οι σιωπές σου

μακάρι να είχα περισσότερα λόγια, να γεμίσω τις σιωπές σου. έχω όμως την αγκαλιά μου γεμάτη αγάπη για σένα. τα λόγια δεν είναι πάντα ανώφελα, αλλά εγώ θα σου λέω μόνο ότι σε αγαπώ.

για το σώμα, με αγάπη

Ξέρεις για ποιο θέμα θα ήθελα να διαβάσω και δεν έχω βρει πουθενά σχεδόν κάποιο post; Θα ήθελα να έβλεπα ανθρώπους να γράφουν για το σώμα τους. Συνέχεια γράφουμε για την ψυχή μας, τα συναισθήματα μας, μα ποτέ δεν γράφουμε για το σώμα μας.

Γιατί άραγε να συμβαίνει αυτό; Ίσως η πλατωνική θεωρία που πέρασε και στο χριστιανισμό, ότι το σώμα είναι κατώτερο από την ψυχή, να μας έχει εμποτίσει βαθιά. Ίσως να θεωρείται κάπως το να παραδεχτεί κάποιος ότι του αρέσει το σώμα του ή κάποιο χαρακτηριστικό του σώματός του. Είναι πολύ πιο θεμιτό να πεις "θεωρώ ότι είμαι καλός άνθρωπος" από το να πεις "έχω ωραίο κώλο". Ακόμα και τώρα που το έγραφα, σκέφτηκα να γράψω το κώλος με αστεράκια. Να φαίνεται μόνο το πρώτο και το τελευταίο γράμμα. Από εδώ να δεις πόσο έχουμε μάθει να αυτολογοκρινόμαστε.

Γι' αυτό και δυσκολεύομαι πάρα πολύ να γράψω στο στιλ "μου αρέσει αυτό κι αυτό στο σώμα μου". Μπορώ όμως να σου πω κάποια πράγματα διαφορετικά.

Μου αρέσουν οι άνθρωποι με αυτοπεποίθηση. Δεν χρειάζεται να είσαι skinny για να αγαπάς το σώμα σου ή να είσαι σέξι. Σέξι είναι το όμορφο, ενυδατωμένο δέρμα. Είναι να αγαπάς τις καμπύλες σου σαν γυναίκα, αν αυτές σου έδωσε η φύση, χωρίς να κάνεις μανιακά τις στερητικές δίαιτες για να τις χάσεις. Σέξι είναι να φοράς ρούχα όχι που είναι στη μόδα, αλλά που αγκαλιάζουν όμορφα το σώμα, που κάνουν το στήθος ή τον ποπό ή τα πόδια, ή όποιο τελοσπάντων θεωρείς το δυνατό σου σημείο, να φαίνονται υπέροχα. Τα όμορφα, μαλακά χείλη και τα εκφραστικά μάτια. Ένα λαμπερό και καθαρό πρόσωπο.

Να μην κλείνεις ποτέ το φως. Αυτή είσαι και σ' όποιον αρέσει.. Νομίζω το μεγαλύτερο λάθος που κάνουμε εμείς οι γυναίκες είναι που μια ζωή αγχωνόμαστε με τα κιλά μας, και έχουμε ένα σωρό ανασφάλειες που δε μας αφήνουν να ευχαριστηθούμε τη ζωή, το σεξ, τα ρούχα μας. Κιλά είναι, δεν είναι πυρηνική βόμβα. Δεν εισηγούμαι ότι είναι καλύτερα να αφεθούμε εντελώς, γιατί μετά μπορεί να πάρουμε την κατηφόρα και να μη συμμαζευόμαστε με τίποτα, αλλά δεν χρειάζεται να έχουμε και το τρελό άγχος. Και προπαντός πρέπει να αγαπούμε το σώμα μας και στις αδύνατες και στις πιο γεμάτες του φάσεις. Ευτυχώς ο έρωτας δεν έχει να κάνει με τα κιλά, και υπάρχουν αμέτρητα παραδείγματα γι' αυτό!

Έχω μια φίλη, πολύ σοφή με αυτό το θέμα. Αγαπά το σώμα της και στις αδύνατες και στις γεμάτες του φάσεις. Και τώρα που περνά μια πιο γεμάτη φάση, τη βλέπω μια χαρά. Φορά τα χαριτωμένα φορεματάκια της, φροντίζει το δέρμα της, τα μαλλιά της, βάφεται όμορφα αλλά όχι υπερβολικά. Κι όταν πεθυμήσει ένα σουφλέ σοκολάτα, θα το φάει. Είναι από τους πιο αισθησιακούς ανθρώπους που ξέρω. Άλλες φίλες, που θα 'λεγες ότι είναι στα ιδανικά κιλά, δε νιώθουν τόσο άνετα με το σώμα τους. Και το θέμα δεν είναι να έχεις κατακτήσεις. Το θέμα είναι να νιώθεις εσύ καλά, μέσα σου.

Ίσως να φταίει και το ότι στην Κύπρο έχουμε μια απίστευτη εμμονή με την εικόνα μας. Πολλές φορές θα ακούσεις σε συζητήσεις να σχολιάζονται ζευγαράκια, ότι ο ένας είναι πολύ όμορφος για τον άλλο. Και τι σχέση έχουν ρε παιδιά ο έρωτας και η αγάπη με την εμφάνιση; Δέχομαι ότι είναι ένα πρώτο ερέθισμα, κάτι που πιο εύκολα θα φέρει τον άλλον κοντά σου. Όμως είναι κι άλλα πράγματα που είναι πολύ σημαντικά, που για να τα αναλύσεις δεν φτάνει ολόκληρο blog. Θυμάσαι που σου έλεγα, 2 post πριν, για τα ζευγαράκια που είδα αυτό το καλοκαίρι; Στη συντριπτική τους πλειοψηφία κατέρριπταν πανηγυρικά το "νόμο" της εμφάνισης που έχουμε φτιάξει στην Κύπρο - το ότι πρέπει να 'σαι σχεδόν μοντέλο για να κάνεις σχέση.

Πιστεύω επίσης πως πολύ μεγάλο ρόλο για την εικόνα μας για το σώμα μας παίζει, για μας τις γυναίκες, ο πρώτος άντρας με τον οποίο θα κοιμηθούμε. Το έχω παρατηρήσει και από τον εαυτό μου αλλά και από πολλά άλλα παραδείγματα γύρω μου. Αν είναι κάποιος που θα σε δεχτεί και θα σε θέλει και θα σε ποθεί όπως είσαι, είτε λεπτή είτε χοντρή είτε κάπου στο ενδιάμεσο, αυτό θα σε κάνει να αγαπάς περισσότερο το σώμα σου και να το αποδέχεσαι όπως είναι. Αν δεν το αποδέχεται ο σύντροφος σου, και ειδικότερα ο πρώτος σου, δύσκολα θα το αποδεχτείς κι εσύ. Ακόμα κι αυτό να συνέβηκε όμως, δεν πρέπει να σταματήσεις την προσπάθεια για να το αγαπήσεις.

