δημιουργικός οργασμός

Αγαπημένε μου αναγνώστη,

Πώς είσαι; Ξεκίνησες τις διακοπές σου; Πήγες ήδη ή προγραμματίζεις να πας; Αν δεν πήγες ακόμη, σου εύχομαι να περάσεις τέλεια, κι αν έχεις πάει, κουράγιο και air condition. Καλά περνάμε και στην πόλη, βάλε το κλιματιστικό στο full, φτιάξε κάτι πολύ παγωμένο, άπλωσε τα πόδια στον καναπέ και όλα θα ‘ναι καλά.

Σου έχει τύχει να είσαι σε φάσεις της ζωής σου που να θέλεις να κάνεις 5793 πράγματα μαζί και να νιώθεις ότι δεν σε παίρνει ο χρόνος; Να έχεις ένα σωρό δημιουργικές ιδέες, αλλά μετά να συνειδητοποιείς ότι η μέρα έχει μόνο 24 ώρες, η βδομάδα έχει μόνο 7 μέρες, κι εσύ έχεις και ζωή, και πρέπει να φας, και να κοιμηθείς, και να πλύνεις πιάτα, και να βάλεις μπουγάδα, και δε μπορείς να κάνεις τα πάντα; Αλλά εσύ να θέλεις να τα κάνεις. Και να πηγαίνεις δουλειά και ακόμη κι αν πνίγεσαι, να σου έρχονται ιδέες άσχετες, και να τις σημειώνεις σε κόλλες και μπλοκάκια από ‘δω κι από ‘κει, και να θες να φύγεις από το γραφείο για να πας να δουλέψεις, και οι ώρες του γραφείου να σου φαίνονται μεγάλη σπατάλη.

Σε τέτοια φάση είμαι κι εγώ. Το ξέρεις ότι φέτος βαριέμαι να πάω διακοπές; (ΝΑΙ ΝΑΙ – βαριέμαι να πάω διακοπές. Ναι, είμαι ακόμα το ίδιο άτομο, δε μου έχουν κάνει λοβοτομή). Έχω κλείσει τις διακοπές μου αλλά βαριέμαι να πάω – θα μου περάσει όμως, μόλις μπω στο αεροπλάνο.

Θα αντιγράψω το κλισέ και θα σου πω ότι ο άνθρωπος πεθαίνει τη μέρα που πεθαίνουν τα όνειρά του. Είναι μεγάλη σοφία να συνειδητοποιήσεις ότι στη ζωή μπορεί να μη σου έρθουν όλα όπως τα ήθελες, αλλά πρέπει με κάποιο τρόπο να συνεχίσεις να κάνεις όνειρα. Έστω, όνειρα αλλιώτικα. Κάποιοι αρνούνται να τα ονομάσουν έτσι και τα λένε στόχους. Ή φιλοδοξιες. Μπορείς να το πεις κι έτσι. Όμως χρειάζεται κάποιο κίνητρο, κάποιο όνειρο για να κινείται η ζωή. Αλλιώς δεν ζεις, αλλά απλά σέρνεσαι.

Θέλω να κάνω ένα καινούριο blog – και κάποια από εκείνα που θέλω να κάνω θα τα δεις εκεί. Δεν θέλω να σε τρελάνω τώρα με πολύ μπλα μπλα. Η ζωή είναι μικρή, οπότε κλείσε το Internet και πήγαινε για ένα παγωμένο ποτό. Θα τα πούμε εκεί. Cheers.

Υ.Γ. 1 Φέτος τρώω συνεχώς φρούτα, ενώ ποτέ δεν ήμουν έτσι. Κατακόκκινο αρπούζι, μεγάλα σκούρα ζουμερά κεράσια, γλυκό πεπόνι. Σταμάτησα τελείως τα γλυκά. Μα τι μου συμβαίνει με την υγιεινή διατροφή πλέον; Μήπως με τα χρόνια γινόμαστε πιο επιλεκτικοί ως προς το τι βάζουμε στο στόμα μας γιατί προσέχουμε πιο πολύ τον εαυτό μας;

Υ.Γ.2 Το όνειρό μου ήταν πάντα, να γράψω μια μέρα το δικό μου βιβλίο. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου αυτή ήταν η  μεγαλύτερη φιλοδοξία της ζωής μου (η οποία βέβαια περιλάμβανε και μεταφράσεις και παγκόσμια αναγνώριση :Ρ). Έχω πάρα πολλά τετράδια γεμάτα με γραψίματα, και τα φυλάω ευλαβικά σαν ενθύμιο – το πρώτο μου ήταν ένα κόκκινο, με χοντρό εξώφυλλο, στη Β’ Δημοτικού. Τα χρόνια περνούν, εμείς μεγαλώνουμε, συνειδητοποιούμε πράγματα, το όνειρο μπορεί να έχει ξεθωριάσει, αλλά είναι ακόμα εκεί. Μια μέρα θα την γράψω την ιστορία μου, το ξέρω πως ακόμα δεν είναι έτοιμη να βγει, αλλά όταν βγει θα ‘ναι ασυγκράτητη. Και θα την γράψω και θα την εκδώσω κιόλας.

update 2

Είμαι πολύ περήφανη για σένα. Εσένα που σε αφορά, το ξέρεις.

Μου αρέσει τρομερά η ρουτίνα μου τελικά.

