ζώδια 2013

Αμαρτία μου εξομολογημένη, κάθε αρχή της χρονιάς διαβάζω τα ζώδια για να έχω μια ιδέα τι (μπορεί) να μου συμβεί μέσα στη χρονιά.  Και εννοείται ότι στο τέλος της τα ξαναδιαβάζω για επαλήθευση. J

Πιο κάτω είναι τα links με τις προβλέψεις που είναι πιο κατατοπιστικές, λιγότερο μακροσκελείς και πιο απλές (με τη λιγότερη δυνατή αναφορά σε πλανήτες και οίκους ενώ δίνουν έμφαση περισσότερο στο πιο πρακτικό μέρος – τα γεγονότα). 

http://www.zwdia-2013.com/

http://www.missbloom.gr/astrologia/astrika-tips/9152/articles/zodia-2013--diavase-tis-etisies-provlepse/article.aspx 

Ένα κομμάτι απ’ την καρδιά μου

Τι να γράψω πες μου. Τι με αφορά; Τι σε αφορά; Σε αυτή τη δύσκολη εποχή το μόνο που μοιάζει να είναι σίγουρο είναι η αβεβαιότητα.

Το ξέρεις πως δεν θέλω πια να γράφω για τα προβλήματα και τα αδιέξοδα μου σε αυτό εδώ το blog. Παλιά έγραφα, και αυτός ήταν και ο λόγος που το ξεκίνησα. Για να βρίσκω μια διέξοδο. Δεν θέλω πια. Γιατί τα κάνω μεγαλύτερα γράφοντάς τα. Αυτός είναι ο πραγματικός, εγωιστικός λόγος. Αλλά και γιατί, όπως θέλω πάντα να βοηθώ κόσμο, θέλω να το κάνω και από εδώ. Όπως θέλω να βοηθώ να βρεθούν δουλειές, να γνωρίζεται κόσμος μεταξύ του, να οργανώνουμε πράγματα στον ελεύθερο μας χρόνο, έτσι θέλω και από το blog μου να κάνω αυτόν που θα με διαβάσει πιο αισιόδοξο και χαρούμενο. Αλλά και πιο γενναίο, πιο μαχητικό. Πιο αγωνιστικό για τη ζωή του.

Το Μάη κλείνω τα 27. Σκέφτομαι και νιώθω και ενεργώ σαν 37. Κάποια γεγονότα και συγκυρίες στη ζωή μου με ανάγκασαν να σκέφτομαι  πιο ώριμα απ’ ότι η ηλικία μου υπαγορεύει. Όταν αναγκαστείς από πολύ μικρή ηλικία να πάρεις μεγάλες αποφάσεις και ευθύνες βλέπεις τον κόσμο με πολύ διαφορετική ματιά απ’ ότι οι συνομήλικοι σου. Και όταν ζήσεις κάποια γεγονότα που σε συνταράζουν σαν άτομο, ολόκληρη η ζωή και η κοσμοθεωρία σου αλλάζει. Ψάχνω πάντα να βρω το νόημα πια. Να ταΐζω την ψυχή μου με αγάπη, να περνώ ποιοτικό χρόνο με αυτούς που αγαπώ, να κάνω πράγματα χωρίς να τα αναβάλλω. Το μεγαλύτερο πρόβλημα όλων εμάς των ανθρώπων είναι ότι νομίζουμε ότι έχουμε χρόνο. Δεν έχουμε. Στο λέω γιατί το έχω ζήσει από πρώτο χέρι και το θυμάμαι καθημερινά.

Δεν ξέρω αν στο έχω πει ποτέ, αλλά η μεγαλύτερη μου επιθυμία είναι να κάνω παιδιά. Έχω ανάγκη αυτό το θαύμα της ζωής για να πιστέψω ότι μπορεί να υπάρχει κάτι μετά από αυτή τη ζωή που ξέρουμε και βλέπουμε. Ότι όταν πεθαίνουμε δεν γινόμαστε απλά χώμα. Ότι η ζωή μπορεί να νικά το θάνατο, ότι η δημιουργία είναι ισχυρότερη από την φθορά.