Νομίζω πως το να αγαπήσουμε το σώμα μας είναι ένα πολύ καλό βήμα προς το να αγαπήσουμε τον εαυτό μας συνολικά. Γι' αυτό φρόντισε το σώμα σου. Κάνε ένα χαλαρωτικό μπάνιο αντί ένα γρήγορο ντους. Άπλωσε την ενυδατική σου με αργές και νωχελικές κινήσεις. Στάσου γυμνή μπροστά στον καθρέφτη και δες τι θα ήθελες να διορθώσεις, όχι όμως επικριτικά, αλλά με αγάπη. Σκέψου πόσα πράγματα κάνει το σώμα σου για σένα: Με αυτό πας πανεπιστήμιο, δουλειά, σκέφτεσαι, αθλείσαι, τρως, κάνεις σεξ, αναδεικνύεις τα όμορφα ρούχα σου, αγαπάς και αγαπιέσαι. Η ψυχή μας, ότι κι αν θεωρεί ο καθένας ότι είναι αυτό, εκεί μένει. Στο θνητό σώμα μας. Γι΄αυτό, φρόντισε το όσο μπορείς.

in memoria

Μεγαλώνουν οι μέρες και το φως διαρκεί περισσότερο. Τα απογεύματα και τα βράδια δεν είναι πια τόσο ψύχρα. Μύρισε άνοιξη. Γλυκαίνει ο καιρός και μαζί κι η ψυχή μου.

Την Κυριακή πήγα στον τάφο σου στο χωριό, και δίπλα είχαν ανθίσει αγριολούλουδα. Απ' αυτά τα κίτρινα, που μόλις ανοίξει λίγο ο καιρός ξεπετάγονται παντού. Το χώμα είχε "καθίσει", λένε πως στις σαράντα μέρες ο νεκρός αρχίζει να χωνεύεται. Πέρασαν κιόλας σαράντα μέρες, γιαγιά; Απίστευτο μου φαίνεται. Απίστευτο που δεν θα ξαναδώ τις ματάρες σου. Που ο χώρος σου είναι κενός και τα λιγοστά σου ρουχαλάκια διπλωμένα κάτι περιμένουν, αλλά δεν ξέρουν τι. Είπα πως θέλω κάτι δικό σου, κάτι να σε θυμάμαι. Ίσως να πάρω το κομπολογάκι σου.

Είπα να σταματήσω να φοράω όλο μαύρα, να βάλω και κανένα σκούρο τζιν. Ελπίζω να μη νομίζεις πως σε ξεχνώ.

Θέλω να συνεχίσεις να 'ρχεσαι στον ύπνο μου. Μη φοβάσαι - δε φοβάμαι. Θέλω να με προσέχεις, να 'σαι ο φύλακας άγγελος μου. Να μου δίνεις λίγη από τη δύναμη σου.

Ακόμη δεν το πιστεύω, ούτε κι όταν θυμάμαι τις τελευταίες σου στιγμές στην εντατική, κι εκείνο το τελευταίο φιλί που σου δώσαμε όταν πέθανες. Ούτε κι όταν έκλαιγα και σου φώναζα να ξυπνήσεις, μα δεν ξυπνούσες. Ούτε κι όταν θυμάμαι την κηδεία. Νομίζω πως θα πάω στο δωματιάκι σου και θα σε ακούω πάλι να μου λες να μην τρέχω με το αυτοκίνητο και να τρώω καλά. Και να τελειώσω το "πτυχιακό" μου - πάντα έτσι το έλεγες, όσες φορές κι αν είπαμε πως είναι "μεταπτυχιακό". Νομίζω πως θα έρθει πάλι το Σαββατοκυρίακο και θα σου φέρω τη μαμά να τη δεις λίγο. Να το ξέρεις, τα Σαββατοκυρίακα μου είναι άδεια τώρα πια. Ούτε θέλω πια να κάνω διάλειμμα το μεσημέρι από τη δουλειά, γιατί δεν έχω τι να κάνω. Δε μπορώ να έρθω σε σένα.

Χιλιάδες αναμνήσεις, γιαγιά! Όταν πηγαίναμε στα αμπέλια, στις ελιές, στα τεράτσια.. Όταν μέναμε μαζί στο χωριό για μήνες. Όταν με έστελνες στο Συνεργατικό να πιάσω γάλα, ψωμί "και ότι άλλο θέλεις". Οι κουτσομπόλες του χωριού.. Όταν κάναμε το σιουσιούκκο και τον ππαλουζέ και τις φλαούνες και το ψωμί. Όταν πλέκαμε.. Ο παππούς που πάντα όταν πήγαινε στον καφενέ μας έφερνε γαριδάκια, τα κόκκινα του Χαραλάμπους. Το σπίτι σου και το σπίτι μας στο χωριό, που τώρα ερήμωσαν. Εκείνος ο κυρ-Μέντιος κοντά στο σπίτι σου... Το σχολείο του χωριού.. Το μυστικό σου παράθυρο στο σπίτι, που όταν περνούσαμε από μέσα βγαίναμε στον αποπάνω δρόμο.. Το μικρό φωτάκι μπροστά από το εικόνισμα που μας άναβες όταν κοιμόμασταν σπίτι σου για να μην κοιμόμαστε στα σκοτεινά.. Ο καφές βουττί :) Η αγκαλιά σου, και οι ματάρες σου - ένα βαθύ γαλανό που διαπερνούσε τα πάντα. Η αγάπη σου - όταν αρρώστησε η μαμά πήρες το ρόλο της! Γιατί ήξερες κι εσύ πώς είναι, αφού ορφάνεψες από δυο χρονών..

Νιώθω ευλογημένη, γιαγιά. Μόνο και μόνο που με αγάπησες τόσο πολύ και που μου έδωσες θησαυρό τις αναμνήσεις να μου ζεσταίνουν την καρδιά τις νύχτες που θα νιώθω παγωμένη και μόνη. Νιώθω χαρούμενη, γιατί έφυγες με ανθρώπους γύρω σου να σε αγαπούν. Πέρασες πολλά στη ζωή σου, αλλά ήσουν πάντα γενναία. Λίγη απο τη δύναμη σου να μου έδινες, γιαγιά...