Πεθύμησα να πάω εκδρομή σε ένα εντελώς καινούριο, άγνωστο μέρος. Με κάποιον που να το ξέρει και να μου το δείξει. Κατά προτίμηση, να έχει έφεση και στη φωτογραφία. Ζητώ πολλά; :)

Αυτό το μήνα (και αρχές του επόμενου) έχουμε χαρές! 5 γάμοι σε παρακαλώ, 3 από τη δουλειά και 2 συγγενικοί. Τους συγγενικούς τους περιμένω πώς και πώς – να μαζευτεί όλη η οικογένεια, θα είναι σαν μεγάλο πάρτυ. Και είναι και πάρα πολλοί φίλοι που έχουν γενέθλια, γινόμαστε όλοι μεγαλύτεροι, νομίζω και λίγο σοφότεροι και ωριμότεροι. Εγώ πάντως βλέπω διαφορές στον τρόπο σκέψης, και το δικό μου και των φίλων μου.

Μου αρέσει που άρχισαν και τα σχολεία, τα πανεπιστήμια, τα φροντιστήρια, τα προγράμματα στα γυμναστήρια (τα aquaerobics κυρίως:) ) και γενικώς μπήκαμε όλοι σε ένα πρόγραμμα. Μου αρέσει το πρόγραμμα και ας με πεις φρικιό. Κάνω άπειρα πράγματα όταν είμαι προγραμματισμένη, και τα κάνω καλά. Η αποδιοργάνωση και η πλήρης χαλάρωση μου αρέσει ως ένα σημείο και κάποιες φορές την έχω ανάγκη, από ένα σημείο και μετά όμως με φρικάρει και με αγχώνει.

Όλος ο καλός κόσμος έφυγε – ή θα φύγει – στα εξωτερικά! Η παγίδα είναι όμως να περιμένεις να ‘ρθουν πίσω. Όχι – η ζωή έχει όμορφη επειδή εμείς την κάνουμε έτσι, επειδή ο εαυτός μας είναι ο κεντρικός πρωταγωνιστής. Όχι μόνο επειδή έχουμε όμορφη παρέα να την πλαισιώνει. Και αυτό βέβαια, αλλά όχι κυρίως αυτό. Επίσης, οι άνθρωποι μπορούν να σε κάνουν να περάσεις όμορφα αν μπορείς να τους κάνεις κι εσύ.

Άρχισα να κάνω καινούρια σχέδια και όνειρα για το μέλλον. Χωρίς να έχω κάτι σαφές, είναι πολύ νωρίς ακόμα. Όμως προετοιμάζω τον εαυτό μου σιγά σιγά, θέλω να του δώσω καινούρια εφόδια για να ‘χω περισσότερες πόρτες και προοπτικές ανοιχτές. Δεν πειράζει να ρίξω ακόμα λίγο διάβασμα, ούτε παιδιά έχω ούτε σκυλιά! Και τα καλύτερα είναι στη γωνία. Σίγουρα.

Παλεύω με το photoshop! Έκανα ένα μάθημα, αγόρασα και ένα βιβλίο, όμως έχω πολλά να μάθω και πολλή εξάσκηση ακόμα. Πού θα μου πάει όμως, θα μάθω!

Λατρεύω να μένω με τις ώρες στο βιβλιοπωλείο και να ξεφυλλίζω τα βιβλία. Ακόμα κι όταν δεν σκοπεύω ν' αγοράσω, πάντα φεύγω με κάτι. Την τελευταία φορά ανακάλυψα, εκτός απ' το βιβλίο για το photoshop που σου έλεγα, ένα άλλο το οποίο παρουσιάζει τις γνωστότερες θρησκείες του κόσμου με συνοπτικό και σαφή τρόπο. Κάτι που με ενδιαφέρει πάρα πολύ, αλλά δε μου είχε τύχει μέχρι στιγμής να βρω ανάλογο βιβλίο.

Θέλω να κάνω ένα ταξίδι αυτό το χειμώνα, σε μια Ευρωπαϊκή πρωτεύουσα. Δεν ξέρω σίγουρα –ακόμα- ποια.

Νιώθω πως αυτή η χρονιά (για ακαδημαϊκή χρονιά μιλούμε πάντα) θα έχει πολλές εκπλήξεις για μένα. Αναμένω με ανυπομονησία.

για το 2011

Όνειρα και σχέδια για τη νέα χρονιά; Τίποτα μεγάλο, μόνο τα μικρά μικρά και καθημερινά. Περιμένω πώς και πώς το ταξίδι στην Αθήνα, αρχές του Φλεβάρη, όχι μόνο γιατί την έχω πεθυμήσει, αλλά επειδή δεν ταξιδεύω συχνά εκτός. Περιμένω και την εξόρμηση στα βουνά με καλούς φίλους τέλη αυτού του μήνα που μας μπαίνει. Θα 'θελα να πάω και κανένα ταξιδάκι το καλοκαίρι, αλλά θα δω αν θα 'χω λεφτά ή αν θα 'μαι απένταρη πάλι!

Τελευταίο εξάμηνο του μεταπτυχιακού, δεν πίστευα ποτέ ότι θα το έλεγα αυτό, αλλά ανυπομονώ να τελειώσω!

Για ερωτικά αυτολογοκρίνομαι πια να τα γράψω εδώ, τώρα που ξέρω σίγουρα ότι διαβάζουν το μπλογκ και κάποιοι γνωστοί. Δε βαριέσαι, (γενικότερα) καλύτερα να ζεις παρά να γράφεις!

Καλή χρονιά σε όλους μας, να 'χουμε την υγεία μας, να ομορφαίνουμε, να αγαπάμε, να κάνουμε τις ζωές μας καλύτερες και να χαμογελάμε!

