

Sin medir que al tocarte χωρίς να υπολογίσω πως όταν σ' ακουμπούσα

Te reirías otra vez de mi θα γελούσες άλλη μια φορά μαζί μου

Me abrazaste y confié en tu corazón Μ' αγκάλιασες κι εμπιστεύτηκα την καρδιά σου

Esperando en tus besos la pasión περιμένοντας στα φιλιά σου το πάθος

Pero nada me diste Αλλά τίποτα δε μου είπες

Y una noche rompiste και μια νύχτα έσπασες

Mi ilusión en pedacitos το όνειρό μου σε κομμάτια

Que se ahogan en un solo grito… Που πνίγηκαν σε μια μόνη κραυγή...

Como te olvido Πώς να σε ξεχάσω

y dime como te olvido Πες μου πώς να σε ξεχάσω

Como te olvido Πώς να σε ξεχάσω

Si a tu puerta me llevan Αν στην πόρτα σου με φέρνουν

todos los caminos Όλοι οι δρόμοι

Como te olvido Πώς να σε ξεχάσω

y dime como te olvido πες μου πώς να σε ξεχάσω

Como te olvido, Oh, oh πώς να σε ξεχάσω

Me vendiste una excusa sin razon Μου πούλησες μια δικαιολογία χωρίς λόγο

la pague con el precio de tu amor την πλήρωσα με το βάρος αγάπης σου

Si no dio resultado Αν δεν είχε αποτέλεσμα

Ahora dime que hago τώρα πες μου τι κάνω

Con mis ganas, con mis sentimientos, Με τους πόθους μου, με τα συναισθήματα μου

Con el nudo que me ataste a dentro με τον κόμπο που δέθηκα μέσα μου

Como te olvido Πώς να σε ξεχάσω

y dime como te olvido πες μου πώς να σε ξεχάσω

Como te olvido Πώς να σε ξεχάσω

Si a tu puerta me llevan αν στην πόρτα σου με φέρνουν

todos los caminos όλοι οι δρόμοι

Como te olvido Πώς να σε ξεχάσω

y dime como te olvido πες μου πώς να σε ξεχάσω

Como te olvido Oh, oh.... πώς να σε ξεχάσω...

Si no dio resultado Αν δεν είχε αποτέλεσμα

Donde escondo el pasado Πού να κρύψω το παρελθόν;

Como arranco cada sentimiento πώς να ξεριζώσω κάθε συναίσθημα

Si las lagrimas me lloran dentro αν τα δάκρυα κυλάνε μέσα μου

Como te olvido Πώς να σε ξεχάσω

y dime como te olvido... πες μου πώς να σε ξεχάσω....

Είναι ένα τραγούδι που μου άρεσε από πολύ παλιά, πριν καν να ξέρω τι σημαίνει, γιατί και μόνο στη φωνή της Natalia Oreiro μπορούσες να καταλάβεις τον ερωτικό πόνο. Τόσο έντονο ήταν το συναίσθημα στη φωνή της. Όταν έμαθα και κάποια πράγματα γι' αυτή τη θεσπέσια γλώσσα το ερωτεύτηκα. Αφιερωμένο...

εκείνος

Πριν λίγες μέρες συνειδητοποίησα ότι ήμουν απαράδεκτα ανειλικρινής με τον εαυτό μου.

Γενικά είμαι άνθρωπος που του αρέσει να έχει τον έλεγχο της ζωής του. Ό,τι περνά από το δικό μου χέρι, το κάνω, ακόμα κι αν κουραστώ περισσότερο, γιατί μου αρέσει να καθορίζω εγώ πώς θα γίνουν κάποια πράγματα. Με τον ίδιο τρόπο, πίστευα -αφελώς- μέχρι πρόσφατα πως μπορούσα να ελέγχω τα συναισθήματα μου.

-Μα πώς μπορείς να είσαι τόσο χαζή, μικρή pax. Άμα είναι να ερωτευτείς θα ερωτευτείς. Δεν θα πάρει και άδεια η καρδιά από τη λογική. -Είσαι χαζή; Και βέβαια θα πάρει. Εγώ τα ελέγχω όλα, πάντα. Άμα δεν θέλω να νιώσω κάτι για κάποιον, δεν θα το νιώσω! είπε η pax. (Δεν πίστευε βλέπετε και στον κεραυνοβόλο έρωτα, είχε και καιρό να ερωτευτεί).

Η μικρή pax έκανε βέβαια ένα τεράστιο λάθος.

Όσο περνάνε τα χρόνια, συνειδητοποιώ ότι, όσο γενναία έχω φανεί σε άλλους τομείς, τόσο κότα έχω φανεί στον έρωτα. Δεν τολμάω, ακόμα κι αν ξέρω πως έτσι χάνω περισσότερα από όσα κερδίζω. Φοβάμαι να δώσω πράγματα, προτιμώ να τα κρατάω για τον εαυτό μου κι ας νιώθω τόσο μόνη.

