για το 2011

Όνειρα και σχέδια για τη νέα χρονιά; Τίποτα μεγάλο, μόνο τα μικρά μικρά και καθημερινά. Περιμένω πώς και πώς το ταξίδι στην Αθήνα, αρχές του Φλεβάρη, όχι μόνο γιατί την έχω πεθυμήσει, αλλά επειδή δεν ταξιδεύω συχνά εκτός. Περιμένω και την εξόρμηση στα βουνά με καλούς φίλους τέλη αυτού του μήνα που μας μπαίνει. Θα 'θελα να πάω και κανένα ταξιδάκι το καλοκαίρι, αλλά θα δω αν θα 'χω λεφτά ή αν θα 'μαι απένταρη πάλι!

Τελευταίο εξάμηνο του μεταπτυχιακού, δεν πίστευα ποτέ ότι θα το έλεγα αυτό, αλλά ανυπομονώ να τελειώσω!

Για ερωτικά αυτολογοκρίνομαι πια να τα γράψω εδώ, τώρα που ξέρω σίγουρα ότι διαβάζουν το μπλογκ και κάποιοι γνωστοί. Δε βαριέσαι, (γενικότερα) καλύτερα να ζεις παρά να γράφεις!

Καλή χρονιά σε όλους μας, να 'χουμε την υγεία μας, να ομορφαίνουμε, να αγαπάμε, να κάνουμε τις ζωές μας καλύτερες και να χαμογελάμε!

Αφιερώνω σε όλους το τραγούδι, δεν ξέρω αν είναι υπερβολικά εμπορικό για τα γούστα σας, αλλά εμένα μ' αρέσει πολύ. Με όλη μου την αγάπη!

τέλος!

Τελειώσαμε σχεδόν με το τρίμηνο, επιτέλους! :)

Διέγραψα όλες τις αναρτήσεις που μου θύμιζαν πώς ήμουν όλο αυτό το διάστημα. (Έτσι κάνω και στη ζωή, οτιδήποτε με πονάει μου απαγορεύω να το σκέφτομαι και προσπαθώ να το διαγράψω από τη μνήμη μου - και τις περισσότερες φορές πιάνει. Άλλωστε, όπως λέει και ο λατρεμένος μου φλεγόμενος, η ευτυχία χρειάζεται υγεία, απόφαση, κακή μνήμη).

το checklist μου για τα Χριστούγεννα:

- Ένα διήμερο διανυκτέρευση κάπου στο βουνό. Αν είναι κάπου που να είναι και λίγο σκοτεινά και φοβητσιάρικα τη νύχτα, ακόμα καλύτερα. Το τζάκι εννοείται ότι είναι στα must.
- Να βρω τα τέλεια παπούτσια για να τα συνδυάσω με το τέλειο φόρεμα για κάπου που έχω να πάω.
- Να δω όοοολο τον κόσμο που δεν έχω δει.
- Να τελειώσω εκείνη τη σάρπα που πλέκω από πέρσι για να τη φορέσω επιτέλους!
- Να βρω τον Άγιο Βασίλη σε κανένα mall που συνηθίζει να επισκέπτεται αυτές τις μέρες.

Σκέφτομαι ότι το Μάη που θα τελειώσω το master θα είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που δεν θα έχω ξεκάθαρο πλάνο για κάτι. Θα είμαι 25 χρονών και θα είναι η πρώτη φορά που δεν θα ξέρω τι να περιμένω. Πάντα ήθελα να έχω κάτι να σκέφτομαι, κάτι να προσδοκώ. Μιλώ για κάτι "μεγάλο", όπως οι σπουδές ή η δουλειά - όχι οι άντρες. Δεν μου έτυχε ακόμα κάποιος τόσο σημαντικός που να τον κατηγοριοποιήσω στα μεγάλα. Όταν ήμουν λύκειο, ήθελα να τελειώσω και να πάω πανεπιστήμιο. Στο πανεπιστήμιο είχα στόχο το πτυχίο - αλλά μη φανταστείς ότι βιαζόμουν να τελειώσω, μια χαρά πέρασα! Αλλά μου άρεσε που είχα ένα σκοπό! Μετά είχα στόχο μια δουλειά και το μάστερ. Τώρα έχω τη δουλειά και τελειώνω με το μάστερ! Και μετά τι;

(ΟΜG - 25 ΧΡΟΝΩΝ; ΜΑ ΕΝΕΝ ΜΕΓΑΛΟ ΝΟΥΜΕΡΟ ΤΟΥΤΟ;;;; ΕΙΧΑ ΜΕΙΝΕΙ ΚΑΠΟΥ ΣΤΑ 22!)

