Σκέφτομαι τα πράγματα που νομίζουμε ότι είναι η δύναμη μας και τελικά είναι η αδυναμία μας.
για μένα;
η αυτοπειθαρχία μου... γιατί πολλές φορές καταπιέζω φοβερά τον εαυτό μου... και δε μπορώ να θυμηθώ την τελευταία φορά που άφησα τον εαυτό μου να κάνει κάτι που ήταν "λάθος".
η συνεχής στοχοθέτηση και η υπερβολική προσήλωση στους στόχους μου. γιατί συχνά ξεχνώ να απολαμβάνω τη διαδρομή. και ίσως τελικά η Ιθάκη να είναι υπερτιμημένη. φτάνεις σε ένα σημείο που η ζωή γίνεται αβάσταχτη γιατί ούτε στους στόχους σου δε μπορείς να βρεις χαρά, κι όλο σκέφτεσαι τα πράγματα που στερήθηκες.
το να δείχνω παντού και πάντα δυνατή. να μην επιτρέπω στον εαυτό μου να δείξει ότι πόνεσε για κάτι, ότι στενοχωρέθηκε, ότι κάτι με έχει λυγίσει. είναι απίστευτο το πόσο δυναμική εικόνα βγάζω και πόσο εύθραυστη είμαι μέσα μου.
κι όμως, όλα τα πιο πάνω, είναι πράγματα που τα επαινούν πάρα πολύ οι γύρω μου. πράγματα που τα θαυμάζουν - τουλάχιστον έτσι λένε - και κάπως έφτασα να έχω ανάγκη να βλέπω τον εαυτό μου μέσα από τα δικά τους μάτια. να κυνηγώ τους στόχους μου σαν τρελή, να αυτομαστιγώνομαι μέχρι να φτάσω εκεί που θέλω. (εκεί που θέλω άραγε ή εκεί που θα κερδίσω λίγο παραπάνω θαυμασμό και σεβασμό;) αξίζει άραγε τον κόπο να δείχνω πάντα δυνατή, ενώ κάποιες φορές θέλω απλά να παραδεχτώ ότι γονάτισα;
το σκέφτηκες ποτέ; ότι τα πράγματα που οι άλλοι θαυμάζουν πάνω σου μπορεί να σε καταδυναστεύουν;
Τρίτη 25 Ιανουαρίου 2011
Πέμπτη 6 Ιανουαρίου 2011
για το 2011
Όνειρα και σχέδια για τη νέα χρονιά; Τίποτα μεγάλο, μόνο τα μικρά μικρά και καθημερινά. Περιμένω πώς και πώς το ταξίδι στην Αθήνα, αρχές του Φλεβάρη, όχι μόνο γιατί την έχω πεθυμήσει, αλλά επειδή δεν ταξιδεύω συχνά εκτός. Περιμένω και την εξόρμηση στα βουνά με καλούς φίλους τέλη αυτού του μήνα που μας μπαίνει. Θα 'θελα να πάω και κανένα ταξιδάκι το καλοκαίρι, αλλά θα δω αν θα 'χω λεφτά ή αν θα 'μαι απένταρη πάλι!
Τελευταίο εξάμηνο του μεταπτυχιακού, δεν πίστευα ποτέ ότι θα το έλεγα αυτό, αλλά ανυπομονώ να τελειώσω!
Για ερωτικά αυτολογοκρίνομαι πια να τα γράψω εδώ, τώρα που ξέρω σίγουρα ότι διαβάζουν το μπλογκ και κάποιοι γνωστοί. Δε βαριέσαι, (γενικότερα) καλύτερα να ζεις παρά να γράφεις!
Καλή χρονιά σε όλους μας, να 'χουμε την υγεία μας, να ομορφαίνουμε, να αγαπάμε, να κάνουμε τις ζωές μας καλύτερες και να χαμογελάμε!
Αφιερώνω σε όλους το τραγούδι, δεν ξέρω αν είναι υπερβολικά εμπορικό για τα γούστα σας, αλλά εμένα μ' αρέσει πολύ. Με όλη μου την αγάπη!
Τελευταίο εξάμηνο του μεταπτυχιακού, δεν πίστευα ποτέ ότι θα το έλεγα αυτό, αλλά ανυπομονώ να τελειώσω!
Για ερωτικά αυτολογοκρίνομαι πια να τα γράψω εδώ, τώρα που ξέρω σίγουρα ότι διαβάζουν το μπλογκ και κάποιοι γνωστοί. Δε βαριέσαι, (γενικότερα) καλύτερα να ζεις παρά να γράφεις!