Ο άλλος ο παππούς, μου έλεγε πως για σαράντα μέρες οι ψυχές περιπλανιούνται στους τόπους που έζησαν. Και μετά κάνουν το μεγάλο ταξίδι. Αν είναι αλήθεια αυτά που λένε για τον Παράδεισο και την Κόλαση, δεν έχω καμιά αμφιβολία για το που θα πάει η δική σου ψυχή.

Θα μου λείψεις, γιαγιά. Να το ξέρεις, θα 'ρχομαι στο χωριό να τα λέμε. Καλή αντάμωση.

Άρλεκιν

Αυτό το καλοκαίρι διάβασα Άρλεκιν, μετά από καιρό.

Τα Άρλεκιν τα είχα ανακαλύψει πολύ μικρή, στο σπίτι της θείας μου. Ήμουν δευτέρα ή τρίτη Δημοτικού και διάβαζα πια με άνεση. Όταν είχα μάθει να διαβάζω ένιωθα τόσο ευτυχισμένη, που ό,τι έβρισκα μπροστά μου το ξεκοκάλιζα. Κάπως έτσι "μορφώθηκα" για πρώτη φορά για το σεξ. Βέβαια, η θεία μου, όταν ανακάλυψε ότι διάβαζα ¨αυτά τα πράγματα" τα εξαφάνισε από προσώπου γης. Μέχρι σήμερα, που είμαι μεγάλη κοπέλα πια και περάσαμε και από τη θεωρία στην πράξη -και τα λέμε κιόλας με τη θεία μου, καθότι είναι η πιο μικρή και η πιο αγαπημένη μου θεία- τα βιβλία αυτά είναι άφαντα.

Ξέφυγα όμως από αυτό που θέλω να πω. Φέτος το καλοκαίρι στο νησί, η άλλη φίλη μου που ήταν μαζί είχε φέρει Άρλεκιν να διαβάσει! Κι έτσι για την πλάκα, τα ξανάπιασα κι εγώ στα χέρια μου. Και κάπου εκεί συνειδητοποίησα πώς αυτά τα βιβλία, εμάς τις γυναίκες μας "καταστρέφουν"!

Στα Άρλεκιν, αν ο άντρας έχει χωρίσει με τη γυναίκα, και ο στόχος του βιβλίου είναι να περιγράψει το πώς θα τα ξαναβρούν, τότε δεν την έχει ξεχάσει ποτέ, δεν κατόρθωσε να κάνει μια αξιοπρεπή σχέση μετά που χώρισαν, πήγαινε με άλλες και σκεφτόταν ακόμα εκείνη, ανάσαινε το άρωμα της στο μαξιλάρι του και πάει λέγοντας. Μη γίνω κυνική.

Στα Άρλεκιν ο άντρας είναι πολύ εκφραστικός όσον αφορά τα συναισθήματα του. Λέει σ' αγαπώ με μεγάλη ευκολία - κι ακόμα κι όταν έχουμε να κάνουμε με περίπτωση κλειστού ατόμου, θα ξεπεράσει σίγουρα τα όρια του για να εκφράσει την αγάπη του.

Στα Άρλεκιν δεν υπάρχουν απιστίες. Όλα αποδεικνύονται στο τέλος να ήταν μια άθλια παρεξήγηση, που χώρισε ένα ερωτευμένο και τρισευτυχισμένο ζευγάρι.

Στα Άρλεκιν, και οι δύο πρωταγωνιστές της ιστορίας έχουν τέλειο σώμα, που το έτερον ήμισυ το σκέφτεται συνέχεια και κολάζεται και δε μπορεί να κοιμηθεί.

Στα Άρλεκιν υπάρχει πάντα happy end. Όλα τα εμπόδια στο τέλος ξεπερνιούνται, η αγάπη τα νικά όλα.

Στα Άρλεκιν.

Bullshit.

Μπορεί δύο άνθρωποι να ταιριάζουν αλλά η τύχη και οι συνθήκες να τους έχουν χωρίσει. Και να μην ξαναβρεθούν. Ποτέ. Μπορεί ένας άνθρωπος να είναι τρελά ερωτευμένος με κάποιον, αλλά ο άλλος να μη μπορεί να ανταποδώσει τα συναισθήματα. Μπορεί.... χίλια μπορεί. Πάντως η ζωή δεν αντιγράφει τα Άρλεκιν.

Αφήστε μας, σας παρακαλώ, κι εμάς τις κανονικές γυναίκες να ζήσουμε τη ζωή μας φυσιολογικά. Χωρίς τις υπερβολικές προσδοκίες για ένα τέλειο άλλο μισό και μια καρμική σχέση. Πράγματα που δεν υπάρχουν. Γιατί ο τέλειος άνθρωπος δεν υπάρχει. Η τέλεια σχέση δεν υπάρχει. Όλα θέλουν και κόπο, και προσπάθεια, και συμβιβασμούς.

Δε θέλω να είσαι ένας πρίγκηπας από τα Άρλεκιν. Θέλω μόνο να με κλείνεις στην αγκαλιά σου και να νιώθω σιγουριά.

Ζητάω πολλά;

έχω τους λόγους μου. που σ' αγαπώ.

Αυτές τις μέρες σε σκέφτομαι έντονα.

Είναι κάποια πράγματα που δεν τολμώ να τα πω έτσι κατά πρόσωπο. Ευτυχώς που υπάρχει και το blog. Google, ευχαριστώ.

Γιατί σε αγαπώ; Γιατί σε θαυμάζω;

Πάντως όχι επειδή πιστεύω ότι δεν έχεις αρνητικά. Και βέβαια έχεις, απλά εφόσον δε με επηρεάζουν εμένα δεν επικεντρώνομαι σ' αυτά. Κι αυτό δεν το κάνω μόνο για σένα, το κάνω σε όλους. Βαριέμαι να αναλώνω την πολύτιμη ενέργεια μου σ' αυτά.

Σε αγαπώ επειδή είσαι άνθρωπος που δείχνει και τα συναισθήματα του και τις αδυναμίες του. Επειδή μπορώ να πω και κακία άμα μου κατεβεί χωρίς να νιώθω μικρόψυχη - έτσι νιώθω στο κάτω κάτω της γραφής ρε παιδάκι μου. Επειδή μπορώ να 'χω και πάθη και ελαττώματα - και να με αγαπάς μ' αυτά.

