Ευγνωμοσύνη

Μου έλειψε το blog μου, θα ήθελα να έχω ώρα να γράφω περισσότερο.

Θεωρείται κάποιου είδους ύβρις να λες ότι δεν είσαι καλά; Μετά που έγραψα εκείνα που έγραψα, συνέβηκαν ακόμα χειρότερα. Και με ένα παράξενο τρόπο, με τα ακόμα χειρότερα σαν να έγινα καλά. Γιατί όταν σου πέφτει κάπως ο ουρανός στο κεφάλι με κάτι ξαφνικό που θα συμβεί, δεν έχεις πολλή ώρα να σκεφτείς ούτε να γράψεις ούτε να συνειδητοποιήσεις. Ανταποκρίνεσαι στο πιο άμεσο και το πιο επείγον, ιεραρχείς και τα υπόλοιπα για το μόλις καταλαγιάσει η μεγάλη καταιγίδα. Τα καταφέραμε πάντως. Και λέω τα καταφέραμε γιατί το πιο σοβαρό ζήτημα από όλα ήταν θέμα υγείας ενός από εμάς και το αντιμετωπίσαμε όλοι μαζί. 

Και απόψε, μετά από δύο μήνες που δεν σήκωσα κεφάλι, νιώθω πως θέλω να σου πω γιατί είμαι ευγνώμων. 

Είμαι ευγνώμων γιατί σε εκείνο το θέμα υγείας που σου έλεγα παραπάνω, ο γιατρός μεσολάβησε και βρέθηκαν τρεις μπουκάλες αίμα - γιατί από την τράπεζα αίματος μας έστελναν μόνο μια. Είμαι ευγνώμων γιατί είχαμε τα λεφτά να κάνουμε εκτός νοσοκομείου αξονική τομογραφία, για την οποία θα είχαμε αναμονή κάποιες βδομάδες επειδή δεν κρίθηκε τόσο επείγουσα. Είμαι ευγνώμων που τελικά πήγαν όλα καλά και όλες οι εξετάσεις ήταν καθαρές.

Είμαι ευγνώμων που είμαι αρτιμελής. Είχα ένα ατύχημα στο σπίτι, και έκοψα με μαχαίρι τον δείκτη του αριστερού μου χεριού, από τη μέσα πλευρά, στην τρίτη άρθρωση (αυτή που είναι πριν το νύχι). Το έκοψα τόσο βαθιά, που φοβήθηκα ότι θα μου το έκοβαν τελείως εκείνο το κομμάτι. Τελικά μου έκαναν 6 ραφές και μου είπαν για μια βδομάδα να μην το κινώ καθόλου, όλο το χέρι. Δεν μπορείς να φανταστείς τι πόνος μπορεί να υπάρχει, μόνο από ένα δάχτυλο, ειδικά όταν σε τραβά με τις ραφές. Πονούσα να ντυθώ, να βάλω τα παπούτσια μου, να μαζέψω τα μαλλιά μου, να κάνω την παραμικρή κίνηση. Έκανα καμιά ώρα να κάνω μπάνιο και έκανα με δυσκολία. Την γλίτωσα φτηνά όμως - αν έκοβα τένοντα δεν θα ήταν τόσο απλά τα πράγματα. Είμαι ευγνώμων γιατί προχτές, σχεδόν δυο βδομάδες μετά, τα κατάφερα να λούσω τα μαλλιά μου μόνη μου και να χτενιστώ. Παίρνουμε την αρτιμέλεια μας ως κάτι δεδομένο και δεν συνειδητοποιούμε πόσο υπέροχο δώρο είναι.

Είμαι ευγνώμων γιατί είμαι υγιής. Γιατί το παίρνουμε και αυτό σαν δεδομένο. Η αδερφή μιας αγαπημένης μου φίλης έχει όγκο στον εγκέφαλο. Είναι 28. Η βιοψία που έγινε τελευταία έδειξε ότι είναι καλοήθης. Λόγω θέσης όμως δεν μπορεί να πειραχτεί. Πρέπει να μείνει εκεί, έχει μπει βαλβίδα για να διοχετεύεται στο στομάχι το υγρό που δημιουργεί ο όγκος και να αποσυμφορείται η πίεση. Θα το αφήσουν εκεί και θα το παρακολουθούν τακτικά επειδή δεν μπορεί να γίνει χειρουργική επέμβαση, ούτε (προφανώς) χημειοθεραπεία, ούτε ακτινοθεραπεία επειδή μπορεί να τον μετατρέψει σε κακοήθη. Πώς ζεις όμως με αυτό το δεδομένο, ξέροντας ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να γίνει κακοήθης; Πώς πιάνεις δουλειά ξανά; Πώς ερωτεύεσαι, πώς κάνεις παιδιά; 

