η αλήθεια θα σε ελευθερώσει.

Μείνε στην αλήθεια, και η αλήθεια θα σε ελευθερώσει.

Ήμουν της άποψης πως δεν πρέπει ΠΟΤΕ να μιλάς σε έναν άντρα ξεκάθαρα για τα συναισθήματα σου πριν το κάνει εκείνος. Και επειδή είμαι και απόλυτο άτομο, το είχα βάλει και σαν κανόνα! Και μου φαίνονταν πολύ χαζές και καημένες εκείνες που το έκαναν.

Ε να που ό,τι κοροιδεύεις το λούζεσαι! Προχτές, άνοιξα το στόμα μου και είπα, είπα... Ένα σωρό πράγματα που κανονικά θα 'πρεπε να έχω πει εδώ και πολύ καιρό, αλλά βλέπετε εγώ έκλεισα το στόμα μου και τα άφησα και έγιναν βουνό και με πλάκωσαν. Για διάφορους λόγους, που δεν έχει σημασία να τους αναλύσω εδώ (έτσι κι αλλιώς τους υπερ-ανάλυσα 5 post πριν).

Δεν τα είπα με την προοπτική να γίνει κάτι, ούτε για να μου πει κι εκείνος τα ίδια. Ήμουν προετοιμασμένη για χέσιμο (sorry) του στυλ "τωρά το θυμήθηκες;". Απλά είχα καταλάβει ότι πλέον είχε μεταμορφωθεί η όλη υπόθεση σε ένα απίστευτο απωθημένο. Που δε με άφηνε να συνεχίσω τη ζωή μου κανονικά. Είχε καταντήσει πλέον σκλαβιά! Πώς μπορεί ένα τόσο όμορφο συναίσθημα όπως ο έρωτας να το αφήνεις να σε βασανίζει; Και χωρίς καν να σου δώσει χαρά πριν;

Και το είπα. Χωρίς μακροσκελή μηνύματα, χωρίς αναλύσεις, χωρίς όλα τα γύρω - γύρω και τις σάλτσες που βάζουμε εμείς οι γυναίκες για να πούμε "ναι ξέρεις, μου αρέσεις, αλλά έχω και κάποιες αμφιβολίες, και δεν ξέρω, και ίσως ναι, ίσως όχι" κτλ κτλ. Βαρέθηκα να τα κάνω αυτά, και ελπίζω πως έχω πάρει και ένα μάθημα για την υπόλοιπη ζωή μου. Ότι όλα αυτά μπορεί να σου φάνε χρόνο. Πολύτιμο χρόνο. Είναι όλα αυτά τα χαζά κόλπα που μας μαθαίνουν όλα αυτά τα χαζά γυναικεία περιοδικά: Να το παίζεις και λίγο δύσκολη, να μην είσαι εντελώς available, γιατί ο άλλος θα το καταλάβει και θα ξενερώσει, κτλ κτλ. Ένα σωρό παιχνίδια που μας μαθαίνουν μεν να παίζουμε, ίσως και να μην θεωρούμαστε δεδομένες, αλλά μας καθιστούν εντελώς ανίκανες να πούμε ένα "σ' αγαπώ" ή ένα "είμαι ερωτευμένη μαζί σου".

Ακόμη και να μην ανταποκριθεί ο άλλος, τουλάχιστον δεν θα φας μήνες ή και χρόνια περιμένοντας! Η χυλόπιτα είναι το χειρότερο που μπορεί να σου συμβεί, οπότε πάρε ένα κουτάλι, φάτην και πήγαινε παρακάτω. Έλεος πλέον με αυτούς τους χαζοεγωισμούς που κουβαλάμε. (Επί τη ευκαιρία, θερμά ευχαριστώ στη φίλη μου που επί χρόνια μου παρέδιδε δωρεάν το πολύτιμο μάθημα που μόλις ανέφερα. Άργησα να πάρω μπρος αλλά από ότι φαίνεται κάτι φύτρωσε στον εγκέφαλό μου. Thnx honey:)).

