Τρεις υπέροχοι άνθρωποι

Καλημέρα! Ήθελα να μοιραστώ μαζί σου δύο όμορφα κείμενα, από και για τρεις υπέροχους ανθρώπους, που με συγκίνησαν αυτές τις μέρες.

Το ένα προέρχεται από έναν υπέροχο άνθρωπο. Ένα mail, απ' τα πολλά που παίρνουμε όλοι αυτές τις μέρες στη δουλειά, που νομίζω ότι ήταν πραγματικά ξεχωριστό.

"Christmas, Hanukkah, Ramadan and Kwanzaa are not a time nor a season, but a state of mind.  It is a time to cherish peace and offer goodwill.  It is the time to be plenteous in mercy, righteousness and love.  This is to fully experience humanness.

You are all in my thoughts, as I take this opportunity to wish you and your families a Joyous Holiday Season and a New Year filled with life-giving moments and adventures."

Το άλλο γράφτηκε για δυο υπέροχους ανθρώπους, μια δασκάλα και το μαθητή της. Δημοσιεύτηκε σε ένα από τα editorials της Νίκης Κάρτσωνα στο Queen.gr αυτές τις μέρες. Δεν ξέρω αν διαβάσατε αυτή την όμορφη ιστορία, πάντως εμένα με συγκίνησε πάρα πολύ. Ακόμα και τώρα που το ξαναδιαβάζω μου έρχεται να κλάψω. (Πολύ ευσυγκίνητη έχω γίνει τελευταία :) ).

Η κυρία Τζοβάννα και ο Μάνος

( Μία εμπνευσμένη ιστορία - πως μια δασκάλα έμαθε να διδάσκει σωστά στους μαθητές της. Η διδασκαλία, περιλαμβάνει πιο πολλά από το να διδάσκεις μόνο ανάγνωση, γραφή και αριθμητική.)

« Καθώς ο Μάνος στεκόταν στην τάξη της Ε' δημοτικού την πρώτη μέρα του σχολείου της, η κυρία Τζοβάννα, είπε στα παιδιά ένα ψέμα. Κοίταξε τους μαθητές της και είπε πως τους αγαπούσε όλους το ίδιο. Αλλά αυτό ήταν αδύνατον.

Εκεί, στην μπροστινή σειρά, βυθισμένο στο κάθισμα του, ήταν ένα μικρό αγόρι, ο Μάνος Μανούσας. Η κυρία Τζοβάννα, είχε παρακολουθήσει τον Μάνο την προηγούμενη χρονιά και είχε προσέξει πως, ο Μάνος δεν έπαιζε καλά με τα άλλα παιδιά.

Τα ρούχα του, ήταν τσαλακωμένα. Πάντα  φαινόταν, ότι χρειαζόταν μπάνιο και ο Μάνος μπορούσε να είναι πολύ δυσάρεστος.

Στο σχολείο που δούλευε η κυρία Τζοβάννα, έπρεπε να επιθεωρήσει το ιστορικό του κάθε μαθητή. Άφησε του Μάνου τελευταίο. Όταν όμως το διάβασε, έμεινε έκπληκτη από τα όσα έγγραφαν οι προηγούμενες δασκάλες.

Η δασκάλα της Α΄ δημοτικού, έγγραφε: «Ο Μάνος είναι ένα φωτεινό παιδί, με έτοιμο πάντα το χαμόγελο. Κάνει τις εργασίες του σωστά και προσεγμένα και έχει καλούς τρόπους. Είναι χαρά να τον έχουμε κοντά μας».

Η δασκάλα της Β' δημοτικού, έγγραφε: «Ο Μάνος είναι άριστος μαθητής. Αγαπητός από τους συμμαθητές του, αλλά φαίνεται προβληματισμένος εξαιτίας της μητέρας του που έχει μία ανίατη ασθένεια. Η ζωή στο σπίτι, θα είναι δύσκολη».
Η δασκάλα της Γ' δημοτικού, έγγραφε: «Ο θάνατος της μητέρας του, ήταν πολύ σκληρός και οδυνηρός για αυτόν. Προσπαθεί να κάνει καλά τις εργασίες του, αλλά ο πατέρας του δεν δείχνει πολύ ενδιαφέρον. Η ζωή του σπιτιού, σύντομα θα τον επηρεάσει αν δεν παρθούν ορισμένα μέτρα».