Καλή χρονιά σε όλους μας, να 'χουμε την υγεία μας, να ομορφαίνουμε, να αγαπάμε, να κάνουμε τις ζωές μας καλύτερες και να χαμογελάμε!
Αφιερώνω σε όλους το τραγούδι, δεν ξέρω αν είναι υπερβολικά εμπορικό για τα γούστα σας, αλλά εμένα μ' αρέσει πολύ. Με όλη μου την αγάπη!
Κυριακή 19 Δεκεμβρίου 2010
πάρε χρώμα
πάρε χρώμα απ' τις πληγές σου,
ντύσου κόκκινα,
κόψε τα σχοινιά πριν γίνουν
συρματόσχοινα...
ντύσου κόκκινα,
κόψε τα σχοινιά πριν γίνουν
συρματόσχοινα...
Σάββατο 11 Δεκεμβρίου 2010
τέλος!
Τελειώσαμε σχεδόν με το τρίμηνο, επιτέλους! :)
Διέγραψα όλες τις αναρτήσεις που μου θύμιζαν πώς ήμουν όλο αυτό το διάστημα. (Έτσι κάνω και στη ζωή, οτιδήποτε με πονάει μου απαγορεύω να το σκέφτομαι και προσπαθώ να το διαγράψω από τη μνήμη μου - και τις περισσότερες φορές πιάνει. Άλλωστε, όπως λέει και ο λατρεμένος μου φλεγόμενος, η ευτυχία χρειάζεται υγεία, απόφαση, κακή μνήμη).
το checklist μου για τα Χριστούγεννα:
- Ένα διήμερο διανυκτέρευση κάπου στο βουνό. Αν είναι κάπου που να είναι και λίγο σκοτεινά και φοβητσιάρικα τη νύχτα, ακόμα καλύτερα. Το τζάκι εννοείται ότι είναι στα must.
- Να βρω τα τέλεια παπούτσια για να τα συνδυάσω με το τέλειο φόρεμα για κάπου που έχω να πάω.
- Να δω όοοολο τον κόσμο που δεν έχω δει.
- Να τελειώσω εκείνη τη σάρπα που πλέκω από πέρσι για να τη φορέσω επιτέλους!
- Να βρω τον Άγιο Βασίλη σε κανένα mall που συνηθίζει να επισκέπτεται αυτές τις μέρες.
Σκέφτομαι ότι το Μάη που θα τελειώσω το master θα είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που δεν θα έχω ξεκάθαρο πλάνο για κάτι. Θα είμαι 25 χρονών και θα είναι η πρώτη φορά που δεν θα ξέρω τι να περιμένω. Πάντα ήθελα να έχω κάτι να σκέφτομαι, κάτι να προσδοκώ. Μιλώ για κάτι "μεγάλο", όπως οι σπουδές ή η δουλειά - όχι οι άντρες. Δεν μου έτυχε ακόμα κάποιος τόσο σημαντικός που να τον κατηγοριοποιήσω στα μεγάλα. Όταν ήμουν λύκειο, ήθελα να τελειώσω και να πάω πανεπιστήμιο. Στο πανεπιστήμιο είχα στόχο το πτυχίο - αλλά μη φανταστείς ότι βιαζόμουν να τελειώσω, μια χαρά πέρασα! Αλλά μου άρεσε που είχα ένα σκοπό! Μετά είχα στόχο μια δουλειά και το μάστερ. Τώρα έχω τη δουλειά και τελειώνω με το μάστερ! Και μετά τι;
(ΟΜG - 25 ΧΡΟΝΩΝ; ΜΑ ΕΝΕΝ ΜΕΓΑΛΟ ΝΟΥΜΕΡΟ ΤΟΥΤΟ;;;; ΕΙΧΑ ΜΕΙΝΕΙ ΚΑΠΟΥ ΣΤΑ 22!)
