Αναζωογονήθηκα! Ταξιδάκι στην Αθήνα. Ξέφυγα από τα deadlines της δουλειάς, του μεταπτυχιακού, από το πήξιμο της καθημερινής ζωής. Για λίγες μέρες δεν είχα κανέναν -μα κανέναν- να με πρήζει! Μου έφυγαν και οι αναγούλες στο στομάχι που έχω συνέχεια τον τελευταίο καιρό - ούτε έγκυος να ήμουν! Από το άγχος ήταν τελικά... Πρέπει να προσπαθήσω να το διαχειρίζομαι καλύτερα.
Ευτυχώς, δεν είχα πουθενά internet. Το κινητό μου δε μπορεί να πιάσει wireless, και αντιστάθηκα στον πειρασμό να μπω μέσω των computer του ξενοδοχείου. Και το αίσθημα ήταν απίστευτα απελευθερωτικό. Τι να σου πω, ένιωσα ότι μεταφέρθηκα σε έναν άλλο πλανήτη, όπου το μόνο που φαινόταν να είναι σημαντικό ήταν τα ψώνια στα μαγαζιά, πού θα πήγαινα και ποιους φίλους θα έβλεπα. Πρωτόγνωρη εμπειρία :)
Ευτυχώς που τα κατάφερα να δω το φίλο με την τεράστια, ζεστή αγκαλιά. Δεν το έχουμε στην κουλτούρα μας να αγγιζόμαστε με τους φίλους μας. Σκέψου πότε ήταν η τελευταία φορά που αγκάλιασες ένα φίλο ή μια φίλη σου. Δύσκολο. Και γω είμαι τόσο τυχερή που έχω έναν φίλο που τολμά να το κάνει. Μου έδωσε μια τεράστια, προστατευτική αγκαλιά. Σαν ο μεγάλος αδερφός που -δυστυχώς- δεν έχω. Είπαμε τα νέα μας.
Είδα και μια άλλη φίλη που την αγαπώ πολύ. Κι αυτή με ανοιχτή την καρδιά και την αγκαλιά της.
Περπάτησα σε γνώριμους και αγαπημένους τόπους. Την Αθήνα την υπεραγαπώ γιατί έζησα τα πιο όμορφα και ανέμελα μου χρόνια εκεί. Δεν είναι μόνο το nightlife και τα μαγαζιά. Είναι αυτή η μαγική της ενέργεια. Η ανεξήγητη σε κάποιον που δεν την αγαπά, που δεν την έχει ζήσει. Μακάρι να μπορούσα να μείνω περισσότερο, αλλά δεν ορίζουμε εμείς πάντα την πορεία της ζωής μας. Ούτε παίρνουμε πάντα αποφάσεις σκεφτόμενοι μόνο τους εαυτούς μας.
Ευτυχώς που δεν είχα περισσότερο χρόνο για τα μαγαζιά, γιατί θα ερχόμουν πίσω εντελώς χρεοκοπημένη! Πήγαμε σε περίοδο εκπτώσεων, οπότε καταλαβαίνεις! 'Ηρθα πίσω με μια βαλίτσα ψώνια, και ο μόνος λόγος που δεν ήταν περισσότερο ήταν γιατί δε θα μπορούσα να την περάσω στο check in.
Πίσω στην καθημερινότητα τώρα, αλλά με πιο πολύ κέφι και διάθεση. Αν είναι κάθε φορά που πάω να γυρνάω έτσι, πρέπει να πηγαίνω τουλάχιστον δυο φορές το χρόνο!
Άσχετο με τα πιο πάνω, αλλά είδες τι γράφει η Άση Μπήλιου στο αστρο-ημερολόγιο της του 2011 για τους Ταύρους; "Ερωτικά, η χρονιά είναι ιδιαίτερα θετική κι έτσι οι αδέσμευτοι θα βρουν (αν δεν έχει γίνει ήδη) κάποιον/α να τους αγαπά και να τους φροντίζει". Κυρία Άση μου, Ζυγός ή Υδροχόος να μην είναι μόνο, κατά τα άλλα είμαστε ανοιχτοί σε προτάσεις!
