ερωτικό και αισθησιακό...
Τετάρτη 2 Μαρτίου 2011
Πέμπτη 17 Φεβρουαρίου 2011
γράμμα στην τύχη μου
Αγαπημένη μου τύχη,
Καταρχήν θέλω να σε ευχαριστήσω που ό,τι σου ζήτησα για το ταξίδι μου έγινε, που τα αεροπλάνα και τα λεωφορεία μου ήρθαν κανονικά για το ταξίδι (βλ. προηγούμενο post), και που το μετρό δούλευε όοοολες τις μέρες που ήμουν εκεί. Πραγματικά το εκτίμησα.
Επίσης σε ευχαριστώ για τα τέλεια, σέξι φορέματα που βρήκα στα μαγαζιά στις εκπτώσεις, που θα με κάνουν να μοιάζω τουλάχιστον με την Κιμ Καρντάσιαν. Ελπίζω να μου βρεις και διάθεση να βγαίνω έξω για να τα φορέσω, που φέτος με την ξενερουά διάθεση του διαβάσματος, το βλέπω λίγο χλωμό. Αλλιώς, next year:) Ευχαριστώ επίσης για τις τέλειες μπότες και τσάντες. Και κυρίως, που όλα αυτά τα πήρα από Αθήνα και δεν εξαφανίστηκε το budget μερικών μηνών.
Θα ήθελα, σε παρακαλώ, να σταματήσεις να μου πετάς ερωτεύσιμο κόσμο μες τα μούτρα μου τώρα που προσπαθώ να τελειώσω τη διατριβή μου. Τόσο καιρό με έγραφες και τώρα με θυμήθηκες; Προς το παρόν είμαστε κλειστά, άντε μπράβο, και θέλω να αποφοιτήσω το Μάϊο. Εμένα, άμα αρχίσει να πετά αλλού ο νους μου, χέσε μέσα. Σε παρακαλώ επίσης να επαναφέρεις τη συγκέντρωση μου καθώς και την ικανότητα σύνταξης 3 προτάσεων χωρίς στο μεταξύ να έχω διαβάσει 3 άρθρα στο yupi.gr και να έχω χαζέψει 3 άλμπουμ στο facebook.
Θα ήθελα επίσης έμπνευση για να γράφω ωραία πράγματα και όχι μαλακίες, όπως νιώθω ότι γράφω τώρα, που τα γράφω με το ζόρι επειδή βαριέμαι.
Θα ήθελα να με βοηθήσεις να προλάβω το επόμενο μου deadline, γιατί αν ζητήσω κι άλλη αναβολή, η καθηγήτρια μου θα με αποκεφαλίσει.
Επίσης σε παρακαλώ κάνε το χειμώνα να φύγει γρήγορα, τον βαριέμαι και με πιάνει κατάθλιψη.
Δεν ζητώ πολλά, ε; Μόνο τα αναμενόμενα. Περιμένω e-mail με την προσφορά σου.
Υ.Γ. Εσένα, που δεν πρέπει να σε σκέφτομαι, θα σε ξεχάσω. Θα σε ξεχάσω. Θα σε ξεχάσω. Θα σε ξεχάσω. Μα άκουσες τι σου είπα; Θα σε ξεχάσω.
Καταρχήν θέλω να σε ευχαριστήσω που ό,τι σου ζήτησα για το ταξίδι μου έγινε, που τα αεροπλάνα και τα λεωφορεία μου ήρθαν κανονικά για το ταξίδι (βλ. προηγούμενο post), και που το μετρό δούλευε όοοολες τις μέρες που ήμουν εκεί. Πραγματικά το εκτίμησα.
Επίσης σε ευχαριστώ για τα τέλεια, σέξι φορέματα που βρήκα στα μαγαζιά στις εκπτώσεις, που θα με κάνουν να μοιάζω τουλάχιστον με την Κιμ Καρντάσιαν. Ελπίζω να μου βρεις και διάθεση να βγαίνω έξω για να τα φορέσω, που φέτος με την ξενερουά διάθεση του διαβάσματος, το βλέπω λίγο χλωμό. Αλλιώς, next year:) Ευχαριστώ επίσης για τις τέλειες μπότες και τσάντες. Και κυρίως, που όλα αυτά τα πήρα από Αθήνα και δεν εξαφανίστηκε το budget μερικών μηνών.