Όταν είσαι από χαρακτήρα οργανωτικός, φρικάρεις στην παντελή απουσία (έστω ενός υποτυπώδους) σχεδίου. Ίσως να 'ναι καλύτερα όμως για μένα, ίσως να 'ναι σαν άσκηση. Πάντως αυτό που ξέρω σίγουρα είναι πως θέλω ν' απολαύσω τη ζωή μου, να βγω λίγο έξω από το σπίτι μου, να διασκεδάσω, να ταξιδέψω πριν να έρθει μια μέρα που να καταλάβω πως η ζωή μου πέρασε και ν' αναρωτιέμαι τι έκανα και δεν την χάρηκα. Ή ακόμα χειρότερα, να ξέρω πως ο λόγος που δεν την απόλαυσα ήταν επειδή δε μπορούσα ποτέ να χαρώ το παρόν αφού έκανα συνεχώς όνειρα για το μέλλον. Είναι ωραίο να βάζεις στόχους και χωρίς αυτούς δεν θα πήγαινα πουθενά - αλλά έτσι όπως είναι οργανωμένη τον τελευταίο 1,5 χρόνο η ζωή μου νιώθω πως οι στόχοι μου με καταδυναστεύουν.

Το μόνο που ξέρω σίγουρα, είναι ότι θέλω έστω μια φορά να ερωτευτώ δυνατά. Χωρίς όλους αυτούς τους περιορισμούς που έβαζα μόνη μου στον εαυτό μου μέχρι τώρα. Χωρίς να φοβάμαι τόσο πολύ και να βαφτίζω το φόβο μου σωφροσύνη. Όχι αγάπη μου, φόβος ήταν. Με ολίγη σωφροσύνη, ίσως. Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω, ξέρω όμως σίγουρα ότι το θέλω πολύ.

Υ.Γ. Οι φωτογραφίες μου ήταν όλες δικές μου, αλλά αυτή που βάζω τώρα είναι πολύ καθαρή. Βέβαια οι φίλοι μου που με διαβάζουν ξέρουν ποια είμαι, έτσι κι αλλιώς. Δεν έχω υπ' όψιν μου αν με διαβάζουν κι άλλοι γνωστοί! Ούτε ξέρω αν θα έχω τα κότσια να την αφήσω. Λέω να με δοκιμάσω. :)