Συμβαίνουν κι άλλα.. Οικογενειακώς βαφτίσαμε, αποφοιτήσαμε, προετοιμαζόμαστε για παγκύπριες, είχαμε δυστυχώς και μια απώλεια. Από το Νοέμβρη πάντως δεν έχω βαρεθεί καθόλου. Δεν συνειδητοποιώ καθόλου το χρόνο που περνά, γιατί συνέχεια κάτι συμβαίνει. Για να χρησιμοποιήσω την έκφραση της τουλίπας, νιώθω πως είμαι σε ένα roller coaster - και δεν ξέρω πότε θα κατεβώ.

Σε 3 μήνες τελειώνω το ΜΒΑ. Δεν ξέρω πώς θα τα καταφέρω, έτσι που έμεινα πίσω, αφού για δυο μήνες δεν έκανα σχεδόν τίποτα, αλλά δεν θέλω να πάρω παράταση. Προτιμώ να τρέξω να προλάβω. Πάντως ήταν μια από τις καλύτερες αποφάσεις που έχω πάρει ποτέ.

Να σου πω και κάτι αστείο. Χτες κάπου ήμουν με τους κουμπάρους μου, στο χώρο υπήρχε ένα ωραίο παιδί, ο κουμπάρος μου τον ήξερε, τον κάλεσε και στο τραπέζι μας, έπιασαν την κουβέντα, μια χαρά. Σε κάποια φάση, το παιδί (έτσι θα τον λέμε διότι είναι :Ρ) είπε τον κουμπάρο μου (που φέτος θα κλείσει τα 33) γέρο! Αν του έφερνα το τραπέζι στο κεφάλι θα ήταν δικό μου φταίξιμο δηλαδή; Τι να πω κι εγώ που φέτος θα κλείσω τα 30 και τώρα άρχισα να ξεπερνώ την κρίση ηλικίας; Τελικά έμαθα ότι είναι 24! Κάπου εδώ το θέμα κλείνει! :)

Τι να σχολιάσεις σε όλα αυτά; Τίποτα. Ας πούμε ότι το blog μου είναι κάπως η θεραπεία μου. Είμαι ευγνώμων που μπορώ να σου γράψω και να χρησιμοποιήσω και τα δυο μου χέρια για να το κάνω αυτό - παρόλο που ακόμα δεν χρησιμοποιώ το ραμμένο μου δάχτυλο, σύντομα θα γίνει και αυτό. Είμαι χαρούμενη που κάνω το μπάνιο μου εύκολα, που ξαναξεκίνησα κάποιες δουλειές στο σπίτι, που βάφομαι ξανά, που ντύνομαι χωρίς να πονώ, που άρχισα να ξαναβγαίνω. Που πέρασαν τα σοβαρά και μπορώ να ασχοληθώ και με τις κλασικές γυναικείες "βλακείες" όπως το τι χρώμα θα βάψω τα μαλλιά μου. Που έχει μπει και η άνοιξη και είμαι χαρούμενη μόνο και μόνο που μεγάλωσε η μέρα κι έχει ανεβεί η θερμοκρασία. Η ζωή μου δεν είναι τέλεια, αλλά είναι πολύ όμορφη. I'll go gentle through it.

Σε φιλώ.

pax

Cosmic Telegram

Υπάρχει ένας φοβερός άνθρωπος που υποτίθεται γράφει για ζώδια, αλλά είναι φιλόσοφος. Λέγεται Γιώργος Πανόπουλος, η σελίδα του στο facebook λέγεται Cosmic Telegram είναι αυτή και το official website αυτό. Γράφοντας προβλέψεις για τους Ταύρους 01/02/2016 - 07/02/2016 έγραψε αυτά.. και ήθελα να τα μοιραστώ μαζί σας.