Θα ήθελα, σε παρακαλώ, να σταματήσεις να μου πετάς ερωτεύσιμο κόσμο μες τα μούτρα μου τώρα που προσπαθώ να τελειώσω τη διατριβή μου. Τόσο καιρό με έγραφες και τώρα με θυμήθηκες; Προς το παρόν είμαστε κλειστά, άντε μπράβο, και θέλω να αποφοιτήσω το Μάϊο. Εμένα, άμα αρχίσει να πετά αλλού ο νους μου, χέσε μέσα. Σε παρακαλώ επίσης να επαναφέρεις τη συγκέντρωση μου καθώς και την ικανότητα σύνταξης 3 προτάσεων χωρίς στο μεταξύ να έχω διαβάσει 3 άρθρα στο yupi.gr και να έχω χαζέψει 3 άλμπουμ στο facebook.
Θα ήθελα επίσης έμπνευση για να γράφω ωραία πράγματα και όχι μαλακίες, όπως νιώθω ότι γράφω τώρα, που τα γράφω με το ζόρι επειδή βαριέμαι.
Θα ήθελα να με βοηθήσεις να προλάβω το επόμενο μου deadline, γιατί αν ζητήσω κι άλλη αναβολή, η καθηγήτρια μου θα με αποκεφαλίσει.
Επίσης σε παρακαλώ κάνε το χειμώνα να φύγει γρήγορα, τον βαριέμαι και με πιάνει κατάθλιψη.
Δεν ζητώ πολλά, ε; Μόνο τα αναμενόμενα. Περιμένω e-mail με την προσφορά σου.
Υ.Γ. Εσένα, που δεν πρέπει να σε σκέφτομαι, θα σε ξεχάσω. Θα σε ξεχάσω. Θα σε ξεχάσω. Θα σε ξεχάσω. Μα άκουσες τι σου είπα; Θα σε ξεχάσω.
Δευτέρα 7 Φεβρουαρίου 2011
για την Αθήνα κι άλλα χαλαρωτικά.
Αναζωογονήθηκα! Ταξιδάκι στην Αθήνα. Ξέφυγα από τα deadlines της δουλειάς, του μεταπτυχιακού, από το πήξιμο της καθημερινής ζωής. Για λίγες μέρες δεν είχα κανέναν -μα κανέναν- να με πρήζει! Μου έφυγαν και οι αναγούλες στο στομάχι που έχω συνέχεια τον τελευταίο καιρό - ούτε έγκυος να ήμουν! Από το άγχος ήταν τελικά... Πρέπει να προσπαθήσω να το διαχειρίζομαι καλύτερα.
Ευτυχώς, δεν είχα πουθενά internet. Το κινητό μου δε μπορεί να πιάσει wireless, και αντιστάθηκα στον πειρασμό να μπω μέσω των computer του ξενοδοχείου. Και το αίσθημα ήταν απίστευτα απελευθερωτικό. Τι να σου πω, ένιωσα ότι μεταφέρθηκα σε έναν άλλο πλανήτη, όπου το μόνο που φαινόταν να είναι σημαντικό ήταν τα ψώνια στα μαγαζιά, πού θα πήγαινα και ποιους φίλους θα έβλεπα. Πρωτόγνωρη εμπειρία :)
Ευτυχώς που τα κατάφερα να δω το φίλο με την τεράστια, ζεστή αγκαλιά. Δεν το έχουμε στην κουλτούρα μας να αγγιζόμαστε με τους φίλους μας. Σκέψου πότε ήταν η τελευταία φορά που αγκάλιασες ένα φίλο ή μια φίλη σου. Δύσκολο. Και γω είμαι τόσο τυχερή που έχω έναν φίλο που τολμά να το κάνει. Μου έδωσε μια τεράστια, προστατευτική αγκαλιά. Σαν ο μεγάλος αδερφός που -δυστυχώς- δεν έχω. Είπαμε τα νέα μας.
Είδα και μια άλλη φίλη που την αγαπώ πολύ. Κι αυτή με ανοιχτή την καρδιά και την αγκαλιά της.
Περπάτησα σε γνώριμους και αγαπημένους τόπους. Την Αθήνα την υπεραγαπώ γιατί έζησα τα πιο όμορφα και ανέμελα μου χρόνια εκεί. Δεν είναι μόνο το nightlife και τα μαγαζιά. Είναι αυτή η μαγική της ενέργεια. Η ανεξήγητη σε κάποιον που δεν την αγαπά, που δεν την έχει ζήσει. Μακάρι να μπορούσα να μείνω περισσότερο, αλλά δεν ορίζουμε εμείς πάντα την πορεία της ζωής μας. Ούτε παίρνουμε πάντα αποφάσεις σκεφτόμενοι μόνο τους εαυτούς μας.