Επειδή είσαι άνθρωπος με στόχους. Κι όταν έχεις φίλους τέτοιους ανθρώπους, σε βοηθά να μην ξεχνάς τους δικούς σου στόχους. Όχι, δεν θ' ανακαλύψουμε όλοι την πενικιλίνη, ούτε θα πάμε στο φεγγάρι. Αλλά αυτό δε μας εμποδίζει από το να ΄χουμε κάποιους στόχους ζωής.

Επειδή το ξέρουμε κι οι δύο πως θα μπορούσες να επαναπαυτείς σε κάτι πολύ πιο εύκολο και πάλι να 'σαι εξασφαλισμένος. Παρ' όλ' αυτά, εσύ προτίμησες το δύσκολο δρόμο. Έτσι. Για την καύλα σου. Επειδή κι εμένα μου αρέσουν οι δύσκολοι δρόμοι.

Επειδή αγαπάς τον εαυτό σου - και μαζί σου, μπορώ να εκδηλώνω ελεύθερα πως τον αγαπώ κι εγώ. Χωρίς ενοχικά σύνδρομα και ανασφάλειες.

Επειδή σου αρέσει η καλή ζωή. Κι εμένα. Κι όμως μπορούμε να περάσουμε όμορφα με ένα μόνο ποτήρι κρασί αν πέσουν αφραγκίες.

Επειδή είσαι τόσο καλή παρέα - συζητητής και ακροατής. Επειδή όταν έπεσαν τα δύσκολα, έστελνες ένα μήνυμα έτσι στο άσχετο και μου έφτιαχνες τη μέρα. Επειδή ένιωθα να με κατανοείς χωρίς να με λυπάσαι.

Επειδή, πραγματικά, μου δείχνεις το δρόμο για να γίνω καλύτερη. Πιθανότατα δεν το ξέρεις, δε σου ζήτησε κανείς να το κάνεις. Κι όμως, με το παράδειγμά σου, μου θυμίζεις κάθε μέρα πως πρέπει συνεχώς να προσπαθώ να γίνω μια καλύτερη εγώ.

Άκου και αυτό το τραγουδάκι. Μου έχει κολλήσει τις τελευταίες μέρες.

τα μάτια που ξεχνάνε τα δικά μου...

Αχ αγάπη να μην άκουγα τα λόγια σου!

Σ’ ένα όριο έχω φτάσει τρομερό..

Αχ καρδιά μου πώς με καις σιγά σιγά

κι είν’ η μέρα μου φωτιά

που σχηματίζει τ’ όνομά του.

__________

Καρδιά μου πώς έμπλεξες έτσι...

Και σου το ‘λεγα εγώ μην ελπίζεις,

μην ζητήσεις τ’ αστέρια στα χέρια σου.

Γιατί θα μείνουνε για πάντα αδειανά.

__________

Αυτά τα μάτια που ξεχνάνε τα δικά μου...!

Για κοίτα τα πώς λαμπυρίζουν τρυφερά...

Ας βάλουμε ένα φωτεινό σηματοδότη.

Εδώ είμαι...

Μάτια μου μην μ’ αγνοείτε φανερά...

Me muero de amor

Πεθαίνω για την αγάπη

Νatalia Oreiro

http://www.youtube.com/watch?v=DmcD_UOj2l8

Te marchaste sin palabras, Έφυγες χωρίς λέξεις,

cerrando la puerta, κλείνοντας την πόρτα,

justo cuando te pedía, ακριβώς όταν σου ζητούσα

un poco más. λίγο παραπάνω.

El miedo te alejó del nido, ο φόβος σε απομάκρυνε από την φωλιά

sin una respuesta, χωρίς μια απάντηση,

dejando un corazón herido, αφήνοντας μια πληγωμένη καρδιά,

dejándome atrás. αφήνοντας με πίσω.

Y ahora me muero de amor και τώρα πεθαίνω για την αγάπη

si no estás, αν δεν υπάρχεις εσύ,

me muero y no puedo esperar, πεθαίνω και δε μπορώ να ελπίζω,

a que vuelvas de nuevo aquí, να επιστρέψεις ξανά εδώ,

junto a mí, con tus besos. μαζί μου, με τα φιλιά σου.

Es que me muero de amor Γιατί πεθαίνω για την αγάπη

si no estás, αν δεν υπάρχεις εσύ,

me muero y no puedo esperar, πεθαίνω και δε μπορώ να ελπίζω,

necesito tenerte aquí, χρειάζομαι να σ' έχω εδώ,

junto a mí, μαζί μου,

sin tu amor no puedo seguir... χωρίς την αγάπη σου δε μπορώ να συνεχίσω...

Entre tus papeles descubrí, una carta, Μέσα στα χαρτιά σου βρήκα, ένα γράμμα,

solo en líneas apretadas, frases sin razón. μόνο με γραμμές πυκνές, φράσεις χωρίς νόημα.

Dices que el motivo fue la falta de aire, Λες πως ο λόγος ήταν πως σου έλειπε αέρας,

si siempre te dejé ser libre, sin una condición. αν ποτέ σε άφηνα ελεύθερο, χωρίς ένα όρο.

Y ahora me muero de amor si no estás, Και τώρα πεθαίνω για την αγάπη αν δεν υπάρχεις εσύ,

me muero y no puedo esperar, πεθαίνω και δε μπορώ να ελπίζω,

a que vuelvas de nuevo aquí, να γυρίσεις ξανά εδώ,

junto a mí, con tus besos. κοντά μου, με τα φιλιά σου.

Es que me muero de amor si no estás, Γιατί πεθαίνω για την αγάπη αν δεν υπάρχεις εσύ,

me muero y no puedo esperar, πεθαίνω και δε μπορώ να ελπίζω,

necesito tenerte aquí, junto a mí, χρειάζομαι να σ' έχω εδώ, κοντά μου,

sin tu amor no puedo seguir... χωρίς την αγάπη σου δε μπορώ να συνεχίσω...

Dime que lo es verdad, Πες μου πως είναι αλήθεια,

que voy a despertar, cerca de tu piel, πως θα ξυπνήσω κοντά στο σώμα σου,

igual que hasta ayer... όπως μέχρι χτες...

Porque me muero de amor ... Γιατί πεθαίνω για την αγάπη ....

pieces of me

Νομίζω πως οι άνθρωποι που με γνωρίζουν για πρώτη φορά με θεωρούν στην καλύτερη περίπτωση χαζοχαρούμενη. Ένα μικρό, αθώο, χαμογελαστό κοριτσάκι. Είναι και η φωνή μου που είναι και λεπτή βλέπεις! Είναι και το baby face:) Και βέβαια πολλοί διατηρούν αυτή την εντύπωση για αρκετό καιρό.