Αφιερώνω σε όλους το τραγούδι, δεν ξέρω αν είναι υπερβολικά εμπορικό για τα γούστα σας, αλλά εμένα μ' αρέσει πολύ. Με όλη μου την αγάπη!

το καλοκαίρι μου

Ήταν ένα πολύ όμορφο, ένα συγκλονιστικά θαυμάσιο καλοκαίρι. Γεμάτο από όμορφες στιγμές.

Έκανα πολλές εκδρομές στο βουνό φέτος! Για κάποιο λόγο βαριόμουν τρομερά να πάω θάλασσα. Πήγα Κακοπετριά πέντε φορές και μπορώ να σου πω σίγουρα ότι ερωτεύτηκα τη διαδρομή μες το δάσος. Πήγα Σαϊττά, Πλάτρες, Πελένδρι, Λεύκαρα, Βουνί, Λεμύθου. Χόρτασε το μάτι μου και η ψυχή μου πράσινο! Εννοείται ότι όλες ήταν με ανθρώπους που ήθελα πάρα πολύ να πάω.

Απόφυγα εντελώς – εντελώς όμως – τους ανθρώπους που μου προκαλούσαν αρνητικά συναισθήματα. Delete. Όχι με δραματικό τρόπο, για να μην έχω μετά να εξηγώ και να ξαναεξηγώ και βαριέμαι! Δεν απέφευγα την έξοδο αν θα ήταν αυτοί. Αλλά να, τα πιο μεγάλα delete είναι αυτά που κάνουμε μέσα μας... Είδα κυρίως φίλες και φίλους που με κάνουν να νιώθω όμορφα, που νιώθω ότι με αγαπούν και με εκτιμούν.

Βαριόμουν να κανονίσω κάτι αν ήθελε πολύ κόπο και χρόνο να κανονιστεί. Στα άτομα που είδα ότι έκανα μια φορά μια πρόσκληση και δεν απάντησαν καθόλου, δεν ξαναείπα ποτέ. Το ίδιο και στα άτομα που με έστηναν μέχρι τελευταία στιγμή για να μου απαντήσουν για κάτι θετικά ή αρνητικά. Κανόνιζα με τα άτομα που μπορούσα να συνεννοηθώ πιο εύκολα, κι έτσι δεν έχασα χρόνο αλλά ούτε και εκνευρίστηκα για εξόδους. Κι ήταν ένας από τους βασικούς λόγους που πέρασα τέλεια.

Πήγα και camping! Ευτυχώς που έχω τις πιο cool αδερφές στον κόσμο που το οργάνωσαν. Πρώτη φορά στη ζωή μου κοιμήθηκα σε αντίσκηνο, μέσα σε sleeping bag (δε σου συνιστώ να το κάνεις χωρίς μαξιλάρι, όπως έκανα εγώ). Ήταν μια τέλεια νύχτα, ανάψαμε φωτιά και κοιτούσαμε τ’ αστέρια. Πρώτη φορά είδα πόσο όμορφα φαίνονται τ’ αστέρια στο βουνό τη νύχτα! Ένας ουρανός πεντακάθαρος, στολισμένος μικρά μικρά διαμαντάκια. Μπορώ να σου πω ότι είμαι ρομαντική μέχρι αηδίας – δώσε μου τέτοια και πάρε μου την ψυχή.

Αυτό το καλοκαίρι δεν είχα καθόλου άγχος: ούτε αν θα βρω δουλειά, ούτε αν θα με πάρουν στο μεταπτυχιακό, ούτε αν θα αγοράσω αυτοκίνητο. Δεν είχα καν το άγχος για τα σιδεράκια, αφού τα έβγαλα από τις αρχές του καλοκαιριού. Ήμουν για πρώτη φορά χαλαρή μετά από καιρό, χαλαρή κι ευτυχισμένη. Δεν βγήκα εκτός Κύπρου, αλλά δε με ένοιαξε καθόλου. Μη σου πω ότι το προτίμησα. Στην άδεια μου κοιμήθηκα πολύ (πολύ όμως), πήγα πολλούς καφέδες και πολλές εκδρομές. Πες μου, τι άλλο θέλει ο άνθρωπος για να είναι ευτυχισμένος;

Αυτό το καλοκαίρι άκουσα και για πολλές όμορφες ερωτικές ιστορίες και χάρηκα.. Είδα πραγματικά ζευγάρια, στην πραγματική ζωή, να ‘ναι μαζί και να κοιτά ο ένας τον άλλο και να λιώνει. Είδα αγοράκια 20 something (που στο δικό μου το μυαλό είναι εντελώς μαλακισμένα) να ‘ναι με τη σχέση τους και να ‘ναι σωστά και να την κοιτάνε στα μάτια.Είδα μια φίλη μου, που είναι 36, να αρραβωνιάζεται και να ετοιμάζεται να παντρευτεί. Από έρωτα. Έτσι, για να σκάσουν όλοι όσοι της έλεγαν ότι θα μείνει στο ράφι. Είδα άλλη φίλη μου να βρίσκει αυτό που ψάχνει μετά από καιρό που ταλαιπωρούνταν.