Ευτυχώς που δεν είχα περισσότερο χρόνο για τα μαγαζιά, γιατί θα ερχόμουν πίσω εντελώς χρεοκοπημένη! Πήγαμε σε περίοδο εκπτώσεων, οπότε καταλαβαίνεις! 'Ηρθα πίσω με μια βαλίτσα ψώνια, και ο μόνος λόγος που δεν ήταν περισσότερο ήταν γιατί δε θα μπορούσα να την περάσω στο check in.
Πίσω στην καθημερινότητα τώρα, αλλά με πιο πολύ κέφι και διάθεση. Αν είναι κάθε φορά που πάω να γυρνάω έτσι, πρέπει να πηγαίνω τουλάχιστον δυο φορές το χρόνο!
Άσχετο με τα πιο πάνω, αλλά είδες τι γράφει η Άση Μπήλιου στο αστρο-ημερολόγιο της του 2011 για τους Ταύρους; "Ερωτικά, η χρονιά είναι ιδιαίτερα θετική κι έτσι οι αδέσμευτοι θα βρουν (αν δεν έχει γίνει ήδη) κάποιον/α να τους αγαπά και να τους φροντίζει". Κυρία Άση μου, Ζυγός ή Υδροχόος να μην είναι μόνο, κατά τα άλλα είμαστε ανοιχτοί σε προτάσεις!
Επίσης άσχετο, το να ζωγραφίζεις είναι απίστευτα χαλαρωτικό. Ξεκινήσαμε πίνακα σε καμβά στα μαθήματα τέχνης και δε μπορούσα να το πιστέψω: όση ώρα δούλευα πάνω του, το μοναδικό που με ένοιαζε ήταν να τον κάνω ωραίο. Δε μπορούσα να σκεφτώ ή να θυμηθώ τίποτα άλλο. Γιατί έπρεπε να γίνω 24 για να το ανακαλύψω αυτό;
Άσχετο νούμερο 3, αλλά σχετικό με τα χαλαρωτικά: όταν πραγματικά θέλεις κάτι, να το αποδέχεσαι σαν κομμάτι του εαυτού σου και όχι να το αποποιείσαι επειδή δεν ταιριάζει με την κοινωνικά αποδεκτή εικόνα που προσπαθούμε όλοι να φτιάξουμε. Όπως εγώ που μισώ το αλκοόλ. Φοβόμουν να το πω μέχρι κάποια ηλικία, βγαίναμε και κατέβαζα ποτήρια για να μην με πουν ξενέρωτη. Τώρα που "μεγάλωσα" ξέρεις τι νομίζω; Στα τέτοια μου κι αν με πουν ξενέρωτη εξαιτίας αυτού. Γιατί να καταπιέζομαι;
Πίσω στην Αθήνα, λέω να ξαναπάω το καλοκαίρι.. Άμα είναι να έχουμε τόσο ευεργετικά αποτελέσματα, του τύπου ανανεωμένη γκαρνταρόμπα, διασκέδαση, ανανεωμένη διάθεση και ψυχική ξεκούραση.. Αξίζει.. Ε;.... :)
Ευτυχώς, δεν είχα πουθενά internet. Το κινητό μου δε μπορεί να πιάσει wireless, και αντιστάθηκα στον πειρασμό να μπω μέσω των computer του ξενοδοχείου. Και το αίσθημα ήταν απίστευτα απελευθερωτικό. Τι να σου πω, ένιωσα ότι μεταφέρθηκα σε έναν άλλο πλανήτη, όπου το μόνο που φαινόταν να είναι σημαντικό ήταν τα ψώνια στα μαγαζιά, πού θα πήγαινα και ποιους φίλους θα έβλεπα. Πρωτόγνωρη εμπειρία :)
Ευτυχώς που τα κατάφερα να δω το φίλο με την τεράστια, ζεστή αγκαλιά. Δεν το έχουμε στην κουλτούρα μας να αγγιζόμαστε με τους φίλους μας. Σκέψου πότε ήταν η τελευταία φορά που αγκάλιασες ένα φίλο ή μια φίλη σου. Δύσκολο. Και γω είμαι τόσο τυχερή που έχω έναν φίλο που τολμά να το κάνει. Μου έδωσε μια τεράστια, προστατευτική αγκαλιά. Σαν ο μεγάλος αδερφός που -δυστυχώς- δεν έχω. Είπαμε τα νέα μας.
