ακολουθεί προσωπική διαφήμιση

Αγαπημένε μου αναγνώστη. Ακολουθεί προσωπική διαφήμιση. Αν θέλεις, συνεχίζεις να διαβάζεις. Αν δεν θέλεις, προχώρα στην επόμενη ανάρτηση. Έχω ωραιότατα κομμάτια για κοπτική – ραπτική και geocaching.

Όπως ξέρεις, σπούδασα Φιλολογία. Με μεταπτυχιακό στη Γλωσσολογία. Και οι τρεις δουλειές που έχω κάνει μέχρι σήμερα είναι άσχετες! Αλλά οι μεγάλες μας αγάπες δεν πεθαίνουν! Έτσι στον ελεύθερο μου χρόνο ασχολούμαι με διάφορα. Εκτός που τα επιμορφωτικά, τους χορούς, τις γυμναστικές, αναλαμβάνω  τα πιο κάτω:

- Μεταφράσεις ακαδημαϊκών άρθρων

- Βοήθεια για ακαδημαϊκές εργασίες/ projects (εκπόνηση ή/ και παρουσίαση)

- Διόρθωση/ επιμέλεια/ δακτυλογράφηση κειμένων

- Βοήθημα σε ακαδημαϊκά μαθήματα γλωσσολογικού και παιδαγωγικού περιεχομένου

- Ελληνικά για ξένους

Δεν θέλω να το παινευτώ, αλλά είμαι καλή! Και με ανταγωνιστικές τιμές. Αν θέλεις να σε βοηθήσω με κάτι, στείλε μου mail στο pax912@gmail.com .

P.S. Μην με ρωτήσεις πότε τα προλαβαίνω όλα. Είμαι μια που τζείνες τες πελλές που θέλουν να βουρούν πάνω  κάτω ούλλη την ώρα. Νομίζω το ότι εν έχω οικογένεια ένεν δικαιολογία γιατί και τότε έτσι θα κάμνω.

P.S.2.  OK, εν νάκκον αντροπή να κάμνω προσωπική διαφήμιση μέσα που το blog. Αλλά δικό μου blog είναι, ότι θέλω γράφω. Επίσης, μισή αντροπή δική μου, μισή του αναγνώστη μου. :)

Και κόβω, και ράβω. Νοικοκυρά! :)

Η δημιουργία. Η παραγωγικότητα. Η προσφορά. Αντίδοτα για τη μελαγχολία. Για τον εκνευρισμό που έχεις όταν τα πράγματα είναι στάσιμα και δεν προχωρούν καθόλου.

Ξεκίνησα διάφορα φέτος! Ανάμεσά τους, Κοπτική – Ραπτική. Προς το παρόν μάθαμε το πατρόν για τα τρία είδη φούστας – βασική, στενή και εβαζέ (έτσι τη λέει η καθηγήτρια μας – είναι αυτή που ανοίγει από κάτω). Κοίτα πώς είναι το πατρόν για τη βασική φούστα (και για τη στενή – αν αφαιρέσεις τους 2+2 πόντους που σημειώνω από κάτω). Το πατρόν αυτό φτιάχνει τη μισή φούστα – μισή πίσω (το αριστερό του κομμάτι) και μισή μπρος (το δεξί του κομμάτι).

Αυτά είναι τα σύνεργα μου! Βουτυρόκολλες για τα πατρόν, μαλακό μολύβι 2Β, σβηστήρι, ξύστρα, χρωματιστό μολύβι, χάρακας 60cm, τρίγωνο, ψαλίδι που κόβει και κόλλες αλλά και υφάσματα, καμπυλόριγα (ή στραβόριγα), καρφίτσες.