Η δυστυχία του να είμαι φιλόλογος

Γράφω και σβήνω, γράφω και σβήνω, γράφω και σβήνω. Σαν παιδάκι δημοτικού που προσπαθεί να γράψει έκθεση και το διορθώνει συνέχεια η μαμά του. Στην περίπτωση μας, και το παιδάκι και η μαμά είμαι εγώ. Η διαστροφή του επαγγέλματος - έχοντας σπουδάσει φιλόλογος, εξετάζω την κάθε πρόταση που λέω, την ίδια ώρα που τη λέω, συντακτικά κυρίως, αλλά και λεξιλογικά και γραμματολογικά. Και την κάθε πρόταση που γράφω την κρίνω - και όσον αφορά τα πιο πάνω επίπεδα αλλά και υφολογικά καθώς και για το αν έχει λογοτεχνική αξία. (πολύ ακαδημαϊκό εκείνο το "όσον αφορά" - fuck).
Παλιά έγραφα πάρα πολύ, γέμιζα ολόκληρα τετράδια με ποιήματα και παραμύθια και φιλοδοξούσα μια μέρα να γίνω μεγάλη συγγραφέας. Σήμερα αναρωτιέμαι πού στο καλό πήγε εκείνο το όνειρο και εκείνο το "ταλέντο" - που σύμφωνα με τους δασκάλους μου υπήρχε.
Νομίζω πως το ακαδημαϊκό γράψιμο σε συνδυασμό με την ανάλυση κειμένων (κάτι που κατεξοχήν γίνεται στις σπουδές φιλολογίας) σκοτώνουν το λογοτεχνικό γράψιμο και σου αφαιρούν τη δυνατότητα να γράψεις κάτι χωρίς να το κριτικάρεις συνεχώς. Και πραγματικά, είναι δύσκολο συναίσθημα, ειδικά επειδή είχα συνηθίσει να εκτονώνομαι με αυτό τον τρόπο. Με παρόμοιο τρόπο, δε μπορώ να διαβάσω λογοτεχνικά βιβλία. Παλιά διάβαζα πάρα πολύ, οι ομαδάρχισσες μου στην κατασκήνωση με θυμούνται να ξυπνάω τη νύχτα και να παίρνω ένα φακό και να διαβάζω στα σκοτεινά. Αυτό συνεχίστηκε μέχρι που πήγα πανεπιστήμιο. Τότε επικεντρώθηκα στα ακαδημαϊκού τύπου βιβλία και δε μπορούσα εύκολα πια να παρακολουθήσω την πλοκή ενός βιβλίου.
ΠΑΡΑΝΟΙΑ.
Αγαπώ πολλά το μάστερ μου, αλλά εν θέλω να μεν τα καταφέρω να ξαναγράψω για ούλλη μου τη ζωή. Εν θέλω πλέον (τόσο πολλά) να εκδώσω βιβλίο - εν πειράζει αν δεν τα καταφέρω. Αλλά θέλω να τα καταφέρω να γράψω μια πρόταση και να συγκινήσω τουλάχιστον ένα πλάσμα. Θέλω να νιώσω ότι μπορώ να ξαναπιάσω την πένα (ας είναι και το πληκτρολόγιο) και να τα καταφέρω να τους δώσω λίγη από την ένταση που έχω μέσα μου. Διαβάζοντας το blog μου σκέφτομαι πως είμαι πολλά νερόβραστη. Is that the best I can do??? Then I'd better stop writing. (το code switching έχει εντοπισμένες πραγματολογικές λειτουργίες, οι οποίες δε μπορούν για λόγους συντομίας να αναλυθούν στο παρόν post).
Πού είναι ο ρομαντισμός που έχω - πού φαίνεται στο blog μου; (Η Χιονάτη κι εγώ είμαστε, ακόμα περιμένουμε τον πρίγκηπα. Αν τον δείτε, δώστε του ένα χάρτη να μας έβρει). Πού είναι όλες οι εικόνες που φτιάχνω με τη φαντασία μου; Πού είναι τα λόγια; Κάπου τα έχασα στο δρόμο; Γιατί δε μπορώ να φτιάξω με λόγια πλέον τις εικόνες;
ΠΑΡΑΝΟΙΑ.
Μπορεί να φταίει και ο ελάχιστος ελεύθερος χρόνος - βλέπεις το μεταπτυχιακό σε συνδυασμό με full time δουλειά ένεν εύκολο πράμα. Αλλά και το καλοκαίρι που είχα άπλετο ελεύθερο χρόνο, εν εμπορούσα να γράψω. Με έτρωγαν τα άγχη για το μέλλον. Τώρα που τακτοποιήθηκαν όλα και μπήκαν σε μια σειρά, εν έχω χρόνο. Και όταν έχω χρόνο, δεν έχω έμπνευση.
Τζιενγκιές.

Με καλή διάθεση!

Τρέχω με το μάστερ για τις εργασίες μου αλλά είναι πολύ δημιουργικό και μου αρέσει πάρα πολύ. Άμα σε ενθουσιάζει και το θέμα, όπως εμένα...! Μέχρι που σκέφτομαι να το συνεχίσω και σε διδακτορικό! Ίσως έτσι να τα καταφέρω να μπω νωρίτερα σε μια τάξη... Μια χαρά είναι η δουλειά στην εταιρεία, αλλά το συναίσθημα του να διδάσκεις δε συγκρίνεται με τίποτα άλλο στον κόσμο. Αλλά και το να διδάσκεσαι. Ξέρω ότι ακούγομαι εξωγήινη, αλλά προχτές που πήγα πανεπιστήμιο (ήταν και Σάββατο, είχαμε αναπλήρωση) ένιωθα πολλά χαρούμενη που είμαι ξανά μέλος μιας ακαδημαϊκής κοινότητας. Ένιωθα ότι ήμουν ακριβώς εκεί που έπρεπε να είμαι.

