Το παρακάτω ποστ δεν έχει καμία λογοτεχνική αξία - δεν έχω καθόλου έμπνευση, παρ' όλ' αυτά θέλω να εκφραστώ! :)
Τις τελευταίες μέρες πάω στη δουλειά και ονειρεύομαι τις διακοπές μου! 4 βδομάδες έμειναν, και θα απαλλαγώ, έστω προσωρινά, από τα τηλέφωνα, τα e-mails, το τρέξιμο να τα προλάβω όλα που μοιάζει να μην τελειώνει ποτέ. Χωρίς internet. Τέλειο; Σίγουρα θα μου φανεί κάπως την πρώτη μέρα - αλλά μέχρι τη δεύτερη θα το έχω ξεχάσει!
Σαντορίνη. Μακάρι να βγάλει καπνούς το ηφαίστειο και να αναγκαστούμε να αποκλειστούμε εκεί για ακόμα κάποιες μέρες. :) Φραπέ στην παραλία, αντιηλιακό, περιοδικό. Περίπατοι στα δρομάκια του νησιού και φαγητό σε ταβερνούλες. Το ηλιοβασίλεμα στην Οία. Είπαμε να μετακινούμαστε με γουρούνες, το φοβάμαι λίγο, αλλά θα μου περάσει!
Βαριέμαι να γράφω μεγάλες προτάσεις. Θέλω μόνο να σου πω, πως η ζωή μου τώρα μ' αρέσει. Μετά από πολύ καιρό! Καινούρια όνειρα. Καινούρια πρόσωπα. Ηρεμία και χαλάρωση. Καλοκαίρι. Ευτυχία :)
Σε αφήνω, πάω για φραπεδάκι πάνω στο κύμα.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα φραπέ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα φραπέ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τετάρτη 6 Ιουλίου 2011
Δευτέρα 30 Μαΐου 2011
μυρωδιά καλοκαιριού
Ξέρεις πόσο όμορφη είναι η Λεμεσός το καλοκαίρι;
Σήμερα πήγα για περπάτημα κάτω στην παραλία. Η θάλασσα πανέμορφη, να σε ηρεμεί, να σε γαληνεύει. Σκέφτηκα πόσο λυπάμαι τους ανθρώπους που είναι καταδικασμένοι να ζήσουν όλη τους τη ζωή σε μια πόλη χωρίς θάλασσα. Ελπίζω ότι δεν θα βρεθώ σε αυτό το δίλημμα ποτέ - νομίζω πως αν αναγκαστώ να ζήσω κάπου αλλού θα είμαι δυστυχισμένη.
Η καταπληκτική αίσθηση του να πίνεις τον καφέ σου πάνω στο κύμα. Το δέρμα που αρχίζει σιγά σιγά να μαυρίζει, τα μαλλιά που ανοίγουν από τον ήλιο, τα γυαλιά ηλίου, τα ρούχα που γίνονται ελαφριά και καλοκαιρινά. Η μυρωδιά της αρμύρας, οι μέρες που γίνονται μεγαλύτερες και νιώθεις ξαφνικά σαν να έχεις τις διπλάσιες ώρες στη διάθεσή σου. Το κύμα που σκάει στα βράχια, το παγωμένο τσάι, το χαμόγελο που φτάνει μέχρι τ' αυτιά. Οι βλακείες που λες και γελάς, η συζήτηση που δεν έχει ξαφνικά καμιά ανάγκη να 'ναι σοβαρή, η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι. Τα μάτια που γελάνε τόσο εύκολα πια, το νερό που κατεβάζεις με τα λίτρα, η άμμος που μένει στα παπούτσια μετά το περπάτημα δίπλα στη θάλασσα. Το παγωμένο φραπέ, η τρυφερή νύχτα, τα κεριά στην παραλία.
Λατρεύω το καλοκαίρι.
Σήμερα πήγα για περπάτημα κάτω στην παραλία. Η θάλασσα πανέμορφη, να σε ηρεμεί, να σε γαληνεύει. Σκέφτηκα πόσο λυπάμαι τους ανθρώπους που είναι καταδικασμένοι να ζήσουν όλη τους τη ζωή σε μια πόλη χωρίς θάλασσα. Ελπίζω ότι δεν θα βρεθώ σε αυτό το δίλημμα ποτέ - νομίζω πως αν αναγκαστώ να ζήσω κάπου αλλού θα είμαι δυστυχισμένη.
Η καταπληκτική αίσθηση του να πίνεις τον καφέ σου πάνω στο κύμα. Το δέρμα που αρχίζει σιγά σιγά να μαυρίζει, τα μαλλιά που ανοίγουν από τον ήλιο, τα γυαλιά ηλίου, τα ρούχα που γίνονται ελαφριά και καλοκαιρινά. Η μυρωδιά της αρμύρας, οι μέρες που γίνονται μεγαλύτερες και νιώθεις ξαφνικά σαν να έχεις τις διπλάσιες ώρες στη διάθεσή σου. Το κύμα που σκάει στα βράχια, το παγωμένο τσάι, το χαμόγελο που φτάνει μέχρι τ' αυτιά. Οι βλακείες που λες και γελάς, η συζήτηση που δεν έχει ξαφνικά καμιά ανάγκη να 'ναι σοβαρή, η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι. Τα μάτια που γελάνε τόσο εύκολα πια, το νερό που κατεβάζεις με τα λίτρα, η άμμος που μένει στα παπούτσια μετά το περπάτημα δίπλα στη θάλασσα. Το παγωμένο φραπέ, η τρυφερή νύχτα, τα κεριά στην παραλία.
Λατρεύω το καλοκαίρι.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)