Και αφού τελειώσαμε με τα πατρόν και την εξάσκηση σε συγκεκριμένα μέτρα για τα διάφορα είδη φούστας, στο επόμενο μάθημα θα πάρουμε τα δικά μας μέτρα και θα ξεκινήσουμε να ράβουμε τη δική μας J Επειδή θα ‘ναι η κλασική, ψηλόμεση φούστα (για να μάθουμε και πώς να κάνουμε τη ζώνη – και διάφορες άλλες τεχνικές) δεν τη θέλω μαύρη, κλασική. Λέω να την κάνω στο χρώμα της ώχρας. Ή λιλά. Ή βαθύ κόκκινο. Κάτι έντονο και απρόσμενο. Τι λες;

geocaching στις Πλάτρες! :)))

Καλημέρα! Σήμερα θα σου γράψω για μια φανταστική εμπειρία που είχα πριν από δύο Κυριακές, που κάναμε geocaching.  Καμιά φορά νομίζουμε ότι δεν υπάρχει τίποτα ενδιαφέρον να κάνεις στην Κύπρο - και όμως έχει πάρα πολλά ενδιαφέροντα πράγματα. Αρκεί να το ψάξεις - ή να έχεις κόσμο να σε βοηθήσει να τα βρεις. Ευτυχώς που υπάρχει και το JCI που το οργάνωσε!

Τι είναι το geocaching

• To geocaching είναι ένα παιχνίδι - κυνήγι θησαυρού για χρήστες GPS. Οι συμμετέχοντες οδηγούνται με βάση το GPS σε συγκεκριμένες γεωγραφικές συντεταγμένες και μετά προσπαθούν να βρουν το geocache (γεωκρύπτη) που είναι κρυμμένο εκεί. Μέσα από το παιχνίδι οι συμμετέχοντες ανακαλύπτουν τις δυνατότητες και τα χαρακτηριστικά μιας συσκευής GPS και ταυτόχρονα τις ομορφιές του πλανήτη μας. 

• Κάποιοι παίκτες δημιουργούν και κρύβουν τα κουτιά, τα οποία ονομάζονται "γεωκρύπτες" ή "κρύπτες" (στα αγγλικά "geocaches" ή "caches") οπουδήποτε στον κόσμο και δημοσιεύουν τις συντεταγμένες των κρυπτών σε ιστοσελίδες που υπάρχουν γι' αυτό τον σκοπό. Μία κρύπτη είναι συνήθως ένα μικρό αδιάβροχο κουτί (π.χ. τάπερ) που περιέχει ένα ημερολόγιο, ένα μολύβι για να υπογράψει στο ημερολόγιο αυτός που θα βρει την κρύπτη και τον "θησαυρό", που συνήθως είναι μικρά παιχνιδάκια και διάφορα αντικείμενα μικρής αξίας. 

• Άλλοι παίκτες με την βοήθεια συσκευών GPS αναζητούν τις κρύπτες αυτές. Όποιος βρει μια κρύπτη υπογράφει στο ημερολόγιο και εάν θέλει γράφει και δυο λόγια για την κρύπτη π.χ. πως την ανακάλυψε, την διαδρομή του μέχρι εκεί, έναν χαιρετισμό προς τους άλλους επισκέπτες κ.λ.π. Ο μοναδικός κανόνας που ισχύει για όποιον βρει μια κρύπτη είναι: Εάν πάρετε ένα αντικείμενο από την κρύπτη, πρέπει να αφήσετε ένα νέο αντικείμενο στην κρύπτη.

• Σήμερα υπάρχουν πάνω από 1.900.000 κρύπτες καταχωρημένες σε διάφορες ιστοσελίδες που είναι αφιερωμένες σε αυτό το παιχνίδι. Οι κρύπτες είναι τοποθετημένες σε περισσότερες από 200 χώρες σε όλο τον κόσμο, και στις επτά ηπείρους, συμπεριλαμβανομένης και της Ανταρκτικής. Στο παιχνίδι συμμετέχουν περισσότεροι από 5 εκατομμύρια παίκτες από όλο τον κόσμο. Υπάρχουν διάφορα είδη geocaches, ας μην σου τα αναλύω όλα εδώ, με ένα google search θα τα βρεις όλα πανεύκολα. :) 

Το δικό μας geocaching!