Άλλα ήθελα να γράψω και τελικά κατέληξα να γράφω για τα υπαρξιακά μου. Ένα κομμάτι της καρδιάς μου είναι σ’ αυτές τις γραμμές. Σκέψεις, φόβοι, αδυναμίες, όνειρα. Σου το δίνω γιατί θέλω να μην φοβάμαι πια. Η εξομολόγηση των φόβων μας είναι η μεγαλύτερη μας δύναμη. Και θέλω επίσης να σου πω να εκτιμάς και να αγαπάς αυτά που έχεις – και μιλώ κυρίως για τα άυλα. Και να παλεύεις για τη ζωή σου, ακόμα και στις πιο σκοτεινές της εποχές. 

πάμε για τοξοβολία;

Σου γράφω λίγο βιαστικά σήμερα γιατί τρέχω και σε λίγο πρέπει να φύγω πάλι. Σε ποια φάση σε βρίσκω; Θέλεις να κάνεις κάτι διαφορετικό; Αν ναι, σου έχω μια ιδέα. Την άλλη Κυριακή θα διοργανώσουμε event τοξοβολίας. Όλες οι λεπτομέρειες στο facebook event εδώ. Μην ανησυχείς για το ότι δεν ξέρεις τοξοβολία - εκτός από ένα άτομο, όλοι αρχάριοι είμαστε. Θα έχουμε εκπαιδευτή, τόξα και βέλη εκεί, δεν χρειάζεται να φέρεις τίποτα. Η είσοδος είναι 5 ευρώ αν δεν είσαι μέλος του JCI και δωρεάν αν είσαι ήδη - δεν υπάρχουν οποιεσδήποτε άλλες χρεώσεις που θα σου ανακοινωθούν εκεί.

Αν ενδιαφέρεσαι, στείλε μας mail στην ιστοσελίδα του JCI στο facebook. Ή στο mail μου, pax912@gmail.com. Ελπίζω να σου έδωσα μια καλή ιδέα για το τι θα κάνεις την επόμενη Κυριακή. Να έχεις μια υπέροχη βδομάδα! :)

Γυμνοί με τ’ αληθινά μας

(Το είχα στείλει για δημοσίευση στη City Free Press. Δε δημοσιεύτηκε εκεί, όμως πάντα υπάρχει και το blog μου.) 

Βγαίνεις. Γελάς. Πίνεις. Ονειρεύεσαι ακόμη και με το μισθό σου που συνέχεια κάνει βουτιές. Ερωτεύεσαι. Ποιοι μας τα έμαθαν τόσα χρόνια ότι θέλουμε τόσα πολλά για να ‘μαστε ευτυχισμένοι; Η αγάπη, ο έρωτας, οι φίλοι, η οικογένεια είναι δωρεάν. Το φιλί, το χαμόγελο, η αγκαλιά το ίδιο.

Κι αν κόψουμε τα περιττά έξοδα, μαγκιά μας. Μην πας στο club ή το cafe ή το εστιατόριο που σε κλέβουν. Μην πας στο κομμωτήριο/ αισθητικό/ nail artist που θα πληρώσεις διπλά. Μάθε να τα κάνεις μόνη σου. Και μην τους λυπάσαι καθόλου. Αυτοί που θα επιβιώσουν είναι αυτοί που κατάλαβαν ότι εν μέσω κρίσης πρέπει να ρίξουν τις τιμές τους. Δεν χρειάζεσαι μια μάρκα στα ρούχα σου ή τα παπούτσια ή τις τσάντες σου, μπορείς να βρεις υπέροχα και ποιοτικά κομμάτια σε πολύ καλύτερες τιμές.

Μάθε να μαγειρεύεις και άσε τα delivery. Πήγαινε στο supermarket που είναι αισθητά πιο οικονομικό και δεν πειράζει αν χρειαστεί να πας και σε δεύτερο για να συμπληρώσεις ότι χρειάζεσαι. Δώσε σημασία στο έτερον ήμισυ, κάνε του δώρο ένα λουλούδι, ένα μασάζ, ένα CD για το αυτοκίνητο που έφτιαξες εσύ. Κάλεσε τους φίλους σου για ταινία ή απλά για κουβέντα. Πάρε τη CITY κάθε Παρασκευή για να την έχεις παρέα όλη την εβδομάδα.