Λες να τα μπερδεύω, και επειδή δεν έχω γκόμενο, να κάνω γκόμενο το διάβασμα; Μπα... Επειδή το έχω ξαναπεράσει, νομίζω δε μπορείς να τα συγκρίνεις. Είναι εντελώς άλλη αίσθηση. Και δεν είναι πως θυσιάζω την προσωπική ζωή για το διάβασμα ή τη δουλειά. Απλά δεν έχω γνωρίσει κάποιον να με ενθουσιάσει, να με συναρπάσει. Να με κάνει να νιώσω δυνατά. Άμα βρεθεί αυτός ο κάποιος, σίγουρα θα βρεθεί χρόνος στο πρόγραμμα και γι' αυτόν.

Το μόνο που μου λείπει είναι να βγάλω τα σιδεράκια! Μου είπαν πιθανότατα μέχρι τον Απρίλη, κι εγώ άρχισα να μετρώ αντίθετα τις μέρες. Θέλω αυτό το χαμόγελο της Colgate νωρίτερα! (Φαντάσου να έβαζα τα γκρίζα τι θα γινόταν).

Χτες βρέθηκα με κάποιες παλιές φίλες. Δεν μπορώ να περιγράψω το πόσο οικεία και άνετα ένιωσα. Είπαμε τα δικά μας, γελάσαμε με την καρδιά μας. Καθαρά, φωτεινά βλέμματα. Μάτια που γελάνε. Χωρίς σκιές παρεξηγήσεων. Πόσο το ευχαριστήθηκα, δε μπορώ να σου περιγράψω.

Μωρά που είσαστε στις Ελλάδες και τις Αγγλίες και τα λοιπά εξωτερικά. Ελάτε γρήγορα Κύπρο γιατί κόντεψαν τα Χριστούγεννα. Θέλω να πάμε σε ένα καφέ με τζάκι και να πιούμε ζεστή σοκολάτα. Τι να κάνω, μου έχει λείψει αυτή η εικόνα του χειμώνα.

I don't need a shrink - I'll do a PHD instead.

Το Σαββατοκυρίακο που μας πέρασε, διάβασα πολύ. Διάβασα πάρα πολύ για την ακρίβεια, ώρες ολόκληρες, για να βγάλω ένα αγγλικό άρθρο που είχα για παρουσίαση, να διαβάσω τις παραδόσεις της βδομάδας, να ξεκινήσω μια άλλη εργασία κι ένα ελληνικό άρθρο. Δεν σήκωσα κεφάλι από τα βιβλία. Δεν βγήκα καθόλου από το σπίτι παρά μόνο για να πάω στη γιαγιά μου. Και ακόμα κι εκεί διάβαζα.

Μπορεί να το ονομάσεις διαστροφή. Μπορεί και να είναι. Βέβαια, από μια οπτική, δεν είχα άλλη λύση: αφού δουλεύω και παράλληλα κάνω μεταπτυχιακό, η μόνη στιγμή να διαβάσω είναι το Σ/Κ. Από την άλλη, θα μπορούσα να μην κάνω το διάβασμα όπως το έκανα, να τα διαβάσω όπως – όπως και να πάω τουλάχιστον κάπου έξω το Σάββατο το βράδυ.

Όμως – παρόλο που παραπονιόμουν – δεν ήθελα. Ήθελα να μείνω να τελειώσω τη δουλειά που έπρεπε. Κοιμήθηκα πολύ λίγο όλο το Σ/Κ και πήγα τη Δευτέρα στη δουλειά με μαύρους κύκλους που προσπαθούσα να καλύψω με concealer. Μα ήμουν ευτυχισμένη. Γεμάτη. Χαρούμενη. Γιατί τις ώρες εκείνες που βυθίστηκα στο άρθρο, βυθίστηκα σ’ ένα πεδίο της επιστήμης μου που μου αρέσει πάρα πολύ. Και μαζί μπήκα σ’ ένα δικό μου κόσμο όπου ένιωθα δημιουργική. Κι αφού ήμουν δημιουργική και χαρούμενη, ένιωθα προστατευμένη. Οι δαίμονες μου πια δε μπορούσαν να με αγγίξουν. Τους έβλεπα γύρω μου να γελάνε, να γελάνε – και γέλαγα κι εγώ μαζί τους. Γιατί δε μπορούσαν πια να με τρελάνουν.

