ασυνάρτητες σκέψεις

ουφ... είπα αυτό το Σ/Κ να κάτσω να τελειώσω το άρθρο μου, και νιώθω λες και κάνω καταναγκαστικά έργα. ούτε για τη Μαδρίτη δεν πρόλαβα να γράψω ακόμα! ελπίζω απόψε να το τελειώσω και να το στείλω, η νύχτα είναι μεγάλη και βασανιστική, όμως δεν έχω άλλα περιθώρια!

κάποιες παραδοχές είναι ιδιαίτερα απελευθερωτικές. σαν να σου ανοίγεται λεωφόρος μετά.

ανακάλυψα ότι μετρώ πολύ τον εαυτό μου με το βαρόμετρο των φίλων μου. τον πολύ τον κόσμο γραμμένο τον έχω. φοβάμαι όμως να πέσω απ' τα μάτια των φίλων μου.

καμιά φορά ονειρεύομαι με τα μάτια ανοιχτά, και λέω τι όμορφα που θα 'ταν να μπορούσα να ασχοληθώ με την εκπαίδευση. λατρεύω αυτό που σπούδασα, ξέρεις. και μετά ξυπνώ.

τα διλήμματα μας είναι βασανιστικά όταν πρέπει να πάρουμε εμείς την απόφαση. όταν έχουμε εμείς, ακέραια, την ευθύνη.

ρε μήπως παίρνω τη ζωή πολύ στα σοβαρά;

πεθύμησα τρομερά τους φίλους μου που λείπουν στο εξωτερικό. τρομερά όμως!!! Χριστούγεννα, ελάτε γρήγορα!

κάπως έτσι είναι η σούπα του μυαλού μου αυτή τη στιγμή. εντελώς ασυνάρτητες σκέψεις...

live from Spain :)

sou grafw greeklish giati to computer pou xrisimopoiw den exei ellinika.

thimasai pou sou elega se ena post prin ligous mines, oti tha prospathisw na ime pio authormiti kai na afinw kapoies fores ti zwi na me ekplissei xwris na programmatizw ta panta? kapws etsi egine kai se auto to taksidi!

o telikos mou proorismos ine i madriti, omws ipa na erthw mesw barcelona me tis ftines ptiseis tis ryan kai na parw lewforeio i treno gia madriti. i ptisi eftane girona sxetika arga, stis 11.50, kai an prolavaina to teleutaio lewforeio apo aerodromio stis 12.30 mporousa na erthw barcelona ston kentriko stathmo twn lewforeiwn. omws den tha prolavaina to teleutaio bus gia madriti pou efevge sti 1. skeftomoun na kleisw hostel, alla to anevalla, giati ipirxe ena chance na imoun stin wra mou. gia na min sou ta polilogw, irtha edw xwris na kleisw tipota, kai imoun entelws xalari kai oti prokipsei! i aderfi mou fwnaze pou tha erxomoun moni mou, sti mesi tis nixtas, xwris na kserw kan pou tha meinw, alla emena me diaskedaze i idea. sto katw katw an den evriska kati tha koimomoun sto stathmo panw sti valitsa mou.

stin ptisi gnwrisa tixaia mia kopela i opoia erxotan kai auti edw gia na dei to filo tis, kai mou proteine na me feroun me to autokinito apo to aerodromio tis girona mexri ti barcelona. posi tixeri mporei na imoun? :) pio voliko den tha mporouse na mou erthei, giati pleon itan orati i pithanotita na prolavaina to lewforeio twn 1 gia madriti. ase pou irtha me autokinito, eukola, grigora kai aneta. irtha exontas xroniko perithwrio gia to lewforeio, omws otan piga na kleisw eisitirio, mou ipe oti den iparxei tipota mexri avrio to mesimeri! teleia, ipa, eukairia na meinw edw ti nixta. mou vrike i sis mou ena ftino hostel sto booking.com, kai namai edw na sou grafw apo to computer tou :)

mou einai diskolo na sou perigrapsw poso enthousiasmeni ime. as poume oti ine san mia mikri, omorfi peripeteia :)

εποχιακές σημειώσεις

πακετάρω για Μαδρίτη! το περιμένω πώς και πώς αυτό το ταξίδι. χρειάζομαι να γεμίσω νέες εικόνες.