Η δασκάλα της Δ' δημοτικού, έγγραφε: «Ο Μάνος, έχει αποσυρθεί και δεν δείχνει κανένα ενδιαφέρον για το σχολείο. Δεν έχει πολλούς φίλους και πολλές φορές, κοιμάται στην τάξη. »

Διαβάζοντας όλα αυτά η κυρία Τζοβάννα κατάλαβε το πρόβλημα και ντράπηκε πολύ για τον εαυτό της. Αισθάνθηκε ακόμα χειρότερα, όταν οι μαθητές, της έφεραν χριστουγεννιάτικα δώρα. Όλα ήταν διπλωμένα σε πολύχρωμα χαρτιά με ωραίους φιόγκους, εκτός από του Μάνου. Το δώρο του, ήταν άγαρμπα διπλωμένο σε μία καφετιά χοντρή σακούλα του μανάβη.

Η κυρία Τζοβάννα, δυσκολεύτηκε να το ανοίξει εν μέσω των άλλων δώρων. Μερικά παιδιά, άρχισαν να γελάνε όταν έβγαλε από τη σακούλα ένα βραχιόλι που λείπανε μερικές από τις ψεύτικες αδαμάντινες χάντρες και ένα μπουκάλι, 1/4 γεμάτο άρωμα. Έπνιξε τα γέλια των μαθητών, καθώς είπε θαυμαστικά πόσο όμορφο ήταν το βραχιόλι φορώντας το στο χέρι της και βάζοντας μερικές σταγόνες στον καρπό του χεριού της.

Ο Μάνος, έμεινε λίγο παραπάνω στο σχολείο μετά το σχόλασμα για να πει: «Kυρία Τζοβάννα, σήμερα μυρίζατε όπως ακριβώς μύριζε η μαμά μου».

Όταν έφυγαν τα παιδιά, έκλαιγε γαι περίπου μισή ώρα. Από εκείνη την ημέρα η κυρία, σταμάτησε να διδάσκει ανάγνωση, γραφή και αριθμητική. Έδειχνε ιδιαίτερη προσοχή στο Μάνο. Καθώς δούλευε μαζί του, το μυαλό, ζωντάνευε. όσο πιο πολύ τον ενθάρρυνε, τόσο πιο γρήγορα ανταποκρινόταν.

Ως το τέλος του χρόνου, ο Μάνος, είχε γίνει ένα από τα πιο έξυπνα παιδιά της τάξης του και παρόλο το ψέμα ότι θα αγαπούσε όλα τα παιδιά το ίδιο, η κυρία Τζοβάννα ευνοούσε ιδιαίτερα τον Μάνο. 

Μετά από 1 χρόνο, βρήκε ένα σημείωμα κάτω από την πόρτα. Ήταν από τον Μάνο. Της έλεγε ακόμη ότι ήταν η καλύτερη δασκάλα που είχε ποτέ στη ζωή του.

Πέρασαν 6 χρόνια πριν πάρει άλλο σημείωμα από τον Μάνο. Της έγραφε ότι τελείωσε το λύκειο, ότι ήταν 3ος στην τάξη του και ότι ακόμα ήταν η καλύτερη δασκάλα που είχε ποτέ στη ζωή του.

Μετά από 4 χρόνια, πήρε άλλο ένα σημείωμα που της έλεγε ότι παρόλο που τα πράγματα ήταν αρκετά δύσκολα, κατάφερε να επιμείνει και να συνεχίσει τις σπουδές του και ότι σύντομα θα αποφοιτούσε από το πανεπιστήμιο με τις μεγαλύτερες διακρίσεις. Την διαβεβαίωνε ότι αυτή ήταν η πιο αγαπητή δασκάλα που είχε σε όλη του τη ζωή.

Πέρασαν ακόμα 4 χρόνια και έφτασε άλλο ένα γράμμα. Αυτή τη φορά, εξηγούσε ότι αφού πήρε το δίπλωμα του, αποφάσισε να προχωρήσει πιο πολύ και να κάνει διδακτορικό. Στο γράμμα, εξηγούσε ότι αυτή παρέμενε η πιο καλή και αγαπητή δασκάλα που είχε ποτέ στη ζωή του. Μα τώρα το όνομά του ήταν πιο μακρύ: Dr. Εμμαουήλ Μανούσος.