Αυτό το μεταπτυχιακό – που το κάνω παράλληλα με δουλειά και είναι πολύ κουραστικό- είναι η σωτηρία μου. Είναι η σανίδα μου να γαντζωθώ στη ζωή χωρίς να ζω μες την κατάθλιψη, όπως ήμουν το καλοκαίρι, που δεν είχα τίποτα να κάνω και οι σκέψεις με είχαν διαλύσει. Είναι ο τρόπος μου να είμαι χαρούμενη. Γιατί έρχονται κάτι μέρες που, όσο δυνατή και να θέλω να πιστεύω ότι είμαι, λυγίζω. Κάποιες μέρες θα ‘θελα να μπορούσα να έκανα κάτι να πάρω μακριά της την αρρώστια. Και η συνειδητοποίηση πως είμαι εντελώς ανίσχυρη με γονατίζει. Με πικραίνει. Και δεν θέλω να με ποτίσει η πικρία, να με κάνει αρνητική, να με κάνει απαράδεκτη. Μ’ έχει κάνει ήδη πιο σκληρή – κι αυτό είναι αρκετό.

Πού ξέρεις, μπορεί μια μέρα να κάνω και PHD.

τέλος καλοκαιριού

'Αντε, 12 μέρες και τελειώνει το καλοκαίρι! Κουράστηκα φέτος, είναι το πρώτο καλοκαίρι μετά από τέσσερα χρόνια φοιτητικής ζωής που το περνώ εξολοκλήρου στην Κύπρο και έχω λιώσει. Τρεις μήνες καύσωνας και υγρασία! Απίστευτο!!! Κάτι θυμόμουν από παλιά, αλλά άλλο να το θυμάσαι κι άλλο να το ξανα-ζεις. Βέβαια, προτιμώ τη ζέστη από το κρύο - το να παγώνω είναι το χειρότερό μου. Μου αρέσει όμως πιο πολύ ο καιρός που κάνει το Μάη και το Σεπτέμβρη, τον Απρίλη και τον Οκτώβρη. Που είναι δροσιά το βράδυ, μπορεί να χρειαστείς και μια ζακετούλα.

Κατά τα άλλα, βαρέθηκα να κάνω διακοπές. Μισώ τον Αύγουστο που τα πάντα είναι κλειστά και η πόλη είναι ναρκωμένη. Θέλω κίνηση, ρυθμό, ζωή. Ανυπομονώ να ξεκινήσω το μεταπτυχιακό μου! Από Σεπτέμβρη ξεκινώ μεταπτυχιακό στο πανεπιστήμιο Κύπρου. Σκέφτομαι το highway που θα πρέπει να το κάνω 2-3 φορές τη βδομάδα, αλλά να φύγω από τη Λεμεσό δεν θέλω... Θα με φάνε οι δρόμοι δηλαδή :)

Βαρέθηκα το καλοκαίρι! Θέλω να τελειώσει, θέλω τη ρουτίνα μου! Να τρέχω πάνω κάτω σαν τρελή! Να γεμίσω τα απογεύματα μου. Να βάλω πάλι εκατό πράγματα στον εαυτό μου την ίδια περίοδο, για να δω αν θα τα καταφέρω σε όλα. Θέλω να νιώθω παραγωγική και χρήσιμη! Νιώθω εντελώς βάρος της γης αυτή την περίοδο. Διακοπές έκανα - πήγα Αγγλία, Ελλάδα, Πάφο, Σαϊττά. Έλεος - φτάνει. Είμαι καλά γιατρέ μου;;

Darling μου, εσύ να μην περιμένεις ούτε τηλεφώνημα, ούτε μήνυμα. Όσο έπαιξες, έπαιξες. Ξέρω πως περιμένεις να δεις πότε θα σπάσω και θα επικοινωνήσω - όμως δεν υπάρχει η επόμενη φορά. Εσύ έχασες πάντως.

I came back!