Έτσι είναι αγάπη μου. Τα πολύ βασικά τα έχουμε. Τα είχαμε πάντα, αλλά δεν τα εκτιμούσαμε. Όλα τα υπόλοιπα είναι τα γύρω-γύρω,  το περιτύλιγμα, τα περιττά. Μας το τράβηξαν λίγο βίαια είναι η αλήθεια το περιτύλιγμα, αλλά δεν πειράζει, από μόνοι μας δεν θα το πετάγαμε ποτέ. Μείναμε τώρα γυμνοί με τ’ αληθινά και τα ουσιαστικά μας. Κι είναι καιρός να τα φροντίσουμε κι αυτά.

Τρεις υπέροχοι άνθρωποι

Καλημέρα! Ήθελα να μοιραστώ μαζί σου δύο όμορφα κείμενα, από και για τρεις υπέροχους ανθρώπους, που με συγκίνησαν αυτές τις μέρες.

Το ένα προέρχεται από έναν υπέροχο άνθρωπο. Ένα mail, απ' τα πολλά που παίρνουμε όλοι αυτές τις μέρες στη δουλειά, που νομίζω ότι ήταν πραγματικά ξεχωριστό.

"Christmas, Hanukkah, Ramadan and Kwanzaa are not a time nor a season, but a state of mind.  It is a time to cherish peace and offer goodwill.  It is the time to be plenteous in mercy, righteousness and love.  This is to fully experience humanness.

You are all in my thoughts, as I take this opportunity to wish you and your families a Joyous Holiday Season and a New Year filled with life-giving moments and adventures."

Το άλλο γράφτηκε για δυο υπέροχους ανθρώπους, μια δασκάλα και το μαθητή της. Δημοσιεύτηκε σε ένα από τα editorials της Νίκης Κάρτσωνα στο Queen.gr αυτές τις μέρες. Δεν ξέρω αν διαβάσατε αυτή την όμορφη ιστορία, πάντως εμένα με συγκίνησε πάρα πολύ. Ακόμα και τώρα που το ξαναδιαβάζω μου έρχεται να κλάψω. (Πολύ ευσυγκίνητη έχω γίνει τελευταία :) ).

Η κυρία Τζοβάννα και ο Μάνος

( Μία εμπνευσμένη ιστορία - πως μια δασκάλα έμαθε να διδάσκει σωστά στους μαθητές της. Η διδασκαλία, περιλαμβάνει πιο πολλά από το να διδάσκεις μόνο ανάγνωση, γραφή και αριθμητική.)

« Καθώς ο Μάνος στεκόταν στην τάξη της Ε' δημοτικού την πρώτη μέρα του σχολείου της, η κυρία Τζοβάννα, είπε στα παιδιά ένα ψέμα. Κοίταξε τους μαθητές της και είπε πως τους αγαπούσε όλους το ίδιο. Αλλά αυτό ήταν αδύνατον.

Εκεί, στην μπροστινή σειρά, βυθισμένο στο κάθισμα του, ήταν ένα μικρό αγόρι, ο Μάνος Μανούσας. Η κυρία Τζοβάννα, είχε παρακολουθήσει τον Μάνο την προηγούμενη χρονιά και είχε προσέξει πως, ο Μάνος δεν έπαιζε καλά με τα άλλα παιδιά.

Τα ρούχα του, ήταν τσαλακωμένα. Πάντα  φαινόταν, ότι χρειαζόταν μπάνιο και ο Μάνος μπορούσε να είναι πολύ δυσάρεστος.

Στο σχολείο που δούλευε η κυρία Τζοβάννα, έπρεπε να επιθεωρήσει το ιστορικό του κάθε μαθητή. Άφησε του Μάνου τελευταίο. Όταν όμως το διάβασε, έμεινε έκπληκτη από τα όσα έγγραφαν οι προηγούμενες δασκάλες.

Η δασκάλα της Α΄ δημοτικού, έγγραφε: «Ο Μάνος είναι ένα φωτεινό παιδί, με έτοιμο πάντα το χαμόγελο. Κάνει τις εργασίες του σωστά και προσεγμένα και έχει καλούς τρόπους. Είναι χαρά να τον έχουμε κοντά μας».