Η ιστορία δεν τελειώνει εδώ. Υπήρξε ακόμα ένα γράμμα εκείνη την άνοιξη. Ο Μάνος της ανακοίνωνε ότι είχε γνωρίσει μια υπέροχη κοπέλα την οποία θα παντρευόταν. Της εξηγούσε ότι ο πατέρας του είχε πεθάνει πριν μερικά χρόνια και αναρωτιόταν αν θα συμφωνούσε να παρεβρεθεί στο γάμο και να καθόταν στη θέση της μητέρας του γαμπρού.

Βεβαίως η κυρία Τζοβάννα δέχτηκε.

Μαντέψτε! Στο γάμο, φορούσε εκείνο το βραχιόλι που της είχε δωρίσει κάποια Χριστούγεννα - χρόνια πίσω.

Ναι, εκείνο το βραχιόλι που έλειπαν αδαμάντινες πέτρες. Και βεβαιώθηκε ότι φορούσε το ίδιο άρωμα που θυμόταν ότι φορούσε η μητέρα του Μάνου στα τελευταία Χριστούγεννα που ήταν μαζί.

Όταν συναντήθηκαν, αγκαλιάστηκαν με στοργή. Ο κύριος Μανούσος, ψιθύρισε στο αυτί της κυρίας Τζοβάννας: «Σας ευχαριστώ κυρία Τζοβάννα που πιστέψατε σε εμένα. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ που με κάνατε να νιώθω σπουδαίος και μου δείξατε πως εγώ μπορούσα να διαφέρω».
Η κυρία Τζοβάνναμε με δακρυσμένα μάτια ψιθύρισε:  «Μάνο μου, λάθος κατάλαβες. Εσύ ήσουν που δίδαξες σε εμένα πως να διαφέρω. Δεν ήξερα πως να διδάσκω μέχρι που σε γνώρισα».

Να πιστεύεις, να ελπίζεις, να ονειρεύεσαι.

Μου αρέσει να γνωρίζω ανθρώπους ενδιαφέροντες, δημιουργικούς, που δεν τους τρώει η μιζέρια και η μελαγχολία. Που ακόμη και στα πιο μικρά και καθημερινά θα βρουν κάτι να δημιουργήσουν, θα βρουν ένα τρόπο να χαμογελάσουν.

Δεν είναι πάντα εύκολο. Όλοι έχουμε μέρες που μας τρώει η μελαγχολία, που χάνουμε το θάρρος μας, που όλα μας φαίνονται βουνό. Υπάρχουν όμως κάποιοι άνθρωποι που βρήκαν μέσα τους την ελπίδα. Ή αρνήθηκαν να την χάσουν.

Πάντα έλεγα – και λέω ακόμα – ότι άμα ψάχνεις συνέχεια, κάτι θα βρεις. Συνέχεια όμως. Χωρίς να απογοητεύεσαι και να το βάζεις κάτω. Θέλει μεγάλη ψυχική δύναμη.

Για να ανεβείς ένα βουνό, πρέπει από κάπου να ξεκινήσεις. Για να περάσεις το τούνελ, πρέπει να μπεις στα σκοτεινά. Ακόμη κι αν στο σημείο που είσαι δε μπορείς να δεις την κορυφή. Ή το φως στην άκρη της σήραγγας.

Να πιστεύεις, να ελπίζεις, να ονειρεύεσαι.

Ώρα Μηδέν

Μεγάλο κόλλημα σου λέω με αυτό το τραγούδι. Απλά το λατρεύω. Μα τι γράφουν οι άνθρωποι!!! Και ο Σαμπάνης και η Βραχάλη στους στίχους... Τέλειο. Απόλαυσε το :)

ακολουθεί προσωπική διαφήμιση

Αγαπημένε μου αναγνώστη. Ακολουθεί προσωπική διαφήμιση. Αν θέλεις, συνεχίζεις να διαβάζεις. Αν δεν θέλεις, προχώρα στην επόμενη ανάρτηση. Έχω ωραιότατα κομμάτια για κοπτική – ραπτική και geocaching.