Επίσης άσχετο, το να ζωγραφίζεις είναι απίστευτα χαλαρωτικό. Ξεκινήσαμε πίνακα σε καμβά στα μαθήματα τέχνης και δε μπορούσα να το πιστέψω: όση ώρα δούλευα πάνω του, το μοναδικό που με ένοιαζε ήταν να τον κάνω ωραίο. Δε μπορούσα να σκεφτώ ή να θυμηθώ τίποτα άλλο. Γιατί έπρεπε να γίνω 24 για να το ανακαλύψω αυτό;
Άσχετο νούμερο 3, αλλά σχετικό με τα χαλαρωτικά: όταν πραγματικά θέλεις κάτι, να το αποδέχεσαι σαν κομμάτι του εαυτού σου και όχι να το αποποιείσαι επειδή δεν ταιριάζει με την κοινωνικά αποδεκτή εικόνα που προσπαθούμε όλοι να φτιάξουμε. Όπως εγώ που μισώ το αλκοόλ. Φοβόμουν να το πω μέχρι κάποια ηλικία, βγαίναμε και κατέβαζα ποτήρια για να μην με πουν ξενέρωτη. Τώρα που "μεγάλωσα" ξέρεις τι νομίζω; Στα τέτοια μου κι αν με πουν ξενέρωτη εξαιτίας αυτού. Γιατί να καταπιέζομαι;
Πίσω στην Αθήνα, λέω να ξαναπάω το καλοκαίρι.. Άμα είναι να έχουμε τόσο ευεργετικά αποτελέσματα, του τύπου ανανεωμένη γκαρνταρόμπα, διασκέδαση, ανανεωμένη διάθεση και ψυχική ξεκούραση.. Αξίζει.. Ε;.... :)
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα internet. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα internet. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Δευτέρα 7 Φεβρουαρίου 2011
Παρασκευή 1 Οκτωβρίου 2010
για την ελευθερία και το internet
Στην Αθήνα πέρασα τα πιο όμορφα 4 χρόνια της ζωής μου, σαν φοιτήτρια. Θέλω να σου μιλήσω μια άλλη φορά γι' αυτό. Πριν λίγο καιρό συνειδητοποίησα ότι ένας από τους λόγους που έγινε αυτό, ήταν ότι ΔΕΝ ΕΙΧΑ INTERNET ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ! Ο λόγος, πολύ απλός. Τα πρώτα 2 χρόνια που έμενα με συγκάτοικο, είχαμε τη δυνατότητα να βάλουμε σταθερό αλλά δεν ήθελε για να έχει λιγότερα έξοδα. Τα επόμενα 2 χρόνια, το σπίτι μου δεν είχε τη δυνατότητα για σταθερό (βέβαια το ανακάλυψα μετά που υπογράψαμε τα συμβόλαια και μετακόμισα). Η σπιτονοικοκυρά μου δεν ήθελε να γκρεμίζει τοίχους για να βάζει γραμμές κλπ, κι έτσι όποτε χρειαζόμουν internet πήγαινα σε ένα net cafe εκεί κοντά.
Πραγματικά, μη νομίσεις ότι είμαι από τα άτομα που φοβούνται την τεχνολογία, ή τη δαιμονοποιούν. Εδώ και 2 χρόνια που ήρθα πάλι Κύπρο (τώρα ξεκινά ο 3ος), μου αρέσει που το Internet είναι μέρος της ζωής μου. Το έχω συνηθίσει. Κάθε μέρα θα μπω στο mail μου, στο facebook, θα χαζέψω κανένα blog, θα μπω να δω ειδήσεις.
Όμως, εκείνα τα χρόνια στην Αθήνα, νομίζω η ζωή μου ήταν πολύ πιο γεμάτη. Αν ήθελα να δω τους φίλους μου, θα πήγαινα σπίτι τους ή θα πηγαίναμε για καφέ και σε καμιά περίπτωση δεν θα καθόμασταν να τα λέμε μέσω facebook ή msn. Ερωτεύτηκα, χώρισα, ξαναερωτεύτηκα χωρίς το facebook. Και τι όμορφα που ήταν!