Όταν είσαι από χαρακτήρα οργανωτικός, φρικάρεις στην παντελή απουσία (έστω ενός υποτυπώδους) σχεδίου. Ίσως να 'ναι καλύτερα όμως για μένα, ίσως να 'ναι σαν άσκηση. Πάντως αυτό που ξέρω σίγουρα είναι πως θέλω ν' απολαύσω τη ζωή μου, να βγω λίγο έξω από το σπίτι μου, να διασκεδάσω, να ταξιδέψω πριν να έρθει μια μέρα που να καταλάβω πως η ζωή μου πέρασε και ν' αναρωτιέμαι τι έκανα και δεν την χάρηκα. Ή ακόμα χειρότερα, να ξέρω πως ο λόγος που δεν την απόλαυσα ήταν επειδή δε μπορούσα ποτέ να χαρώ το παρόν αφού έκανα συνεχώς όνειρα για το μέλλον. Είναι ωραίο να βάζεις στόχους και χωρίς αυτούς δεν θα πήγαινα πουθενά - αλλά έτσι όπως είναι οργανωμένη τον τελευταίο 1,5 χρόνο η ζωή μου νιώθω πως οι στόχοι μου με καταδυναστεύουν.
Το μόνο που ξέρω σίγουρα, είναι ότι θέλω έστω μια φορά να ερωτευτώ δυνατά. Χωρίς όλους αυτούς τους περιορισμούς που έβαζα μόνη μου στον εαυτό μου μέχρι τώρα. Χωρίς να φοβάμαι τόσο πολύ και να βαφτίζω το φόβο μου σωφροσύνη. Όχι αγάπη μου, φόβος ήταν. Με ολίγη σωφροσύνη, ίσως. Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω, ξέρω όμως σίγουρα ότι το θέλω πολύ.
Υ.Γ. Οι φωτογραφίες μου ήταν όλες δικές μου, αλλά αυτή που βάζω τώρα είναι πολύ καθαρή. Βέβαια οι φίλοι μου που με διαβάζουν ξέρουν ποια είμαι, έτσι κι αλλιώς. Δεν έχω υπ' όψιν μου αν με διαβάζουν κι άλλοι γνωστοί! Ούτε ξέρω αν θα έχω τα κότσια να την αφήσω. Λέω να με δοκιμάσω. :)
Διέγραψα όλες τις αναρτήσεις που μου θύμιζαν πώς ήμουν όλο αυτό το διάστημα. (Έτσι κάνω και στη ζωή, οτιδήποτε με πονάει μου απαγορεύω να το σκέφτομαι και προσπαθώ να το διαγράψω από τη μνήμη μου - και τις περισσότερες φορές πιάνει. Άλλωστε, όπως λέει και ο λατρεμένος μου φλεγόμενος, η ευτυχία χρειάζεται υγεία, απόφαση, κακή μνήμη).
το checklist μου για τα Χριστούγεννα:
- Ένα διήμερο διανυκτέρευση κάπου στο βουνό. Αν είναι κάπου που να είναι και λίγο σκοτεινά και φοβητσιάρικα τη νύχτα, ακόμα καλύτερα. Το τζάκι εννοείται ότι είναι στα must.
- Να βρω τα τέλεια παπούτσια για να τα συνδυάσω με το τέλειο φόρεμα για κάπου που έχω να πάω.
- Να δω όοοολο τον κόσμο που δεν έχω δει.
- Να τελειώσω εκείνη τη σάρπα που πλέκω από πέρσι για να τη φορέσω επιτέλους!
- Να βρω τον Άγιο Βασίλη σε κανένα mall που συνηθίζει να επισκέπτεται αυτές τις μέρες.
Σκέφτομαι ότι το Μάη που θα τελειώσω το master θα είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που δεν θα έχω ξεκάθαρο πλάνο για κάτι. Θα είμαι 25 χρονών και θα είναι η πρώτη φορά που δεν θα ξέρω τι να περιμένω. Πάντα ήθελα να έχω κάτι να σκέφτομαι, κάτι να προσδοκώ. Μιλώ για κάτι "μεγάλο", όπως οι σπουδές ή η δουλειά - όχι οι άντρες. Δεν μου έτυχε ακόμα κάποιος τόσο σημαντικός που να τον κατηγοριοποιήσω στα μεγάλα. Όταν ήμουν λύκειο, ήθελα να τελειώσω και να πάω πανεπιστήμιο. Στο πανεπιστήμιο είχα στόχο το πτυχίο - αλλά μη φανταστείς ότι βιαζόμουν να τελειώσω, μια χαρά πέρασα! Αλλά μου άρεσε που είχα ένα σκοπό! Μετά είχα στόχο μια δουλειά και το μάστερ. Τώρα έχω τη δουλειά και τελειώνω με το μάστερ! Και μετά τι;
(ΟΜG - 25 ΧΡΟΝΩΝ; ΜΑ ΕΝΕΝ ΜΕΓΑΛΟ ΝΟΥΜΕΡΟ ΤΟΥΤΟ;;;; ΕΙΧΑ ΜΕΙΝΕΙ ΚΑΠΟΥ ΣΤΑ 22!)
