οι αλλαγές και τα ρίσκα

Δεν υπάρχει τρόπος να σου έρθουν οι μεγάλες αλλαγές χωρίς να κουνήσεις κι εσύ το χέρι σου (και το πόδι σου, και όλο σου το σώμα). Πολύ λίγοι είναι οι άνθρωποι που είδαν ωραία πράγματα να τους συμβαίνουν χωρίς να το προσπαθήσουν, κι αν με ρωτάς, ήταν πράγματα που δεν τα περίμεναν καν.

Το θέμα είναι, όταν έρχονται αυτές οι αλλαγές, εμείς είμαστε έτοιμοι γι' αυτές; Είμαστε έτοιμοι να αφήσουμε τα μέτρια και τα σίγουρα για να ρισκάρουμε για κάτι που μπορεί να είναι καλύτερο, αλλά μπορεί να βγει και χειρότερο; Πολλές φορές μπορεί να γκρινιάζουμε γι' αυτό που έχουμε γιατί δεν είναι τόσο καλό όσο θα θέλαμε να είναι, αλλά στην πραγματικότητα δε θα ρισκάραμε να το αλλάξουμε. Και το διαπιστώνουμε αυτό όταν είναι η ώρα της αλλαγής.

Δεν ήμουν ποτέ άνθρωπος του ρίσκου. Ξέρω όμως ότι έχω τόσο πολύ βαρεθεί την στασιμότητα, το μέτριο, την έλλειψη προοπτικής που προτιμώ να πεθάνω παρά να μείνω στα ίδια. Δεν ξέρω τι συμβαίνει τους τελευταίους μήνες, αλλά η δυναμική μου πλευρά - που την είχα βάλει για ύπνο για κάποιο διάστημα - ξύπνησε και άρχισε να διεκδικεί ξανά πράγματα και να δοκιμάζει πράγματα, κι ας μην είναι τα σίγουρα. Φοβάμαι, μα στα πόδια δεν το βάζω πια...!

ανυπομονησία

Σήμερα ξύπνησα το πρωί με μια απίστευτη ανυπομονησία. Πραγματικά απίστευτη. Θέλω να αλλάξω κάποια πράγματα στη ζωή μου – αρχίζοντας από τη δουλειά κι από ‘κει ξεκινούν και τα υπόλοιπα – και κάνω κινήσεις, αλλά προς το παρόν δε βλέπω κάποιο αποτέλεσμα. Και πραγματικά, δε μπορείς να πεις ότι δεν έχω επιμονή ή απογοητεύομαι εύκολα, ή δεν το ψάχνω αρκετά και σε όλα τα πιθανά μέρη. Επιμονή έχω, η υπομονή μου λείπει.

Χτες πήγαμε για καφέ μια μεγάλη παρέα, δίπλα στη θάλασσα. Μιλώντας με ένα φίλο μου, ο διάλογος εξελίχθηκε κάπως έτσι: «Τι κάνεις, pax μου;» «Καλά, είμαι, εσύ;» «Καλά κι εγώ, τα ίδια, δουλειά, σπίτι, γυμναστήριο». «Κι εγώ τα ίδια, δουλειά, σπίτι, έξοδοι, τώρα ψάχνω για καμιά δουλειά.. Δεν έχει κανένα νέο να σπάσει η ρουτίνα;» «Ε καλά, τι νέα θέλεις ρε pax. Δεν το κατάλαβες ακόμα ότι από τώρα και στο εξής η ζωή μας θα είναι μια ρουτίνα;». Ψυχρολουσία. Ε όχι, δεν το δέχομαι ότι από τα 26 μου η ζωή μου θα είναι ρουτίνα, και το μοτίβο θα είναι το ίδιο και το ίδιο. Αρνούμαι να ζήσω έτσι. Αν θέλεις να το κάνεις εσύ, be my guest. Κάτι πρέπει να κάνω να αλλάξω τα πράγματα, και με πιάνει μια τέτοια ανυπομονησία, που τρώγομαι με τα ρούχα μου, και σήμερα θέλω να φύγω από το γραφείο το συντομότερο, γιατί νιώθω ότι θα κάνω έκρηξη.

