Παρασκευή 13 Μαΐου 2011

φοβάμαι, μα στα πόδια δεν το βάζω πια...!

Φοβάμαι,


μα στα πόδια δεν το βάζω πια...


Και το υποσχέθηκα στον εαυτό μου - πριν λίγες μέρες που έκλεισα τα 25 μου.

Να βρίσκω το κουράγιο να αντέχω το βάρος των politically incorrect επιθυμιών μου.

Να μπορώ να αντέχω τα δυνατά συναισθήματα - τον τρελό έρωτα - κι όχι μόνο τον ασφαλή, εκείνον που ξέρω ότι μπορώ να διαχειριστώ.

(Έχω τόσο πολύ καιρό να ερωτευτώ, που έχω ξεχάσει πώς είναι. Πώς είναι;)

Να ξαναβρώ το θάρρος να κάνω τρελά όνειρα - κι όχι μόνο τα ασφαλή και τα σίγουρα.

Σε λίγες μέρες τελειώνω το μεταπτυχιακό μου. Για πρώτη φορά στη ζωή μου, δεν ξέρω σίγουρα τι θέλω. Εγώ - που ήμουν πάντα ένα τέρας σιγουριάς για τα θέλω μου και τέρας αποφασιστικότητας - θέλησης για να πετύχω τους στόχους μου.

Όσο κι αν φοβηθώ, στα πόδια δεν θα το βάλω - πια....!

Κυριακή 1 Μαΐου 2011

Γύρω απ' τ' όνειρο - acoustic

Στίχοι: Ελεάνα Βραχάλη & Γιάννης Δόξας
Μουσική: Γιώργος Σαμπάνης
Πρώτη εκτέλεση: Έλενα Παπαρίζου

Τους αγγέλους πάντα ονειρεύομαι αλλά,
με τους δαίμονές μου ζω και υπάρχω τελικά
Φοβάμαι μα να΄μαι εδώ μπροστά
φοβάμαι μα στα πόδια δε το βάζω πια

Γύρνα με στο χθες
σαν παλιά ταινία η ζωή μας να παίξει
πλάνα με σιωπές μέχρι στο φιλί μας
η ανάσα ν΄αντέξει

Έχεις βρει άλλη αγάπη
ή μονάχος τριγυρνάς
γη μου σαν το φεγγάρι
γύρω απ΄το όνειρο γυρνάς
ο θυμός σου είναι άμυνα στον φόβο
μη τυχόν και αισθανθείς
χωρίς μια πατρίδα νικητής

Έχουμε όλοι ευθύνες που αποφεύγουμε καλά
μα μπροστά της κάποτε τις βρίσκει η καρδιά
Με βέλη ο έρωτας χτυπά
και θέλει να μη ζούμε εμείς μηχανικά




πανέμορφο, λατρεμένο τραγούδι.

Σάββατο 2 Απριλίου 2011

ατέλειες και ομορφιά

Δεν αντέχω τη συμμετρία και την πλήρη αρμονία. Με τρελαίνει. Δε μπορώ να φορέσω το ίδιο χρώμα στη τσάντα και στα παπούτσια μου. Δε θέλω τα ρούχα μου να είναι πλήρως σεταρισμένα και ακριβώς στην ίδια απόχρωση. Βαρεμάρα. Αν θα πάρω τη τσάντα τη μπεζ, θα βάλω άλλο χρώμα μπότες. Αν θα φορέσω ένα έντονο χρώμα, δεν θα βάλω δεύτερο στην ίδια απόχρωση για να το σετάρω. Δε μ' αρέσει το μαύρο που είναι ασφαλές χρώμα, και ποτέ δε θα βάλω πάνω από ένα μαύρο κομμάτι στο ίδιο ντύσιμο (εκτός αν είναι επίσημο) - το θεωρώ τραγική έλλειψη πρωτοτυπίας. Θέλω κάτι να ξεφεύγει, έστω και λίγο.