Ειλικρινά, όσο σκέφτομαι ότι το Internet μου τρώει τουλάχιστον 2 ώρες τη μέρα, εκνευρίζομαι. Θα μου πεις, γιατί δεν το περιορίζεις; Επειδή δεν είναι πάντα εύκολο. Αλλά προσπαθώ, προσπαθώ σκληρά. Εκείνη την ώρα που περνώ online, θα μπορούσα να πάω ένα περίπατο, να φτιάξω ένα νόστιμο γλυκό, να συνεχίσω τη σάρπα που άρχισα (ναι, μου αρέσει το πλέξιμο :Ρ ), να συνδυάσω πιο ευφάνταστα τα ρούχα μου, να διαβάσω για το μάστερ πιο άνετα.
Κάτι που έκανα πέρσι και με εκνεύριζα πάρα πολύ που το έκανα, ήταν ότι χάζευα όλη μέρα στο facebook έναν τύπο με τον οποίο ήμουν κολλημένη παλιά, που με φλέρταρε αλλά όταν αποφάσισα να ανταποκριθώ έφαγα χυλόπιτα. Χάζευα που λες όλη μέρα τις φωτογραφίες του στο facebook. Παρακολούθησα όοοοοοολη την πορεία της καινούριας του σχέσης online (δεν φταίω εγώ, ας μην μας ενημέρωνε) καθώς και το χωρισμό του. Αντί να βγω, να πάω σε ένα μπαράκι, να γνωρίσω έναν κανονικό άνθρωπο, με σάρκα και οστά. (Βέβαια το αν φλερτάρουν αυτοί οι κανονικοί άνθρωποι με σάρκα και οστά είναι ένα άλλο μεγάλο θέμα)! Όταν είσαι single, νομίζω είναι πολύ εύκολο να παρασυρθείς και να μπεις σ' αυτό το τριπάκι.
Σκέφτομαι να πάρω καινούριο κινητό, και η αδερφή μου με προέτρεψε να πάρω ένα που να έχει πρόσβαση στο Internet. Ούτε που να το σκεφτώ όμως. Γιατί σημαίνει πως δε θα μπορώ να απολαύσω ένα περίπατο στη θάλασσα ή στο βουνό χωρίς να μπω στον πειρασμό να μπω online. Δε θα μπορώ να είμαι με κόσμο και να μην κοιτάζω αν έχω κάποιο update στο e-mail μου ή στο facebook ή στα blogs. Θα είμαι σκλάβα σ' αυτό το πράγμα. Και το φοβάμαι αυτό. Φοβάμαι να μη γίνω μια μέρα 60 χρονών, και όταν προσπαθώ να θυμηθώ τι έκανα στα νιάτα μου, να θυμάμαι την οθόνη του υπολογιστή μου.
Θέλω να ζω πραγματικά. Χωρίς το Internet και το facebook. Είναι ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο, χάρη σ' αυτό έχω μάθει ένα σωρό πράγματα, με αυτό δουλεύω κάθε μέρα, με αυτό επικοινωνώ με τους φίλους που με χωρίζουν χιλιάδες χιλιόμετρα. Αλλά τέλος, φτάνει η καταπίεση. Θέλω να το χρησιμοποιώ εγώ και όχι να με χρησιμοποιεί αυτό. Θέλω να ζω χωρίς να το έχω ανάγκη. Να είμαι ελεύθερη.
Πραγματικά, μη νομίσεις ότι είμαι από τα άτομα που φοβούνται την τεχνολογία, ή τη δαιμονοποιούν. Εδώ και 2 χρόνια που ήρθα πάλι Κύπρο (τώρα ξεκινά ο 3ος), μου αρέσει που το Internet είναι μέρος της ζωής μου. Το έχω συνηθίσει. Κάθε μέρα θα μπω στο mail μου, στο facebook, θα χαζέψω κανένα blog, θα μπω να δω ειδήσεις.