Είδα και μια άλλη φίλη που την αγαπώ πολύ. Κι αυτή με ανοιχτή την καρδιά και την αγκαλιά της.
Περπάτησα σε γνώριμους και αγαπημένους τόπους. Την Αθήνα την υπεραγαπώ γιατί έζησα τα πιο όμορφα και ανέμελα μου χρόνια εκεί. Δεν είναι μόνο το nightlife και τα μαγαζιά. Είναι αυτή η μαγική της ενέργεια. Η ανεξήγητη σε κάποιον που δεν την αγαπά, που δεν την έχει ζήσει. Μακάρι να μπορούσα να μείνω περισσότερο, αλλά δεν ορίζουμε εμείς πάντα την πορεία της ζωής μας. Ούτε παίρνουμε πάντα αποφάσεις σκεφτόμενοι μόνο τους εαυτούς μας.
Ευτυχώς που δεν είχα περισσότερο χρόνο για τα μαγαζιά, γιατί θα ερχόμουν πίσω εντελώς χρεοκοπημένη! Πήγαμε σε περίοδο εκπτώσεων, οπότε καταλαβαίνεις! 'Ηρθα πίσω με μια βαλίτσα ψώνια, και ο μόνος λόγος που δεν ήταν περισσότερο ήταν γιατί δε θα μπορούσα να την περάσω στο check in.
Πίσω στην καθημερινότητα τώρα, αλλά με πιο πολύ κέφι και διάθεση. Αν είναι κάθε φορά που πάω να γυρνάω έτσι, πρέπει να πηγαίνω τουλάχιστον δυο φορές το χρόνο!
Άσχετο με τα πιο πάνω, αλλά είδες τι γράφει η Άση Μπήλιου στο αστρο-ημερολόγιο της του 2011 για τους Ταύρους; "Ερωτικά, η χρονιά είναι ιδιαίτερα θετική κι έτσι οι αδέσμευτοι θα βρουν (αν δεν έχει γίνει ήδη) κάποιον/α να τους αγαπά και να τους φροντίζει". Κυρία Άση μου, Ζυγός ή Υδροχόος να μην είναι μόνο, κατά τα άλλα είμαστε ανοιχτοί σε προτάσεις!
Επίσης άσχετο, το να ζωγραφίζεις είναι απίστευτα χαλαρωτικό. Ξεκινήσαμε πίνακα σε καμβά στα μαθήματα τέχνης και δε μπορούσα να το πιστέψω: όση ώρα δούλευα πάνω του, το μοναδικό που με ένοιαζε ήταν να τον κάνω ωραίο. Δε μπορούσα να σκεφτώ ή να θυμηθώ τίποτα άλλο. Γιατί έπρεπε να γίνω 24 για να το ανακαλύψω αυτό;
Άσχετο νούμερο 3, αλλά σχετικό με τα χαλαρωτικά: όταν πραγματικά θέλεις κάτι, να το αποδέχεσαι σαν κομμάτι του εαυτού σου και όχι να το αποποιείσαι επειδή δεν ταιριάζει με την κοινωνικά αποδεκτή εικόνα που προσπαθούμε όλοι να φτιάξουμε. Όπως εγώ που μισώ το αλκοόλ. Φοβόμουν να το πω μέχρι κάποια ηλικία, βγαίναμε και κατέβαζα ποτήρια για να μην με πουν ξενέρωτη. Τώρα που "μεγάλωσα" ξέρεις τι νομίζω; Στα τέτοια μου κι αν με πουν ξενέρωτη εξαιτίας αυτού. Γιατί να καταπιέζομαι;
Πίσω στην Αθήνα, λέω να ξαναπάω το καλοκαίρι.. Άμα είναι να έχουμε τόσο ευεργετικά αποτελέσματα, του τύπου ανανεωμένη γκαρνταρόμπα, διασκέδαση, ανανεωμένη διάθεση και ψυχική ξεκούραση.. Αξίζει.. Ε;.... :)
Τρίτη 25 Ιανουαρίου 2011
για τη δύναμη και την αδυναμία
Σκέφτομαι τα πράγματα που νομίζουμε ότι είναι η δύναμη μας και τελικά είναι η αδυναμία μας.
