ο καφές με μια φίλη από τα παλιά

Βρέθηκα με μια φίλη χτες, που είχα να τη δω κάτι αιώνες. Είχαμε δουλέψει παλιά μαζί, κάναμε παρέα και για κάποιο διάστημα μετά που έφυγε από τη δουλειά, αλλά μετά εκείνη χάθηκε ξαφνικά. Είχα επικοινωνήσει 2-3 φορές μαζί της, αλλά χωρίς αποτέλεσμα.

Με θυμήθηκε ξαφνικά, πριν 2 βδομάδες και μου ζήτησε να πάμε για καφέ. Παραξενεύτηκα, αλλά δέχτηκα γιατί την είχα συμπαθήσει πάρα πολύ. Μετά από 2 αποτυχημένες προσπάθειες να βρούμε κοινή μέρα και ώρα, τελικά βρεθήκαμε χτες.

Μου έλεγε για τα προβλήματα που έχει με τον φίλο της, ότι θέλει να χωρίσει αλλά τον λυπάται, ότι σκέφτεται ότι δεν θα αντέξει μακριά της. Και μετά μου είπε κάτι και μου έφυγε η μασέλα. Ότι τόσο καιρό που είχε απομακρυνθεί από μένα ήταν γιατί είχε καταλάβει ότι του άρεσα και δεν ήθελε να με έχει κοντά. (Προφανώς τώρα που έφυγε ο έρωτας, της έφυγε και η ζήλια και γι' αυτό μου το είπε). Το πιο ''ωραίο'' όμως δεν ήταν αυτό, αλλά μετά που με ρώτησε αν μου αρέσει (προφανώς για να μου τον πασάρει;)

Έλεος!