Και, το πιστεύετε ή όχι, δε με ενδιέφερε καθόλου η απάντηση! Ήθελα να εκφραστώ, να το βγάλω από μέσα μου. Ειλικρινά, δεν έχω ξανανιώσει πιο ελεύθερη στη ζωή μου!... Αποφορτίστηκα! My little secret isn't a secret anymore. Δε μπορεί ποτέ πια η συμπεριφορά μου νάναι τυποποιημένη ή προσποιητή, δεν υπάρχει περίπτωση πια να φοβάμαι μήπως προδώσουν τα μάτια αυτό που το στόμα δε μπορεί να πει.

Και ξέρετε τι; Μια χαρά θάναι όλα. Δε με νοιάζει πια ό,τι και να γίνει... Γιατί η αλήθεια με ελευθέρωσε...

Υ.Γ. Δεν ξέρω αν ακούγονται λίγο υπερβολικά όλα αυτά!! Απλά γιορτάζω την πρώτη φορά στη ζωή μου που ήμουν ΤΟΣΟ ειλικρινής με τα συναισθήματα μου.

εκείνος

Πριν λίγες μέρες συνειδητοποίησα ότι ήμουν απαράδεκτα ανειλικρινής με τον εαυτό μου.

Γενικά είμαι άνθρωπος που του αρέσει να έχει τον έλεγχο της ζωής του. Ό,τι περνά από το δικό μου χέρι, το κάνω, ακόμα κι αν κουραστώ περισσότερο, γιατί μου αρέσει να καθορίζω εγώ πώς θα γίνουν κάποια πράγματα. Με τον ίδιο τρόπο, πίστευα -αφελώς- μέχρι πρόσφατα πως μπορούσα να ελέγχω τα συναισθήματα μου.

-Μα πώς μπορείς να είσαι τόσο χαζή, μικρή pax. Άμα είναι να ερωτευτείς θα ερωτευτείς. Δεν θα πάρει και άδεια η καρδιά από τη λογική. -Είσαι χαζή; Και βέβαια θα πάρει. Εγώ τα ελέγχω όλα, πάντα. Άμα δεν θέλω να νιώσω κάτι για κάποιον, δεν θα το νιώσω! είπε η pax. (Δεν πίστευε βλέπετε και στον κεραυνοβόλο έρωτα, είχε και καιρό να ερωτευτεί).

Η μικρή pax έκανε βέβαια ένα τεράστιο λάθος.

Όσο περνάνε τα χρόνια, συνειδητοποιώ ότι, όσο γενναία έχω φανεί σε άλλους τομείς, τόσο κότα έχω φανεί στον έρωτα. Δεν τολμάω, ακόμα κι αν ξέρω πως έτσι χάνω περισσότερα από όσα κερδίζω. Φοβάμαι να δώσω πράγματα, προτιμώ να τα κρατάω για τον εαυτό μου κι ας νιώθω τόσο μόνη.

Χώρισα πριν από δύο περίπου χρόνια. Έκτοτε δεν έκανα κάτι άλλο παρόλο που είχα προτάσεις. Για κάποιο χρονικό διάστημα γιατί δεν ήμουν έτοιμη, από κάποιο σημείο και έπειτα γιατί φοβόμουν. Φοβόμουν φριχτά.

Σε εκείνο το διάστημα, γνώρισα εκείνον. Μου άρεσε από την πρώτη στιγμή, παρόλο που έχω ισχυριστεί κατ' επανάληψη πως δεν πιστεύω στον κεραυνοβόλο έρωτα. Ε, μιας που ξεσκεπάζω όλες τις μαλακίες που έχω πει στον εαυτό μου σε αυτό το post, ας τη ξεσκεπάσουμε και αυτή. Μάλλον κεραυνοβόλος ήταν (εκ μέρους μου τουλάχιστον).