Το ξέρω ότι ο επιμένων νικά, και ανταμείβεται στο τέλος. Το πιστεύω ακράδαντα, και έχει αποδειχτεί αρκετές φορές και στη δική μου ζωή. Το μεσοδιάστημα όμως που μεσολαβεί είναι εκνευριστικότατο. Μισώ την αναμονή. Ευτυχώς αυτή τη βδομάδα θα ξεκινήσω ξανά τα aquarebics για να εκτονώνω λίγο την ένταση μου. Περαιτέρω προτάσεις για εκτόνωση της έντασης ευπρόσδεκτες. Ευχαριστώ. J

ένα το χελιδόνι, κι η άνοιξη ακριβή

Στις 18 Μαρτίου του 1996 έφυγε από τη ζωή ο ένας από τους δύο μεγάλους Έλληνες Νομπελίστες ποιητές μας, ο Οδυσσέας Ελύτης. Πιο κάτω είναι ένα μικρό απόσπασμα από την ομιλία του στην τελετή παραλαβής του Νόμπελ Λογοτεχνίας.

"Μου δόθηκε, αγαπητοί φίλοι, να γράφω σε μια γλώσσα που μιλιέται μόνον από μερικά εκατομμύρια ανθρώπων. Παρ' όλ' αυτά, μια γλώσσα που μιλιέται επί δυόμιση χιλιάδες χρόνια χωρίς διακοπή και μ' ελάχιστες διαφορές. Η παράλογη αυτή, φαινομενικά, διάσταση, αντιστοιχεί και στην υλικο-πνευματική οντότητα της χώρας μου. Που είναι μικρή σε έκταση χώρου και απέραντη σε έκταση χρόνου. (...)

Εάν η γλώσσα αποτελούσε απλώς ένα μέσον επικοινωνίας, πρόβλημα δεν θα υπήρχε. Συμβαίνει όμως ν' αποτελεί και εργαλείο μαγείας και φορέα ηθικών αξιών. Προσκτάται η γλώσσα στο μάκρος των αιώνων ένα ορισμένο ήθος. Και το ήθος αυτό γεννά υποχρεώσεις. Χωρίς να λησμονεί κανείς ότι στο μάκρος εικοσιπέντε αιώνων δεν υπήρξε ούτε ένας, επαναλαμβάνω ούτε ένας, που να μην γράφτηκε ποίηση στην ελληνική γλώσσα. Να το μεγάλο βάρος παράδοσης που το όργανο αυτό σηκώνει. Το παρουσιάζει ανάγλυφα η νέα Ελληνική ποίηση."

Ένα το χελιδόνι, κι η Άνοιξη ακριβή,
για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή...

καλό μήνα!

Καλό μήνα σε όλους! Και να μας μπει η Άνοιξη επιτέλους!

Τι βαρύς χειμώνας ήταν αυτός; Δεν θυμάμαι να έχω ξαναζήσει κάτι τέτοιο στην Κύπρο. Με βροχές σε καθημερινή βάση το Γενάρη, και σχεδόν καθημερινή τον Φλεβάρη, και μ' ένα κρύο τσουχτερό, νόμιζα ότι ζω στο Λονδίνο ή τελοσπάντων κάπου πολύ πιο βόρεια από το -συνήθως- ηλιόλουστο νησάκι μας. Φέρτε τον ήλιο πίσω σας παρακαλώ! Εντάξει, γέμισαν τα φράγματα, και όσα μας χρωστούσε τα τελευταία 10 χρόνια μας τα έβρεξε με τόκους, φτάνει!!! Φτάνειιιιιιιιιιιιι :) Μισώ τον χειμώνα, μου αρέσει απίστευτα η ζέστη και ο ήλιος. Η μουντάδα και η βροχή, όταν παρατείνονται, μου φέρνουν κατάθλιψη.