Όπως ξέρεις, σπούδασα Φιλολογία. Με μεταπτυχιακό στη Γλωσσολογία. Και οι τρεις δουλειές που έχω κάνει μέχρι σήμερα είναι άσχετες! Αλλά οι μεγάλες μας αγάπες δεν πεθαίνουν! Έτσι στον ελεύθερο μου χρόνο ασχολούμαι με διάφορα. Εκτός που τα επιμορφωτικά, τους χορούς, τις γυμναστικές, αναλαμβάνω  τα πιο κάτω:

- Μεταφράσεις ακαδημαϊκών άρθρων

- Βοήθεια για ακαδημαϊκές εργασίες/ projects (εκπόνηση ή/ και παρουσίαση)

- Διόρθωση/ επιμέλεια/ δακτυλογράφηση κειμένων

- Βοήθημα σε ακαδημαϊκά μαθήματα γλωσσολογικού και παιδαγωγικού περιεχομένου

- Ελληνικά για ξένους

Δεν θέλω να το παινευτώ, αλλά είμαι καλή! Και με ανταγωνιστικές τιμές. Αν θέλεις να σε βοηθήσω με κάτι, στείλε μου mail στο pax912@gmail.com .

P.S. Μην με ρωτήσεις πότε τα προλαβαίνω όλα. Είμαι μια που τζείνες τες πελλές που θέλουν να βουρούν πάνω  κάτω ούλλη την ώρα. Νομίζω το ότι εν έχω οικογένεια ένεν δικαιολογία γιατί και τότε έτσι θα κάμνω.

P.S.2.  OK, εν νάκκον αντροπή να κάμνω προσωπική διαφήμιση μέσα που το blog. Αλλά δικό μου blog είναι, ότι θέλω γράφω. Επίσης, μισή αντροπή δική μου, μισή του αναγνώστη μου. :)

Και κόβω, και ράβω. Νοικοκυρά! :)

Η δημιουργία. Η παραγωγικότητα. Η προσφορά. Αντίδοτα για τη μελαγχολία. Για τον εκνευρισμό που έχεις όταν τα πράγματα είναι στάσιμα και δεν προχωρούν καθόλου.

Ξεκίνησα διάφορα φέτος! Ανάμεσά τους, Κοπτική – Ραπτική. Προς το παρόν μάθαμε το πατρόν για τα τρία είδη φούστας – βασική, στενή και εβαζέ (έτσι τη λέει η καθηγήτρια μας – είναι αυτή που ανοίγει από κάτω). Κοίτα πώς είναι το πατρόν για τη βασική φούστα (και για τη στενή – αν αφαιρέσεις τους 2+2 πόντους που σημειώνω από κάτω). Το πατρόν αυτό φτιάχνει τη μισή φούστα – μισή πίσω (το αριστερό του κομμάτι) και μισή μπρος (το δεξί του κομμάτι).

Αυτά είναι τα σύνεργα μου! Βουτυρόκολλες για τα πατρόν, μαλακό μολύβι 2Β, σβηστήρι, ξύστρα, χρωματιστό μολύβι, χάρακας 60cm, τρίγωνο, ψαλίδι που κόβει και κόλλες αλλά και υφάσματα, καμπυλόριγα (ή στραβόριγα), καρφίτσες.

Και αφού τελειώσαμε με τα πατρόν και την εξάσκηση σε συγκεκριμένα μέτρα για τα διάφορα είδη φούστας, στο επόμενο μάθημα θα πάρουμε τα δικά μας μέτρα και θα ξεκινήσουμε να ράβουμε τη δική μας J Επειδή θα ‘ναι η κλασική, ψηλόμεση φούστα (για να μάθουμε και πώς να κάνουμε τη ζώνη – και διάφορες άλλες τεχνικές) δεν τη θέλω μαύρη, κλασική. Λέω να την κάνω στο χρώμα της ώχρας. Ή λιλά. Ή βαθύ κόκκινο. Κάτι έντονο και απρόσμενο. Τι λες;

geocaching στις Πλάτρες! :)))

Καλημέρα! Σήμερα θα σου γράψω για μια φανταστική εμπειρία που είχα πριν από δύο Κυριακές, που κάναμε geocaching.  Καμιά φορά νομίζουμε ότι δεν υπάρχει τίποτα ενδιαφέρον να κάνεις στην Κύπρο - και όμως έχει πάρα πολλά ενδιαφέροντα πράγματα. Αρκεί να το ψάξεις - ή να έχεις κόσμο να σε βοηθήσει να τα βρεις. Ευτυχώς που υπάρχει και το JCI που το οργάνωσε!

Τι είναι το geocaching

• To geocaching είναι ένα παιχνίδι - κυνήγι θησαυρού για χρήστες GPS. Οι συμμετέχοντες οδηγούνται με βάση το GPS σε συγκεκριμένες γεωγραφικές συντεταγμένες και μετά προσπαθούν να βρουν το geocache (γεωκρύπτη) που είναι κρυμμένο εκεί. Μέσα από το παιχνίδι οι συμμετέχοντες ανακαλύπτουν τις δυνατότητες και τα χαρακτηριστικά μιας συσκευής GPS και ταυτόχρονα τις ομορφιές του πλανήτη μας. 