Μου αρέσει – και πάντα μου άρεσε – να βλέπω τη θετική πλευρά των πραγμάτων. Δε μ’ αρέσει η γκρίνια, η μιζέρια, η στενοχώρια. Ποτέ δε μου άρεσε. Με μισώ άμα είμαι στενοχωρημένη, και προτιμώ να μη με βλέπουν οι άλλοι. Δε μου αρέσει να δείχνω αυτή την πλευρά του εαυτού μου. (Δεν είναι ότι δεν την έχω δείξει ποτέ – αλλά σε ελάχιστα άτομα και όταν πραγματικά δε μπορούσα να το ελέγξω.)

Πιο πολύ όμως από την εικόνα, με ενδιαφέρει το τι νιώθω. Δε μου αρέσει να ζω μες την κατάθλιψη. Δε μου αρέσουν τα αρνητικά συναισθήματα. Σε κάνουν και χάνεις τη ζωή σου, και στο κάτω κάτω, πόση ζωή έχουμε; Δε θέλω να γκρινιάζω, να παραπονιέμαι. Όταν αρρώστησε ένα από τα πιο αγαπημένα μου πρόσωπα, κατάλαβα ότι είναι ύβρις να έχεις το προνόμιο της ζωής και να το αφήνεις να πάει χαμένο. Και η ζωή που περνάμε κλαίγοντας είναι ζωή χαμένη. Ψάχνω τη μικρή, καθημερινή ευτυχία στα πράγματα: στη δημιουργία, στην επαφή με τους ανθρώπους που αγαπώ, στην ομιλία με τον εαυτό μου, τα θέλω μου, τα όνειρα μου.

Ένας φίλος μου που αγαπώ, είχε γράψει «η ευτυχία χρειάζεται απόφαση, υγεία, κακή μνήμη». Συμφωνώ σε πολύ μεγάλο βαθμό. Γιαυτό και θα τολμούσα να με χαρακτηρίσω ευτυχισμένο άνθρωπο. Μόνο με το δεύτερο διαφωνώ κάπως και του το ‘χω πει. Γιατί δεν πιστεύω πως άμα κάτι πάει στραβά με την υγεία τη δική σου ή ενός αγαπημένου προσώπου, πρέπει να παραιτηθείς από την ευτυχία!!!

Όπως μου αρέσει να βλέπω τη θετική πλευρά των πραγμάτων, μου αρέσει να βλέπω και τη θετική πλευρά των ανθρώπων. Κάποιοι φίλοι μου νομίζουν ότι τους έχω μυθοποιήσει, αλλά δεν είναι έτσι, καθόλου! Το ξέρω πολύ καλά ότι όλοι έχουν αρνητικά, αλλά από τη στιγμή που δε με επηρεάζουν, γιατί να επικεντρωθώ σ’ αυτά; Από την άλλη, αφού το ξέρω αυτό, περιμένω πως όλοι μας θα απογοητεύσουμε ο ένας τον άλλο σε κάποια στιγμή, γιατί είμαστε άνθρωποι και άρα φύσει ατελείς. Παλιότερα ο ρεαλισμός μου έφτανε στα όρια του κυνισμού, αλλά ευτυχώς το κατάλαβα κάποια στιγμή πως η ζωή γίνεται αβάσταχτη χωρίς να δίνεις ευκαιρίες στους ανθρώπους, χωρίς να εμπιστεύεσαι. Κι ας προδοθείς!

Δε μου αρέσει να θυμώνω με τους άλλους. Ούτε μπορώ να κρατάω κακία για πολύ καιρό. Το θεωρώ εντελώς περιττό και ανούσιο, το τέλειο χάσιμο χρόνου. Και όχι, δεν το βλέπω έτσι από ανωτερότητα. Μάλλον θα έλεγα από εγωισμό. Ο άνθρωπος που κρατά κακία και περιμένει πότε θα πάρει εκδίκηση, μάλλον ο ίδιος τρώγεται με τα ρούχα του και στον εαυτό του κάνει ζημιά. Γιατί να μπαίνω σε αυτή τη διαδικασία; Συγχωρώ πολύ εύκολα. Απλά όταν βλέπω ότι ο άλλος δεν αλλάζει, δεν τον έχω πια κοντά μου, κι έτσι δεν τον αφήνω να μου κάνει πια κακό.

Αγαπάω τους ανθρώπους που είναι δίπλα μου, και τους αγαπάω πολύ. Και δε φοβάμαι να τους το δείξω. Και θα ‘θελα όλοι οι άνθρωποι να μπορούν να το δείξουν, έστω σε λίγα πιο αγαπημένα πρόσωπα.

Πιστεύω ότι ο καθένας, είναι, σε πολύ μεγάλο βαθμό, άξιος της τύχης του. Και εξηγούμαι: άμα βλέπω ότι κάτι μου κάνει κακό, αλλά το ξανακάνω, και το ξανακάνω, και λέω συνέχεια «δε μπορώ να το ελέγξω, δε μπορώ να το σταματήσω», sorry, αλλά ό,τι και να πάθω μου αξίζει. Δε γίνεται, κύριε εαυτούλη μου, να τα ρίχνουμε όλα στη ζωή και στη μοίρα! Και βέβαια μπορείς να το ελέγξεις αυτό που συμβαίνει, στο 95% των περιπτώσεων! (εξαιρούνται τα θέματα υγείας). Δε μου αρέσει η απόδοση ευθυνών σε άλλους. Τη θεωρώ κλασική συνταγή αποτυχίας.

Μου αρέσει να ονειρεύομαι. Κάποια όνειρα είναι τρελά, και το ξέρω ότι μπορεί να μείνουν μόνο όνειρα, αλλά και τι πειράζει; Κάποια άλλα είναι πιο μικρά, είναι στόχοι. Θέλω να εξελίσσομαι σαν άτομο. Πόσο βαρετή θα μου φαινόμουν αν έμενα στάσιμη! Μπορεί να είναι από το πιο μικρό και χαζό πράγμα, πχ αυτό το τρίμηνο θέλω να μάθω πώς να βάφομαι καλύτερα, μέχρι κάτι πιο μεγάλο, πχ θέλω να μάθω ακόμα μία γλώσσα ή να εξελίξω αυτές που ήδη ξέρω. Ανά τρίμηνο ή τετράμηνο, βάζω κάποιους μικρούς στόχους. Δεν πειράζει αν δεν τους πραγματοποιώ όλους! Μου δίνουν ώθηση να πάω μπροστά, να κάνω έστω κάτι από αυτά που έχω προγραμματίσει.