Χώρισα πριν από δύο περίπου χρόνια. Έκτοτε δεν έκανα κάτι άλλο παρόλο που είχα προτάσεις. Για κάποιο χρονικό διάστημα γιατί δεν ήμουν έτοιμη, από κάποιο σημείο και έπειτα γιατί φοβόμουν. Φοβόμουν φριχτά.

Σε εκείνο το διάστημα, γνώρισα εκείνον. Μου άρεσε από την πρώτη στιγμή, παρόλο που έχω ισχυριστεί κατ' επανάληψη πως δεν πιστεύω στον κεραυνοβόλο έρωτα. Ε, μιας που ξεσκεπάζω όλες τις μαλακίες που έχω πει στον εαυτό μου σε αυτό το post, ας τη ξεσκεπάσουμε και αυτή. Μάλλον κεραυνοβόλος ήταν (εκ μέρους μου τουλάχιστον).

Για κάποιους λόγους όμως, δεν έγινε κάτι παρόλο που εκείνος έδειξε ενδιαφέρον. Φοβόμουν την απόσταση που υπήρχε (δεν ήμασταν στην ίδια χώρα - και είμαι ΚΑΤΑ των σχέσεων από απόσταση. Όχι τόσο για το φόβο μην με απατήσει ο άλλος - που τον έχω, δεν το κρύβω- αλλά πιο πολύ γιατί δεν αντέχω να έχω τον άλλον και να μην τον έχω. Να χάνω όλα αυτά τα πολύτιμα κομμάτια της καθημερινότητας του.) Φοβόμουν μήπως του έπεφτα λίγη εμφανισιακά. Φοβόμουν να μην ήταν για εκείνον κάτι επιπόλαιο ενώ εγώ ήθελα κάτι σοβαρό. Φοβόμουν μήπως δεν είχα ακόμα ξεπεράσει τον άλλον - γιατί ήταν μόνο 2-3 μήνες που είχαμε χωρίσει. Φοβόμουν μήπως δε γινόμουν αποδεκτή από τον κοινωνικό του κύκλο - γιατί ας πούμε ότι ήμουν πιο intellectual ενώ η παρέα του πιο ας πούμε αλητάκια. Φοβόμουν μήπως κάνει και μαζί μου μαλακίες που έκανε σε προηγούμενες σχέσεις του και που είχε την ανόητη ειλικρίνεια να μου πει.

Φοβήθου και να φοβηθείς τελικά δεν έγινε τίποτα. Παρόλο που ήθελα πάρα πολύ. Can you think of anything sillier than that? Ήμουν κάτω από το δέντρο και το μήλο ήταν έτοιμο να πέσει και δεν άπλωνα το χέρι μου να το κόψω. Ενδιαφερόταν, τον σκεφτόμουν μέρα νύχτα, σκεφτόμουν πόσο ωραία θα ήταν να ήμασταν μαζί, είχα πέσει σε κατάθλιψη, και όμως δεν έκανα τον κόπο να τον ενημερώσω!!!!

Έχει περάσει παραπάνω από 1,5 χρόνος από τότε. Κρατήσαμε επαφή. Κάποιες φορές εκείνος έριχνε κάποιες σποντούλες-σποντάρες-υπονοούμενα. (Καλός μαλάκας και εκείνος έννεν;) Εγώ είχα πείσει τον εαυτό μου -και ναι, most of the time ήμουν 100% σίγουρη γι'αυτό- πως τα αισθήματα που έτρεφα γιαυτόν ήταν εντελώς φιλικά!!! Και ότι η αδυναμία που του είχα και το ότι ήθελα να κρατάμε επαφή ήταν γιατί τον συμπαθούσα πάρα πολύ και ήθελα να τον έχω στη ζωή μου.

ΝΝΑ ΜΕΣ ΤΑ ΜΜΑΘΚΙΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Πριν από λίγο καιρό γνώρισα κάποιον που ενδιαφέρεται και μου το έδειξε. Και μετά από πολύ καιρό, άρχισα να σκέφτομαι "ρε, λες να ξεκινήσω κάτι;" Και η απάντηση ήταν "περνώ πολλά ωραία μαζί του αλλά εν θέλω κάτι ερωτικό γιατί είμαι ακόμα ερωτευμένη με εκείνον."

ΒΟΟΜ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Έσκασε η βόμβα. Μπράβο σου, silly little pax, τόσο καιρό που έλεγες δεν θέλεις κάτι, δεν ήταν επειδή έχεις υποχρεώσεις, αλλά επειδή είσαι ακόμα τόσο ερωτευμένη μαζί του. Επειδή δε μπορείς να διανοηθείς να σε φιλά ή να σε αγγίζει κάποιος άλλος, άσχετα αν εκείνος δεν έχει τέτοια κολλήματα. Επειδή είναι τόσο ωραία στην αγκαλιά του, που θα ήθελες να μείνεις εκεί για πάντα.