Αυτό το καλοκαίρι ήμουν πολύ χαρούμενη, χωρίς να προσπαθήσω. Γενικώς ως άτομο είμαι φύσει και θέσει αισιόδοξη. Ακόμα και να με ρίξεις σε ένα σκοτεινό τούνελ, πάντα θα κοιτάζω το φως στην άκρη του. Πάντα θα παλεύω να πάω προς το φως. Πάντα θα αγωνίζομαι – όχι πως δεν υπάρχουν και οι περίοδοι που αφήνομαι. Όμως διαρκούν πολύ λίγο, γιατί δεν αντέχω να σκέφτομαι ότι έχω αφεθεί. Αλλά να, αυτό το καλοκαίρι ήμουν απλά χαρούμενη. Χωρίς προσπάθεια. Νιώθω ότι τα πολύ σκοτεινά πέρασαν πια.

Ανυπομονώ να ξεκινήσω το δεύτερο χρόνο του μάστερ μου και να κάνω τη διατριβή μου. Το θέμα είναι αρκετά πρωτότυπο, παρθένο ακόμα στην έρευνα στην Κύπρο. Πεθαίνω για προκλήσεις. Και μαζί σχεδιάζω τα επόμενα μου σχέδια (Ταύρος παιδάκι μου, τι περιμένεις! Πάντα πρέπει να έχω ένα υποτυπώδες σχέδιο για το μέλλον, έστω κι αν αλλάξει, έστω κι ματαιωθεί). Άλλα σχέδια είναι εφικτά (να φρεσκάρω τα ισπανικά μου) και άλλα τρελά (να γράψω ένα βιβλίο). Αλλά στα όνειρα δεν χωράνε ελεγκτές...

Άντε, σε αφήνω. Αύριο το πρόγραμμα έχει Waterpark.
 
xxx

μετά

Ναι, γιαγιά, το παραδέχομαι. Γονάτισα που έφυγες. Αφέθηκα να με συντρίψει η απώλεια, χωρίς να προσπαθήσω να το παίζω δυνατή, αφού δεν ήμουν. Εσύ ήσουν το κέντρο της δύναμης μου. Χωρίς όμως πολλούς λυγμούς και οδυρμούς μπροστά σε ξένους, όπως θα ήθελες κι εσύ. Άλλωστε οι πιο μεγάλοι πόνοι είναι αυτοί που συνταράζουν της ψυχής μας τα βάθη κι όχι αυτοί που δείχνουμε στους άλλους. Και ποιος να καταλάβει πόσο μου έλειπες και πόσο μου λείπεις ακόμα, και κυρίως, γιατί;

Ξανάρχισα δειλά δειλά να θυμάμαι τα όνειρα μου που τα είχα παραμελήσει, και μα το Θεό, θα παλέψω γι' αυτά. Έτσι για να μην σκεφτείς ποτέ πως η εγγονή σου είναι μια απ' αυτές που τα παρατάνε!

Έγινα ακόμα πιο τρυφερή με τους ανθρώπους που αγαπώ. Πιο ζεστή η αγκαλιά, πιο θερμό το σ' αγαπώ. Πιο πολλές ώρες με τους ανθρώπους που σημαίνουν πολλά για μένα, πιο λίγες με απλούς γνωστούς. Λιγότερος χρόνος στο facebook και γενικά το internet, περισσότερος χρόνος για προσωπική επαφή.

Έγινα και πιο αντικοινωνική όμως γενικά. Δεν θέλω να βάλω τα καλά μου και να πάω σ' ένα club, να δω κόσμο και να με δουν. Θέλω να δω ένα φίλο ή μια φίλη και να κάνουμε μια κουβέντα από καρδιάς. Να δω τι κάνουν με τη ζωή τους, τα όνειρα και τα σχέδια τους για το μέλλον, τις απογοητεύσεις τους.

Ειδικά αυτά τα Σαββατόβραδα... Το ένα από αυτά πήγα στη Λεμύθου. Απόλαυσα τη διαδρομή, το τοπίο, τη λογοτεχνική βραδιά (κι ας μην είχα ξαναπάει), το κρασάκι που μας κέρασαν, την κουβέντα που κάναμε με την κοπελιά που πήγαμε μαζί. Σήμερα στην Κακοπετριά, σε μια παραδοσιακή ταβέρνα με τέλειο φαγητό, είδα μια φίλη που είχα να δω από το Πάσχα. Ψάχνω αυτό το παραδοσιακό στα χωριά, αυτό το γραφικό που δεν θα το βρω στη ζωή μου στην πόλη. Οι διαδρομές στα βουνά, μες το δάσος, μου φαίνονται πανέμορφες, με ηρεμούν απίστευτα. Με κάνουν χαρούμενη. Τις προτιμώ χίλιες φορές από το να σημαιοστολιστώ και να βγω έξω.

Δεν ξέρω αν εξελίσσομαι σε μια 24χρονη γριά. Πιθανότατα. Ξέρω όμως ότι χορταίνω την ψυχή μου.

Υ.Γ. Και τι ωραία που θα 'ταν γιαγιά, αν θα μπορούσα να ερωτευτώ ξανά! Να παραμυθιαστώ ξανά...

Μίλα μου...

Τον τελευταίο καιρό περπατάω στο σκοτάδι. Προσπαθώ να δω φως, μα δεν υπάρχει κάπου πρόχειρο.

Κάπου ξέχασα τα όνειρα μου. Είπα θα παλέψω γι' αυτά, αλλά βλέπω πως δεν έχω πια τη δύναμη. Δεν ξέρω αν έχει νόημα πια αυτή η πάλη.