• Κάποιοι παίκτες δημιουργούν και κρύβουν τα κουτιά, τα οποία ονομάζονται "γεωκρύπτες" ή "κρύπτες" (στα αγγλικά "geocaches" ή "caches") οπουδήποτε στον κόσμο και δημοσιεύουν τις συντεταγμένες των κρυπτών σε ιστοσελίδες που υπάρχουν γι' αυτό τον σκοπό. Μία κρύπτη είναι συνήθως ένα μικρό αδιάβροχο κουτί (π.χ. τάπερ) που περιέχει ένα ημερολόγιο, ένα μολύβι για να υπογράψει στο ημερολόγιο αυτός που θα βρει την κρύπτη και τον "θησαυρό", που συνήθως είναι μικρά παιχνιδάκια και διάφορα αντικείμενα μικρής αξίας. 

• Άλλοι παίκτες με την βοήθεια συσκευών GPS αναζητούν τις κρύπτες αυτές. Όποιος βρει μια κρύπτη υπογράφει στο ημερολόγιο και εάν θέλει γράφει και δυο λόγια για την κρύπτη π.χ. πως την ανακάλυψε, την διαδρομή του μέχρι εκεί, έναν χαιρετισμό προς τους άλλους επισκέπτες κ.λ.π. Ο μοναδικός κανόνας που ισχύει για όποιον βρει μια κρύπτη είναι: Εάν πάρετε ένα αντικείμενο από την κρύπτη, πρέπει να αφήσετε ένα νέο αντικείμενο στην κρύπτη.

• Σήμερα υπάρχουν πάνω από 1.900.000 κρύπτες καταχωρημένες σε διάφορες ιστοσελίδες που είναι αφιερωμένες σε αυτό το παιχνίδι. Οι κρύπτες είναι τοποθετημένες σε περισσότερες από 200 χώρες σε όλο τον κόσμο, και στις επτά ηπείρους, συμπεριλαμβανομένης και της Ανταρκτικής. Στο παιχνίδι συμμετέχουν περισσότεροι από 5 εκατομμύρια παίκτες από όλο τον κόσμο. Υπάρχουν διάφορα είδη geocaches, ας μην σου τα αναλύω όλα εδώ, με ένα google search θα τα βρεις όλα πανεύκολα. :) 

Το δικό μας geocaching!

Εμείς κάναμε ένα traditional cache και ένα  multi-cache.

Το traditional cache είναι η περίπτωση στην οποία ο θησαυρός είναι κρυμμένος σε ένα μέρος, του οποίου σου δίνει κατευθείαν τις γεωγραφικές συντεταγμένες και εσύ πηγαίνεις και το ψάχνεις. Στην περίπτωση μας ήταν ο βράχος της Αγίας Ειρήνης, κοντά στις Πλάτρες. Μας έδωσαν τις γεωγραφικές συντεταγμένες, πήγαμε εκεί, και ψάχναμε, ψάαααχναμε...

Το θέμα με το GPS είναι ότι έχει περιθώριο λάθους 10 μέτρα! Τα οποία είναι πολλά όταν ψάχνεις ένα κουτάκι :)

Τελικά το βρήκαμε! Ήταν ένα πλαστικό κουτί, του οποίου δεν θα σου βάλω φωτογραφία, γιατί αν αποφασίσεις να πας, είχε πολύ χαρακτηριστικό χρώμα. Είχε επίσης και ένα μπλοκάκι, το λεγόμενο logbook, που υπάρχει σε όλα σχεδόν τα geocaches. To μπλοκάκι αυτό έγραφε ποιος και πότε δημιούργησε το συγκεκριμένο cache, και σ' αυτό υπέγραφαν όλοι όσοι το βρήκαν! Δεν είναι απίστευτο; Νιώθεις λίγο σαν συνένοχος με κάποιους άλλους σε ένα μυστικό που δεν το ξέρουν πολλοί!

Ο θησαυρός που βάλαμε πίσω ήταν ένα συμβολικό αναμνηστικό coin από την καμπάνια του JCI ενάντια στη μαλάρια, η οποία είναι διεθνής καμπάνια του JCI σε συνεργασία με τον ΟΗΕ.