Σκεφτόμουν πολύ έντονα να του το πω. Μετά όμως σκέφτηκα, "hello, εν όποτε θυμηθείς; Και πού ξέρεις ότι δεν έχει ήδη κάτι άλλο; Κάτι πολύ καλύτερο; (οι "φιλικές" μας συζητήσεις πολύ σπάνια περιλαμβάνουν ενημέρωση για τα ερωτικά). Και πόσο καιρό νομίζεις ότι θα κάθεται να τον φτύνεις; Και αν του το πεις και μετά ώσπου να βρεθείτε αλλάξεις γνώμη;" (είπαμε, δεν είμαστε καν στην ίδια χώρα).

Αγαπητοί μου αναγνώστες, τόσο καιρό είχα βέβαια σημάδια ότι είμαι λλίο πελλή και λλίο κυκλοθυμική και δεν ξέρω καθόλου τι θέλω, but now I have even stronger evidence. Πόσο ηλίθιο/σχιζοφρενικό είναι να θέλεις κάποιον και να ξέρεις όμως ότι για εκατό λόγους δεν θα κάνεις τίποτε; Και πόσο φοβιτσιάρικο είναι να το παραδέχεσαι στον εαυτό σου τόσο καιρό μετά;

Βέβαια έχω και ένα ελαφρυντικό, ότι τον περισσότερο καιρό νόμιζα ότι το είχα ξεπεράσει. Αλλά τώρα η προοπτική να γίνει κάτι με κάποιον άλλο με τρόμαξε. Με τρόμαξε που κατάλαβα ότι δεν θέλω τίποτε με κανέναν αν δεν είναι εκείνος. Με τρομάζουν όλα αυτά τα συσσωρευμένα συναισθήματα, (αφού τόσο καιρό τα καταπίεζα) που όμως μπορεί να αντιστοιχούν τώρα πια σε ένα κενό από την άλλη πλευρά!!!

Έχω θυμώσει τόσο πολύ με τον εαυτό μου, που τόσο καιρό μου έλεγα ψέματα, που το λιγότερο που μπορούσα να κάνω ήταν αυτή η άσκηση θάρρους - να τα γράψω στο blog μου. Ελπίζοντας έτσι να ξορκίσω τους δαίμονές μου. May the force be with me.

Υ.Γ. Συγχωρέστε μου τις αγγλικές εκφράσεις, αλλά έτσι παθαίνεις άμα στη δουλειά σου μιλάς μόνο αγγλικά.

Σε λίγες ώρες φεύγει ένας πολύ καλός φίλος για Αθήνα.

Με τη φυγή του αρχίζει να έρχεται, σιγά σιγά, σκληρή η συνειδητοποίηση πως η φοιτητική ζωή τέλειωσε.

Μια θλίψη και μια απέραντη νοσταλγία.

Δε μπορώ να μείνω άλλο σπίτι. Νιώθω πως θα με πλακώσει.

Όλοι αυτοί, από τόσο διαφορετικές γωνιές της Κύπρου, που βρεθήκαμε και συναντήθηκαν οι ζωές μας και τώρα χωρίζουν πάλι.

Άλλοι πάνε για μεταπτυχιακά... Αγγλία, Γαλλία...

Άλλοι μένουν Αθήνα...

Άλλοι έρχονται Κύπρο...

Και οι φιλίες που δημιουργήσαμε;

Τι θα γίνει μ' αυτές;

Τι γίνεται όταν κάποιοι από τους ανθρώπους που συνδέθηκες πιο πολύ μένουν πια σε άλλες πόλεις;

Το ξέρω πως η καρδιά αγαπά κι από μακριά!...

Και με τις καθημερινές στιγμές τι γίνεται;...

Το ξέρω πως γίνομαι γελοία συναισθηματική.

Δώστε μου μια δικαιολογία.

όταν αρρώστησες

Έμαθα ότι αρρώστησες. Κι έχασα τη γη κάτω απ’ τα πόδια μου. Νιώθω τόσο μεγάλο πόνο στην ψυχή μου. Κουλουριάστηκε σε μια γωνιά και γυρεύει να ζεσταθεί. Η προσμονή του τέλους είναι τρομερή. Φοβίζει την ψυχή μου μέχρι θανάτου. Νιώθω τόσο αδύναμη, τόσο ανήμπορη μπροστά στην αρρώστια. Αχ, αν μπορούσα θα σ’ άρπαζα και θα σε κρατούσα σφιχτά να μη μου φύγεις, μα εσύ μου γλιστράς και τρέχεις ολοταχώς προς το τέλος.