Παρένθεση, μόλις μου έφερε η αδερφή μου κάτι σοκολατάκια που της έφερε μια μαθήτρια της από Παρίσι. Θεϊκή γεύση :) Τουλάχιστον άμα είναι να πάρεις τις θερμίδες, να τις πάρεις από κάτι με καταπληκτική γεύση ρε παιδί μου. Κρίμα είναι να τις πάρεις από βλακείες. Τώρα που είπα καταπληκτική γεύση, πεθύμησα μακαρονάδα. Νομίζω θα πάω να φτιάξω μια :)

Σχετικά με τα εργασιακά μας δεδομένα, δύσκολοι καιροί για πρίγκηπες, παίδες. Και πιο συγκεκριμένα, δύσκολοι καιροί για νέους που τώρα βγαίνουν στην αγορά εργασίας. Δουλειές δεν έχει, και όποτε παρουσιάζεται κάποια αξιόλογη, την κυνηγούν τόσοι πολλοί με τόσο πάθος, για να την πάρει τελικά ο γνωστός του γνωστού. Να ανοίξεις δική σου επιχείρηση δεν είναι τώρα ο καιρός, εδώ κλείνουν μεγάλες επιχειρήσεις κι εσύ θα σκεφτείς να ρισκάρεις χωρίς να έχεις κάτι σίγουρο; Συγγνώμη αλλά δεν είμαι τόσο τολμηρή. Απλά σκάζεις, δουλεύεις σκληρά με αυτά που έχεις, διερευνώντας παράλληλα όλες τις εναλλακτικές. Νομίζω αυτό είναι το μυστικό. Το να μην σταματήσεις να το ψάχνεις.  Δεν είναι πάντα εύκολο, ακόμα και για ανθρώπους που είναι τέρατα αισιοδοξίας - όπως εγώ - έρχονται στιγμές που σε απογοητεύουν, και που αναρωτιέσαι προς τι και γιατί όλη αυτή η φασαρία, αφού τίποτα δεν γίνεται στο τέλος. Σωστά, τίποτα δεν γίνεται - προς το παρόν. Μισώ την ηττοπάθεια, εννοώντας την προσωπική μου ηττοπάθεια. Τους άλλους δε μπορώ να τους κρίνω.

Η κρίση βέβαια έχει και κάποια θετικά. Για παράδειγμα, το ότι κάποιοι επιχειρηματίες άρχισαν να προσφέρουν τα προϊόντα και τις υπηρεσίες τους σε πιο λογικές τιμές. Στην Κύπρο είχαμε καταντήσει να πληρώνουμε τα πάντα πανάκριβα και να λέμε κι "ευχαριστώ". Πλέον, πολλοί χώροι έχουν κατεβάσει τις τιμές τους. Και ο κόσμος προτιμά όλο και περισσότερο να ψωνίζει από supermarket που είναι πιο οικονομικά. Επίσης, πολλά μαγαζιά - βλ. Debenhams - δουλεύουν πλέον μόνο με εκπτώσεις, αφού όταν είναι οι κανονικές τιμές, το μαγαζί είναι άδειο. Νομίζω ήταν καιρός να το συνειδητοποιήσουμε και στην Κύπρο, πως δε μπορούμε να ζούμε με δανεικά ούτε να κάνουμε τη ζωή των 4000 των μήνα, αν η δύναμη μας είναι στις 2000. Η πιστωτική κάρτα είναι μια ψευδαίσθηση αγοραστικής δύναμης - δε νιώθεις ότι σου έφυγαν λεφτά, όμως τα έδωσες και μάλιστα ότι αγόρασες θα το πληρώσεις 17-20% περισσότερο - όντως αξίζει τόσα λεφτά εκείνο το πολλοστό ζευγάρι παπούτσια ή το 10ο μαύρο φόρεμα που θα στολίσει τη ντουλάπα σου;

Άντε να μπουν και οι ζέστες. Συνήθως το Μάρτη ξεκινούμε τα καφεδάκια δίπλα στη θάλασσα, όταν μεγαλώνει και ζεσταίνει η μέρα. Πεθύμησα! Καιρός είναι να ξαναρχίσουμε και εκείνες τις Κυριακάτικες εκδρομές στη φύση, που τις περιορίσαμε λόγω κρύου. Η ευτυχία μας είναι σ' αυτά τα απλά και καθημερινά. Καλό μήνα και καλή ζωή!

στην αρχή του 2012

Είμαστε και επισήμως στην αρχή του '12. Η οποία είναι μια καλή εποχή.

Δουλεύω σκληρά στη δουλειά μου, παίζει να 'μαι και η πιο παραγωγική υπάλληλος της εταιρείας, όχι αστεία, και σίγουρα αυτή με τη μεγαλύτερη εξέλιξη.

