χωρίς τίτλο.

Να το ξέρεις, ότι οι πιο χαμογελαστοί άνθρωποι είναι αυτοί που έχουν τις πιο σκοτεινές πλευρές.

Όλοι μας παλεύουμε με τους δαίμονες μας. Κι εγώ με τους δικούς μου. Δεν ξέρω ποιος θα νικήσει στο τέλος.

Είμαι δυνατός άνθρωπος. Έτσι θέλω να πιστεύω. Αλλά έρχονται κάποιες στιγμές τώρα τελευταία, που με κάνουν όλο και πιο συχνά να θέλω να κλάψω.

Επειδή κάποιες φορές, οι τραγωδίες της ύπαρξης είναι τόσο μεγάλες και τόσο ανείπωτες, που σε κάνουν να γονατίζεις.

φοβάσαι

φοβάσαι να τολμήσεις. φοβάσαι να ρισκάρεις πράγματα. ακόμη κι αν το σήμερα σου είναι το λίγο σου. φοβάσαι μην μείνεις στον άσο.

φοβάσαι μήπως δεν σ' αγαπήσουν ποτέ. μήπως δεν κάνει κανένας, ποτέ, κάτι για σένα. μήπως δεν ακούσεις εκείνη την καρδιά να χτυπά δίπλα απ' τη δικιά σου.

φοβάσαι μήπως δεν είσαι αρκετά καλός. μήπως είσαι ανεπαρκής. μήπως το δικό σου πολύ δεν φτάνει ούτε καν το δικό τους λίγο.

φοβάσαι μήπως δεν σε ποθήσουν πραγματικά ποτέ. μήπως η όμορφη νιότη σου, με όλη της τη δύναμη, μείνει ένα τρόπαιο στο ράφι, χωρίς διεκδικητή.

φοβάσαι το άγνωστο. αυτό που δεν σου μοιάζει. αυτό που δε μπορείς να χειριστείς.

φοβάσαι ότι πάντα θα τρέχεις, και ποτέ δεν θα τα καταφέρεις τόσο καλά όσο θα "έπρεπε" στους ρόλους σου.

φοβάσαι, φοβάμαι. φοβόμαστε... δεν ξέρω αν υπάρχει ικανοποιητική, καθησυχαστική απάντηση για όλους μας τους φόβους. ξέρω μόνο πως "τη ζωή σου μόνο εσύ μπορείς να τη σώσεις", όπως λέει και ο αγαπημένος μου φλεγόμενος.

καληνύχτα.