Κοιτάζω πόσο καιρό έχει να γράψω στο blog και παραξενεύομαι. Από την αρχή του 2008, μόλις τρεις αναρτήσεις. Πολλές φορές η καθημερινή ζωή δεν σου αφήνει καθόλου χρόνο για να ασχοληθείς με το ηλεκτρονικό σου σπίτι. Πρέπει να κοιτάξεις να κάνεις καλύτερη τη ζωή σου, αντί να προσπαθείς να την αποτυπώνεις. Αυτό πίστευα πάντα. Βέβαια, πολλές φορές, το να κάτσεις να γράψεις κάποια πράγματα, σε βοηθά να τα συνειδητοποιήσεις, να τα ξεπεράσεις και ίσως να πας παρακάτω. Με μένα δε δουλεύει έτσι -συνήθως. Πολλές φορές, το να αποτυπώνω τα προβλήματα μου και να τα μοιράζομαι με πολύ κόσμο, τα κάνει ακόμα μεγαλύτερα στα μάτια μου.

Ήταν μια πολυάσχολη περίοδος. Ειδικά ο Μάρτης, έτρεχα σαν τρελή. Στο νηπιαγωγείο η δουλειά αυξήθηκε και είχαμε μωρά που έκλαιγαν όλη μέρα. Άλλο να στο λέω και άλλο να το ζεις. Τα καινούρια μωρά μες την τάξη μου δεν έκλαιγαν, αλλά τους πήρε κάποιο χρόνο μέχρι να προσαρμοστούν. Με τα ιδιαίτερα μου έτρεχα για να τελειώσω την ύλη μου (που το κατάφερα τελικά:)) γιατί Απρίλη και Μάη θέλω να κάνω επανάληψη.. Στα lunch breaks μου αντί να ξεκουραστώ πήγαινα σε σχολεία για να πάρω βιογραφικά, μπας και βρω δουλειά σε κανένα. Αφού φιλόλογος τελείωσα, προτιμώ ένα σχολείο από ένα νηπιαγωγείο! Και εν τω μεταξύ προσπαθούσα να μαζέψω τα χαρτιά μου για τα μεταπτυχιακά.

Άλλο αυτό με τα χαρτιά! Στο πανεπιστήμιο από ότι κατάλαβα, όταν φύγεις και πας σε άλλη χώρα, οι καθηγητές κάνουν σαν να μην υπάρχεις! Έκαναν τους φίλους μου να τους παρακαλάνε για να τους δώσουν τις συστατικές, και σκεφτείτε ότι είχα ζητήσει από καθηγητές που είχα πιάσει 9άρια και 10άρια! Ή τους έλεγαν "γιατί δεν έρχεται να τις ζητήσει η ίδια;" λες και δεν καταλάβαιναν όταν τους εξηγούσαν ότι έχω έρθει μόνιμα Κύπρο! Ή ένας άλλος μαλάκας καθηγητής, ανάγκασε μια φίλη μου να πάει τρεις φορές στη σχολή, που θέλει μια ώρα να πάει, για να της δώσει τη συστατική, και της την έδωσε σε ανοιχτό φάκελο, που ουσιαστικά είναι άχρηστη!

Γενικά πολύ τρέξιμο και πολλά νεύρα μες το Μάρτη. Αλλά τώρα ευτυχώς πέρασε:-) και ήρθαν τώρα και οι φίλοι μου από Ελλάδα και Αγγλία, άνοιξε και ο καιρός, που μου προκαλούσε κατάθλιψη, και όλα μια χαρά:-)

Αποφάσισα να βάλω σιδεράκια!!! Τόσο καιρό το ανέβαλλα, και λόγω του πόνου, που τον φοβάμαι πάρα πολύ, και λόγω του αισθητικού αποτελέσματος. Ακόμη και με τα άσπρα σιδεράκια (που αυτά θα βάλω), νιώθω ότι θα φαίνομαι πάρα πολύ άσχημη. Πάρα πολύ όμως. Επειδή όμως ο καιρός περνά, σκέφτομαι ότι μετά θα είναι ακόμη πιο δύσκολο! Οπότε στα πλαίσια της γενικότερης ανανέωσης, είπα να το κάνω και αυτό.

Αυτά με λίγα λόγια, τα νέα μου. Να περνάτε όλοι καλά και να χαμογελάτε!