Για κάποιους λόγους όμως, δεν έγινε κάτι παρόλο που εκείνος έδειξε ενδιαφέρον. Φοβόμουν την απόσταση που υπήρχε (δεν ήμασταν στην ίδια χώρα - και είμαι ΚΑΤΑ των σχέσεων από απόσταση. Όχι τόσο για το φόβο μην με απατήσει ο άλλος - που τον έχω, δεν το κρύβω- αλλά πιο πολύ γιατί δεν αντέχω να έχω τον άλλον και να μην τον έχω. Να χάνω όλα αυτά τα πολύτιμα κομμάτια της καθημερινότητας του.) Φοβόμουν μήπως του έπεφτα λίγη εμφανισιακά. Φοβόμουν να μην ήταν για εκείνον κάτι επιπόλαιο ενώ εγώ ήθελα κάτι σοβαρό. Φοβόμουν μήπως δεν είχα ακόμα ξεπεράσει τον άλλον - γιατί ήταν μόνο 2-3 μήνες που είχαμε χωρίσει. Φοβόμουν μήπως δε γινόμουν αποδεκτή από τον κοινωνικό του κύκλο - γιατί ας πούμε ότι ήμουν πιο intellectual ενώ η παρέα του πιο ας πούμε αλητάκια. Φοβόμουν μήπως κάνει και μαζί μου μαλακίες που έκανε σε προηγούμενες σχέσεις του και που είχε την ανόητη ειλικρίνεια να μου πει.

Φοβήθου και να φοβηθείς τελικά δεν έγινε τίποτα. Παρόλο που ήθελα πάρα πολύ. Can you think of anything sillier than that? Ήμουν κάτω από το δέντρο και το μήλο ήταν έτοιμο να πέσει και δεν άπλωνα το χέρι μου να το κόψω. Ενδιαφερόταν, τον σκεφτόμουν μέρα νύχτα, σκεφτόμουν πόσο ωραία θα ήταν να ήμασταν μαζί, είχα πέσει σε κατάθλιψη, και όμως δεν έκανα τον κόπο να τον ενημερώσω!!!!

Έχει περάσει παραπάνω από 1,5 χρόνος από τότε. Κρατήσαμε επαφή. Κάποιες φορές εκείνος έριχνε κάποιες σποντούλες-σποντάρες-υπονοούμενα. (Καλός μαλάκας και εκείνος έννεν;) Εγώ είχα πείσει τον εαυτό μου -και ναι, most of the time ήμουν 100% σίγουρη γι'αυτό- πως τα αισθήματα που έτρεφα γιαυτόν ήταν εντελώς φιλικά!!! Και ότι η αδυναμία που του είχα και το ότι ήθελα να κρατάμε επαφή ήταν γιατί τον συμπαθούσα πάρα πολύ και ήθελα να τον έχω στη ζωή μου.

ΝΝΑ ΜΕΣ ΤΑ ΜΜΑΘΚΙΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Πριν από λίγο καιρό γνώρισα κάποιον που ενδιαφέρεται και μου το έδειξε. Και μετά από πολύ καιρό, άρχισα να σκέφτομαι "ρε, λες να ξεκινήσω κάτι;" Και η απάντηση ήταν "περνώ πολλά ωραία μαζί του αλλά εν θέλω κάτι ερωτικό γιατί είμαι ακόμα ερωτευμένη με εκείνον."

ΒΟΟΜ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Έσκασε η βόμβα. Μπράβο σου, silly little pax, τόσο καιρό που έλεγες δεν θέλεις κάτι, δεν ήταν επειδή έχεις υποχρεώσεις, αλλά επειδή είσαι ακόμα τόσο ερωτευμένη μαζί του. Επειδή δε μπορείς να διανοηθείς να σε φιλά ή να σε αγγίζει κάποιος άλλος, άσχετα αν εκείνος δεν έχει τέτοια κολλήματα. Επειδή είναι τόσο ωραία στην αγκαλιά του, που θα ήθελες να μείνεις εκεί για πάντα.

Σκεφτόμουν πολύ έντονα να του το πω. Μετά όμως σκέφτηκα, "hello, εν όποτε θυμηθείς; Και πού ξέρεις ότι δεν έχει ήδη κάτι άλλο; Κάτι πολύ καλύτερο; (οι "φιλικές" μας συζητήσεις πολύ σπάνια περιλαμβάνουν ενημέρωση για τα ερωτικά). Και πόσο καιρό νομίζεις ότι θα κάθεται να τον φτύνεις; Και αν του το πεις και μετά ώσπου να βρεθείτε αλλάξεις γνώμη;" (είπαμε, δεν είμαστε καν στην ίδια χώρα).