Μπορώ να γράφω ξανά! Δεν θυμάμαι αν στο έχω πει. Μετά από 7 χρόνια. Ένιωσα ότι το ακαδημαϊκό γράψιμο στο οποίο είχα υποχρεωθεί στα χρόνια των σπουδών μου είχε σκοτώσει το λογοτεχνικό γράψιμο. Δεν το νιώθω πια αυτό. Μπορώ και γράφω, σελίδες ολόκληρες, χωρίς να νιώθω ότι κάποιος με πιέζει να το κάνω. Δε μπορείς να φανταστείς τι μεγάλη ανακούφιση είναι. Πόσο ευτυχισμένη με κάνει να νιώθω.

Επίσης έκανα μια άλλη διαπίστωση για τον εαυτό μου. Γράφω για κάτι μόνο όταν αυτό έχει τελειώσει. Όταν έχουν ολοκληρωθεί όλες οι σχετικές διεργασίες μέσα μου. Δε μπορώ να το καταγράψω όταν αυτό συμβαίνει. Δεν ξέρω γιατί συμβαίνει αυτό.

Ακόμη ανακάλυψα -φρίκη- ότι τελικά είμαι κάπως ψυχαναγκαστική με το να "ψυχαναλύω" -εντελώς ερασιτεχνικά, εννοείται, δεν έχω καμία επιστημονική βάση- εμένα και τους γύρω μου. Για το κάθε τι που συμβαίνει, για όλα τα θέματα, νιώθω ότι πρέπει να βρω τις αιτίες και τις απαντήσεις σε προγενέστερα βιώματα και εμπειρίες, και έτσι να εξηγήσω αποτελεσματικότερα καταστάσεις και συμπεριφορές. Υπάρχουν φορές που με πιάνω να πιέζω τον εαυτό μου να ζήσει τη στιγμή αντί να την αναλύει.

Είναι μια καλή χρονιά (ακαδημαϊκή χρονιά - έτσι μετρώ τις χρονιές μου). Νιώθω ότι ξεκουράστηκα από τα διαβάσματα κι ότι είμαι έτοιμη για νέες προκλήσεις. Θέλω να πάω ένα σκαλί παραπάνω με τη νέα χρονιά. Μπορεί να είναι δύσκολο να ξεβολευτώ έτσι που βολεύτηκα, αλλά θα το κάνω. Σκέφτομαι διάφορα, κάνω διάφορες ενέργειες, με πιάνει το άγχος όμως να τα γράψω. Αν έχω κάτι σίγουρο θα στο πω...

Ελπίζω ότι θα 'ναι μια καλή χρονιά γεμάτη όμορφες στιγμές με τους ανθρώπους που αγαπώ. Μακάρι να 'ναι έτσι για όλους μας. Σε φιλώ.

κι άλλες σκέψεις - κι αποφάσεις

Δεν έγραψα τελικά για τη Μαδρίτη, που έλεγα να γράψω. Από τη μια δεν είχα χρόνο, κι από την άλλη συνέβηκαν διάφορα, που με προλάβαιναν – και είμαι πάντα της άποψης ότι είναι καλύτερα να ζεις παρά να γράφεις. Δεν είμαι ο μεγάλος συγγραφέας με τον απίστευτο οίστρο που βάζει την τέχνη του πάνω από τη ζωή του. Βρίσκω απλά κάποιες διεξόδους στο γράψιμο, που αν μπορώ να τις βρω έξω από αυτό, το προτιμώ. Θα ήθελα να γράφω ωραία και να με θυμούνται γι’ αυτό, απλά προτιμώ όταν γεράσω – αν τα καταφέρω – να θυμάμαι ότι έζησα, κι όχι ότι έγραφα.