για μένα;
η αυτοπειθαρχία μου... γιατί πολλές φορές καταπιέζω φοβερά τον εαυτό μου... και δε μπορώ να θυμηθώ την τελευταία φορά που άφησα τον εαυτό μου να κάνει κάτι που ήταν "λάθος".
η συνεχής στοχοθέτηση και η υπερβολική προσήλωση στους στόχους μου. γιατί συχνά ξεχνώ να απολαμβάνω τη διαδρομή. και ίσως τελικά η Ιθάκη να είναι υπερτιμημένη. φτάνεις σε ένα σημείο που η ζωή γίνεται αβάσταχτη γιατί ούτε στους στόχους σου δε μπορείς να βρεις χαρά, κι όλο σκέφτεσαι τα πράγματα που στερήθηκες.
το να δείχνω παντού και πάντα δυνατή. να μην επιτρέπω στον εαυτό μου να δείξει ότι πόνεσε για κάτι, ότι στενοχωρέθηκε, ότι κάτι με έχει λυγίσει. είναι απίστευτο το πόσο δυναμική εικόνα βγάζω και πόσο εύθραυστη είμαι μέσα μου.
κι όμως, όλα τα πιο πάνω, είναι πράγματα που τα επαινούν πάρα πολύ οι γύρω μου. πράγματα που τα θαυμάζουν - τουλάχιστον έτσι λένε - και κάπως έφτασα να έχω ανάγκη να βλέπω τον εαυτό μου μέσα από τα δικά τους μάτια. να κυνηγώ τους στόχους μου σαν τρελή, να αυτομαστιγώνομαι μέχρι να φτάσω εκεί που θέλω. (εκεί που θέλω άραγε ή εκεί που θα κερδίσω λίγο παραπάνω θαυμασμό και σεβασμό;) αξίζει άραγε τον κόπο να δείχνω πάντα δυνατή, ενώ κάποιες φορές θέλω απλά να παραδεχτώ ότι γονάτισα;
το σκέφτηκες ποτέ; ότι τα πράγματα που οι άλλοι θαυμάζουν πάνω σου μπορεί να σε καταδυναστεύουν;
για μένα;
η αυτοπειθαρχία μου... γιατί πολλές φορές καταπιέζω φοβερά τον εαυτό μου... και δε μπορώ να θυμηθώ την τελευταία φορά που άφησα τον εαυτό μου να κάνει κάτι που ήταν "λάθος".
η συνεχής στοχοθέτηση και η υπερβολική προσήλωση στους στόχους μου. γιατί συχνά ξεχνώ να απολαμβάνω τη διαδρομή. και ίσως τελικά η Ιθάκη να είναι υπερτιμημένη. φτάνεις σε ένα σημείο που η ζωή γίνεται αβάσταχτη γιατί ούτε στους στόχους σου δε μπορείς να βρεις χαρά, κι όλο σκέφτεσαι τα πράγματα που στερήθηκες.
το να δείχνω παντού και πάντα δυνατή. να μην επιτρέπω στον εαυτό μου να δείξει ότι πόνεσε για κάτι, ότι στενοχωρέθηκε, ότι κάτι με έχει λυγίσει. είναι απίστευτο το πόσο δυναμική εικόνα βγάζω και πόσο εύθραυστη είμαι μέσα μου.
κι όμως, όλα τα πιο πάνω, είναι πράγματα που τα επαινούν πάρα πολύ οι γύρω μου. πράγματα που τα θαυμάζουν - τουλάχιστον έτσι λένε - και κάπως έφτασα να έχω ανάγκη να βλέπω τον εαυτό μου μέσα από τα δικά τους μάτια. να κυνηγώ τους στόχους μου σαν τρελή, να αυτομαστιγώνομαι μέχρι να φτάσω εκεί που θέλω. (εκεί που θέλω άραγε ή εκεί που θα κερδίσω λίγο παραπάνω θαυμασμό και σεβασμό;) αξίζει άραγε τον κόπο να δείχνω πάντα δυνατή, ενώ κάποιες φορές θέλω απλά να παραδεχτώ ότι γονάτισα;
το σκέφτηκες ποτέ; ότι τα πράγματα που οι άλλοι θαυμάζουν πάνω σου μπορεί να σε καταδυναστεύουν;
Πέμπτη 6 Ιανουαρίου 2011
για το 2011
Όνειρα και σχέδια για τη νέα χρονιά; Τίποτα μεγάλο, μόνο τα μικρά μικρά και καθημερινά. Περιμένω πώς και πώς το ταξίδι στην Αθήνα, αρχές του Φλεβάρη, όχι μόνο γιατί την έχω πεθυμήσει, αλλά επειδή δεν ταξιδεύω συχνά εκτός. Περιμένω και την εξόρμηση στα βουνά με καλούς φίλους τέλη αυτού του μήνα που μας μπαίνει. Θα 'θελα να πάω και κανένα ταξιδάκι το καλοκαίρι, αλλά θα δω αν θα 'χω λεφτά ή αν θα 'μαι απένταρη πάλι!