Μου αρέσει να δημιουργώ και να μαθαίνω. Στην τελετή της ορκωμοσίας μας, όταν μιλούσε ο αντιπρύτανης, είπε χαρακτηριστικά – και δεν θα το ξεχάσω ποτέ! – «Να έχετε πάντα την αγωνία της μάθησης». Μου αρέσει να μαθαίνω. Από τα πιο μικρά και «χαζά», πχ το πλέξιμο (ναι ναι, ξέρω να πλέκω :p) ως τα πιο δύσκολα, πχ μια γλώσσα. Μου αρέσει να ‘μαι δημιουργική.

Μου αρέσει τρομερά αυτό που σπούδασα, και νιώθω τυχερή γιατί ήταν αυτό το αντικείμενο των σπουδών μου: η ελληνική γλώσσα, και ειδικότερα η αρχαία. Δεν ξέρω αν στο μέλλον θα είναι η κύρια πηγή εσόδων μου, γιατί, sorry κιόλας που το κάνω τόσο πεζό το κείμενο σε αυτό το σημείο, αλλά κάπως πρέπει να ζήσουμε κι εμείς από κάποια φάση και μετά:) Αλλά τουλάχιστον το σπούδασα γιατί το λατρεύω! Και ευελπιστώ να το εξασκήσω κιόλας...

Αλλά αυτό που ελπίζω να είμαι, πιο πολύ και πιο πάνω απ’ όλα, είναι να είμαι ελεύθερο πνεύμα. Το ξέρω πως έχω και τα βολέματα μου και είμαι εντελώς απενοχοποιημένη γι’ αυτά, αλλά τι εννοώ με το ελεύθερο πνεύμα; Να μπορώ πάντα να κάνω κριτική στις πληροφορίες που δέχομαι και να μην τις καταπίνω αμάσητες. Να μπορώ να κρατάω αυτά που είναι σημαντικά για μένα ακόμα κι όταν όλοι οι άλλοι είναι ενάντιοι. (Και βέβαια, να μην θέλω να τα επιβάλω στους άλλους). Να μπορώ, όταν κάνω όνειρα για το μέλλον, να είναι εντελώς προσωπικά κι όχι αυτά που οι άλλοι θέλησαν για μένα...

Υ.Γ. Δεν έχω την εντύπωση πως δεν έχω αρνητικά! Αλλά μπορούν να λείπουν από ένα post γεμάτο αισιοδοξία. Τα κρατάω και τα δουλεύω με τον εαυτό μου...

ο ύμνος στην αγάπη.

τα λίγα πράγματα που έχω ανάγκη για να ζήσω τα έχω, και η βαρκούλα μου έχει ανοίξει πανιά για το ταξίδι. οι ανάγκες μου για να είμαι ευτυχισμένη δεν ταυτίζονται με πολλών άλλων, μα δεν έχει σημασία. αγάπα με όπως είμαι ή μην ασχοληθείς. τόσα πράγματα στον κόσμο που δεν αξίζουν, κι εμείς καθόμαστε και τους δίνουμε αξία! τόσα πράγματα που θέλουμε να αποκτήσουμε, να έχουμε, να έχουμε, και η ψυχή μας ικετεύει για λίγη σημασία. βάλαμε μες τη ζωή μας όλα τα πράγματα που δεν χρειαζόμαστε κι αφήσαμε έξω τα ουσιαστικά. αγάπη χρειαζόμαστε. να δώσουμε και να πάρουμε. κι ας ακούγεται τόσο ρομαντικό, τόσο ξεπερασμένο. μα είναι τόσο αληθινό.

"Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον. Και εάν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα και πάσαν γνώσιν, και εάν έχω πάσαν την πίστιν, ώστε όρη μεθιστάνειν, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμι. Και εάν ψωμίσω πάντα τα υπάρχοντά μου, και εάν παραδώ το σώμα μου ίνα καυθήσωμαι, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ωφελούμαι. Η αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, η αγάπη ου ζηλοί, η αγάπη ου περπερεύεται, ου φυσιούται, ουκ ασχημονεί, ου ζητεί τα εαυτής, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν, ου χαίρει επί τη αδικία, συγχαίρει δε τη αληθεία. Πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει. Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει." Επιστολή του Αποστόλου Παύλου, Προς Κορινθίους Α' (13,1 –13,7)

Μετάφραση: Αν μπορώ να λαλώ όλες τις γλώσσες των ανθρώπων, ακόμα και των αγγέλων, αλλά δεν έχω αγάπη για τους άλλους, οι λόγοι μου ακούγονται σαν ήχος χάλκινης καμπάνας ή σαν κυμβάλου αλαλαγμός. Κι αν έχω της προφητείας το χάρισμα κι όλα κατέχω τα μυστήρια κι όλη τη γνώση, κι αν έχω ακόμα όλη την πίστη έτσι που να μετακινώ βουνά, αλλά δεν έχω αγάπη, είμαι ένα τίποτα. Κι αν ακόμα μοιράσω στους φτωχούς όλα μου τα υπάρχοντα, κι αν παραδώσω στη φωτιά το σώμα μου για να καεί, αλλά δεν έχω αγάπη, σε τίποτα δε μ'ωφελεί. Εκείνος που αγαπάει έχει μακροθυμία, έχει και καλοσύνη· εκείνος που αγαπάει δεν κομπάζει ούτε περηφανεύεται, είναι ευπρεπής, δεν είναι εγωιστής ούτε ευερέθιστος· ξεχνάει το κακό που του έχουν κάνει, δε χαίρεται για το στραβό που γίνεται, αλλά μετέχει στη χαρά για το σωστό. Εκείνος που αγαπάει, όλα τα ανέχεται· σε όλα εμπιστεύεται, για όλα ελπίζει, όλα τα υπομένει.

αφιερωμένο στους τελευταίους ρομαντικούς.

αγάπησε!

Αγάπα, και θα 'ναι όλα μια χαρά. Το ξέρεις πως μπορεί να πληγωθείς, να κλάψεις, να πέσεις. Ξέρεις όμως πως, άμα δε μπορείς να εμπιστευτείς κανένα κι άμα δεν σου επιτρέπεις να κάνεις όνειρα, καλύτερα να πέσεις από τον 6ο.

νύχτες στην Αθήνα - 1

Νύχτες και μέρες στην Αθήνα.

Κυρίως νύχτες. Μια μαγική ενέργεια που νιώθεις να έρχεται από παντού και σε τυλίγει. Θυμάμαι...