Η δασκάλα της Β' δημοτικού, έγγραφε: «Ο Μάνος είναι άριστος μαθητής. Αγαπητός από τους συμμαθητές του, αλλά φαίνεται προβληματισμένος εξαιτίας της μητέρας του που έχει μία ανίατη ασθένεια. Η ζωή στο σπίτι, θα είναι δύσκολη».
Η δασκάλα της Γ' δημοτικού, έγγραφε: «Ο θάνατος της μητέρας του, ήταν πολύ σκληρός και οδυνηρός για αυτόν. Προσπαθεί να κάνει καλά τις εργασίες του, αλλά ο πατέρας του δεν δείχνει πολύ ενδιαφέρον. Η ζωή του σπιτιού, σύντομα θα τον επηρεάσει αν δεν παρθούν ορισμένα μέτρα».

Η δασκάλα της Δ' δημοτικού, έγγραφε: «Ο Μάνος, έχει αποσυρθεί και δεν δείχνει κανένα ενδιαφέρον για το σχολείο. Δεν έχει πολλούς φίλους και πολλές φορές, κοιμάται στην τάξη. »

Διαβάζοντας όλα αυτά η κυρία Τζοβάννα κατάλαβε το πρόβλημα και ντράπηκε πολύ για τον εαυτό της. Αισθάνθηκε ακόμα χειρότερα, όταν οι μαθητές, της έφεραν χριστουγεννιάτικα δώρα. Όλα ήταν διπλωμένα σε πολύχρωμα χαρτιά με ωραίους φιόγκους, εκτός από του Μάνου. Το δώρο του, ήταν άγαρμπα διπλωμένο σε μία καφετιά χοντρή σακούλα του μανάβη.

Η κυρία Τζοβάννα, δυσκολεύτηκε να το ανοίξει εν μέσω των άλλων δώρων. Μερικά παιδιά, άρχισαν να γελάνε όταν έβγαλε από τη σακούλα ένα βραχιόλι που λείπανε μερικές από τις ψεύτικες αδαμάντινες χάντρες και ένα μπουκάλι, 1/4 γεμάτο άρωμα. Έπνιξε τα γέλια των μαθητών, καθώς είπε θαυμαστικά πόσο όμορφο ήταν το βραχιόλι φορώντας το στο χέρι της και βάζοντας μερικές σταγόνες στον καρπό του χεριού της.

Ο Μάνος, έμεινε λίγο παραπάνω στο σχολείο μετά το σχόλασμα για να πει: «Kυρία Τζοβάννα, σήμερα μυρίζατε όπως ακριβώς μύριζε η μαμά μου».

Όταν έφυγαν τα παιδιά, έκλαιγε γαι περίπου μισή ώρα. Από εκείνη την ημέρα η κυρία, σταμάτησε να διδάσκει ανάγνωση, γραφή και αριθμητική. Έδειχνε ιδιαίτερη προσοχή στο Μάνο. Καθώς δούλευε μαζί του, το μυαλό, ζωντάνευε. όσο πιο πολύ τον ενθάρρυνε, τόσο πιο γρήγορα ανταποκρινόταν.

Ως το τέλος του χρόνου, ο Μάνος, είχε γίνει ένα από τα πιο έξυπνα παιδιά της τάξης του και παρόλο το ψέμα ότι θα αγαπούσε όλα τα παιδιά το ίδιο, η κυρία Τζοβάννα ευνοούσε ιδιαίτερα τον Μάνο. 

Μετά από 1 χρόνο, βρήκε ένα σημείωμα κάτω από την πόρτα. Ήταν από τον Μάνο. Της έλεγε ακόμη ότι ήταν η καλύτερη δασκάλα που είχε ποτέ στη ζωή του.

Πέρασαν 6 χρόνια πριν πάρει άλλο σημείωμα από τον Μάνο. Της έγραφε ότι τελείωσε το λύκειο, ότι ήταν 3ος στην τάξη του και ότι ακόμα ήταν η καλύτερη δασκάλα που είχε ποτέ στη ζωή του.

Μετά από 4 χρόνια, πήρε άλλο ένα σημείωμα που της έλεγε ότι παρόλο που τα πράγματα ήταν αρκετά δύσκολα, κατάφερε να επιμείνει και να συνεχίσει τις σπουδές του και ότι σύντομα θα αποφοιτούσε από το πανεπιστήμιο με τις μεγαλύτερες διακρίσεις. Την διαβεβαίωνε ότι αυτή ήταν η πιο αγαπητή δασκάλα που είχε σε όλη του τη ζωή.