Όταν είσαι από χαρακτήρα οργανωτικός, φρικάρεις στην παντελή απουσία (έστω ενός υποτυπώδους) σχεδίου. Ίσως να 'ναι καλύτερα όμως για μένα, ίσως να 'ναι σαν άσκηση. Πάντως αυτό που ξέρω σίγουρα είναι πως θέλω ν' απολαύσω τη ζωή μου, να βγω λίγο έξω από το σπίτι μου, να διασκεδάσω, να ταξιδέψω πριν να έρθει μια μέρα που να καταλάβω πως η ζωή μου πέρασε και ν' αναρωτιέμαι τι έκανα και δεν την χάρηκα. Ή ακόμα χειρότερα, να ξέρω πως ο λόγος που δεν την απόλαυσα ήταν επειδή δε μπορούσα ποτέ να χαρώ το παρόν αφού έκανα συνεχώς όνειρα για το μέλλον. Είναι ωραίο να βάζεις στόχους και χωρίς αυτούς δεν θα πήγαινα πουθενά - αλλά έτσι όπως είναι οργανωμένη τον τελευταίο 1,5 χρόνο η ζωή μου νιώθω πως οι στόχοι μου με καταδυναστεύουν.
Το μόνο που ξέρω σίγουρα, είναι ότι θέλω έστω μια φορά να ερωτευτώ δυνατά. Χωρίς όλους αυτούς τους περιορισμούς που έβαζα μόνη μου στον εαυτό μου μέχρι τώρα. Χωρίς να φοβάμαι τόσο πολύ και να βαφτίζω το φόβο μου σωφροσύνη. Όχι αγάπη μου, φόβος ήταν. Με ολίγη σωφροσύνη, ίσως. Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω, ξέρω όμως σίγουρα ότι το θέλω πολύ.
Υ.Γ. Οι φωτογραφίες μου ήταν όλες δικές μου, αλλά αυτή που βάζω τώρα είναι πολύ καθαρή. Βέβαια οι φίλοι μου που με διαβάζουν ξέρουν ποια είμαι, έτσι κι αλλιώς. Δεν έχω υπ' όψιν μου αν με διαβάζουν κι άλλοι γνωστοί! Ούτε ξέρω αν θα έχω τα κότσια να την αφήσω. Λέω να με δοκιμάσω. :)
Κυριακή 7 Νοεμβρίου 2010
Τι μπορεί να σε αναστατώσει;
Εμένα,
Η όμορφη μυρωδιά - είναι ακαταμάχητα σέξι.
Τα εκφραστικά μάτια.
Το όμορφο χαμόγελο.
Τα χέρια με τις φλέβες που πετάγονται.
Εσένα;
Η όμορφη μυρωδιά - είναι ακαταμάχητα σέξι.
Τα εκφραστικά μάτια.
Το όμορφο χαμόγελο.
Τα χέρια με τις φλέβες που πετάγονται.
Εσένα;
Πέμπτη 28 Οκτωβρίου 2010
the amazing Mr. Robbie Williams (resized)
Επειδή το προηγούμενο έγινε post σεντόνι, βρήκα αυτό που έχει τους στίχους του σε υπότιτλους.
Παρασκευή 1 Οκτωβρίου 2010
για την ελευθερία και το internet
Στην Αθήνα πέρασα τα πιο όμορφα 4 χρόνια της ζωής μου, σαν φοιτήτρια. Θέλω να σου μιλήσω μια άλλη φορά γι' αυτό. Πριν λίγο καιρό συνειδητοποίησα ότι ένας από τους λόγους που έγινε αυτό, ήταν ότι ΔΕΝ ΕΙΧΑ INTERNET ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ! Ο λόγος, πολύ απλός. Τα πρώτα 2 χρόνια που έμενα με συγκάτοικο, είχαμε τη δυνατότητα να βάλουμε σταθερό αλλά δεν ήθελε για να έχει λιγότερα έξοδα. Τα επόμενα 2 χρόνια, το σπίτι μου δεν είχε τη δυνατότητα για σταθερό (βέβαια το ανακάλυψα μετά που υπογράψαμε τα συμβόλαια και μετακόμισα). Η σπιτονοικοκυρά μου δεν ήθελε να γκρεμίζει τοίχους για να βάζει γραμμές κλπ, κι έτσι όποτε χρειαζόμουν internet πήγαινα σε ένα net cafe εκεί κοντά.