Τελευταίο εξάμηνο του μεταπτυχιακού, δεν πίστευα ποτέ ότι θα το έλεγα αυτό, αλλά ανυπομονώ να τελειώσω!
Για ερωτικά αυτολογοκρίνομαι πια να τα γράψω εδώ, τώρα που ξέρω σίγουρα ότι διαβάζουν το μπλογκ και κάποιοι γνωστοί. Δε βαριέσαι, (γενικότερα) καλύτερα να ζεις παρά να γράφεις!
Καλή χρονιά σε όλους μας, να 'χουμε την υγεία μας, να ομορφαίνουμε, να αγαπάμε, να κάνουμε τις ζωές μας καλύτερες και να χαμογελάμε!
Αφιερώνω σε όλους το τραγούδι, δεν ξέρω αν είναι υπερβολικά εμπορικό για τα γούστα σας, αλλά εμένα μ' αρέσει πολύ. Με όλη μου την αγάπη!
Τελευταίο εξάμηνο του μεταπτυχιακού, δεν πίστευα ποτέ ότι θα το έλεγα αυτό, αλλά ανυπομονώ να τελειώσω!
Για ερωτικά αυτολογοκρίνομαι πια να τα γράψω εδώ, τώρα που ξέρω σίγουρα ότι διαβάζουν το μπλογκ και κάποιοι γνωστοί. Δε βαριέσαι, (γενικότερα) καλύτερα να ζεις παρά να γράφεις!
Καλή χρονιά σε όλους μας, να 'χουμε την υγεία μας, να ομορφαίνουμε, να αγαπάμε, να κάνουμε τις ζωές μας καλύτερες και να χαμογελάμε!
Αφιερώνω σε όλους το τραγούδι, δεν ξέρω αν είναι υπερβολικά εμπορικό για τα γούστα σας, αλλά εμένα μ' αρέσει πολύ. Με όλη μου την αγάπη!
Κυριακή 19 Δεκεμβρίου 2010
πάρε χρώμα
πάρε χρώμα απ' τις πληγές σου,
ντύσου κόκκινα,
κόψε τα σχοινιά πριν γίνουν
συρματόσχοινα...
ντύσου κόκκινα,
κόψε τα σχοινιά πριν γίνουν
συρματόσχοινα...
Σάββατο 11 Δεκεμβρίου 2010
τέλος!
Τελειώσαμε σχεδόν με το τρίμηνο, επιτέλους! :)
Διέγραψα όλες τις αναρτήσεις που μου θύμιζαν πώς ήμουν όλο αυτό το διάστημα. (Έτσι κάνω και στη ζωή, οτιδήποτε με πονάει μου απαγορεύω να το σκέφτομαι και προσπαθώ να το διαγράψω από τη μνήμη μου - και τις περισσότερες φορές πιάνει. Άλλωστε, όπως λέει και ο λατρεμένος μου φλεγόμενος, η ευτυχία χρειάζεται υγεία, απόφαση, κακή μνήμη).
το checklist μου για τα Χριστούγεννα:
- Ένα διήμερο διανυκτέρευση κάπου στο βουνό. Αν είναι κάπου που να είναι και λίγο σκοτεινά και φοβητσιάρικα τη νύχτα, ακόμα καλύτερα. Το τζάκι εννοείται ότι είναι στα must.
- Να βρω τα τέλεια παπούτσια για να τα συνδυάσω με το τέλειο φόρεμα για κάπου που έχω να πάω.
- Να δω όοοολο τον κόσμο που δεν έχω δει.
- Να τελειώσω εκείνη τη σάρπα που πλέκω από πέρσι για να τη φορέσω επιτέλους!
- Να βρω τον Άγιο Βασίλη σε κανένα mall που συνηθίζει να επισκέπτεται αυτές τις μέρες.