χαίρομαι που τελείωσε αυτή η κουραστική και αγχωτική βδομάδα στη δουλειά. έτσι είναι, άμα προγραμματίζεις να λείψεις μια βδομάδα πρέπει να τα τακτοποιήσεις όλα από πριν. κι άμα σου προκύψουν και έκτακτα, άστα να πάνε.

τελικά ένας ωκεανός μπορεί να βάλει μεγάλη απόσταση ανάμεσα σε ανθρώπους. ναι, αυτό είναι ένα μικρούλι παράπονο. :)

θέλω να ερωτευτώ! γιατί κάποιοι το έχουν τόσο δύσκολο και κάποιοι κάθε βδομάδα είναι ερωτευμένοι και με άλλον;

ναι, πάντα ζητώ. δεν παρακαλώ όμως, ποτέ.

στα πλαίσια του να ζητώ, τόλμησα επιτέλους να ζητήσω στη δουλειά να κάνω μικρότερο διάλειμμα και να φεύγω νωρίτερα! και το δέχτηκαν :)

αποφάσισα να φτιάξω λίγο τα οικονομικά μου. σταμάτησα να τρώω συνεχώς απ' έξω, να αγοράζω καλλυντικά/ ρούχα/ τσάντες/ παπούτσια άσκοπα, πλέον κοιτάω τις προσφορές στα σουπερμάρκετ, άλλαξα πακέτο στο κινητό, και ανακάλυψα ότι τα μαλλιά μου μια χαρά τα βάφω και μόνη μου και τα νύχια μου μπορώ να τα φτιάξω και αλλού με πολύ λιγότερα λεφτά! καλύτερα δεν είναι να τα φυλάω για ταξίδια - αφού προς το παρόν δεν επιβάλλεται τόσο σοβαρά η αποταμίευση;

ξεκίνησα μαθήματα φωτογραφίας :) αυτό μπορεί και να 'ναι το πιο όμορφο μου νέο, μετά το ταξίδι.

γενικώς, το προσπαθώ! κάποιες μέρες δεν είμαι και τόσο καλά - για διάφορα, που βαριέμαι και αρνιέμαι να γράψω. αλλά το παλεύω.

φιλιά, και σου εύχομαι να περάσεις τέλεια το τριήμερο.

το ναι, μονάχα αυτό αρκεί...

Λατρεύω τη Ραλλία, λατρεύω κι αυτό το τραγούδι που έγραψε. Για τα "ίσως" της ζωής μας, που δεν μας φτάνουν! Γιατί μονάχα τα "ναι" αρκούν....

Και πόσο δύσκολο είναι κάποιες φορές, όταν μπροστά σου βρίσκεις μόνο "ίσως"... Και δεν ξέρεις αν θα βρεις ποτέ σου εκείνο το "ναι"... Πόσο ισχυρός είναι ο πειρασμός να συμβιβαστείς μ' εκείνο το "ίσως"! Να το θυμάσαι όμως... Κάποιες φορές θέλει να 'σαι ισχυρός στο "όχι" σου... Όσο δύσκολο κι αν είναι! Για να μην μείνεις μια ζωή στο "ίσως"! Για να είσαι έτοιμος για εκείνο το "ναι"...

Το ίσως
στίχοι, μουσική, πρώτη εκτέλεση: Ραλλία Χρηστίδου

Για σένα

Λατρεύω αυτό το τραγούδι. Σκέφτηκα ένα σωρό επιχειρήματα για να σου εξηγήσω το γιατί. Βαριέμαι να τα γράψω. Απλά μ' αρέσει.

Για σένα - Vegas
Στίχοι: Zeraw, Μελίνα Μακρή, Slick Beats
Μουσική: DJ Airth, Slick Beats
Πρώτη Εκτέλεση: Vegas

ταξίδια και άλλα

Έκλεισα για να πάω Μαδρίτη! Δε μπορώ να σου περιγράψω πόσο ενθουσιασμένη είμαι. Νομίζω πρέπει να ξεσκονίσω και λίγο τα ισπανικά μου, δε γίνεται διαφορετικά. :)

Πρέπει να καθίσω να κάνω δουλειά, μέχρι το τέλος του μήνα η καθηγήτρια μου περιμένει το άρθρο που θα στείλουμε για δημοσίευση, για να κάνει και εκείνη τις δικές τις διορθώσεις, κι εγώ ακόμη δεν έχω κάνει τίποτα, και στις 28 πετώ!