Αγαπητοί μου αναγνώστες, τόσο καιρό είχα βέβαια σημάδια ότι είμαι λλίο πελλή και λλίο κυκλοθυμική και δεν ξέρω καθόλου τι θέλω, but now I have even stronger evidence. Πόσο ηλίθιο/σχιζοφρενικό είναι να θέλεις κάποιον και να ξέρεις όμως ότι για εκατό λόγους δεν θα κάνεις τίποτε; Και πόσο φοβιτσιάρικο είναι να το παραδέχεσαι στον εαυτό σου τόσο καιρό μετά;

Βέβαια έχω και ένα ελαφρυντικό, ότι τον περισσότερο καιρό νόμιζα ότι το είχα ξεπεράσει. Αλλά τώρα η προοπτική να γίνει κάτι με κάποιον άλλο με τρόμαξε. Με τρόμαξε που κατάλαβα ότι δεν θέλω τίποτε με κανέναν αν δεν είναι εκείνος. Με τρομάζουν όλα αυτά τα συσσωρευμένα συναισθήματα, (αφού τόσο καιρό τα καταπίεζα) που όμως μπορεί να αντιστοιχούν τώρα πια σε ένα κενό από την άλλη πλευρά!!!

Έχω θυμώσει τόσο πολύ με τον εαυτό μου, που τόσο καιρό μου έλεγα ψέματα, που το λιγότερο που μπορούσα να κάνω ήταν αυτή η άσκηση θάρρους - να τα γράψω στο blog μου. Ελπίζοντας έτσι να ξορκίσω τους δαίμονές μου. May the force be with me.

Υ.Γ. Συγχωρέστε μου τις αγγλικές εκφράσεις, αλλά έτσι παθαίνεις άμα στη δουλειά σου μιλάς μόνο αγγλικά.

υπενθύμιση...

Να μη χάσω το χρόνο μου, να μη χάσω το δρόμο μου, να μη χαθώ. Στους ντυμένους με παραμορφωτικούς καθρέφτες διαδρόμους βλέπεις την εικόνα σου ακρωτηριασμένη. Το βλέμμα των άλλων σε μεταμορφώνει, καταλήγεις να παίζεις ένα ρόλο που δεν έχεις διαλέξει, μόνο και μόνο για να αρέσεις στο κοινό της γαλαρίας. Καταλήγεις να γίνεις αυτό που οι άλλοι βλέπουν σε σένα. Λες αυτό ακριβώς που θέλουν να ακούσουν, ακόμα κι αν δεν σκέφτεσαι τίποτα. Από το φόβο μήπως και δεν σε αγαπήσουν υποκρίνεσαι, μαθαίνεις να λες ψέματα, ξεχνάς την αλήθεια- που δεν βολεύει πάντα.

Νίκος Αλιάγας

Με προβληματίζει πάρα πολύ το τι γράφω. Από τότε που ξεκίνησα δουλειά, δεν έχω πια το κουράγιο να γράψω! Εννοώ δεν μπορώ να γράψω κάτι που να φαίνεται σ' εμένα τουλάχιστον ότι διαβάζεται. Είμαι και απαιτητική με τον εαυτό μου. Νιώθω πάρα πολύ μικρή σ' αυτό που ονομάζεται πνευματική δημιουργία. Θα μου πείτε ξεκόλλα, τα blogs δεν γράφεις απαραίτητα κάτι σπουδαίο ή κάτι που να αξίζει λογοτεχνικά! Είναι και για εκτόνωση, για να πεις τη γνώμη σου, ακόμα και για να πεις ό,τι βλακεία σου κατεβεί στο κεφάλι. Έλα όμως που δυσκολεύομαι να το κάνω αυτό! Δεν ισχυρίζομαι ότι τα γραφόμενα μου είναι τα top. Αλλά δυσκολεύομαι να δημοσιεύσω κάτι που δεν δυσκολεύτηκα να το γράψω. Ακόμα και αυτό το post, όπου απλά εκφράζω κάποιες σκέψεις, νιώθω τύψεις να το δημοσιεύσω, επειδή το έχω γράψει σε 10 λεπτά! Ουφ, μεγάλο κόλλημα. Σαν να μη μας έφταναν όλα τα άλλα που έχω!!!