Είδα μες τα μάτια σου για πρώτη φορά το φως, την αγάπη. Ένιωσα προστατευμένη. Τώρα τα κοιτάζω αυτά τα μάτια και τα νιώθω να φεύγουν. Θα πάνε για ταξίδι μακρινό. Μείνε λίγο ακόμα κοντά μου, σε παρακαλώ... Εμένα ποιος θα με προσέχει; Ποιος θα με αγαπάει χωρίς όρους, αν όχι η μαμά μου;

Μίλα μου... Το ξέρω πως δεν έχεις κάτι να πεις, πως δε φταις εσύ αλλά η αρρώστια τα φέρνει έτσι, που να μην μπορείς να μιλήσεις, αλλά προσπάθησε. Έστω κι ένα "σ' αγαπώ" που μου λες μου φτάνει. Μίλα μου....

Δεν ξέρω πόσο χρόνο έχουμε. Δεν ξέρω πόσος καιρός μένει μέχρι να μην με καταλαβαίνεις πια. Νιώθω σαν να είμαστε στο σταθμό του τρένου. Εσύ έχεις ετοιμάσει τις βαλίτσες για να φύγεις, κι εγώ σε κρατάω και σε σφιχταγκαλιάζω στην αποβάθρα. Σε κρατάω για να μου δώσεις λίγη από τη ζεστασιά σου. Σε κρατάω για να καθυστερήσω τη φυγή σου.

Στα όνειρά μου το 'χω δει, πως περπατάμε σ' ένα σκοτεινό δρόμο. Κρατάμε το χέρι η μια στην άλλη και προχωράμε. Μα έρχεται μια στιγμή που δε μπορώ πια να δω το πρόσωπό σου. Δεν πειράζει. Θα σου κρατάω το χέρι ως το τέλος, μαμά...

Υ.Γ. Πώς γίνεται να χάνεται τόσο πολύτιμο; Πού να πηγαίνει το πνεύμα σου τώρα; Πες μου, κι εγώ θα σ' ακολουθήσω εκεί. Σ' έχω ακολουθήσει ήδη, τώρα που το σκέφτομαι. Στη χώρα του τίποτα. Που δεν ελπίζεις, δεν κάνεις σχέδια, δεν ονειρεύεσαι.

για τη χρονιά που μπήκε και τη χρονιά που πέρασε

Επιτέλους, μπήκε το 2009! Αν ισχύει αυτό που λένε, πως ό,τι κάνεις την Πρωτοχρονιά θα το κάνεις σε όλη τη διάρκεια του χρόνου αυτό σημαίνει πως αυτή η χρονιά θα κυλήσει υπέροχα. Νομίζω πως ο νέος χρόνος δίνει μια αίσθηση απαλλαγής από τα παλιά. Μια λευκή σελίδα που μπορούμε εμείς να τη γεμίσουμε όπως θέλουμε - ή τουλάχιστον να προσπαθήσουμε.

Περνώ υπέροχα αυτές τις μέρες. Πέραν από τα παράπονα που έγραφα στο προηγούμενο post (γιατί δε μπορούσα κι εγώ να μην παραπονεθώ καθόλου ρε παιδάκι μου) αυτές οι γιορτές περνούν πολύ όμορφα. Επειδή είναι η πρώτη χρονιά που δουλεύω, είναι και η πρώτη χρονιά που πραγματικά εκτιμώ τι θα πει "διακοπές". Το σπίτι μου πολύ λίγο με έχει δει, αλλά και εκείνο το λίγο είναι όμορφες στιγμές με την οικογένεια. Πήγα για shopping με τους φίλους μου, τόσο που τα έφαγα όλα τα λεφτά μου:) Πήγα για φαί, για καφέ, είτε με μεγάλη παρέα είτε με ένα φίλο ή μια φίλη για να πούμε τα πολύ προσωπικά μας. Πήγα Λευκωσία τάχα για κάτι δουλειές, μα πιο πολύ για να δω δυο συμφοιτητές μου που τους είχα πεθυμήσει πάρα πολύ. Ήπιαμε τον καφέ μας, είπαμε τα νέα μας. Και χάρηκα τρομερά, σαν ένα μικρό παιδάκι που του δίνεις καραμέλες. Χτες, μετά που το διαλύσαμε με την οικογένεια, μαζευτήκαμε οι φίλοι σ' ένα σπίτι και μετά πήγαμε να δούμε την ανατολή. Αύριο θα πάμε Λάρνακα για φαί και για ένα party, μεθαύριο είπαμε να πάμε στα χιόνια, αντιμεθαύριο έχουμε γάμο στη Λάρνακα πάλι. ΤΕΛΕΙΑ. Μάλλον παίρνω τη δόση μου πριν να ξαναρχίσω τη δουλειά πάλι:)

Λοιπόν... δε μπορώ να μην κλείσω το πρώτο post του 2009 με τους στόχους που έχω βάλει για τη νέα χρονιά!

-Θέλω να θυμηθώ πώς είναι να δουλεύεις σκληρά. Πιστεύω πως για να καταφέρεις πράγματα γενικά χρειάζεται δουλειά, δουλειά, δουλειά. Ok, και τύχη, αλλά αυτό δεν είναι κάτι που το ελέγχουμε. Εννοώ τελοσπάντων να κάνω ό,τι μπορώ για να κυνηγήσω αυτά που έχω βάλει σαν στόχους. Να μην τα αφήσω στο φλου κι ό,τι γίνει..