Το ίδιο και στους ανθρώπους - λατρεύω τις ατέλειες. Γιατί ξεφεύγουν από την εικόνα του "τέλειου" που έχουμε όλοι στο μυαλό μας και τολμούν να κάνουν δήλωση - πως το γοητευτικό δεν είναι απαραίτητα το αψεγάδιαστο. Το αντίθετο μάλλον. Εκείνος ο άντρας που έχει λίγη κοιλίτσα - πόσο πιο σέξι είναι από τον άλλο που είναι φέτες. Πόσο πιο πολύ σου δίνει την αίσθηση ότι ξέρει να απολαμβάνει τη ζωή του - και ότι θα απολαύσει κι εσένα. Εκείνος που φορά τα γυαλιά του την ώρα που διαβάζει - και δεν ξέρει πόσο γοητευτικός είναι. Εκείνος που είναι ψηλός και είναι λίγο άτσαλος και αδέξιος στις κινήσεις του - και όμως αν σου αρέσει είναι ο πιο αρμονικός άντρας του πλανήτη. Εκείνος που είναι κοντός και γεροδεμένος και σε έχει τρελάνει. Αυτό ερωτεύεσαι στον άλλον, τις "ατέλειες" του - ό,τι κι αν ορίζουμε ως ατέλειες, γιατί η ομορφιά είναι πολύ υποκειμενική τελικά.

Κρίμα που ζούμε σε μια εποχή που μας θέλει όλους ίδιους, πλαστικούς, με τα ίδια σώματα, τα ίδια πρόσωπα, το ίδιο ντύσιμο, την ίδια συμπεριφορά. Αντιστάσου - να 'σαι σίγουρος ότι είσαι πανέμορφος όπως ακριβώς είσαι. Αρκεί να το πιστέψεις.

Τετάρτη 30 Μαρτίου 2011

Δε θα μου πείτε πώς να ζω ούτε και πώς να ονειρευτώ...


Πρόσεχε
Στίχοι, Μουσική, Πρώτη εκτέλεση: Σταύρος Νταντούς

Που να 'ναι αυτό τ' αληθινό το ένστικτο το ζωντανό
δε θέλω εγώ να ενταχθώ στο σάπιο σύστημα αυτό
που θα με κάνει να μισήσω αυτό που έχω κι αγαπώ
όλο τον κόσμο μου τριγύρω και τον άλλο μου εαυτό

Άκου με, ψάξε μέσα στην καρδιά σου
μέσα εκεί κρύβονται τα μυστικά σου
άκου με, ρόδα είναι και γυρίζει
πρόσεχε, τη ζωή μη χαραμίζεις

Δε θα μου πείτε πως να ζω ούτε και πως να ονειρευτώ
αν θα 'χω αμάξια και λεφτά ή την καλύτερη δουλειά
που θα με κάνουν να πιστέψω ότι αξίζω κι ότι ζω
μα στην ουσία περιμένω ένα θαύμα να σωθώ

Άκου με, ψάξε μέσα στην καρδιά σου
μέσα εκεί κρύβονται τα μυστικά
που είναι σ' όλους μας γνωστά, αλλά πολύ βαθιά κρυμμένα
σπάστε σας λέω τα δεσμά, και μη φοβάστε πια κανένα..

Κάνε λοιπόν αυτό που θέλεις δίχως ένα δισταγμό
σταμάτα πια λοιπόν να τρέχεις δίχως λόγο και σκοπό...

Άκου με, ψάξε μέσα στην καρδιά σου
μέσα εκεί κρύβονται τα μυστικά σου
άκου με, ρόδα είναι και γυρίζει
πρόσεχε, τη ζωή μη χαραμίζεις...

Δευτέρα 7 Μαρτίου 2011

36 and counting

Είναι 36. Παλεύει να αντέξει την επώδυνη αγωγή μετά την εγχείρηση για την ενδομητρίωση. Οι ενέσεις την πονάνε. Η γιατρός της έδωσε deadline. "Τον Ιούνιο, που τελειώνουν οι ενέσεις, πρέπει να μείνεις έγκυος. Είναι η καλύτερη σου ευκαιρία να κάνεις μωρό. Μετά οι πιθανότητες σου μειώνονται δραματικά." Προσπαθεί να της εξηγήσει ότι δεν είναι με κάποιον και ότι είναι πολύ δύσκολο να κάνει μια σχέση, πόσο μάλλον με αυτή την προοπτική. Την αγχώνει το μέλλον. Αναρωτιέται αν ήταν τρομερά επιλεκτική στη ζωή της. Προσπαθεί να βρει πού έκανε το λάθος.