Χρειάζεται κάθε τόσο να σκεφτόμαστε πού βρισκόμαστε. Από πού ξεκινήσαμε και το δρόμο που έχουμε διανύσει. Σε τι κατάσταση βρίσκονται οι στόχοι, οι επιδιώξεις και οι φιλοδοξίες μας. Τι έχει νόημα για σένα; Βρίσκεσαι με τους ανθρώπους που θέλεις; Αγαπάς; Ποιος σε αγαπάει; Είσαι ικανοποιημένος/η με τη ζωή σου; Τι λείπει; Τι κάνεις για ό,τι σου λείπει. Τι δίνεις στους γύρω σου και σε αυτούς που αγαπάς; Τι παίρνεις πίσω; Πότε ήταν η τελευταία φορά που έκανες κάτι που σε ευχαριστεί;

Πότε έκανες κάτι καινούργιο; Πόσο καιρό έχεις να γνωρίσεις έναν καινούργιο άνθρωπο; Πώς ταΐζεις την ψυχή σου; Εξελίσσεσαι μέσα από τη συντροφική σου σχέση; Συνεχίζεις να μαθαίνεις και έχεις περιέργεια για τη ζωή και τα πράγματα; Είναι ερωτήσεις που σου δίνεται η ευκαιρία να τις σκεφτείς χωρίς άγχος, από απόσταση. Χωρίς να μαστιγώνεις τον εαυτό σου, ούτε να αισθάνεσαι ενοχές ή τύψεις για όσα δεν έκανες. Σημασία έχει τι κάνεις τώρα. Τώρα.

καλύτερα

Ευχαριστώ πάρα πολύ όλους για το ενδιαφέρον και τις εισηγήσεις. Με συγκινήσατε.

Ήταν ένα ευχάριστο Σ/Κ. Γέλασα, περπάτησα σε μονοπάτια της φύσης, ξεκουράστηκα σωματικά και ψυχολογικά. Χρησιμοποίησα το κινητό μου όσο μπορούσα λιγότερο.

Γαλήνεψα αρκετά για να μπορώ να βάλω όλα τα δεδομένα κάτω και να σκεφτώ πιο ψύχραιμα.

Είμαι άτομο που φαίνεται ανθεκτικό (είτε αυτό εκφράζεται με δύναμη και αισιοδοξία στις δυσκολίες, είτε με σκληρότητα στις "απειλές") και όμως είναι ευαίσθητο και συναισθηματικό.

Και πολλά άλλα πράγματα στα οποία συνειδητοποίησα ότι θέλω δουλειά.

Θέλω να βάλω προτεραιότητες. Θέλω να χαλαρώσω και να σταματήσω να πιέζω τον εαυτό μου για τα πάντα. Επίσης θέλω να μιλήσω με κάποιον πιο ειδικό. Είδα τις εισηγήσεις και θα το ψάξω.

Θέλω να πιστεύω πως στο τέλος αυτής της περιόδου θα με περιμένει ένας καλύτερος και σοφότερος και πιο ώριμος εαυτός.

current mood

Ακολουθεί κλαψομούνικο post, οπότε αν δεν θέλεις να σου χαλάσει η διάθεση, μην το διαβάσεις.

Δεν είμαι καλά. Οι λόγοι είναι πάρα πολλοί, πού να σου τους περιγράφω αναλυτικά.. Οι κυριότεροι είναι κάποια θέματα υγείας πολύ σοβαρά στην οικογένεια (και μιλώ για σοβαρά χειρουργεία, όχι βλακείες, και τελειώνει το ένα, και κάτι άλλο σε κάποιον άλλον προκύπτει), οι άνθρωποι που χάσαμε και τώρα στις γιορτές νιώθουμε την απουσία τους ακόμα περισσότερο, τα αισθηματικά που πάνε χάλια, το διάβασμα που πάλι με πιέζει και δεν θέλω να το κάνω, ο καιρός που είναι σκατά και ειλικρινά με επηρεάζει σε απίστευτο βαθμό. Και τελικά η διάθεση στα πατώματα. Και σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις. Και μέσα σε όλα αυτά, τσουπ και το φαΐ, τσουπ και 3 κιλά, γιατί οι υδατάνθρακες και οι σοκολάτες δεν συγχωρούν, ακόμα κι αν σε κάνουν πρόσκαιρα ευτυχισμένη. Σήμερα διάβαζα κιόλας ότι η πρόσληψη ζάχαρης χειροτερεύει την κατάσταση, γιατί κάτι αυξάνεται απότομα και μετά μειώνεται απότομα στο αίμα, και αυτό συντείνει στη μελαγχολική διάθεση.