Όμως, εκείνα τα χρόνια στην Αθήνα, νομίζω η ζωή μου ήταν πολύ πιο γεμάτη. Αν ήθελα να δω τους φίλους μου, θα πήγαινα σπίτι τους ή θα πηγαίναμε για καφέ και σε καμιά περίπτωση δεν θα καθόμασταν να τα λέμε μέσω facebook ή msn. Ερωτεύτηκα, χώρισα, ξαναερωτεύτηκα χωρίς το facebook. Και τι όμορφα που ήταν!
Ειλικρινά, όσο σκέφτομαι ότι το Internet μου τρώει τουλάχιστον 2 ώρες τη μέρα, εκνευρίζομαι. Θα μου πεις, γιατί δεν το περιορίζεις; Επειδή δεν είναι πάντα εύκολο. Αλλά προσπαθώ, προσπαθώ σκληρά. Εκείνη την ώρα που περνώ online, θα μπορούσα να πάω ένα περίπατο, να φτιάξω ένα νόστιμο γλυκό, να συνεχίσω τη σάρπα που άρχισα (ναι, μου αρέσει το πλέξιμο :Ρ ), να συνδυάσω πιο ευφάνταστα τα ρούχα μου, να διαβάσω για το μάστερ πιο άνετα.
Κάτι που έκανα πέρσι και με εκνεύριζα πάρα πολύ που το έκανα, ήταν ότι χάζευα όλη μέρα στο facebook έναν τύπο με τον οποίο ήμουν κολλημένη παλιά, που με φλέρταρε αλλά όταν αποφάσισα να ανταποκριθώ έφαγα χυλόπιτα. Χάζευα που λες όλη μέρα τις φωτογραφίες του στο facebook. Παρακολούθησα όοοοοοολη την πορεία της καινούριας του σχέσης online (δεν φταίω εγώ, ας μην μας ενημέρωνε) καθώς και το χωρισμό του. Αντί να βγω, να πάω σε ένα μπαράκι, να γνωρίσω έναν κανονικό άνθρωπο, με σάρκα και οστά. (Βέβαια το αν φλερτάρουν αυτοί οι κανονικοί άνθρωποι με σάρκα και οστά είναι ένα άλλο μεγάλο θέμα)! Όταν είσαι single, νομίζω είναι πολύ εύκολο να παρασυρθείς και να μπεις σ' αυτό το τριπάκι.
Σκέφτομαι να πάρω καινούριο κινητό, και η αδερφή μου με προέτρεψε να πάρω ένα που να έχει πρόσβαση στο Internet. Ούτε που να το σκεφτώ όμως. Γιατί σημαίνει πως δε θα μπορώ να απολαύσω ένα περίπατο στη θάλασσα ή στο βουνό χωρίς να μπω στον πειρασμό να μπω online. Δε θα μπορώ να είμαι με κόσμο και να μην κοιτάζω αν έχω κάποιο update στο e-mail μου ή στο facebook ή στα blogs. Θα είμαι σκλάβα σ' αυτό το πράγμα. Και το φοβάμαι αυτό. Φοβάμαι να μη γίνω μια μέρα 60 χρονών, και όταν προσπαθώ να θυμηθώ τι έκανα στα νιάτα μου, να θυμάμαι την οθόνη του υπολογιστή μου.
Θέλω να ζω πραγματικά. Χωρίς το Internet και το facebook. Είναι ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο, χάρη σ' αυτό έχω μάθει ένα σωρό πράγματα, με αυτό δουλεύω κάθε μέρα, με αυτό επικοινωνώ με τους φίλους που με χωρίζουν χιλιάδες χιλιόμετρα. Αλλά τέλος, φτάνει η καταπίεση. Θέλω να το χρησιμοποιώ εγώ και όχι να με χρησιμοποιεί αυτό. Θέλω να ζω χωρίς να το έχω ανάγκη. Να είμαι ελεύθερη.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)