Πέρασαν ακόμα 4 χρόνια και έφτασε άλλο ένα γράμμα. Αυτή τη φορά, εξηγούσε ότι αφού πήρε το δίπλωμα του, αποφάσισε να προχωρήσει πιο πολύ και να κάνει διδακτορικό. Στο γράμμα, εξηγούσε ότι αυτή παρέμενε η πιο καλή και αγαπητή δασκάλα που είχε ποτέ στη ζωή του. Μα τώρα το όνομά του ήταν πιο μακρύ: Dr. Εμμαουήλ Μανούσος.

Η ιστορία δεν τελειώνει εδώ. Υπήρξε ακόμα ένα γράμμα εκείνη την άνοιξη. Ο Μάνος της ανακοίνωνε ότι είχε γνωρίσει μια υπέροχη κοπέλα την οποία θα παντρευόταν. Της εξηγούσε ότι ο πατέρας του είχε πεθάνει πριν μερικά χρόνια και αναρωτιόταν αν θα συμφωνούσε να παρεβρεθεί στο γάμο και να καθόταν στη θέση της μητέρας του γαμπρού.

Βεβαίως η κυρία Τζοβάννα δέχτηκε.

Μαντέψτε! Στο γάμο, φορούσε εκείνο το βραχιόλι που της είχε δωρίσει κάποια Χριστούγεννα - χρόνια πίσω.

Ναι, εκείνο το βραχιόλι που έλειπαν αδαμάντινες πέτρες. Και βεβαιώθηκε ότι φορούσε το ίδιο άρωμα που θυμόταν ότι φορούσε η μητέρα του Μάνου στα τελευταία Χριστούγεννα που ήταν μαζί.

Όταν συναντήθηκαν, αγκαλιάστηκαν με στοργή. Ο κύριος Μανούσος, ψιθύρισε στο αυτί της κυρίας Τζοβάννας: «Σας ευχαριστώ κυρία Τζοβάννα που πιστέψατε σε εμένα. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ που με κάνατε να νιώθω σπουδαίος και μου δείξατε πως εγώ μπορούσα να διαφέρω».
Η κυρία Τζοβάνναμε με δακρυσμένα μάτια ψιθύρισε:  «Μάνο μου, λάθος κατάλαβες. Εσύ ήσουν που δίδαξες σε εμένα πως να διαφέρω. Δεν ήξερα πως να διδάσκω μέχρι που σε γνώρισα».

Να πιστεύεις, να ελπίζεις, να ονειρεύεσαι.

Μου αρέσει να γνωρίζω ανθρώπους ενδιαφέροντες, δημιουργικούς, που δεν τους τρώει η μιζέρια και η μελαγχολία. Που ακόμη και στα πιο μικρά και καθημερινά θα βρουν κάτι να δημιουργήσουν, θα βρουν ένα τρόπο να χαμογελάσουν.

Δεν είναι πάντα εύκολο. Όλοι έχουμε μέρες που μας τρώει η μελαγχολία, που χάνουμε το θάρρος μας, που όλα μας φαίνονται βουνό. Υπάρχουν όμως κάποιοι άνθρωποι που βρήκαν μέσα τους την ελπίδα. Ή αρνήθηκαν να την χάσουν.

Πάντα έλεγα – και λέω ακόμα – ότι άμα ψάχνεις συνέχεια, κάτι θα βρεις. Συνέχεια όμως. Χωρίς να απογοητεύεσαι και να το βάζεις κάτω. Θέλει μεγάλη ψυχική δύναμη.

Για να ανεβείς ένα βουνό, πρέπει από κάπου να ξεκινήσεις. Για να περάσεις το τούνελ, πρέπει να μπεις στα σκοτεινά. Ακόμη κι αν στο σημείο που είσαι δε μπορείς να δεις την κορυφή. Ή το φως στην άκρη της σήραγγας.

Να πιστεύεις, να ελπίζεις, να ονειρεύεσαι.

Ώρα Μηδέν

Μεγάλο κόλλημα σου λέω με αυτό το τραγούδι. Απλά το λατρεύω. Μα τι γράφουν οι άνθρωποι!!! Και ο Σαμπάνης και η Βραχάλη στους στίχους... Τέλειο. Απόλαυσε το :)