Πραγματικά, μη νομίσεις ότι είμαι από τα άτομα που φοβούνται την τεχνολογία, ή τη δαιμονοποιούν. Εδώ και 2 χρόνια που ήρθα πάλι Κύπρο (τώρα ξεκινά ο 3ος), μου αρέσει που το Internet είναι μέρος της ζωής μου. Το έχω συνηθίσει. Κάθε μέρα θα μπω στο mail μου, στο facebook, θα χαζέψω κανένα blog, θα μπω να δω ειδήσεις.
Όμως, εκείνα τα χρόνια στην Αθήνα, νομίζω η ζωή μου ήταν πολύ πιο γεμάτη. Αν ήθελα να δω τους φίλους μου, θα πήγαινα σπίτι τους ή θα πηγαίναμε για καφέ και σε καμιά περίπτωση δεν θα καθόμασταν να τα λέμε μέσω facebook ή msn. Ερωτεύτηκα, χώρισα, ξαναερωτεύτηκα χωρίς το facebook. Και τι όμορφα που ήταν!
Ειλικρινά, όσο σκέφτομαι ότι το Internet μου τρώει τουλάχιστον 2 ώρες τη μέρα, εκνευρίζομαι. Θα μου πεις, γιατί δεν το περιορίζεις; Επειδή δεν είναι πάντα εύκολο. Αλλά προσπαθώ, προσπαθώ σκληρά. Εκείνη την ώρα που περνώ online, θα μπορούσα να πάω ένα περίπατο, να φτιάξω ένα νόστιμο γλυκό, να συνεχίσω τη σάρπα που άρχισα (ναι, μου αρέσει το πλέξιμο :Ρ ), να συνδυάσω πιο ευφάνταστα τα ρούχα μου, να διαβάσω για το μάστερ πιο άνετα.
Κάτι που έκανα πέρσι και με εκνεύριζα πάρα πολύ που το έκανα, ήταν ότι χάζευα όλη μέρα στο facebook έναν τύπο με τον οποίο ήμουν κολλημένη παλιά, που με φλέρταρε αλλά όταν αποφάσισα να ανταποκριθώ έφαγα χυλόπιτα. Χάζευα που λες όλη μέρα τις φωτογραφίες του στο facebook. Παρακολούθησα όοοοοοολη την πορεία της καινούριας του σχέσης online (δεν φταίω εγώ, ας μην μας ενημέρωνε) καθώς και το χωρισμό του. Αντί να βγω, να πάω σε ένα μπαράκι, να γνωρίσω έναν κανονικό άνθρωπο, με σάρκα και οστά. (Βέβαια το αν φλερτάρουν αυτοί οι κανονικοί άνθρωποι με σάρκα και οστά είναι ένα άλλο μεγάλο θέμα)! Όταν είσαι single, νομίζω είναι πολύ εύκολο να παρασυρθείς και να μπεις σ' αυτό το τριπάκι.
Σκέφτομαι να πάρω καινούριο κινητό, και η αδερφή μου με προέτρεψε να πάρω ένα που να έχει πρόσβαση στο Internet. Ούτε που να το σκεφτώ όμως. Γιατί σημαίνει πως δε θα μπορώ να απολαύσω ένα περίπατο στη θάλασσα ή στο βουνό χωρίς να μπω στον πειρασμό να μπω online. Δε θα μπορώ να είμαι με κόσμο και να μην κοιτάζω αν έχω κάποιο update στο e-mail μου ή στο facebook ή στα blogs. Θα είμαι σκλάβα σ' αυτό το πράγμα. Και το φοβάμαι αυτό. Φοβάμαι να μη γίνω μια μέρα 60 χρονών, και όταν προσπαθώ να θυμηθώ τι έκανα στα νιάτα μου, να θυμάμαι την οθόνη του υπολογιστή μου.
Θέλω να ζω πραγματικά. Χωρίς το Internet και το facebook. Είναι ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο, χάρη σ' αυτό έχω μάθει ένα σωρό πράγματα, με αυτό δουλεύω κάθε μέρα, με αυτό επικοινωνώ με τους φίλους που με χωρίζουν χιλιάδες χιλιόμετρα. Αλλά τέλος, φτάνει η καταπίεση. Θέλω να το χρησιμοποιώ εγώ και όχι να με χρησιμοποιεί αυτό. Θέλω να ζω χωρίς να το έχω ανάγκη. Να είμαι ελεύθερη.