Παράγγειλα και τα καινούρια μου γυαλιά, είναι πανέμορφα! Είναι και μοντέρνα και κλασικά, και εκκεντρικά και διαχρονικά, και τελοσπάντων μου αρέσουν πολύ. 

Σου έχω ξαναπεί πόσο μου αρέσουν οι οικογενειακές συγκεντρώσεις; Χτες είχαμε -κι άλλο- συγγενικό γάμο. Χαίρομαι να βλέπω τα ξαδέρφια μου να μεγαλώνουν, να παντρεύονται, να κάνουν παιδάκια, να βρίσκουν καλές δουλειές... Αλλά πιο πολύ από όλα, να τους βλέπω ευτυχισμένους με τις επιλογές τους.

Κατά τα άλλα, προγραμματίζω ταξίδια φέτος... Τώρα θα πάω Μαδρίτη, το Μάρτη θα πάω Ρώμη, το καλοκαίρι Αθήνα που έχουμε συγγενικό γάμο και μετά πιθανότατα σε νησί... Του χρόνου το φθινόπωρο μάλλον Λονδίνο. Θέλω να πάω και Πράγα, αλλά δεν ξέρω πότε.

Μου αρέσει η ζωή μου φέτος, που βγαίνω περισσότερες μέρες τη βδομάδα, που βλέπω περισσότερο τους φίλους μου, που γνωρίζω κόσμο, που έχω το χρόνο να πάω για γυμναστική, που μπορώ να πάω και σε θέατρα και σε σεμινάρια ακόμα και καθημερινές. Επειδή πέρσι λόγω μεταπτυχιακού ήμουν τόσο περιορισμένη ακόμα και για τα απλά και καθημερινά, φέτος τα απολαμβάνω..

φιλιά και καλή ζωή :)

η ζωή στο μαύρο και το ροζ.

Χτες πήγα Λευκωσία μαζί με τον φίλο μου που του αρέσουν οι φωτογραφήσεις. Μου είπε θα με πάρει παλιά Λευκωσία, "κάπου κοντά", όμως περπατούσαμε από τη Λήδρας κανένα μισάωρο! Με παίρνει σε ένα τόπο που ήταν θεοσκότεινα, ερειπωμένα και οι λίγοι άνθρωποι που πέρασαν ήταν κάτι περίεργοι. Ακόμα και οι γάτοι ήταν περίεργοι εκεί, ήταν όλοι χοντροί, τεράστιοι και άγριοι. Ευτυχώς που ανέλαβε να τους διώξει! Για να μην σου τα πολυλογώ, κάθε φορά που κουνιόταν φύλλο, εγώ φοβόμουν! Ο άλλος, ψύχραιμος, έστηνε πόζες και μου έκανε μαθήματα φωτογραφίας! Τελοσπάντων, επιβιώσαμε και από αυτό και τώρα μας έμειναν οι -καταπληκτικές- φωτογραφίες. Θέλω να ανεβάσω και στο blog για να δεις.

Θέλω να σου πω, πως το να 'σαι μέσα σου καλά, είναι ένας καθημερινός αγώνας. Κανείς δεν έχει τη δύναμη να κάνει από μόνος του τη ζωή σου πιο όμορφη, και κανείς δε στο χρωστάει κιόλας. Δεν είναι κατάσταση του μυαλού που έρχεται από μόνη της. Είναι στην ουσία απόφαση. Η καθημερινή μας ζωή δεν θα σταματήσει ποτέ να 'χει προβλήματα - για άλλους μικρά, για άλλους μεγάλα. Εσύ αποφασίζεις το πώς θα την ζήσεις. Εσύ και το πώς θα εκπαιδεύσεις το μυαλό σου. Και μην νομίζεις πως στο λέω εκ του ασφαλούς. Τα 'χω φάει τα χαστούκια μου κι εγώ, και κάποια ήταν γερά. Μπορεί κάποιες φορές να πέφτω (και πλέον έχω τη σοφία να με αφήνω να το κάνω), αρνούμαι όμως να ζω στο μαύρο. Κι ας νομίζουν -αυτοί που δεν με ξέρουν προσωπικά- πως ζω μόνο στο ροζ.