-Να χάσω κιλά; Δεν ξέρω αν αυτό είναι όντως στόχος, γιατί αν ήταν θα τα είχα χάσει από πολύ καιρό. Δεν είναι ότι είμαι και τραγικά χοντρή, απλά είναι αυτά τα 5-7 κιλά που θα ήταν καλύτερα αν έφευγαν. Εγώ πάντως ξέρω πότε θα φύγουν: όταν θα ερωτευτώ και πάλι! Δεν υπάρχει καλύτερη μέθοδος απώλειας κιλών νομίζω. Δεν ξέρω για άλλους, πάντως με μένα δουλεύει! Επειδή όμως δε μπορώ να προγραμματίσω πότε θα γνωρίσω τον επόμενο, προγραμμάτισα ένα ραντεβού με τη διαιτολόγο σε δύο βδομάδες.

-Να είμαι λιγότερο σκληρή με τον εαυτό μου. Βασικά, η σωστή λέξη είναι bitch. Δεν ξέρω αν υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που τα βάζουν τόσο πολύ με τον εαυτό τους όταν δεν αποδίδει ή όταν τεμπελιάζει.

-Να εξασφαλίσω θέση σε ένα μεταπτυχιακό που θέλω...

Όπως θα παρατηρήσατε, τα περισσότερα από αυτά αφορούν τον επαγγελματικό τομέα. Γιατί, στον τομέα ανθρώπινες σχέσεις και συναισθήματα δεν ελέγχουμε τα πράγματα και άρα δε μπορούμε να βάλουμε και στόχους, με την έννοια κάτι που θα το προσπαθήσουμε και θα το καταφέρουμε οπωσδήποτε. Θα ήθελα, το 2009....

-Να μ' αγαπάνε οι κοντινοί μου άνθρωποι και οι φίλοι μου όπως τώρα!

-Να βρω κάποιον να τον ερωτευτώ και να μ' ερωτευτεί πίσω...

-Να έχω λιγότερο άγχος.

Όμορφες στιγμές / στόχοι που πραγματοποιήθηκαν το 2008:

-το ταξίδι στο Παρίσι (Μάρτιος-Απρίλιος), στη Βαρκελώνη (Απρίλιος), στην Κέρκυρα (Ιούλιος).

-η ορκωμοσία μου τον Οκτώβριο! και το ότι πήρα το πτυχίο μου on time:)

-το ότι πέρασα τις εξετάσεις και των ισπανικών και των αγγλικών στα επίπεδα που ήθελα, διαβάζοντας -κατά 95%- μόνη μου.

-το ότι βρήκα μια καλή δουλειά! γιατί παρά τα παράπονα μου, μια χαρά είναι και η δουλειά και τα λεφτά... θα μπορούσα νάμαι απλά μια άνεργη φιλόλογος!

-οι όμορφες στιγμές, οικογενειακές ή φιλικές. η καρδιά μου που την ένιωσα πολλές φορές γεμάτη από αγάπη!

-οι στιγμές με τα μωρά μου στο νηπιαγωγείο, που τα αγαπάω πολύ. όπως εκείνη η γλυκιά στιγμή που τα παίρνω αγκαλιά και γέρνουν το κεφαλάκι τους στον ώμο μου...

Εύχομαι σε όλους μια πολύ όμορφη χρονιά, γεμάτη αγάπη. Κι όταν έχουμε αυτό, όλα τα άλλα θάρθουν.

pieces of me

Νομίζω πως οι άνθρωποι που με γνωρίζουν για πρώτη φορά με θεωρούν στην καλύτερη περίπτωση χαζοχαρούμενη. Ένα μικρό, αθώο, χαμογελαστό κοριτσάκι. Είναι και η φωνή μου που είναι και λεπτή βλέπεις! Είναι και το baby face:) Και βέβαια πολλοί διατηρούν αυτή την εντύπωση για αρκετό καιρό.

Μου αρέσει – και πάντα μου άρεσε – να βλέπω τη θετική πλευρά των πραγμάτων. Δε μ’ αρέσει η γκρίνια, η μιζέρια, η στενοχώρια. Ποτέ δε μου άρεσε. Με μισώ άμα είμαι στενοχωρημένη, και προτιμώ να μη με βλέπουν οι άλλοι. Δε μου αρέσει να δείχνω αυτή την πλευρά του εαυτού μου. (Δεν είναι ότι δεν την έχω δείξει ποτέ – αλλά σε ελάχιστα άτομα και όταν πραγματικά δε μπορούσα να το ελέγξω.)

Πιο πολύ όμως από την εικόνα, με ενδιαφέρει το τι νιώθω. Δε μου αρέσει να ζω μες την κατάθλιψη. Δε μου αρέσουν τα αρνητικά συναισθήματα. Σε κάνουν και χάνεις τη ζωή σου, και στο κάτω κάτω, πόση ζωή έχουμε; Δε θέλω να γκρινιάζω, να παραπονιέμαι. Όταν αρρώστησε ένα από τα πιο αγαπημένα μου πρόσωπα, κατάλαβα ότι είναι ύβρις να έχεις το προνόμιο της ζωής και να το αφήνεις να πάει χαμένο. Και η ζωή που περνάμε κλαίγοντας είναι ζωή χαμένη. Ψάχνω τη μικρή, καθημερινή ευτυχία στα πράγματα: στη δημιουργία, στην επαφή με τους ανθρώπους που αγαπώ, στην ομιλία με τον εαυτό μου, τα θέλω μου, τα όνειρα μου.