Πραγματικά, μη νομίσεις ότι είμαι από τα άτομα που φοβούνται την τεχνολογία, ή τη δαιμονοποιούν. Εδώ και 2 χρόνια που ήρθα πάλι Κύπρο (τώρα ξεκινά ο 3ος), μου αρέσει που το Internet είναι μέρος της ζωής μου. Το έχω συνηθίσει. Κάθε μέρα θα μπω στο mail μου, στο facebook, θα χαζέψω κανένα blog, θα μπω να δω ειδήσεις.
Όμως, εκείνα τα χρόνια στην Αθήνα, νομίζω η ζωή μου ήταν πολύ πιο γεμάτη. Αν ήθελα να δω τους φίλους μου, θα πήγαινα σπίτι τους ή θα πηγαίναμε για καφέ και σε καμιά περίπτωση δεν θα καθόμασταν να τα λέμε μέσω facebook ή msn. Ερωτεύτηκα, χώρισα, ξαναερωτεύτηκα χωρίς το facebook. Και τι όμορφα που ήταν!
Ειλικρινά, όσο σκέφτομαι ότι το Internet μου τρώει τουλάχιστον 2 ώρες τη μέρα, εκνευρίζομαι. Θα μου πεις, γιατί δεν το περιορίζεις; Επειδή δεν είναι πάντα εύκολο. Αλλά προσπαθώ, προσπαθώ σκληρά. Εκείνη την ώρα που περνώ online, θα μπορούσα να πάω ένα περίπατο, να φτιάξω ένα νόστιμο γλυκό, να συνεχίσω τη σάρπα που άρχισα (ναι, μου αρέσει το πλέξιμο :Ρ ), να συνδυάσω πιο ευφάνταστα τα ρούχα μου, να διαβάσω για το μάστερ πιο άνετα.
Κάτι που έκανα πέρσι και με εκνεύριζα πάρα πολύ που το έκανα, ήταν ότι χάζευα όλη μέρα στο facebook έναν τύπο με τον οποίο ήμουν κολλημένη παλιά, που με φλέρταρε αλλά όταν αποφάσισα να ανταποκριθώ έφαγα χυλόπιτα. Χάζευα που λες όλη μέρα τις φωτογραφίες του στο facebook. Παρακολούθησα όοοοοοολη την πορεία της καινούριας του σχέσης online (δεν φταίω εγώ, ας μην μας ενημέρωνε) καθώς και το χωρισμό του. Αντί να βγω, να πάω σε ένα μπαράκι, να γνωρίσω έναν κανονικό άνθρωπο, με σάρκα και οστά. (Βέβαια το αν φλερτάρουν αυτοί οι κανονικοί άνθρωποι με σάρκα και οστά είναι ένα άλλο μεγάλο θέμα)! Όταν είσαι single, νομίζω είναι πολύ εύκολο να παρασυρθείς και να μπεις σ' αυτό το τριπάκι.
Σκέφτομαι να πάρω καινούριο κινητό, και η αδερφή μου με προέτρεψε να πάρω ένα που να έχει πρόσβαση στο Internet. Ούτε που να το σκεφτώ όμως. Γιατί σημαίνει πως δε θα μπορώ να απολαύσω ένα περίπατο στη θάλασσα ή στο βουνό χωρίς να μπω στον πειρασμό να μπω online. Δε θα μπορώ να είμαι με κόσμο και να μην κοιτάζω αν έχω κάποιο update στο e-mail μου ή στο facebook ή στα blogs. Θα είμαι σκλάβα σ' αυτό το πράγμα. Και το φοβάμαι αυτό. Φοβάμαι να μη γίνω μια μέρα 60 χρονών, και όταν προσπαθώ να θυμηθώ τι έκανα στα νιάτα μου, να θυμάμαι την οθόνη του υπολογιστή μου.
Θέλω να ζω πραγματικά. Χωρίς το Internet και το facebook. Είναι ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο, χάρη σ' αυτό έχω μάθει ένα σωρό πράγματα, με αυτό δουλεύω κάθε μέρα, με αυτό επικοινωνώ με τους φίλους που με χωρίζουν χιλιάδες χιλιόμετρα. Αλλά τέλος, φτάνει η καταπίεση. Θέλω να το χρησιμοποιώ εγώ και όχι να με χρησιμοποιεί αυτό. Θέλω να ζω χωρίς να το έχω ανάγκη. Να είμαι ελεύθερη.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)