Απλώς τον τελευταίο καιρό αρχίζω να ανησυχώ ότι ίσως να είναι κάτι περισσότερο από μελαγχολία αυτό που μου συμβαίνει. Έχω την αίσθηση ότι κάτι δεν πάει καλά όταν κάθε πρωί είμαι σε άρνηση να σηκωθώ από το κρεβάτι, και το ξέρω ότι δεν είναι μόνο λόγω νύστας. Όταν δεν έχω διάθεση να κάνω μπάνιο, να πλύνω τα δόντια μου, να φτιάξω τα μαλλιά μου, και τα κάνω σαν καταναγκαστικό έργο. Όταν δεν έχω διάθεση να κάνω την οποιαδήποτε δουλειά στο σπίτι μου. Όταν δεν θέλω να δω ούτε τους φίλους μου.

Μαζεύτηκαν πολλά, και κάποια είναι εκεί για χρόνια, και κάπου τα βάζω όλα κάτω από το χαλί, και πάντα είμαι χαρούμενη και θετική, αλλά δεν θέλω πια. Και είναι άδικο κάποιοι άνθρωποι να τα έχουν σχεδόν όλα, ενώ κάποιοι άλλοι να έχουν ένα σωρό ανοιχτά μέτωπα σε όλους τους τομείς της ζωής τους. Ούτε στους φίλους μου δεν προσποιούμαι πια ότι είμαι καλά, γιατί δεν είμαι. Ούτε καν εδώ δε με νοιάζει να προσποιηθώ πλέον. Θα ήθελα να μπορώ να εξαφανιστώ έτσι για κάτι μήνες, να επιστρέψω και να έχουν λυθεί όλα.

Κι όμως επειδή δεν έχω την πολυτέλεια να καταρρεύσω, χρειάζομαι βοήθεια. Ο ψυχολόγος δεν είναι λύση επειδή δε μπορώ να τον πληρώσω. Ούτε κάποιος free ψυχολόγος είναι λύση γιατί μέχρι τις 15 του Γενάρη το πρόγραμμα μου είναι εντελώς full από οικογενειακές/ πανεπιστημιακές/ επαγγελματικές υποχρεώσεις. (Αν έχετε όμως κάτι τέτοιο υπ' όψιν σας, I would love to know). Ίσως να με βοηθούσε κάποια μουσική, ή κάτι να διαβάσω - π.χ. κάποιο βιβλίο αυτοβοήθειας. Ή κάποια ταινία. Και σίγουρα θα βοηθούσαν κάποια tips με το φαΐ (παρόλο που τελευταία, κάπως άρχισα να το ελέγχω). Εσείς τι κάνετε όταν σας πιάνει η συναισθηματική υπερφαγία; Ή όταν θέλετε να χάσετε επειγόντως κάποια κιλά; Περιμένω - είτε στα σχόλια είτε στο mail.

Και λίγο positive thinking για το τέλος γιατί πολύ το μαυρίσαμε. Το 2016 θα τελειώσει το ΜΒΑ μου. Που σημαίνει, τέλος το διάβασμα. Και επίσης αύριο φεύγω για διήμερο. Ελπίζω να νιώσω καλύτερα και μέχρι το βράδυ της Κυριακής που θα επιστρέψω, το post αυτό να μου φαίνεται γελοίο.

Καληνύχτα, να περάσετε όμορφα κι εύχομαι να σας φέρει η νέα χρονιά ότι λαχταράτε.

Και μεγαλώνεις, που λες...

Και μεγαλώνεις, που λες, κι ο απόλυτος παλιός εαυτός σου έχει πια καταρρακωθεί. Γιατί πολλά λάθη τα έχεις κάνει κι εσύ ήδη, ακόμα και κάποια που έλεγες πως σ' εσένα δεν θα συνέβαιναν ποτέ. Κι έτσι μπορείς και βλέπεις τα λάθη που πάνε να κάνουν οι άλλοι με γλυκύτητα. Με κατανόηση. Κάποια λάθη έχουμε ανάγκη να τα κάνουμε. Έχουμε ανάγκη να βλέπουμε το γκρεμό μπροστά μας και να πιστεύουμε ότι θα πετάξουμε αντί να πέσουμε.