Εμείς κάναμε ένα traditional cache και ένα  multi-cache.

Το traditional cache είναι η περίπτωση στην οποία ο θησαυρός είναι κρυμμένος σε ένα μέρος, του οποίου σου δίνει κατευθείαν τις γεωγραφικές συντεταγμένες και εσύ πηγαίνεις και το ψάχνεις. Στην περίπτωση μας ήταν ο βράχος της Αγίας Ειρήνης, κοντά στις Πλάτρες. Μας έδωσαν τις γεωγραφικές συντεταγμένες, πήγαμε εκεί, και ψάχναμε, ψάαααχναμε...

Το θέμα με το GPS είναι ότι έχει περιθώριο λάθους 10 μέτρα! Τα οποία είναι πολλά όταν ψάχνεις ένα κουτάκι :)

Τελικά το βρήκαμε! Ήταν ένα πλαστικό κουτί, του οποίου δεν θα σου βάλω φωτογραφία, γιατί αν αποφασίσεις να πας, είχε πολύ χαρακτηριστικό χρώμα. Είχε επίσης και ένα μπλοκάκι, το λεγόμενο logbook, που υπάρχει σε όλα σχεδόν τα geocaches. To μπλοκάκι αυτό έγραφε ποιος και πότε δημιούργησε το συγκεκριμένο cache, και σ' αυτό υπέγραφαν όλοι όσοι το βρήκαν! Δεν είναι απίστευτο; Νιώθεις λίγο σαν συνένοχος με κάποιους άλλους σε ένα μυστικό που δεν το ξέρουν πολλοί!

Ο θησαυρός που βάλαμε πίσω ήταν ένα συμβολικό αναμνηστικό coin από την καμπάνια του JCI ενάντια στη μαλάρια, η οποία είναι διεθνής καμπάνια του JCI σε συνεργασία με τον ΟΗΕ.

Επίσης κάναμε ένα multi-cache, το Platres Mega Hunt. Στο multi-cache σου δίνει τις γεωγραφικές συντεταγμένες του πρώτου σημείου. Όταν φτάσεις στο πρώτο σημείο, σου δίνει ένα γρίφο. Η απάντηση στο γρίφο είναι ο αριθμός X για τις επόμενες γεωγραφικές συντεταγμένες. Περνάς από διάφορα σημεία, μέχρι να καταλήξεις στο τελικό, όπου ψάχνεις για το θησαυρό. Αρχικά, πήγαμε σε μια εκκλησούλα, και ο γρίφος ήταν πόσα καμπαναριά είχε.

Με την απάντηση βρήκαμε τις επόμενες γεωγραφικές συντεταγμένες! Φτάσαμε σ' ένα πανάρχαιο δέντρο, μετά σ' ένα άγαλμα στο κέντρο, μετά σε μια βρύση. Σε όλα αυτά τα μέρη ψάχναμε για το κλειδί για τις επόμενες συντεταγμένες στους αριθμούς που ήταν γραμμένοι στον πάσσαλο δίπλα στο δέντρο, στη βάση του αγάλματος ή της παλιάς βρύσης.

Τελικά ο θησαυρός ήταν σε ένα κρυμμένο πανέμορφο μέρος με άγρια βλάστηση, δίπλα σε ένα μικρό ρυάκι και κοντά σε μια μικρή εκκλησούλα. Απίστευτη εικόνα... Αφήσαμε και εκεί το δικό μας μικρό θησαυρό, και πήγαμε - κουρασμένοι από το πολύ περπάτημα και τις ανηφόρες - για φαγητό.