Να περπατάμε νύχτα στο πάρκο, και εκεί, σ' ένα παγκάκι, να βγάζουμε τα σώψυχά μας, κι εσύ να μ' ακούς να σου λέω όλ' αυτά που με πονάνε, κι όλα τα πράγματα για τα οποία κάνω τη γενναία, και να φαίνεσαι εσύ γενναίος στη θέση μου, και να μου λες ότι είναι ok να σπάζεις καμιά φορά. Να μπορώ να κλάψω και να με πάρεις μια αγκαλιά, όλα θα πάνε καλά. Πεθύμησα την αγκαλιά τη γεμάτη αγάπη. Να πίνουμε το κρασάκι μας και να λέμε κουβέντες όμορφες, κουβέντες αληθινές, για τα σχέδια που κάνουμε για τη ζωή μας και δε φοβόμαστε να τα πούμε ο ένας στον άλλο. Ν' ακούμε τα βατράχια μες τη νύχτα και τι όμορφα που είναι και πράσινα και ανέμελα. Πόση ευτυχία μπορεί να κρύβουν οι καθημερινές στιγμές μ' ένα φίλο που αγαπάς πολύ, εκείνη τη νύχτα το έμαθα. Σ' ευχαριστώ!....

Σε λίγες ώρες φεύγει ένας πολύ καλός φίλος για Αθήνα.

Με τη φυγή του αρχίζει να έρχεται, σιγά σιγά, σκληρή η συνειδητοποίηση πως η φοιτητική ζωή τέλειωσε.

Μια θλίψη και μια απέραντη νοσταλγία.

Δε μπορώ να μείνω άλλο σπίτι. Νιώθω πως θα με πλακώσει.

Όλοι αυτοί, από τόσο διαφορετικές γωνιές της Κύπρου, που βρεθήκαμε και συναντήθηκαν οι ζωές μας και τώρα χωρίζουν πάλι.

Άλλοι πάνε για μεταπτυχιακά... Αγγλία, Γαλλία...

Άλλοι μένουν Αθήνα...

Άλλοι έρχονται Κύπρο...

Και οι φιλίες που δημιουργήσαμε;

Τι θα γίνει μ' αυτές;

Τι γίνεται όταν κάποιοι από τους ανθρώπους που συνδέθηκες πιο πολύ μένουν πια σε άλλες πόλεις;

Το ξέρω πως η καρδιά αγαπά κι από μακριά!...

Και με τις καθημερινές στιγμές τι γίνεται;...

Το ξέρω πως γίνομαι γελοία συναισθηματική.

Δώστε μου μια δικαιολογία.

πρότερα - 1

έκανα πολλή υπομονή και για καιρό αναζητούσα,

κάτι που θα' κανε τη δύστυχη ψυχή μου να πετάξει.

ένιωθα μόνη και με όνειρα από λάθος εποχή,

με λάθος στόχους και με λάθος διαδρομή,

που κάποτε έπρεπε ν' ανοίξει και ν' αλλάξει.

ήτανε μήνες που σ' αγάπησα πολύ,

μα εσύ δεν ήθελες και το καταλαβαίνω.

δεν φταις εσύ για τη χαμένη μου ζωή,

μα εγώ που ήθελα σε ψεύτικες ελπίδες να επιμένω.

δεν ξέρεις πώς είναι να θέλεις να σου δώσουν λίγη αγάπη,

αλλά στο τέλος της ημέρας να μην παίρνεις καθόλου,

δεν ξέρεις πώς είναι να θες απεγνωσμένα λίγη αγάπη,

να τη ζητάς σε παραμύθια και παιχνίδια του μυαλού.

μα εγώ σε όλ' αυτά από δω κι εμπρός επαναστατώ.

θέλω να ζήσω τη ζωή μου απ' την αρχή για μένα μόνο,

να κάνω όνειρα καινούρια, σε στέρεη γη πια να πατώ,

να λυτρωθώ απ' όλα όσα μ' έκαναν να πληγωθώ.

απ' την καρδιά μου ξεκινάει μια φωτιά

να κάψει ό,τι με πληγώνει και μου τρώει τα σωθικά.

νυχτερινές σκέψεις

Κι αν αυτά ήταν τα τελευταία μου λόγια προς εσένα, τι θα έκανες; Θα τα πετούσες ή θα τα φύλαγες βαθιά μες την καρδιά σου;

Κι αν ήταν να πεθάνω αύριο; Θα έκανες ό,τι μπορούσες για να μου δείξεις την αγάπη σου; Θα μ' έπαιρνες μια σφιχτή αγκαλιά;

Μ' αρέσει τη νύχτα. Να νιώθω τη μαγική της ενέργεια και να ανασαίνω με τις ανάσες των δέντρων. Κάτι μαγικό θα συμβεί απόψε. Κάτι όμορφο. Ξέχασες πόσο όμορφο είναι να μιλάς με την ψυχή σου;

Απόψε μίλησα με την ψυχή μου. Την έχασα για πολύ καιρό, μες την πολλή συνάφεια του κόσμου. Την έβρισκα κάποιες φορές κι έμενα να την κοιτάζω από μακριά καθώς περπατούσε μες τα δέντρα. Μια εικόνα θολή. Κι εγώ χαμένη. Περπατώντας χωρίς να προχωράω, ζώντας χωρίς να βιώνω. Και το χαρτί και η πένα μακρινή ανάμνηση. Και κάτι στην ψυχή μου να φουσκώνει, να φουσκώνει και να μη μπορεί να βρει διέξοδο.

Και ξαφνικά, σαν να άστραψε φως. Κι όλα όσα ζούσαν μέσα μου μήνες τώρα, να βρήκαν το δρόμο να γεννηθούν.

Το να ζεις με την ανάσα του θανάτου δίπλα στο πρόσωπο σου είναι ευλογία. Γιατί σε κάνει να νιώθεις ζωντανός μέχρι το τελευταίο σου κύτταρο. Όλοι οι άλλοι γύρω σου να νομίζουν πως θα ζήσουν για πάντα, και δεν πειράζει αν σπαταλούν τις στιγμές τους σε ανοησίες, δεν πειράζει αν κι απόψε χάσουν άλλη λίγη ζωή, όλα θα μεταφερθούν παρακάτω, για όλα υπάρχει η επόμενη μέρα. Μα εσύ θα ξέρεις πως όλα αυτά είναι παραμύθι, πως οι στιγμές γλιστρούν και χάνονται, και στο χέρι σου έχεις μόνο το τώρα, μόνο αυτή την ώρα, αυτή τη στιγμή και μέσα σ' αυτό το απειροελάχιστο πράγμα μπορείς να νιώσεις ευτυχισμένος, έτσι απλά, γιατί είδες τα λουλούδια σου που άνθισαν, γιατί άκουσες ένα τόσο όμορφο τραγούδι που σε έκανε να κλάψεις, γιατί φίλησες ένα πρόσωπο που αγαπάς. Κι άσε τους άλλους να αφήνουν τη ζωή τους να περνά έτσι απλά γιατί έτσι τους ήρθε, γιατί δεν έχουν τίποτα καλύτερο να κάνουν. Γιατί βαριούνται. Και μην ακολουθήσεις. Γιατί όταν υπάρχει ο θάνατος, να σου θυμίζει πως ανά πάσα στιγμή μπορείς να χάσεις όλη αυτή την ομορφιά, τότε ζεις τη ζωή με όλη σου την ένταση.

