Είμαι πολύ ερωτευμένη. Νιώθω ότι έχω βρει όλα όσα έψαχνα να βρω, και για τα οποία είχα αρχίσει να απογοητεύομαι και να σκέφτομαι ότι θα πρέπει να θυσιάσω κάτι από αυτά, αν θέλω να προσγειωθώ κάποια στιγμή και να κάνω οικογένεια και παιδιά. Νιώθω ότι όλα τα πράγματα είναι στη θέση που θα έπρεπε να είναι, ότι γίνονται με τον τρόπο που θα έπρεπε να γίνονται (για μένα τουλάχιστον).
Δεν ξέρω αν θα μου βγει σε καλό. Η καχύποπτη και πάντα υποψιασμένη φύση μου φοβάται. Φοβάται πάρα πολύ. Προσπαθώ να δω μέχρι πού φτάνει ο ενθουσιασμός και το ερωτικό στοιχείο και αν έχουμε βάση να προχωρήσουμε παρακάτω. Νομίζω ότι την έχουμε. Βλέπω ότι έχουμε τα ίδια όνειρα και τους ίδιους στόχους από τη ζωή, πολλά κοινά σαν άνθρωποι και παρόμοιες συναισθηματικές αποσκευές.
Νιώθω εκείνο το φόβο που νιώθεις όταν ξέρεις ότι έχεις παραδώσει πια όλα (ή σχεδόν όλα) τα όπλα σου. Αλλά την ίδια στιγμή νιώθω και μια απέραντη χαρά που το έχω κάνει. Και μια σιγουριά μέσα μου ότι δεν θα μπορούσα να είχα κάνει διαφορετικά.
Για τους ανθρώπους όπως εμένα, που υπολογίζουν πάντα όλα τα ρίσκα τους και θέλουν πάντα να έχουν ένα στέρεο έδαφος κάτω από τα πόδια τους, ο έρωτας και η παράδοση είναι πάντα σαν μια βουτιά στο κενό. What if I fall? Oh, but my darling, what if you fly?
Μια βδομάδα διακοπές! Επιτέλους μια βδομάδα που θα έχω πολλές στιγμές εντελώς μόνη μου. Να ανασυνταχτώ. Να ηρεμήσω τελείως, να χαλαρώσω αλλά και να σκεφτώ και να πάρω αποφάσεις. Λένε ότι οι Ταύροι είναι βραδείας καύσης. Αργούν πολύ να πάρουν αποφάσεις, σε όλους τους τομείς της ζωής τους. Όταν τις πάρουν όμως είναι οριστικές.
Θέλω να αλλάξω δουλειά. Είμαι 6 χρόνια στην ίδια. Δεν θα πάρω πολύ καλύτερα λεφτά από αυτά που παίρνω τώρα. Κι αυτά που παίρνω τώρα νιώθω πως είναι λίγα για τη δουλειά που προσφέρω. Και τα λεφτά είναι ένα μεγάλο ζήτημα κάθε μήνα. Βαρέθηκα να μετρώ τα λεφτά μου, να είμαι με το άγχος αν θα με φτάσουν, να είμαι τόσο πολύ περιορισμένη. Έχω πολύ καιρό να πάω ταξίδι και δε νομίζω να πάω σύντομα. Κι έτσι, απ' όλες τις απόψεις, νιώθω ότι έκανα τον κύκλο μου και πρέπει να αλλάξω. Δεν ξέρω πώς το κάνεις. Έχω φτάσει 2-3 φορές στα πρόθυρα να αλλάξω (εννοώντας ότι είχα φτάσει και μέχρι το interview, τη μια φορά μου είχε προταθεί και η θέση), και δεν το έχω κάνει, για διάφορους λόγους. Πάντα κοιτάω συνολικά τα δεδομένα μου εκείνη τη στιγμή. Έτσι, δεν ξέρω πώς το κάνεις αυτό. Πώς θα είναι η φορά που θα κάνω το αποφασιστικό βήμα. Μπορεί κανένας να βοηθήσει; Επίσης, υπάρχει κάποιος τρόπος να εξετάσεις αν η εταιρεία για την οποία κάνεις αίτηση είναι ΟΚ; (Εννοώ ότι δεν έχει προβλήματα και δεν είναι λίγο πριν να κλείσει. Ξέρω μεγάλη εταιρεία forex στη Λεμεσό η οποία ακούγεται από άτομα του κλάδου ότι θα κλείσει και όμως κάνει προσλήψεις!). Beatrix, έχεις καμιά συμβουλή επί του θέματος;
