φοβάσαι

φοβάσαι να τολμήσεις. φοβάσαι να ρισκάρεις πράγματα. ακόμη κι αν το σήμερα σου είναι το λίγο σου. φοβάσαι μην μείνεις στον άσο.

φοβάσαι μήπως δεν σ' αγαπήσουν ποτέ. μήπως δεν κάνει κανένας, ποτέ, κάτι για σένα. μήπως δεν ακούσεις εκείνη την καρδιά να χτυπά δίπλα απ' τη δικιά σου.

φοβάσαι μήπως δεν είσαι αρκετά καλός. μήπως είσαι ανεπαρκής. μήπως το δικό σου πολύ δεν φτάνει ούτε καν το δικό τους λίγο.

φοβάσαι μήπως δεν σε ποθήσουν πραγματικά ποτέ. μήπως η όμορφη νιότη σου, με όλη της τη δύναμη, μείνει ένα τρόπαιο στο ράφι, χωρίς διεκδικητή.

φοβάσαι το άγνωστο. αυτό που δεν σου μοιάζει. αυτό που δε μπορείς να χειριστείς.

φοβάσαι ότι πάντα θα τρέχεις, και ποτέ δεν θα τα καταφέρεις τόσο καλά όσο θα "έπρεπε" στους ρόλους σου.

φοβάσαι, φοβάμαι. φοβόμαστε... δεν ξέρω αν υπάρχει ικανοποιητική, καθησυχαστική απάντηση για όλους μας τους φόβους. ξέρω μόνο πως "τη ζωή σου μόνο εσύ μπορείς να τη σώσεις", όπως λέει και ο αγαπημένος μου φλεγόμενος.

καληνύχτα.

απαγορεύονται οι επιτάφιοι.

Σε προκαλώ.

Τόλμησε να κάνεις βουτιά στη σκοτεινή περιοχή του φόβου σου. Τόλμησε να κάνεις αυτό που τόσο πολύ ποθείς και δεν τολμάς. Να δεις αν θα σε σκοτώσει ή αν θα σε κάνει πιο δυνατό.

Δεν ξέρω αν αυτή η επιθυμία να προκαλώ τους φόβους μου είναι παράξενη ή δικαιολογημένη. Πάντως, και όταν το έκανα, ήταν επειδή το ήθελα εγώ. Τα "θέλω" μου δεν ήταν ποτέ τα "θέλω" των άλλων. Δεν έκανα ποτέ (ενσυνείδητα τουλάχιστον) κάτι "απαγορευμένο" αν δεν ήταν δική μου επιθυμία, του δικού μου μυαλού προσταγή.

Τι αξία έχει η ζωή άμα συνεχώς ζεις απλά για να ζεις; Χωρίς να τολμάς τίποτα, και ποτέ; Κι άμα δεν μπορείς να το κάνεις αυτό, τουλάχιστον να δημιουργείς, ή έστω, να παράγεις έργο.

Γιατί να βάζεις τη γη να σε κουβαλάει, άμα θα είσαι απλά μια άχρηστη ύπαρξη; Γιατί απλά να περιφέρεις το σώμα σου εδώ κι εκεί; Σκέψου πόση ενέργεια κοστίζεις στον πλανήτη.

Με απασχολεί πάρα πολύ να μην περιφέρω το σώμα μου. Προτιμώ να περιφέρω τον Επιτάφιο. Δεν θέλω να είμαι ένας Επιτάφιος. Απαγορεύονται οι Επιτάφιοι στη γειτονιά.

Παλιά με απασχολούσε πάρα πολύ το ζήτημα της ασημαντότητας της υποτιθέμενης σημαντικής ύπαρξής μας. Ήθελα να γίνω παγκοσμίως γνωστή συγγραφέας (το κυρίως παιδικό μου όνειρο, που το θυμάμαι τώρα και χαμογελάω.) Πίστευα πως μόνο έτσι θα έπαιρνε αξία η ζωή και η ύπαρξη μου. Τι, να πεθάνω και να μη με θυμούνται οι επόμενες γενεές; Απαράδεκτο:)

Με τα χρόνια, μεγαλώνοντας και ωριμάζοντας, συνήλθα και αντιλήφθηκα ότι αυτό δε γίνεται. Οπότε, έβαλα πιο "μικρούς" στόχους.

Αλλά το αίτημα να μην αφήσω τη ζωή μου να πάει στα χαμένα, δε σταματάει ποτέ.

μπορεί να μου εξηγήσει κάποιος γιατί λέω ''όχι'', ενώ όλα μέσα μου φωνάζουν το ''ναι'';..........................