Και ξέρεις κάτι, τελικά; Η ζωή χωρίς το θάνατο δεν αξίζει μια δεκάρα.

αφιερωμένο σε μια φίλη που είναι σαν αδερφή. άπη θυμάσαι;

''kai ti aksia exoun ta makroskeli minimata, kai oi makroskeleis sizitiseis, an ti zwi mas tin analyoume alla den ti zoume???''

όταν αρρώστησες

Έμαθα ότι αρρώστησες. Κι έχασα τη γη κάτω απ’ τα πόδια μου. Νιώθω τόσο μεγάλο πόνο στην ψυχή μου. Κουλουριάστηκε σε μια γωνιά και γυρεύει να ζεσταθεί. Η προσμονή του τέλους είναι τρομερή. Φοβίζει την ψυχή μου μέχρι θανάτου. Νιώθω τόσο αδύναμη, τόσο ανήμπορη μπροστά στην αρρώστια. Αχ, αν μπορούσα θα σ’ άρπαζα και θα σε κρατούσα σφιχτά να μη μου φύγεις, μα εσύ μου γλιστράς και τρέχεις ολοταχώς προς το τέλος.

Πού να πω πόσο πονάω; Δε θέλω να μάθει κανείς… δεν αφορά κανέναν! Γιατί ο κόσμος είναι σκληρός. Σου δείχνει πως σε συμπονά, αλλά περιμένει να σε κατασπαράξει. Όταν γυρίσεις την πλάτη, θα κουτσομπολέψει αυτό που περνάς. Και θα το μάθουν κι άλλοι.. κι άλλοι.. κι άλλοι. Κι ίσως να πουν «τους κακόμοιρους», αλλά μέσα τους χαίρονται που δεν είναι αυτοί στη θέση σου. Κι ύστερα από λίγο, γυρνάνε την πλάτη αδιάφορα και συνεχίζουν τη ζωούλα τους. Και συνεχίζεις κι εσύ, πιο μόνος από πριν, πιο λυπημένος, πιο καχύποπτος πια.

Έπρεπε να έρθει η αρρώστια για να καταλάβω ότι η κάθε στιγμή είναι πολύτιμη, όταν δεν ξέρεις πόσο χρόνο έχεις. Πόσο ποιοτικό χρόνο έχεις. Ίσως η αρρώστια να είναι και κάποιου είδους ευεργεσία στην αντίθετη όψη της. Μήπως θα ήταν καλύτερα να σκοτωνόσουν σ’ ένα ατύχημα; Ξαφνικά, απροσδόκητα, χωρίς να το περιμένει κανείς;… ενώ τώρα, έχεις και κάποιο χρόνο να προετοιμαστείς. Να κλείσεις τους ανοιχτούς λογαριασμούς σου στη γη. Να πεις το «σ’ αγαπώ» και να βγαίνει από τα βάθη της ψυχής σου.

Κοιτάω το πρόσωπο σου το αγαπημένο κι αναρωτιέμαι πόσο καιρό ακόμα θα μπορώ να το βλέπω. Το κοιτάζω και το αποτυπώνω βαθιά στο μυαλό μου, να μην μπορέσει να το αγγίξει ποτέ ο χρόνος. Κι ανοίγω την αγκαλιά μου, και προσπαθώ να σου δώσω μαζεμένη όση αγάπη μπορώ. Δεν ξέρω αν εκεί που θα πας θα την πάρεις μαζί σου, αν οι ψυχές έχουν μνήμη. Δεν ξέρω τίποτα πια.

Μόνο όσοι έκαναν μαζί με κάποιο αγαπημένο τους πρόσωπο την διαδρομή προς το τέλος, αργά και βασανιστικά, μπορούν να καταλάβουν αυτό το συναίσθημα. Να χάνεις το αγαπημένο σου πρόσωπο μέσ’ απ’ τα χέρια σου και να μη μπορείς να κάνεις τίποτα! Μη χαθείς σε παρακαλώ.. είμαι μικρή ακόμα. Σ’ έχω ανάγκη.

Κι όμως. Δεν θα με δεις ποτέ να κλαίω. Δε θα σ’ αφήσω. Παίζω τον παλιάτσο όλη μέρα, χαμογελάω, δείχνω ξέγνοιαστη και ανέμελη. Δε θέλω να σου προσθέσω και τη δική μου λύπη. Σε παρηγορώ και ας μην πιστεύω αυτά που λέω. Ξέρω πως μια καλή κουβέντα μπορεί να παρηγορήσει τον άλλο και μια κακή μπορεί να τον στείλει στην άβυσσο. Μα τις νύχτες που πέφτω να κοιμηθώ ζωντανεύουν οι χειρότεροι εφιάλτες μου. Με κυνηγάνε όλ’ αυτά που ξέρω πως θα γίνουν και με τρομάζουν κι όλ’ αυτά που θα μπορούσαν να είναι πολύ καλύτερα αλλά δεν είναι. Με κυνηγάει η ελπίδα μου που τη σκότωσα πια. Με κυνηγάει η πρώτη μέρα που έμαθα.

«Μην πεις τον άλλο ευτυχισμένο επειδή τον βλέπεις να χαμογελά… υπάρχουν και άλλα δάκρυα που κυλούν βαθιά στην καρδιά του και αυτά είναι που πονούν πιο πολύ!» Ψάχνω να βρω λίγη γαλήνη!... Πουλάνε πουθενά; Πάρτε και για μένα...

Ανόητε άνθρωπε, που νομίζεις ότι μπορείς να εξουσιάζεις τα πάντα, ότι μπορείς να αγοράσεις τα πάντα με τα λεφτά σου. Την υγεία δεν μπορείς να την εξαγοράσεις…

είναι κείμενο τριών χρόνων κι όμως κάποιες φορές μοιάζει να πονάει το ίδιο. αφιερωμένο στο πρόσωπο που αγάπησα πιο πολύ στη ζωή μου.