Είναι 36. Ήταν επιλεκτική. Χωρίς να προσπαθεί πολύ για τις σχέσεις της. Δεν ήθελε να υποφέρει, αν κάτι δεν "τραβούσε". Χωρίς σχέση τα τελευταία δύο χρόνια, με τους συγγενείς και τους φίλους να λένε (κάποιοι μπροστά της) ότι θα μείνει στο ράφι. Γνώρισε τον έρωτα της ζωής της σε ένα beach party. Νόμιζε θα ήταν μόνο για το καλοκαίρι. Από άλλη χώρα εκείνος, πώς να αντέξει μια σχέση από απόσταση; Και όμως άντεξε. Και άφησε τη ζωή του στην άλλη χώρα για να ζήσει μαζί της.

Είναι 36. Θυσίασε τη ζωή της για να φροντίζει τον άρρωστο πατέρα της. Πώς να κάνεις σχέση; Δουλειά - σπίτι, σπίτι - δουλειά. Η αλήθεια είναι ότι ήταν επιλεκτική. Κάπου εκεί άρχισε να την πιάνει το άγχος, πότε θα παντρευτεί και πότε θα κάνει οικογένεια. Γνώρισε κάποιον μέσω κοινών γνωστών. Θα μπορούσες να το πεις και προξενιό. Σημασία έχει ότι στην τελική τον ερωτεύτηκε. Ή τουλάχιστον έτσι της φαίνεται. Δεν ξέρει, γιατί έχει καιρό να ερωτευτεί. Θα παντρευτεί και πετά στα σύννεφα.

Και γω τις βλέπω και τις τρεις. Πανέμορφες με τις ατέλειες τους. Καθημερινές γυναίκες, με το άγχος της σύγχρονης ζωής, να τρέχουν να τα προλάβουν όλα και μέσα σ' όλα και τον εαυτό τους. Δεν ξέρω ποια από τις τρεις θα είναι πιο ευτυχισμένη στο μέλλον. Ξέρω όμως ότι κάθε γυναίκα έχει το δικαίωμα να 'ναι επιλεκτική. Δεν πρέπει να 'ναι ο τέλειος - ούτε κι αυτή είναι τέλεια. Θα πρέπει όμως να ερωτευτεί αυτόν που θα είναι μαζί του. Να θέλει να τον φιλήσει. Να θέλει να κάνει έρωτα μαζί του. Να μην τραβιέται στην άλλη άκρη του κρεβατιού από την πρώτη νύχτα.

Με κάποιες από μας η ζωή είναι πιο γενναιόδωρη, και φέρνει τον ιππότη, ακόμα κι εκεί που θα ΄λεγες πως όλα έχουν χαθεί. Κάποιες άλλες από 'μας δεν είναι τόσο τυχερές. Πώς μπορείς να ξέρεις από πριν πού πρέπει να κάνεις το συμβιβασμό για να μη μείνεις μόνη; Δε μπορείς να ξέρεις. Κι αν θα επιλέξεις να ακολουθήσεις τα "θέλω" σου, μπορείς μόνο να εύχεσαι ότι κάνεις το σωστό κι ότι δε θα μετανιώσεις αργότερα. Θέλει κότσια, αδερφάκι μου.

Σάββατο 5 Μαρτίου 2011

Η ζωή μου άνω κάτω

Στίχοι: Γιάννης Γούνας
Μουσική: Στέφανος Κορκολής
Πρώτη εκτέλεση: Άλκηστις Πρωτοψάλτη

" στο μεγάλο πανικό θα μιλάω στον ενικό
οικειότητα μεγάλη, δεν φοβάμαι όπως οι άλλοι
στης καρδιάς μου το βυθό, είναι λέω κανείς εδώ;
θα δολώνω τ΄όνειρό μου μήπως βρω τον άνθρωπό μου.."





για τους (πραγματικά υπέροχους) στίχους, http://stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=details&song_id=41238