Το Geocaching σε βοηθά να ανακαλύψεις μέρη που μόνο οι ντόπιοι ξέρουν. Στις Πλάτρες πηγαίνω χρόνια, και όμως αυτό το παιχνίδι μας πήρε σε μέρη που δεν είχα ξαναπάει αλλά ήταν πανέμορφα! Και όπως ανακάλυψα, υπάρχουν πολλά μέρη στις Πλάτρες για να παίξεις geocaching. Όπως και σε όλη την Κύπρο. Αν θέλεις να ξεκινήσεις, σε αυτή την ιστοσελίδα θα βρεις τα πιο βασικά βήματα για να ξεκινήσεις (δες το How is the game played?). Αν θέλεις, μπορείς να μην κάνεις καν register. Απλά κατέβασε (τύπωσε καλύτερα, γιατί εκεί μπορεί να μην έχεις internet) ένα από τα παιχνίδια και ψάξε να βρεις το θησαυρό.

Επίσης, μην ανησυχείς, δεν χρειάζεσαι συσκευή GPS. Απλά κατέβασε το GPS Tour για iPhone ή το GPS Essentials (ή κάπως έτσι) για Android. Την παραμονή, μπες στο application και βάλε τις συντεταγμένες για να κατεβάσεις το χάρτη, στην περίπτωση που δεν θα έχεις internet εκεί. Και μην ξεχάσεις: οι φωτογραφίες που θα δημοσιεύσεις στη συνέχεια δεν επιτρέπεται να αποκαλύπτουν με κάποιο τρόπο την απάντηση στους γρίφους για τις γεωγραφικές συντεταγμένες.

Περιμένω να δοκιμάσεις και να μου πεις εντυπώσεις! :)

Καλό μήνα και καλό φθινόπωρο!

Καλημέρα σε όλους! Καλό μήνα  και καλό φθινόπωρο! (για μένα το φθινόπωρο τώρα αρχίζει).

Λέω γι’ αυτό το μήνα, να κάνουμε μια προσπάθεια ν’ αφήσουμε πίσω μας τις σχέσεις (ερωτικές ή φιλικές) που είναι τοξικές! Που μας ρουφάνε χρόνο κι ενέργεια, αλλά δεν μας δίνουν πια χαρά. Μπορεί κάποτε κάτι να μας έδινε πολλή χαρά, αλλά μετά να «χάλασε». Μπορεί να το παλεύεις μία, δύο, δεκαπέντε, αλλά έρχεται μια στιγμή που συνειδητοποιείς ότι είναι καλύτερα να το αφήσεις. Χωρίς να περιμένεις τίποτα. Και θα δεις ότι τελικά είναι καλύτερα έτσι. Και αν αξίζει να παλέψεις κι άλλο, μην φοβάσαι, θα φανεί στο πέρασμα του χρόνου.

Για τη μάθηση

"Το καλύτερο πράγμα για να στενοχωρηθείς", απάντησε ο Μέρλιν ξεφυσώντας και φουσκώνοντας, "είναι να μάθεις κάτι. Είναι το μόνο που δεν αποτυχαίνει. Μπορεί να γεράσεις και να τρέμεις ολόκληρος, μπορείς να μένεις άγρυπνος τις νύχτες ακούγοντας την ταραχή στις φλέβες σου, μπορεί να χάσεις τη μοναδική σου αγάπη, μπορεί να βλέπεις τον κόσμο γύρω σου λεηλατημένο από χυδαίους τρελούς, ή να νιώθεις την τιμή σου τσαλαπατημένη από χυδαία πνεύματα. Ένα μόνο πράγμα υπάρχει για όλα αυτά τότε, να μάθεις. Μάθε γιατί ο κόσμος συγκλονίζεται και τι τον συγκλονίζει. Είναι το μόνο πράγμα απ' το οποίο το πνεύμα δεν μπορεί να εξαντληθεί, να αλλοτριωθεί, δεν μπορεί ποτέ να βασανιστεί, δεν νιώθει φόβο ή δυσπιστία και ποτέ δεν ονειρεύεται πως θα μετανιώσει. Η μάθηση είναι αυτό που σου χρειάζεται. Κοίτα πόσο πολλά πράγματα υπάρχουν να μάθεις - η καθαρή γνώση, η μόνη καθαρότητα που υπάρχει. Μπορείς να μάθεις αστρονομία μέσα σε μία ζωή, φυσική ιστορία σε τρεις ζωές, φιλολογία σε έξι. Και μετά, αφού θα 'χεις εξαντλήσει ένα εκατομμύριο ζωές στη βιολογία και στην ιατρική και στη θεοκριτική και στη γεωγραφία και στην οικονομία, για ποιο λόγο να μην αρχίσεις να μαθαίνεις ξυλογλυπτική ή να περάσεις πενήντα χρόνια μαθαίνοντας πώς ν' αρχίσεις να μαθαίνεις πώς να κατανικάς τον αντίπαλό σου στην ξιφασκία. Ύστερα απ' αυτό μπορείς ν' αρχίσεις πάλι με μαθηματικά, μέχρι που να 'ρθει ο καιρός ν' αρχίσεις να μαθαίνεις όργωμα".