Προσπαθώ να οργανωθώ καλύτερα στο σπίτι! Είναι μεγάλο και έχει πολλές δουλειές. Νιώθω ότι σε πολλά πράγματα είμαι ανοργάνωτη - και το να είμαι ανοργάνωτη μου προκαλεί κάποιο άγχος. Για παράδειγμα, ποτέ δεν πάω στο supermarket και να επιστρέψω σπίτι και να πω "ΟΚ, έχεις πάρει όλα τα πράγματα που χρειαζόσουν". Ή με τις δουλειές.. Νιώθω πως δεν έχω σωστό πρόγραμμα. Π.χ. νιώθω ότι άργησα να φυλάξω τα χειμερινά μου. (Τρελάρα; Κάπως. Πάντως οι άνθρωποι που έχουν τον ψυχαναγκασμό να τα έχουν όλα οργανωμένα υποφέρουν αν δεν το κάνουν, οπότε δείξε κατανόηση). Moonlight, να ρωτήσω κάτι; Εσύ τις λίστες σου πώς τις κρατάς; Soft or hard copy?
Για το ερωτικό θέμα τι να πω; Μακάρι να μπορούσα να το δρομολογήσω κάπως, αλλά δεν μπορώ. Είμαι μόνη μου και νιώθω μόνη μου. (Δεν μ' αρέσει που πολλοί άνθρωποι το παίζοουν cool ακόμα κι όταν δεν είναι - αλλά μπορώ να το καταλάβω σαν άμυνα). Είναι το μόνο πράγμα που δυστυχώς δεν μπορείς να το προγραμματίσεις. Αν μπορούσα, θα το είχα ήδη κάνει. Ταυτίζομαι με την τουλίπα σ' αυτό το θέμα - κι εγώ θέλω να ερωτευτώ, θέλω εκείνες τις πεταλούδες στο στομάχι, θέλω να τα καταφέρω να θαυμάζω κάποιον. Ελπίζω σ' αυτό το κομμάτι να μην ηττηθώ και να με καθοδηγήσει ο φόβος μου.
Last but not least... Καμιά φορά το να μένεις Σάββατο βράδυ στο σπίτι, εντελώς μόνος, είναι εντελώς αναζωογονητικό. Καληνύχτα :)
Σήμερα έδωσα το πιο δύσκολο μάθημα που έδωσα ποτέ μου! Δεν το πιστεύω ότι τέλειωσε.. Δεν μπορώ να σου περιγράψω καλά με λόγια το πόσο ανακουφισμένη νιώθω. Σαν να είχα ένα τεράστιο βάρος πάνω μου που έφυγε (sorry για την κλισέ έκφραση αλλά δεν μπορώ να το πω καλύτερα). Σε μια βδομάδα έχω άλλο ένα και τελειώνω για φέτος.
Food for thought "But if you close your eyes, does it almost feel like nothing changed at all...?"
Σκέψου την pax του περασμένου Μάη.
Τα πάντα έχουν αλλάξει. Τα πάντα.
Κι αυτό δεν έχει να κάνει με τις εξετάσεις.
Και λατρεύω το ότι έχουν αλλάξει τα πάντα. Ακόμη κι αν δεν έγινε αναίμακτα.
Note to self: κάποια υπέροχα πλάσματα που ήταν εδώ σ' όλη τη δύσκολη διαδρομή αυτής της χρονιάς πρέπει να τα δω κι εγώ πιο σοβαρά... Και κάτι εγωισμούς που απομακρύνθηκαν ν' απομακρυνθώ κι εγώ. Οι φίλοι δεν είναι μόνο για τις εξόδους και τις καλές στιγμές.
Νιώθω τόσο ευτυχισμένη και ανακουφισμένη απόψε! Σας αγαπώ όλους.