Σκέφτομαι ότι το Μάη που θα τελειώσω το master θα είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που δεν θα έχω ξεκάθαρο πλάνο για κάτι. Θα είμαι 25 χρονών και θα είναι η πρώτη φορά που δεν θα ξέρω τι να περιμένω. Πάντα ήθελα να έχω κάτι να σκέφτομαι, κάτι να προσδοκώ. Μιλώ για κάτι "μεγάλο", όπως οι σπουδές ή η δουλειά - όχι οι άντρες. Δεν μου έτυχε ακόμα κάποιος τόσο σημαντικός που να τον κατηγοριοποιήσω στα μεγάλα. Όταν ήμουν λύκειο, ήθελα να τελειώσω και να πάω πανεπιστήμιο. Στο πανεπιστήμιο είχα στόχο το πτυχίο - αλλά μη φανταστείς ότι βιαζόμουν να τελειώσω, μια χαρά πέρασα! Αλλά μου άρεσε που είχα ένα σκοπό! Μετά είχα στόχο μια δουλειά και το μάστερ. Τώρα έχω τη δουλειά και τελειώνω με το μάστερ! Και μετά τι;
(ΟΜG - 25 ΧΡΟΝΩΝ; ΜΑ ΕΝΕΝ ΜΕΓΑΛΟ ΝΟΥΜΕΡΟ ΤΟΥΤΟ;;;; ΕΙΧΑ ΜΕΙΝΕΙ ΚΑΠΟΥ ΣΤΑ 22!)
Όταν είσαι από χαρακτήρα οργανωτικός, φρικάρεις στην παντελή απουσία (έστω ενός υποτυπώδους) σχεδίου. Ίσως να 'ναι καλύτερα όμως για μένα, ίσως να 'ναι σαν άσκηση. Πάντως αυτό που ξέρω σίγουρα είναι πως θέλω ν' απολαύσω τη ζωή μου, να βγω λίγο έξω από το σπίτι μου, να διασκεδάσω, να ταξιδέψω πριν να έρθει μια μέρα που να καταλάβω πως η ζωή μου πέρασε και ν' αναρωτιέμαι τι έκανα και δεν την χάρηκα. Ή ακόμα χειρότερα, να ξέρω πως ο λόγος που δεν την απόλαυσα ήταν επειδή δε μπορούσα ποτέ να χαρώ το παρόν αφού έκανα συνεχώς όνειρα για το μέλλον. Είναι ωραίο να βάζεις στόχους και χωρίς αυτούς δεν θα πήγαινα πουθενά - αλλά έτσι όπως είναι οργανωμένη τον τελευταίο 1,5 χρόνο η ζωή μου νιώθω πως οι στόχοι μου με καταδυναστεύουν.
Το μόνο που ξέρω σίγουρα, είναι ότι θέλω έστω μια φορά να ερωτευτώ δυνατά. Χωρίς όλους αυτούς τους περιορισμούς που έβαζα μόνη μου στον εαυτό μου μέχρι τώρα. Χωρίς να φοβάμαι τόσο πολύ και να βαφτίζω το φόβο μου σωφροσύνη. Όχι αγάπη μου, φόβος ήταν. Με ολίγη σωφροσύνη, ίσως. Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω, ξέρω όμως σίγουρα ότι το θέλω πολύ.
Υ.Γ. Οι φωτογραφίες μου ήταν όλες δικές μου, αλλά αυτή που βάζω τώρα είναι πολύ καθαρή. Βέβαια οι φίλοι μου που με διαβάζουν ξέρουν ποια είμαι, έτσι κι αλλιώς. Δεν έχω υπ' όψιν μου αν με διαβάζουν κι άλλοι γνωστοί! Ούτε ξέρω αν θα έχω τα κότσια να την αφήσω. Λέω να με δοκιμάσω. :)
Διέγραψα όλες τις αναρτήσεις που μου θύμιζαν πώς ήμουν όλο αυτό το διάστημα. (Έτσι κάνω και στη ζωή, οτιδήποτε με πονάει μου απαγορεύω να το σκέφτομαι και προσπαθώ να το διαγράψω από τη μνήμη μου - και τις περισσότερες φορές πιάνει. Άλλωστε, όπως λέει και ο λατρεμένος μου φλεγόμενος, η ευτυχία χρειάζεται υγεία, απόφαση, κακή μνήμη).
το checklist μου για τα Χριστούγεννα:
- Ένα διήμερο διανυκτέρευση κάπου στο βουνό. Αν είναι κάπου που να είναι και λίγο σκοτεινά και φοβητσιάρικα τη νύχτα, ακόμα καλύτερα. Το τζάκι εννοείται ότι είναι στα must.