Terence H. White (1958), The once and future king, στο Wayne Dyer (1981), Οι περιοχές των σφαλμάτων σας, εκδόσεις Γλάρος, Αθήνα.

Υ.Γ. Η φωτό από το Φραγκοκάστελλο στη νότια Κρήτη. Έχω μια μανία, στα μέρη που πηγαίνω, να μαθαίνω πάντα κάτι για την ιστορία τους.

κουβέντες των 26

Έτσι είναι. Φωνάζεις μέσα σου, πεισμώνεις, θέλεις την αλλαγή. Προσπαθείς, το ψάχνεις, ανακατεύεις παντού. Και όμως, αν δεν είναι ο κατάλληλος χρόνος, δεν πρόκειται να γίνει. Πρέπει να έχεις υπομονή. ΥΠΟΜΟΝΗ. ΥΠΟΜΟΝΗ. ΥΠΟΜΟΝΗ.

Μα ποιος εφηύρε τούτη την άπιαστη έννοια;

Οι κουβέντες των 26άρηδων. Τόσο είμαι κι εγώ. 26 και μισό, για την ακρίβεια. Βγαίνουμε με τους φίλους και συζητάμε. Οι ανησυχίες μας σταμάτησαν να είναι σε ποιο καινούριο μέρος θα πάμε. Αλλά πώς θα δημιουργηθούμε. Πώς θα χτίσουμε ένα μέλλον επαγγελματικά. Σε ποιον τομέα, που όλοι πλέον δοκιμάζονται. Πώς θα ανοίξουμε σπίτια κάποια στιγμή, που οι τράπεζες δεν σου δίνουν δάνεια ούτε για δείγμα, και για να σου δώσουν θέλουν να έχεις ένα μέρος του ποσού σε μετρητά στην τράπεζα. Τι θα κάνουμε; Θα μένουμε στα σπίτια των γονιών μας μέχρι τα 40; Θα παντρευτούμε και δεν θα κάνουμε μωρά; Κι άμα έρθει ένα μωρό, τι θα κάνεις, θα το ξεφορτωθείς επειδή δεν έχεις να το ταΐσεις; Δεν είναι ότι δεν θα έχεις δηλαδή. Αλλά ίσως να μην μεγαλώσει τόσο άνετα όσο μεγάλωσες εσύ. Δεν πειράζει, θα τα καταφέρει το μωρό. Τον εαυτό σου να προετοιμάζεις, μέσα σου. Και να κάνεις ΥΠΟΜΟΝΗ.

Υ.Γ. Σου φάνηκε λίγο «σκληρό» το προηγούμενο κείμενο; Έτσι μεγάλωσα. Από μικρή άκουγα τον μπαμπά μου να μου λέει να μην είμαι «άχθος αρούρης», δηλαδή βάρος της γης. Να μην είμαι άπραγη, να μην είμαι βάρος σε κάποιον, και στην τελική, να ‘μαι ανεξάρτητη.