Και μεγαλώνεις, που λες, και μαθαίνεις πιο πολύ να συγχωρείς. Μετά που σου περνά ο πρώτος θυμός, οι τόνοι μέσα σου πέφτουν. Από μόνοι τους. Και καταλαβαίνεις, χωρίς να προσπαθήσεις ιδιαίτερα. Και ίσως και να συγχωρείς, δεν ξέρεις, πάντως ξέρεις πως δεν θέλεις να εκδικηθείς. Αλλά ξέρεις πως δεν θα ξεχάσεις. Και τα απόλυτα μέσα σου δεν είναι πια απόλυτα. Κι όμως αν το κάνεις αυτό, ποιες είναι οι σταθερές πια στη ζωή σου;

Και μεγαλώνεις, που λες, κι όλα εκείνα που σου έμαθαν μικρός στοιχειώνουν το είναι σου. Γιατί κάπου θα ήθελες να είσαι αυτός ο άνθρωπος που δε νιώθεις ότι είσαι, απλώς και μόνο για να τους ικανοποιήσεις λιγάκι. Θα ήθελες να είσαι πιο θρήσκος / πιο κοντά στο straight πρότυπο / πιο σταθερός στις σχέσεις σου / πιο συμβατός με το κοινωνικό πρότυπο, γενικά. Και μαθαίνεις να υποκρίνεσαι και καμιά φορά, ότι είσαι πιο κοντά σ' αυτή την ιδεατή εικόνα. Γιατί έτσι είναι η αγάπη κάποιες φορές. Να μην είσαι απόλυτα ειλικρινής με τους δικούς σου ανθρώπους, για να τους προστατέψεις.

Και μεγαλώνεις, που λες, και συνειδητοποιείς ότι η απόλυτη αγάπη, έτσι όπως τη μαθαίναμε στα παραμύθια, δεν υπάρχει. Ότι το "για πάντα" είναι μια ουτοπία. Κι εσύ αναρωτιέσαι γιατί όλα τα παραμύθια έπρεπε να σου φυτέψουν στο μυαλό αυτή την εικόνα. Και μετά διερωτάσαι πώς χειρίζεσαι αυτή την πληροφορία, κι αν ψάχνεις σχέσεις δυνατές και με πάθος ή σχέσεις ήρεμες και με διάρκεια. Κι όλο ψάχνεις τον ενδιάμεσο συνδυασμό γιατί τα θέλεις όλα, κι η ζωή όλο σε διαψεύδει.

Και μεγαλώνεις, που λες, κι είναι εκείνη η άβολη στιγμή που δεν ξέρεις τι να κάνεις, να ελπίζεις ή να παραιτηθείς, και πιάνεις τον εαυτό σου να ψελλίζει προσευχές σ' ένα θεό που δεν ξέρεις αν πιστεύεις ότι υπάρχει καλά καλά. Κάποιες στιγμές που όσο ενήλικας κι αν είσαι πια εξακολουθούν να είναι σκληρές. Έτσι γίνεται δηλαδή; Όταν μεγαλώνεις φοβάσαι περισσότερο το θάνατο; Αποφασίζεις ότι ξαφνικά πιστεύεις περισσότερο, όταν φοβάσαι για κάποιον που αγαπάς; 

Και μεγαλώνεις, που λες, και συνειδητοποιείς ότι η ζωή όλο και μικραίνει. Κι ότι η ώρα είναι τώρα.

H τελειότερη λίστα ταξιδιού online

Βρήκα εδώ την πιο τέλεια λίστα ταξιδιού. Είναι τέλεια. Τα κουτάκια του νου της είναι παρόμοια με του δικού μου. Το psycho - οργανωμένο κομμάτι του μυαλού μου κάνει party.

P.S. Έχει που το πρωί που ακούω αεροπλάνα που πετούν χαμηλά.. Τι σκατά γίνεται; Εσηκώσαν αεροπλάνα οι Εγγλέζοι για κάπου στη γειτονιά; Παραβιάζουν το FIR μας οι Τούρκοι; Γιατί δεν μας ενημερώνει επίσημα κανένας;

Η στιγμή που παραδέχεσαι ήττα επειδή κάτι απλά δεν πάει, πονάει και είναι λυτρωτική μαζί.

Και το soundtrack του weekend που τελειώνει.