- Να βρω τα τέλεια παπούτσια για να τα συνδυάσω με το τέλειο φόρεμα για κάπου που έχω να πάω.
- Να δω όοοολο τον κόσμο που δεν έχω δει.
- Να τελειώσω εκείνη τη σάρπα που πλέκω από πέρσι για να τη φορέσω επιτέλους!
- Να βρω τον Άγιο Βασίλη σε κανένα mall που συνηθίζει να επισκέπτεται αυτές τις μέρες.
Σκέφτομαι ότι το Μάη που θα τελειώσω το master θα είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που δεν θα έχω ξεκάθαρο πλάνο για κάτι. Θα είμαι 25 χρονών και θα είναι η πρώτη φορά που δεν θα ξέρω τι να περιμένω. Πάντα ήθελα να έχω κάτι να σκέφτομαι, κάτι να προσδοκώ. Μιλώ για κάτι "μεγάλο", όπως οι σπουδές ή η δουλειά - όχι οι άντρες. Δεν μου έτυχε ακόμα κάποιος τόσο σημαντικός που να τον κατηγοριοποιήσω στα μεγάλα. Όταν ήμουν λύκειο, ήθελα να τελειώσω και να πάω πανεπιστήμιο. Στο πανεπιστήμιο είχα στόχο το πτυχίο - αλλά μη φανταστείς ότι βιαζόμουν να τελειώσω, μια χαρά πέρασα! Αλλά μου άρεσε που είχα ένα σκοπό! Μετά είχα στόχο μια δουλειά και το μάστερ. Τώρα έχω τη δουλειά και τελειώνω με το μάστερ! Και μετά τι;
(ΟΜG - 25 ΧΡΟΝΩΝ; ΜΑ ΕΝΕΝ ΜΕΓΑΛΟ ΝΟΥΜΕΡΟ ΤΟΥΤΟ;;;; ΕΙΧΑ ΜΕΙΝΕΙ ΚΑΠΟΥ ΣΤΑ 22!)
Όταν είσαι από χαρακτήρα οργανωτικός, φρικάρεις στην παντελή απουσία (έστω ενός υποτυπώδους) σχεδίου. Ίσως να 'ναι καλύτερα όμως για μένα, ίσως να 'ναι σαν άσκηση. Πάντως αυτό που ξέρω σίγουρα είναι πως θέλω ν' απολαύσω τη ζωή μου, να βγω λίγο έξω από το σπίτι μου, να διασκεδάσω, να ταξιδέψω πριν να έρθει μια μέρα που να καταλάβω πως η ζωή μου πέρασε και ν' αναρωτιέμαι τι έκανα και δεν την χάρηκα. Ή ακόμα χειρότερα, να ξέρω πως ο λόγος που δεν την απόλαυσα ήταν επειδή δε μπορούσα ποτέ να χαρώ το παρόν αφού έκανα συνεχώς όνειρα για το μέλλον. Είναι ωραίο να βάζεις στόχους και χωρίς αυτούς δεν θα πήγαινα πουθενά - αλλά έτσι όπως είναι οργανωμένη τον τελευταίο 1,5 χρόνο η ζωή μου νιώθω πως οι στόχοι μου με καταδυναστεύουν.
Το μόνο που ξέρω σίγουρα, είναι ότι θέλω έστω μια φορά να ερωτευτώ δυνατά. Χωρίς όλους αυτούς τους περιορισμούς που έβαζα μόνη μου στον εαυτό μου μέχρι τώρα. Χωρίς να φοβάμαι τόσο πολύ και να βαφτίζω το φόβο μου σωφροσύνη. Όχι αγάπη μου, φόβος ήταν. Με ολίγη σωφροσύνη, ίσως. Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω, ξέρω όμως σίγουρα ότι το θέλω πολύ.
Υ.Γ. Οι φωτογραφίες μου ήταν όλες δικές μου, αλλά αυτή που βάζω τώρα είναι πολύ καθαρή. Βέβαια οι φίλοι μου που με διαβάζουν ξέρουν ποια είμαι, έτσι κι αλλιώς. Δεν έχω υπ' όψιν μου αν με διαβάζουν κι άλλοι γνωστοί! Ούτε ξέρω αν θα έχω τα κότσια να την αφήσω. Λέω να με δοκιμάσω. :)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)