γι' αυτούς που δεν βρίσκουν δουλειά

      Κατέληξα να γράφω όλους μου τους προβληματισμούς σε αυτό εδώ το blog, ευτυχώς που υπάρχει! Δεν το παίζω παντογνώστης ή λύτης όλων των προβλημάτων, αλλά σίγουρα έχω άποψη για κάποια πράγματα. Σήμερα λέω να σου γράψω για τους ανθρώπους που λένε ότι δεν βρίσκουν δουλειά, και θα ήθελα τη γνώμη σου. Τι εννοούν με το ότι δεν βρίσκουν δουλειά; Άραγε δεν βρίσκουν ή δεν βρίσκουν την ιδανική; Ή αυτή που θεωρεί ο εγωισμός τους ως ιδανική; Άραγε αυτό είναι δίκαιο για τα άτομα που ζουν μαζί τους και εξαρτώνται από αυτούς; Θα σου μιλήσω με περιπτώσεις.

         Η πρώτη περίπτωση: ο άντρας μιας γνωστής μου είναι εδώ και 3.5 χρόνια άνεργος. Ήταν maître d’ hotel (νομίζω έτσι το λένε), δηλαδή επέβλεπε τα γκαρσόνια και τη γενικότερη λειτουργία χώρων αναψυχής. Είχε δουλέψει σε ξενοδοχεία, σε εστιατόρια, σε κέντρα διασκέδασης κλπ. Ξεκίνησε να ψάχνει δουλειά, αλλά δεν έβρισκε. Μόνο για γκαρσόνι. Ανακοίνωσε στη γυναίκα του ότι θα καθόταν να ξεκουραστεί, άλλωστε είχε κουραστεί τόσα χρόνια να δουλεύει νύχτα. 3,5 χρόνια μετά, ακόμα κάθεται. Στην αρχή ήταν τα λεφτά του ανεργιακού, μετά όμως ξόδευαν από τα «έτοιμα». Το δεύτερο τους παιδί δεν πήγε να σπουδάσει, για τους υπόλοιπους δεν ξέρουν τι θα κάνουν. Και δεν είναι ότι δεν βρήκε καθόλου δουλειά. Ξέρω σίγουρα ότι βρήκε για γκαρσόνι και για σεκιούριτι. Μην μου πεις ότι οι δουλειές αυτές τον υποβαθμίζουν. Γιατί και 800, 900 ευρώ να του έδιναν, θα ήταν ένα «συν» στον οικογενειακό προϋπολογισμό. Πόσο μαλάκας μπορεί να είσαι να αφήνεις τη γυναίκα σου να δουλεύει μόνη της και να παλεύει μόνη της και να είναι όλη μέρα μες το τρελό άγχος για το πώς θα τα βγάλετε πέρα; Και τι σημαίνει ότι μια δουλειά είναι ταπεινή; Όταν έχεις οικογένεια, δεν έχεις υποχρεώσεις; Γιατί να μην βάλεις κάτω τον κώλο σου και να δουλέψεις, επειδή δεν βρήκες κάτι «καλό»;