Αυτό που έχω να σου πω είναι ότι το ταξίδι αυτό ήταν καταπληκτικό. Η πόλη, οι άνθρωποι, το φαγητό. Η όλη εμπειρία. Και με έβαλε στη διαδικασία να σκεφτώ πολλά πράγματα, και να ξεκαθαρίσω μέσα μου πολλά. Θέλει πολλά κότσια να αναλαμβάνεις τις ευθύνες σου. Το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο είναι να κάνεις επιλογές ζωής με βάση το τι θέλουν οι άλλοι από σένα – οι γονείς σου, οι φίλοι σου, ο κοινωνικός σου περίγυρος. Αν συμφωνούν και οι δικές σου επιθυμίες με αυτά, έχει καλώς. Αν όχι, σκούρα τα πράγματα. Αυτό που αποφάσισα σε αυτό το ταξίδι, είναι να προσπαθώ – όσο μπορώ – να ακολουθώ τις δικές μου επιλογές, ακόμη αν αυτές είναι διαφορετικές. Οι άλλοι άνθρωποι μπορούν να κατακρίνουν πολλά πράγματα – ποτέ όμως δεν θα σου επιστρέψουν τη ζωή που δεν έζησες για χάρη τους.

Το άλλο που σκεφτόμουν, είναι ότι οι σούπες των μυαλών (όπως αυτές που σου έλεγα στο προηγούμενο ποστ) πάντα θα υπάρχουν. Εννοώ ότι πάντα θα έχεις πολλά στο κεφάλι σου, και θα πρέπει να τα χειριστείς όλα μαζί. Το θέμα είναι να μην αφήνεις αυτή την αγχωτική σούπα να επηρεάζει τη ζωή σου. Δύσκολο αλλά νομίζω είναι ένας από τους βασικούς παράγοντες για να έχεις μια στοιχειώδη ισορροπία. Προσπαθώ τα προβλήματα της δουλειάς να μην τα παίρνω στο σπίτι – μου παίρνει έτσι κι αλλιώς 8 ώρες από τη ζωή μου, είναι αρκετές. Δε θα της χαρίσω ούτε μια από τις υπόλοιπες, γιατί η προσωπική ζωή είναι κάτι πολύ σημαντικό. Αντίστοιχα, και όταν δεν είμαι καλά για κάτι προσωπικό, προσπαθώ να μην το αφήνω να επηρεάζει τη δουλειά μου, ούτε να μου κλέβει χρόνο από την προσπάθεια μου να πετύχω έναν επόμενο επαγγελματικό ή και προσωπικό στόχο. Γενικώς τα προβλήματα, αν τα συζητάς σε υπερβολικό βαθμό, τα διογκώνεις, και η συζήτηση δεν σου προσφέρει πάντα έναν παραγωγικό τρόπο επίλυσης τους.

Χαρούμενη; Ναι, είμαι πολύ αυτές τις μέρες. Αλλά αυτό είναι ένα άλλο ποστ. Σου εύχομαι μια ηλιόλουστη - μέσα κι έξω - Κυριακή. 

ασυνάρτητες σκέψεις

ουφ... είπα αυτό το Σ/Κ να κάτσω να τελειώσω το άρθρο μου, και νιώθω λες και κάνω καταναγκαστικά έργα. ούτε για τη Μαδρίτη δεν πρόλαβα να γράψω ακόμα! ελπίζω απόψε να το τελειώσω και να το στείλω, η νύχτα είναι μεγάλη και βασανιστική, όμως δεν έχω άλλα περιθώρια!

κάποιες παραδοχές είναι ιδιαίτερα απελευθερωτικές. σαν να σου ανοίγεται λεωφόρος μετά.

ανακάλυψα ότι μετρώ πολύ τον εαυτό μου με το βαρόμετρο των φίλων μου. τον πολύ τον κόσμο γραμμένο τον έχω. φοβάμαι όμως να πέσω απ' τα μάτια των φίλων μου.

καμιά φορά ονειρεύομαι με τα μάτια ανοιχτά, και λέω τι όμορφα που θα 'ταν να μπορούσα να ασχοληθώ με την εκπαίδευση. λατρεύω αυτό που σπούδασα, ξέρεις. και μετά ξυπνώ.

τα διλήμματα μας είναι βασανιστικά όταν πρέπει να πάρουμε εμείς την απόφαση. όταν έχουμε εμείς, ακέραια, την ευθύνη.

ρε μήπως παίρνω τη ζωή πολύ στα σοβαρά;

πεθύμησα τρομερά τους φίλους μου που λείπουν στο εξωτερικό. τρομερά όμως!!! Χριστούγεννα, ελάτε γρήγορα!

κάπως έτσι είναι η σούπα του μυαλού μου αυτή τη στιγμή. εντελώς ασυνάρτητες σκέψεις...