Πού να πω πόσο πονάω; Δε θέλω να μάθει κανείς… δεν αφορά κανέναν! Γιατί ο κόσμος είναι σκληρός. Σου δείχνει πως σε συμπονά, αλλά περιμένει να σε κατασπαράξει. Όταν γυρίσεις την πλάτη, θα κουτσομπολέψει αυτό που περνάς. Και θα το μάθουν κι άλλοι.. κι άλλοι.. κι άλλοι. Κι ίσως να πουν «τους κακόμοιρους», αλλά μέσα τους χαίρονται που δεν είναι αυτοί στη θέση σου. Κι ύστερα από λίγο, γυρνάνε την πλάτη αδιάφορα και συνεχίζουν τη ζωούλα τους. Και συνεχίζεις κι εσύ, πιο μόνος από πριν, πιο λυπημένος, πιο καχύποπτος πια.

Έπρεπε να έρθει η αρρώστια για να καταλάβω ότι η κάθε στιγμή είναι πολύτιμη, όταν δεν ξέρεις πόσο χρόνο έχεις. Πόσο ποιοτικό χρόνο έχεις. Ίσως η αρρώστια να είναι και κάποιου είδους ευεργεσία στην αντίθετη όψη της. Μήπως θα ήταν καλύτερα να σκοτωνόσουν σ’ ένα ατύχημα; Ξαφνικά, απροσδόκητα, χωρίς να το περιμένει κανείς;… ενώ τώρα, έχεις και κάποιο χρόνο να προετοιμαστείς. Να κλείσεις τους ανοιχτούς λογαριασμούς σου στη γη. Να πεις το «σ’ αγαπώ» και να βγαίνει από τα βάθη της ψυχής σου.

Κοιτάω το πρόσωπο σου το αγαπημένο κι αναρωτιέμαι πόσο καιρό ακόμα θα μπορώ να το βλέπω. Το κοιτάζω και το αποτυπώνω βαθιά στο μυαλό μου, να μην μπορέσει να το αγγίξει ποτέ ο χρόνος. Κι ανοίγω την αγκαλιά μου, και προσπαθώ να σου δώσω μαζεμένη όση αγάπη μπορώ. Δεν ξέρω αν εκεί που θα πας θα την πάρεις μαζί σου, αν οι ψυχές έχουν μνήμη. Δεν ξέρω τίποτα πια.

Μόνο όσοι έκαναν μαζί με κάποιο αγαπημένο τους πρόσωπο την διαδρομή προς το τέλος, αργά και βασανιστικά, μπορούν να καταλάβουν αυτό το συναίσθημα. Να χάνεις το αγαπημένο σου πρόσωπο μέσ’ απ’ τα χέρια σου και να μη μπορείς να κάνεις τίποτα! Μη χαθείς σε παρακαλώ.. είμαι μικρή ακόμα. Σ’ έχω ανάγκη.

Κι όμως. Δεν θα με δεις ποτέ να κλαίω. Δε θα σ’ αφήσω. Παίζω τον παλιάτσο όλη μέρα, χαμογελάω, δείχνω ξέγνοιαστη και ανέμελη. Δε θέλω να σου προσθέσω και τη δική μου λύπη. Σε παρηγορώ και ας μην πιστεύω αυτά που λέω. Ξέρω πως μια καλή κουβέντα μπορεί να παρηγορήσει τον άλλο και μια κακή μπορεί να τον στείλει στην άβυσσο. Μα τις νύχτες που πέφτω να κοιμηθώ ζωντανεύουν οι χειρότεροι εφιάλτες μου. Με κυνηγάνε όλ’ αυτά που ξέρω πως θα γίνουν και με τρομάζουν κι όλ’ αυτά που θα μπορούσαν να είναι πολύ καλύτερα αλλά δεν είναι. Με κυνηγάει η ελπίδα μου που τη σκότωσα πια. Με κυνηγάει η πρώτη μέρα που έμαθα.

«Μην πεις τον άλλο ευτυχισμένο επειδή τον βλέπεις να χαμογελά… υπάρχουν και άλλα δάκρυα που κυλούν βαθιά στην καρδιά του και αυτά είναι που πονούν πιο πολύ!» Ψάχνω να βρω λίγη γαλήνη!... Πουλάνε πουθενά; Πάρτε και για μένα...

Ανόητε άνθρωπε, που νομίζεις ότι μπορείς να εξουσιάζεις τα πάντα, ότι μπορείς να αγοράσεις τα πάντα με τα λεφτά σου. Την υγεία δεν μπορείς να την εξαγοράσεις…

είναι κείμενο τριών χρόνων κι όμως κάποιες φορές μοιάζει να πονάει το ίδιο. αφιερωμένο στο πρόσωπο που αγάπησα πιο πολύ στη ζωή μου.