       Η δεύτερη περίπτωση: μια γνωστή μου, χωρισμένη με ένα παιδί 10 χρονών. Πριν τρία χρόνια πήρε διαζύγιο και έκλεισε και η οικογενειακή επιχείρηση όπου δούλευε μαζί με τον άντρα της. Από τότε δεν έχει βρει δουλειά. Και αυτή όμως φταίει. Επειδή ψάχνει κάτι το τέλειο, το οποίο δεν υπάρχει και δεν πρόκειται ποτέ να βρει. Πτυχίο δεν έχει – μόνο κάποια σεμινάρια, αγγλικά δεν έχει, λογιστική δεν έχει – τώρα κάνει κάποια μαθήματα. Την έστειλα σε διάφορες δουλειές αλλά καμία δεν της άρεσε – και σε κάποιες δεν πήγε καν. Πωλήτρια δεν θέλει να πάει, γιατί θα πρέπει να δουλεύει μια βδομάδα πρωί και μια βδομάδα απόγευμα, και μετά πώς θα κάνει ιδιαίτερα λογιστικής; (Άσχετο αν μπορεί να το κανονίσει να κάνει τα ιδιαίτερα της Σάββατο ή Κυριακή). Σερβιτόρα δεν θέλει να πάει, γιατί πού να αφήνει τη μικρή μόνη της (άσχετο ότι η μητέρα της μένει από κάτω). Αγγλικά δεν θέλει να κάνει, άσχετο αν πέντε λέξεις ξέρει και πλέον χρειάζονται σε όλες τις δουλειές. Ε πού πας ρε πριγκηπέσα; Προσπάθησα να της μιλήσω, όμως συνειδητοποίησα ότι είναι ήσυχη, γιατί παίρνει ένα επίδομα μονογονεϊκής οικογένειας, παίρνει και μια διατροφή, συμπληρώνει και κάτι από τα έτοιμα και κουτσά στραβά βγάζει το μήνα. Τα έτοιμα όμως αγάπη μου κάποτε τελειώνουν. Όπως και να έχει, άμα η ίδια δεν ανησυχεί, ακόμη και να προσπαθήσεις να βοηθήσεις είναι άδικος κόπος!

    Υπάρχουν όμως κι άλλες ιστορίες, ανθρώπων που δεν φοβήθηκαν τη δουλειά ούτε ήταν τεμπέληδες. Η οικογένεια της μάνας μου για παράδειγμα, που ήταν τόσο φτωχή που έπρεπε να δουλεύουν δύο δουλειές για να σπουδάσουν, και όμως σπούδασαν όλοι. Μια άλλη οικογένεια που ξέρω, ο άντρας από άλλη χώρα, η γυναίκα από Κύπρο. Παντρεύτηκαν και αποφάσισαν να μείνουν εδώ. Φαντάσου να είσαι πολιτικός μηχανικός και στη χώρα σου να φτιάχνεις γέφυρες και τούνελ, και να πηγαίνεις σε μια άλλη χώρα και μέχρι να βρεις δουλειά και να πιαστείς να κάνεις σιδεροκολλήσεις και μαστορέματα. Και η γυναίκα του το ίδιο. Φαντάσου να έχεις σπουδάσει γιατρός αλλά να κάνεις «κατώτερες» δουλειές μέχρι να βρεις την πελατεία σου. Και να έχεις βρέφη στο σπίτι που να θέλουν φροντίδα, αλλά να πρέπει να δουλεύουν κι οι δύο γονείς σε δύο δουλειές.

      Και πόσα άτομα της ηλικίας μου ξέρω που κάνουν δύο δουλειές! Η μία γιατί βρέθηκε στην ανάγκη οικονομικά λόγω οικογένειας, η άλλη γιατί ήθελε να αγοράσει διαμέρισμα – να ‘ναι κάτι δικό της, παρά να ξοδεύει λεφτά στο ενοίκιο περιμένοντας τον πρίγκηπα, ο άλλος γιατί θέλει να μαζέψει λεφτά για πιο δύσκολους καιρούς και γιατί σκέφτεται από τώρα ότι θέλει να κάνει οικογένεια και θέλει να έχει φυλάξει κάτι. Σκέψου όμως πόσο περισσότερο θα έπρεπε να είσαι ελαστικός στο να βρεις οποιαδήποτε δουλειά όταν έχεις ανάγκη και κυρίως, όταν έχεις παιδιά που ακόμη εξαρτώνται από σένα. Η εποχή μας θέλει και λίγο ταπεινότητα, θέλει όλοι μας να σκύψουμε το κεφάλι και να δουλέψουμε. Και σε μία και σε δύο δουλειές, ή ακόμη και σε δουλειές που δεν είναι οι «ιδανικές». Η περηφάνεια και η τεμπελιά είναι βλακεία, και ειδικά όταν στο σπίτι σε περιμένουν μωρά παιδιά.