Ένας φίλος μου που αγαπώ, είχε γράψει «η ευτυχία χρειάζεται απόφαση, υγεία, κακή μνήμη». Συμφωνώ σε πολύ μεγάλο βαθμό. Γιαυτό και θα τολμούσα να με χαρακτηρίσω ευτυχισμένο άνθρωπο. Μόνο με το δεύτερο διαφωνώ κάπως και του το ‘χω πει. Γιατί δεν πιστεύω πως άμα κάτι πάει στραβά με την υγεία τη δική σου ή ενός αγαπημένου προσώπου, πρέπει να παραιτηθείς από την ευτυχία!!!

Όπως μου αρέσει να βλέπω τη θετική πλευρά των πραγμάτων, μου αρέσει να βλέπω και τη θετική πλευρά των ανθρώπων. Κάποιοι φίλοι μου νομίζουν ότι τους έχω μυθοποιήσει, αλλά δεν είναι έτσι, καθόλου! Το ξέρω πολύ καλά ότι όλοι έχουν αρνητικά, αλλά από τη στιγμή που δε με επηρεάζουν, γιατί να επικεντρωθώ σ’ αυτά; Από την άλλη, αφού το ξέρω αυτό, περιμένω πως όλοι μας θα απογοητεύσουμε ο ένας τον άλλο σε κάποια στιγμή, γιατί είμαστε άνθρωποι και άρα φύσει ατελείς. Παλιότερα ο ρεαλισμός μου έφτανε στα όρια του κυνισμού, αλλά ευτυχώς το κατάλαβα κάποια στιγμή πως η ζωή γίνεται αβάσταχτη χωρίς να δίνεις ευκαιρίες στους ανθρώπους, χωρίς να εμπιστεύεσαι. Κι ας προδοθείς!

Δε μου αρέσει να θυμώνω με τους άλλους. Ούτε μπορώ να κρατάω κακία για πολύ καιρό. Το θεωρώ εντελώς περιττό και ανούσιο, το τέλειο χάσιμο χρόνου. Και όχι, δεν το βλέπω έτσι από ανωτερότητα. Μάλλον θα έλεγα από εγωισμό. Ο άνθρωπος που κρατά κακία και περιμένει πότε θα πάρει εκδίκηση, μάλλον ο ίδιος τρώγεται με τα ρούχα του και στον εαυτό του κάνει ζημιά. Γιατί να μπαίνω σε αυτή τη διαδικασία; Συγχωρώ πολύ εύκολα. Απλά όταν βλέπω ότι ο άλλος δεν αλλάζει, δεν τον έχω πια κοντά μου, κι έτσι δεν τον αφήνω να μου κάνει πια κακό.

Αγαπάω τους ανθρώπους που είναι δίπλα μου, και τους αγαπάω πολύ. Και δε φοβάμαι να τους το δείξω. Και θα ‘θελα όλοι οι άνθρωποι να μπορούν να το δείξουν, έστω σε λίγα πιο αγαπημένα πρόσωπα.

Πιστεύω ότι ο καθένας, είναι, σε πολύ μεγάλο βαθμό, άξιος της τύχης του. Και εξηγούμαι: άμα βλέπω ότι κάτι μου κάνει κακό, αλλά το ξανακάνω, και το ξανακάνω, και λέω συνέχεια «δε μπορώ να το ελέγξω, δε μπορώ να το σταματήσω», sorry, αλλά ό,τι και να πάθω μου αξίζει. Δε γίνεται, κύριε εαυτούλη μου, να τα ρίχνουμε όλα στη ζωή και στη μοίρα! Και βέβαια μπορείς να το ελέγξεις αυτό που συμβαίνει, στο 95% των περιπτώσεων! (εξαιρούνται τα θέματα υγείας). Δε μου αρέσει η απόδοση ευθυνών σε άλλους. Τη θεωρώ κλασική συνταγή αποτυχίας.

Μου αρέσει να ονειρεύομαι. Κάποια όνειρα είναι τρελά, και το ξέρω ότι μπορεί να μείνουν μόνο όνειρα, αλλά και τι πειράζει; Κάποια άλλα είναι πιο μικρά, είναι στόχοι. Θέλω να εξελίσσομαι σαν άτομο. Πόσο βαρετή θα μου φαινόμουν αν έμενα στάσιμη! Μπορεί να είναι από το πιο μικρό και χαζό πράγμα, πχ αυτό το τρίμηνο θέλω να μάθω πώς να βάφομαι καλύτερα, μέχρι κάτι πιο μεγάλο, πχ θέλω να μάθω ακόμα μία γλώσσα ή να εξελίξω αυτές που ήδη ξέρω. Ανά τρίμηνο ή τετράμηνο, βάζω κάποιους μικρούς στόχους. Δεν πειράζει αν δεν τους πραγματοποιώ όλους! Μου δίνουν ώθηση να πάω μπροστά, να κάνω έστω κάτι από αυτά που έχω προγραμματίσει.

Μου αρέσει να δημιουργώ και να μαθαίνω. Στην τελετή της ορκωμοσίας μας, όταν μιλούσε ο αντιπρύτανης, είπε χαρακτηριστικά – και δεν θα το ξεχάσω ποτέ! – «Να έχετε πάντα την αγωνία της μάθησης». Μου αρέσει να μαθαίνω. Από τα πιο μικρά και «χαζά», πχ το πλέξιμο (ναι ναι, ξέρω να πλέκω :p) ως τα πιο δύσκολα, πχ μια γλώσσα. Μου αρέσει να ‘μαι δημιουργική.