Επίσης κάναμε ένα multi-cache, το Platres Mega Hunt. Στο multi-cache σου δίνει τις γεωγραφικές συντεταγμένες του πρώτου σημείου. Όταν φτάσεις στο πρώτο σημείο, σου δίνει ένα γρίφο. Η απάντηση στο γρίφο είναι ο αριθμός X για τις επόμενες γεωγραφικές συντεταγμένες. Περνάς από διάφορα σημεία, μέχρι να καταλήξεις στο τελικό, όπου ψάχνεις για το θησαυρό. Αρχικά, πήγαμε σε μια εκκλησούλα, και ο γρίφος ήταν πόσα καμπαναριά είχε.

Με την απάντηση βρήκαμε τις επόμενες γεωγραφικές συντεταγμένες! Φτάσαμε σ' ένα πανάρχαιο δέντρο, μετά σ' ένα άγαλμα στο κέντρο, μετά σε μια βρύση. Σε όλα αυτά τα μέρη ψάχναμε για το κλειδί για τις επόμενες συντεταγμένες στους αριθμούς που ήταν γραμμένοι στον πάσσαλο δίπλα στο δέντρο, στη βάση του αγάλματος ή της παλιάς βρύσης.

Τελικά ο θησαυρός ήταν σε ένα κρυμμένο πανέμορφο μέρος με άγρια βλάστηση, δίπλα σε ένα μικρό ρυάκι και κοντά σε μια μικρή εκκλησούλα. Απίστευτη εικόνα... Αφήσαμε και εκεί το δικό μας μικρό θησαυρό, και πήγαμε - κουρασμένοι από το πολύ περπάτημα και τις ανηφόρες - για φαγητό.

Το Geocaching σε βοηθά να ανακαλύψεις μέρη που μόνο οι ντόπιοι ξέρουν. Στις Πλάτρες πηγαίνω χρόνια, και όμως αυτό το παιχνίδι μας πήρε σε μέρη που δεν είχα ξαναπάει αλλά ήταν πανέμορφα! Και όπως ανακάλυψα, υπάρχουν πολλά μέρη στις Πλάτρες για να παίξεις geocaching. Όπως και σε όλη την Κύπρο. Αν θέλεις να ξεκινήσεις, σε αυτή την ιστοσελίδα θα βρεις τα πιο βασικά βήματα για να ξεκινήσεις (δες το How is the game played?). Αν θέλεις, μπορείς να μην κάνεις καν register. Απλά κατέβασε (τύπωσε καλύτερα, γιατί εκεί μπορεί να μην έχεις internet) ένα από τα παιχνίδια και ψάξε να βρεις το θησαυρό.

Επίσης, μην ανησυχείς, δεν χρειάζεσαι συσκευή GPS. Απλά κατέβασε το GPS Tour για iPhone ή το GPS Essentials (ή κάπως έτσι) για Android. Την παραμονή, μπες στο application και βάλε τις συντεταγμένες για να κατεβάσεις το χάρτη, στην περίπτωση που δεν θα έχεις internet εκεί. Και μην ξεχάσεις: οι φωτογραφίες που θα δημοσιεύσεις στη συνέχεια δεν επιτρέπεται να αποκαλύπτουν με κάποιο τρόπο την απάντηση στους γρίφους για τις γεωγραφικές συντεταγμένες.

Περιμένω να δοκιμάσεις και να μου πεις εντυπώσεις! :)

Καλό μήνα και καλό φθινόπωρο!

Καλημέρα σε όλους! Καλό μήνα  και καλό φθινόπωρο! (για μένα το φθινόπωρο τώρα αρχίζει).

Λέω γι’ αυτό το μήνα, να κάνουμε μια προσπάθεια ν’ αφήσουμε πίσω μας τις σχέσεις (ερωτικές ή φιλικές) που είναι τοξικές! Που μας ρουφάνε χρόνο κι ενέργεια, αλλά δεν μας δίνουν πια χαρά. Μπορεί κάποτε κάτι να μας έδινε πολλή χαρά, αλλά μετά να «χάλασε». Μπορεί να το παλεύεις μία, δύο, δεκαπέντε, αλλά έρχεται μια στιγμή που συνειδητοποιείς ότι είναι καλύτερα να το αφήσεις. Χωρίς να περιμένεις τίποτα. Και θα δεις ότι τελικά είναι καλύτερα έτσι. Και αν αξίζει να παλέψεις κι άλλο, μην φοβάσαι, θα φανεί στο πέρασμα του χρόνου.