Μου αρέσει τρομερά αυτό που σπούδασα, και νιώθω τυχερή γιατί ήταν αυτό το αντικείμενο των σπουδών μου: η ελληνική γλώσσα, και ειδικότερα η αρχαία. Δεν ξέρω αν στο μέλλον θα είναι η κύρια πηγή εσόδων μου, γιατί, sorry κιόλας που το κάνω τόσο πεζό το κείμενο σε αυτό το σημείο, αλλά κάπως πρέπει να ζήσουμε κι εμείς από κάποια φάση και μετά:) Αλλά τουλάχιστον το σπούδασα γιατί το λατρεύω! Και ευελπιστώ να το εξασκήσω κιόλας...

Αλλά αυτό που ελπίζω να είμαι, πιο πολύ και πιο πάνω απ’ όλα, είναι να είμαι ελεύθερο πνεύμα. Το ξέρω πως έχω και τα βολέματα μου και είμαι εντελώς απενοχοποιημένη γι’ αυτά, αλλά τι εννοώ με το ελεύθερο πνεύμα; Να μπορώ πάντα να κάνω κριτική στις πληροφορίες που δέχομαι και να μην τις καταπίνω αμάσητες. Να μπορώ να κρατάω αυτά που είναι σημαντικά για μένα ακόμα κι όταν όλοι οι άλλοι είναι ενάντιοι. (Και βέβαια, να μην θέλω να τα επιβάλω στους άλλους). Να μπορώ, όταν κάνω όνειρα για το μέλλον, να είναι εντελώς προσωπικά κι όχι αυτά που οι άλλοι θέλησαν για μένα...

Υ.Γ. Δεν έχω την εντύπωση πως δεν έχω αρνητικά! Αλλά μπορούν να λείπουν από ένα post γεμάτο αισιοδοξία. Τα κρατάω και τα δουλεύω με τον εαυτό μου...

αγάπησε!

Αγάπα, και θα 'ναι όλα μια χαρά. Το ξέρεις πως μπορεί να πληγωθείς, να κλάψεις, να πέσεις. Ξέρεις όμως πως, άμα δε μπορείς να εμπιστευτείς κανένα κι άμα δεν σου επιτρέπεις να κάνεις όνειρα, καλύτερα να πέσεις από τον 6ο.

ο ονειροπόλος

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένας ονειροπόλος που γύριζε όλο τον κόσμο ψάχνοντας το ιδανικό μέρος για να μείνει για πάντα. Ταξίδεψε πάρα πολύ αλλά δεν έβρισκε τίποτα που να τον ικανοποιεί. Μέχρι που συνάντησε μια παραμυθένια χώρα. Ήταν μικρή βέβαια και λιγάκι απομονωμένη, αλλά αυτό δεν εμπόδιζε τους κατοίκους της από το να τη θεωρούν κέντρο του Σύμπαντος. Οι κάτοικοι εκεί ήταν όλοι τέλειοι. Ζούσαν σε μεγάλα κάστρα – παλάτια, είχαν πολλά λεφτά, έκαναν πάντα πλουσιοπάροχα ταξίδια και μετακινούνταν με τα καλύτερα αυτοκίνητα. «Τέλεια», είπε ο ονειροπόλος. «Θα μείνω εδώ για πάντα».

Αρχικά, ήταν πολύ ευχαριστημένος. Σιγά σιγά όμως, άρχισε να ανακαλύπτει πράγματα που δεν του άρεσαν καθόλου. Ο γείτονας του που είχε το τεράστιο σπίτι δε μπορούσε να το χαρεί, γιατί ήταν καταχρεωμένος. Ο άλλος γείτονας είχε ξοφλήσει το ακριβό αυτοκίνητο αλλά δεν είχε τα λεφτά να το συντηρήσει. Η γειτόνισσα του που εμφανιζόταν κάθε μέρα με διαφορετικό συνολάκι, επώνυμο πάντα, είχε καταχρεώσει όλες τις τις πιστωτικές και τώρα δανειζόταν λεφτά για να αγοράσει ζάχαρη. Και οι γείτονες που έμεναν απέναντι, καβγάδιζαν όλη μέρα στο σπίτι αλλά έξω στο δρόμο ήταν μια μεγάλη, ευτυχισμένη οικογένεια που σκόρπαγε πλατιά χαμόγελα. «Δεν αντέχω άλλο αυτή την κατάσταση», σκέφτηκε ο ονειροπόλος. Θα σηκωθώ να φύγω από δω.»

Αλλά πριν φύγει, πήγε να αποχαιρετήσει ένα γεροντάκι που έμενε δύο δρόμους πιο κάτω και είχε πια γίνει φίλος του. Του διηγήθηκε τα καθέκαστα και το γεροντάκι άρχισε να γελά. «Έτσι είναι οι άνθρωποι σε αυτή τη χώρα αγόρι μου. Αγωνίζονται όλοι να χτίσουν το καλύτερο σπίτι, να πάρουν το καλύτερο αυτοκίνητο, να κάνουν τον «τέλειο» γάμο της χρονιάς ή τουλάχιστον να φαίνονται ευτυχισμένοι σ΄αυτόν που έχουν, να πάρουν το καλύτερο ρούχο, να αγοράσουν ένα σωρό πράγματα που δεν έχουν ανάγκη.» «Μα δεν είναι χαζό αυτό παππούλη; Τι σημασία έχει να δείχνεις πλούσιος, άμα δεν είσαι ευτυχισμένος;» «Δεν είναι ανάγκη να είναι ευτυχισμένοι. Τους αρκεί να φαίνονται...»

Σ.Σ. Οποιαδήποτε ομοιότητα με υπαρκτά πρόσωπα και καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική.