tag:blogger.com,1999:blog-68773966924823882522012-02-19T22:10:04.611+02:00paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.comBlogger1001100tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-65742367838423538112012-01-21T22:38:00.000+02:002012-01-21T22:38:10.594+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Είμαστε και επισήμως στην αρχή του '12. Η οποία είναι μια καλή εποχή.<br /> <br /> Δουλεύω σκληρά στη δουλειά μου, παίζει να 'μαι και η πιο παραγωγική υπάλληλος της εταιρείας, όχι αστεία, και σίγουρα αυτή με τη μεγαλύτερη εξέλιξη.<br /> <br /> Μπορώ να γράφω ξανά! Δεν θυμάμαι αν στο έχω πει. Μετά από 7 χρόνια. Ένιωσα ότι το ακαδημαϊκό γράψιμο στο οποίο είχα υποχρεωθεί στα χρόνια των σπουδών μου είχε σκοτώσει το λογοτεχνικό γράψιμο. Δεν το νιώθω πια αυτό. Μπορώ και γράφω, σελίδες ολόκληρες, χωρίς να νιώθω ότι κάποιος με πιέζει να το κάνω. Δε μπορείς να φανταστείς τι μεγάλη ανακούφιση είναι. Πόσο ευτυχισμένη με κάνει να νιώθω.<br /> <br /> Επίσης έκανα μια άλλη διαπίστωση για τον εαυτό μου. Γράφω για κάτι μόνο όταν αυτό έχει τελειώσει. Όταν έχουν ολοκληρωθεί όλες οι σχετικές διεργασίες μέσα μου. Δε μπορώ να το καταγράψω όταν αυτό συμβαίνει. Δεν ξέρω γιατί συμβαίνει αυτό.<br /> <br /> Ακόμη ανακάλυψα -φρίκη- ότι τελικά είμαι κάπως ψυχαναγκαστική με το να "ψυχαναλύω" -εντελώς ερασιτεχνικά, εννοείται, δεν έχω καμία επιστημονική βάση- εμένα και τους γύρω μου. Για το κάθε τι που συμβαίνει, για όλα τα θέματα, νιώθω ότι πρέπει να βρω τις αιτίες και τις απαντήσεις σε προγενέστερα βιώματα και εμπειρίες, και έτσι να εξηγήσω αποτελεσματικότερα καταστάσεις και συμπεριφορές. Υπάρχουν φορές που με πιάνω να πιέζω τον εαυτό μου να ζήσει τη στιγμή αντί να την αναλύει.<br /> <br /> Είναι μια καλή χρονιά (ακαδημαϊκή χρονιά - έτσι μετρώ τις χρονιές μου). Νιώθω ότι ξεκουράστηκα από τα διαβάσματα κι ότι είμαι έτοιμη για νέες προκλήσεις. Θέλω να πάω ένα σκαλί παραπάνω με τη νέα χρονιά. Μπορεί να είναι δύσκολο να ξεβολευτώ έτσι που βολεύτηκα, αλλά θα το κάνω. Σκέφτομαι διάφορα, κάνω διάφορες ενέργειες, με πιάνει το άγχος όμως να τα γράψω. Αν έχω κάτι σίγουρο θα στο πω...<br /> <br /> Ελπίζω ότι θα 'ναι μια καλή χρονιά γεμάτη όμορφες στιγμές με τους ανθρώπους που αγαπώ. Μακάρι να 'ναι έτσι για όλους μας. Σε φιλώ.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-6574236783842353811?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-35009688128203788212011-12-10T22:52:00.001+02:002011-12-11T21:35:51.476+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /> <div class="MsoNormal">Δεν έγραψα τελικά για τη Μαδρίτη, που έλεγα να γράψω. Από τη μια δεν είχα χρόνο, κι από την άλλη συνέβηκαν διάφορα, που με προλάβαιναν – και είμαι πάντα της άποψης ότι είναι καλύτερα να ζεις παρά να γράφεις. Δεν είμαι ο μεγάλος συγγραφέας με τον απίστευτο οίστρο που βάζει την τέχνη του πάνω από τη ζωή του. Βρίσκω απλά κάποιες διεξόδους στο γράψιμο, που αν μπορώ να τις βρω έξω από αυτό, το προτιμώ. Θα ήθελα να γράφω ωραία και να με θυμούνται γι’ αυτό, απλά προτιμώ όταν γεράσω – αν τα καταφέρω – να θυμάμαι ότι έζησα, κι όχι ότι έγραφα. <o:p></o:p></div><div class="MsoNormal"><br /> </div><div class="MsoNormal">Αυτό που έχω να σου πω είναι ότι το ταξίδι αυτό ήταν καταπληκτικό. Η πόλη, οι άνθρωποι, το φαγητό. Η όλη εμπειρία. Και με έβαλε στη διαδικασία να σκεφτώ πολλά πράγματα, και να ξεκαθαρίσω μέσα μου πολλά. Θέλει πολλά κότσια να αναλαμβάνεις τις ευθύνες σου. Το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο είναι να κάνεις επιλογές ζωής με βάση το τι θέλουν οι άλλοι από σένα – οι γονείς σου, οι φίλοι σου, ο κοινωνικός σου περίγυρος. Αν συμφωνούν και οι δικές σου επιθυμίες με αυτά, έχει καλώς. Αν όχι, σκούρα τα πράγματα. Αυτό που αποφάσισα σε αυτό το ταξίδι, είναι να προσπαθώ – όσο μπορώ – να ακολουθώ τις δικές μου επιλογές, ακόμη αν αυτές είναι διαφορετικές. Οι άλλοι άνθρωποι μπορούν να κατακρίνουν πολλά πράγματα – ποτέ όμως δεν θα σου επιστρέψουν τη ζωή που δεν έζησες για χάρη τους.<o:p></o:p></div><div class="MsoNormal"><br /> </div><div class="MsoNormal">Το άλλο που σκεφτόμουν, είναι ότι οι σούπες των μυαλών (όπως αυτές που σου έλεγα στο προηγούμενο ποστ) πάντα θα υπάρχουν. Εννοώ ότι πάντα θα έχεις πολλά στο κεφάλι σου, και θα πρέπει να τα χειριστείς όλα μαζί. Το θέμα είναι να μην αφήνεις αυτή την αγχωτική σούπα να επηρεάζει τη ζωή σου. Δύσκολο αλλά νομίζω είναι ένας από τους βασικούς παράγοντες για να έχεις μια στοιχειώδη ισορροπία. Προσπαθώ τα προβλήματα της δουλειάς να μην τα παίρνω στο σπίτι – μου παίρνει έτσι κι αλλιώς 8 ώρες από τη ζωή μου, είναι αρκετές. Δε θα της χαρίσω ούτε μια από τις υπόλοιπες, γιατί η προσωπική ζωή είναι κάτι πολύ σημαντικό. Αντίστοιχα, και όταν δεν είμαι καλά για κάτι προσωπικό, προσπαθώ να μην το αφήνω να επηρεάζει τη δουλειά μου, ούτε να μου κλέβει χρόνο από την προσπάθεια μου να πετύχω έναν επόμενο επαγγελματικό ή και προσωπικό στόχο. Γενικώς τα προβλήματα, αν τα συζητάς σε υπερβολικό βαθμό, τα διογκώνεις, και η συζήτηση δεν σου προσφέρει πάντα έναν παραγωγικό τρόπο επίλυσης τους.</div><div class="MsoNormal"><br /> </div><div class="MsoNormal">Χαρούμενη; Ναι, είμαι πολύ αυτές τις μέρες. Αλλά αυτό είναι ένα άλλο ποστ. Σου εύχομαι μια ηλιόλουστη - μέσα κι έξω - Κυριακή.&nbsp;</div><div class="MsoNormal"><o:p></o:p></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-3500968812820378821?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-8521476206751158612011-11-07T00:13:00.000+02:002011-11-07T00:13:02.248+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">ουφ... είπα αυτό το Σ/Κ να κάτσω να τελειώσω το άρθρο μου, και νιώθω λες και κάνω καταναγκαστικά έργα. ούτε για τη Μαδρίτη δεν πρόλαβα να γράψω ακόμα! ελπίζω απόψε να το τελειώσω και να το στείλω, η νύχτα είναι μεγάλη και βασανιστική, όμως δεν έχω άλλα περιθώρια!<br /> <br /> κάποιες παραδοχές είναι ιδιαίτερα απελευθερωτικές. σαν να σου ανοίγεται λεωφόρος μετά.<br /> <br /> ανακάλυψα ότι μετρώ πολύ τον εαυτό μου με το βαρόμετρο των φίλων μου. τον πολύ τον κόσμο γραμμένο τον έχω. φοβάμαι όμως να πέσω απ' τα μάτια των φίλων μου.<br /> <br /> καμιά φορά ονειρεύομαι με τα μάτια ανοιχτά, και λέω τι όμορφα που θα 'ταν να μπορούσα να ασχοληθώ με την εκπαίδευση. λατρεύω αυτό που σπούδασα, ξέρεις. και μετά ξυπνώ.<br /> <br /> τα διλήμματα μας είναι βασανιστικά όταν πρέπει να πάρουμε εμείς την απόφαση. όταν έχουμε εμείς, ακέραια, την <i>ευθύνη</i>.<br /> <br /> ρε μήπως παίρνω τη ζωή πολύ στα σοβαρά;<br /> <br /> πεθύμησα τρομερά τους φίλους μου που λείπουν στο εξωτερικό. τρομερά όμως!!! Χριστούγεννα, ελάτε γρήγορα!<br /> <br /> κάπως έτσι είναι η σούπα του μυαλού μου αυτή τη στιγμή. εντελώς ασυνάρτητες σκέψεις...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-852147620675115861?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-772000246478043032011-10-29T04:26:00.003+03:002011-10-29T04:36:12.421+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">sou grafw&nbsp;greeklish giati&nbsp;to computer pou xrisimopoiw den exei ellinika. <br /> <br /> thimasai pou sou elega se ena post prin ligous mines, oti tha prospathisw na ime pio authormiti kai na afinw kapoies fores ti zwi na me ekplissei xwris na programmatizw ta panta? kapws etsi egine kai se auto to taksidi!<br /> <br /> o telikos mou proorismos ine i madriti, omws ipa na erthw mesw barcelona me tis ftines ptiseis tis ryan kai na parw lewforeio i treno gia madriti. i ptisi eftane girona sxetika arga, stis 11.50, kai an prolavaina to teleutaio lewforeio apo aerodromio stis 12.30 mporousa na erthw barcelona ston kentriko stathmo twn lewforeiwn. omws den tha prolavaina to teleutaio bus gia madriti pou efevge sti 1. skeftomoun na kleisw hostel, alla to anevalla, giati ipirxe ena chance na imoun stin wra mou.&nbsp;gia na min sou ta polilogw, irtha edw xwris na kleisw tipota, kai imoun entelws xalari kai oti prokipsei! i aderfi mou fwnaze pou tha erxomoun moni mou, sti mesi tis nixtas, xwris na kserw kan pou tha meinw, alla emena me diaskedaze i idea. sto katw katw an den evriska kati tha koimomoun sto stathmo panw sti valitsa mou.<br /> <br /> stin ptisi gnwrisa tixaia mia kopela i opoia erxotan kai auti edw gia na dei to filo tis, kai mou proteine na me feroun me to autokinito apo to aerodromio tis girona mexri ti barcelona. posi&nbsp;tixeri mporei na imoun?&nbsp;:) pio&nbsp;voliko den tha mporouse na mou erthei, giati pleon&nbsp;itan orati i pithanotita&nbsp;na prolavaina to lewforeio twn 1 gia madriti. ase pou irtha me autokinito, eukola, grigora kai&nbsp;aneta.&nbsp;irtha exontas xroniko perithwrio gia to lewforeio,&nbsp;omws otan piga na kleisw eisitirio, mou ipe oti den iparxei tipota mexri avrio to mesimeri! teleia, ipa, eukairia na meinw edw ti nixta. mou vrike i sis mou ena ftino hostel sto booking.com, kai namai edw na sou grafw apo to computer tou :)<br /> <br /> mou einai diskolo na sou perigrapsw poso enthousiasmeni ime. as poume oti ine san mia mikri, omorfi peripeteia :)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-77200024647804303?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-66996421641520634192011-10-28T00:21:00.000+03:002011-10-28T00:21:07.482+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">πακετάρω για Μαδρίτη! το περιμένω πώς και πώς αυτό το ταξίδι. χρειάζομαι να γεμίσω νέες εικόνες.<br /> <br /> χαίρομαι που τελείωσε αυτή η κουραστική και αγχωτική βδομάδα στη δουλειά. έτσι είναι, άμα προγραμματίζεις να λείψεις μια βδομάδα πρέπει να τα τακτοποιήσεις όλα από πριν. κι άμα σου προκύψουν και έκτακτα, άστα να πάνε.<br /> <br /> τελικά ένας ωκεανός μπορεί να βάλει μεγάλη απόσταση ανάμεσα σε ανθρώπους. ναι, αυτό είναι ένα μικρούλι παράπονο. :)<br /> <br /> θέλω να ερωτευτώ! γιατί κάποιοι το έχουν τόσο δύσκολο και κάποιοι κάθε βδομάδα είναι ερωτευμένοι και με άλλον;<br /> <br /> ναι, πάντα ζητώ. δεν παρακαλώ όμως, ποτέ.<br /> <br /> στα πλαίσια του να ζητώ, τόλμησα επιτέλους να ζητήσω στη δουλειά να κάνω μικρότερο διάλειμμα και να φεύγω νωρίτερα! και το δέχτηκαν :)<br /> <br /> αποφάσισα να φτιάξω λίγο τα οικονομικά μου. σταμάτησα να τρώω συνεχώς απ' έξω, να αγοράζω καλλυντικά/ ρούχα/ τσάντες/ παπούτσια άσκοπα, πλέον κοιτάω τις προσφορές στα σουπερμάρκετ, άλλαξα πακέτο στο κινητό, και ανακάλυψα ότι τα μαλλιά μου μια χαρά τα βάφω και μόνη μου και τα νύχια μου μπορώ να τα φτιάξω και αλλού με πολύ λιγότερα λεφτά! καλύτερα δεν είναι να τα φυλάω για ταξίδια - αφού προς το παρόν δεν επιβάλλεται τόσο σοβαρά η αποταμίευση;<br /> <br /> ξεκίνησα μαθήματα φωτογραφίας :) αυτό μπορεί και να 'ναι το πιο όμορφο μου νέο, μετά το ταξίδι.<br /> <br /> γενικώς, το προσπαθώ! κάποιες μέρες δεν είμαι και τόσο καλά - για διάφορα, που βαριέμαι και αρνιέμαι να γράψω. αλλά το παλεύω.<br /> <br /> φιλιά, και σου εύχομαι να περάσεις τέλεια το τριήμερο.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-6699642164152063419?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-35741544597161548932011-10-19T21:49:00.001+03:002011-10-19T21:49:58.394+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Λατρεύω τη Ραλλία, λατρεύω κι αυτό το τραγούδι που έγραψε. Για τα "ίσως" της ζωής μας, που δεν μας φτάνουν! Γιατί μονάχα τα "ναι" αρκούν....<br /> <br /> Και πόσο δύσκολο είναι κάποιες φορές, όταν μπροστά σου βρίσκεις μόνο "ίσως"... Και δεν ξέρεις αν θα βρεις ποτέ σου εκείνο το "ναι"... Πόσο ισχυρός είναι ο πειρασμός να συμβιβαστείς μ' εκείνο το "ίσως"! Να το θυμάσαι όμως... Κάποιες φορές θέλει να 'σαι ισχυρός στο "όχι" σου... Όσο δύσκολο κι αν είναι! Για να μην μείνεις μια ζωή στο "ίσως"! Για να είσαι έτοιμος για εκείνο το "ναι"...<br /> <br /> <u>Το ίσως</u><br /> <u>στίχοι, μουσική, πρώτη εκτέλεση:</u> Ραλλία Χρηστίδου<br /> <br /> <br /> </div><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/eL4IKYrCG7w" width="420"></iframe></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-3574154459716154893?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-75329654608033047972011-10-14T21:47:00.000+03:002011-10-14T21:47:04.399+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Λατρεύω αυτό το τραγούδι. Σκέφτηκα ένα σωρό επιχειρήματα για να σου εξηγήσω το γιατί. Βαριέμαι να τα γράψω. Απλά μ' αρέσει.<br /> <br /> <u>Για σένα - Vegas</u><br /> Στίχοι: Zeraw, Μελίνα Μακρή, Slick Beats<br /> Μουσική: DJ Airth, Slick Beats<br /> Πρώτη Εκτέλεση: Vegas<br /> <span class="Apple-style-span" style="font-family: arial, sans-serif; font-size: x-small;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;"><br /> </span></span><br /> <iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/EYPEShpyO_8" width="560"></iframe><br /> <br /> <br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-7532965460803304797?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-63115850348619590542011-10-09T16:12:00.001+03:002011-10-09T16:32:42.901+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Έκλεισα για να πάω Μαδρίτη! Δε μπορώ να σου περιγράψω πόσο ενθουσιασμένη είμαι. Νομίζω πρέπει να ξεσκονίσω και λίγο τα ισπανικά μου, δε γίνεται διαφορετικά. :)<br /> <div><br /> </div><div>Πρέπει να καθίσω να κάνω δουλειά, μέχρι το τέλος του μήνα η καθηγήτρια μου περιμένει το άρθρο που θα στείλουμε για δημοσίευση, για να κάνει και εκείνη τις δικές τις διορθώσεις, κι εγώ ακόμη δεν έχω κάνει τίποτα, και στις 28 πετώ!</div><div><br /> </div><div>Παράγγειλα και τα καινούρια μου γυαλιά, είναι πανέμορφα! Είναι και μοντέρνα και κλασικά, και εκκεντρικά και διαχρονικά, και τελοσπάντων μου αρέσουν πολύ.&nbsp;</div><div><br /> </div><div>Σου έχω ξαναπεί πόσο μου αρέσουν οι οικογενειακές συγκεντρώσεις; Χτες είχαμε -κι άλλο- συγγενικό γάμο. Χαίρομαι να βλέπω τα ξαδέρφια μου να μεγαλώνουν, να παντρεύονται, να κάνουν παιδάκια, να βρίσκουν καλές δουλειές... Αλλά πιο πολύ από όλα, να τους βλέπω ευτυχισμένους με τις επιλογές τους.</div><div><br /> </div><div>Κατά τα άλλα, προγραμματίζω ταξίδια φέτος... Τώρα θα πάω Μαδρίτη, το Μάρτη θα πάω Ρώμη, το καλοκαίρι Αθήνα που έχουμε συγγενικό γάμο και μετά πιθανότατα σε νησί... Του χρόνου το φθινόπωρο μάλλον Λονδίνο. Θέλω να πάω και Πράγα, αλλά δεν ξέρω πότε.</div><div><br /> </div><div>Μου αρέσει η ζωή μου φέτος, που βγαίνω περισσότερες μέρες τη βδομάδα, που βλέπω περισσότερο τους φίλους μου, που γνωρίζω κόσμο, που έχω το χρόνο να πάω για γυμναστική, που μπορώ να πάω και σε θέατρα και σε σεμινάρια ακόμα και καθημερινές. Επειδή πέρσι λόγω μεταπτυχιακού ήμουν τόσο περιορισμένη ακόμα και για τα απλά και καθημερινά, φέτος τα απολαμβάνω..</div><div><br /> </div><div>φιλιά και καλή ζωή :)</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-6311585034861959054?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-10066787712877610702011-09-29T23:32:00.001+03:002011-09-29T23:34:50.520+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Χτες πήγα Λευκωσία μαζί με τον φίλο μου που του αρέσουν οι φωτογραφήσεις. Μου είπε θα με πάρει παλιά Λευκωσία, "κάπου κοντά", όμως περπατούσαμε από τη Λήδρας κανένα μισάωρο! Με παίρνει σε ένα τόπο που ήταν θεοσκότεινα, ερειπωμένα και οι λίγοι άνθρωποι που πέρασαν ήταν κάτι περίεργοι. Ακόμα και οι γάτοι ήταν περίεργοι εκεί, ήταν όλοι χοντροί, τεράστιοι και άγριοι. Ευτυχώς που ανέλαβε να τους διώξει! Για να μην σου τα πολυλογώ, κάθε φορά που κουνιόταν φύλλο, εγώ φοβόμουν! Ο άλλος, ψύχραιμος, έστηνε πόζες και μου έκανε μαθήματα φωτογραφίας! Τελοσπάντων, επιβιώσαμε και από αυτό και τώρα μας έμειναν οι -καταπληκτικές- φωτογραφίες. Θέλω να ανεβάσω και στο blog για να δεις.<br /> <br /> Θέλω να σου πω, πως το να 'σαι μέσα σου καλά, είναι ένας καθημερινός αγώνας. Κανείς δεν έχει τη δύναμη να κάνει από μόνος του τη ζωή σου πιο όμορφη, και κανείς δε στο χρωστάει κιόλας. Δεν είναι κατάσταση του μυαλού που έρχεται από μόνη της. Είναι στην ουσία απόφαση. Η καθημερινή μας ζωή δεν θα σταματήσει ποτέ να 'χει προβλήματα - για άλλους μικρά, για άλλους μεγάλα. Εσύ αποφασίζεις το πώς θα την ζήσεις. Εσύ και το πώς θα εκπαιδεύσεις το μυαλό σου. Και μην νομίζεις πως στο λέω εκ του ασφαλούς. Τα 'χω φάει τα χαστούκια μου κι εγώ, και κάποια ήταν γερά. Μπορεί κάποιες φορές να πέφτω (και πλέον έχω τη σοφία να με αφήνω να το κάνω), αρνούμαι όμως να ζω στο μαύρο. Κι ας νομίζουν -αυτοί που δεν με ξέρουν προσωπικά- πως ζω μόνο στο ροζ.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-1006678771287761070?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-86688552024432573692011-09-27T01:25:00.002+03:002011-09-27T01:30:41.962+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div>Στο γάμο περάσαμε πολύ ωραία, ήταν απλός, ρομαντικός, με λίγο κόσμο. Η μουσική στη δεξίωση ήταν jazz, και οι δύο παραδόσεις - ελληνική και γερμανική - ανακατεύτηκαν όμορφα στις λεπτομέρειες και του γάμου αλλά και της δεξίωσης. (Οι Γερμανοί, στο μεταξύ, είναι πανύψηλοι και ωραίοι - τουλάχιστον έτσι μου φάνηκε απ' αυτούς που είχαμε!). Χορέψαμε μέχρι τελικής πτώσης. Από τους πιο ωραίους γάμους που έχω πάει.</div><div><br /> </div><div>Εκεί που ο φετινός χειμώνας προβλεπόταν αρκούντως βαρετός, τελικά προκύπτουν ταξίδια! Και ένα, και δύο, και τρία... Λεφτά δεν ξέρω αν έχω να πάω σε όλα!</div><div><br /> </div><div>Έχουν ανοίξει πολλά καινούρια, "εναλλακτικά" στέκια στη Λεμεσό... Ευχαριστώ, ΤΕΠΑΚ. Στο χέρι μας είναι να τα εξερευνήσουμε!</div><div><br /> </div><div>Κάποιες βεβαιότητες που είχα μέχρι πρόσφατα για το τι θέλω να κάνω - επαγγελματικά- στη ζωή μου, αρχίζουν να κλονίζονται. Δεν ξέρω αν είναι για καλό ή για κακό. Θα δείξει!</div><div><br /> </div><div>Θα ήθελα στη δουλειά μου να μην ήταν όλοι παντρεμένοι και να μιλούν όλη μέρα για την οικογένεια τους, τα μωρά τους και το Σ/Κ τους που περιορίζεται στις δουλειές του σπιτιού και τα παιδικά πάρτυ που έχουν να πάνε.<br /> <br /> Θα ήθελα να ζω μέσα στη βδομάδα, λίγο πιο συχνά κάποιες όμορφες στιγμές όπως τις αποψινές.<br /> <br /> <br /> Υ.Γ. Μυρίζει φθινόπωρο και μ' αρέσει. Το βρεγμένο χώμα μετά από τη βροχή, τα κιτρινισμένα φύλλα, η γλυκιά μελαγχολία του καιρού, οι λεπτές σάρπες για το λαιμό.</div><div><br /> </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-8668855202443257369?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-12582972550328690072011-09-23T22:05:00.000+03:002011-09-23T22:05:18.379+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Αύριο θα είναι πολύ όμορφη μέρα. Παντρεύεται ένα ζευγάρι που αγαπώ πολύ. Νομίζω τους γάμους τους απολαμβάνεις μόνο όταν παντρεύονται κοντινοί σου άνθρωποι και χαίρεσαι με τη χαρά τους, αλλιώς είναι άλλη μία κοινωνική υποχρέωση.<div><br /> </div><div>Γνωρίστηκαν στα ταξίδια τους, μέσω ενός διεθνούς οργανισμού στον οποίο εμπλέκονται και οι δύο. Ο καλοκαιρινός έρωτας έφερε και φθινοπωρινές συναντήσεις, και χειμερινές, και ανοιξιάτικες, κι άλλες καλοκαιρινές, μέχρι που αποφάσισαν να μοιραστούν και την υπόλοιπη ζωή τους. Εκείνος θα έρθει να ζήσει εδώ μαζί της, και εμείς περιμένουμε τα μωρά που θα έρθουν για να κάνουμε babysitting.</div><div><br /> </div><div>Η ιστορία τους ακόμα με ενθουσιάζει, γιατί, ούσα ρομαντική, ακόμα θέλω να πιστεύω ότι θα μείνω με κάποιον και θα κάνω παιδιά μαζί του από έρωτα κι όχι από ανάγκη ή εξαναγκασμό - απλά γιατί δε θα μπορώ να ζήσω χωρίς εκείνον και εκείνος χωρίς εμένα. Ευτυχώς που υπάρχουν ακόμα ζευγάρια που τους συμβαίνει. :)</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-1258297255032869007?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-41075047019722392522011-09-20T23:41:00.001+03:002011-09-20T23:42:15.337+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">μακάρι να είχα περισσότερα λόγια, να γεμίσω τις σιωπές σου. έχω όμως την αγκαλιά μου γεμάτη αγάπη για σένα. τα λόγια δεν είναι πάντα ανώφελα, αλλά εγώ θα σου λέω μόνο ότι σε αγαπώ.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-4107504701972239252?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-20509512108562872022011-09-19T02:15:00.002+03:002011-09-19T02:27:33.098+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Κι άλλος Σαμπάνης. Όχι, δεν είμαι μέλος του επίσημου fan club (όχι ακόμα).<br /> <br /> <iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/s_leSt32dqs" width="560"></iframe><br /> <br /> <u>Ευτυχώς που υπάρχεις</u><br /> <u>Μουσική:</u> Γιώργος Σαμπάνης<br /> <u>Στίχοι:</u> Ελεάνα Βραχάλη<br /> <u>Πρώτη εκτέλεση:</u> Γιώργος Σαμπάνης<br /> <br /> <i>Χάνομαι, χάνομαι στα έγκατα του νου</i><br /> <i>εκεί δεν είσαι αλλουνού, εκεί σ' αισθάνομαι</i><br /> <i>Κι ας μη σ' έχω, σ' έχω νιώσει στη σιωπή</i><br /> <i>είσαι ιδέα δυνατή, πάνω σου πιάνομαι</i><br /> <i><br /> </i><br /> <i>Ψάχνει το μυαλό ανακούφιση</i><br /> <i>ψάχνει ένα λόγο για να ζει</i><br /> <i>Ψάχνει το μυαλό διέγερση</i><br /> <i>κι είσαι η πιο τρελή εφεύρεση</i><br /> <i><br /> </i><br /> <i>Θα λέω όσο έχω φωνή</i><br /> <i>ευτυχώς που υπάρχεις,</i><br /> <i>κι ας φεύγεις μακριά μου και εσύ</i><br /> <i>κι αν είσαι λάθος φριχτό,</i><br /> <i>ευτυχώς που υπάρχεις,</i><br /> <i>τα λάθη μας παν στο Θεό</i><br /> <i><br /> </i><br /> <i>Θα λέω όσο έχω φωνή</i><br /> <i>ευτυχώς που υπάρχεις,</i><br /> <i>σε κάποια γωνιά μες τη γη,</i><br /> <i>κι αν είσαι ιδέα μου εσύ,</i><br /> <i>ευτυχώς που υπάρχεις,</i><br /> <i>μια ιδέα είναι κι η ζωή</i><br /> <i><br /> </i><br /> <i>Χάνομαι, χάνομαι μαζί σου να βρεθώ</i><br /> <i>σε κάποιου ονείρου το βυθό, να 'μαστε αχώριστοι</i><br /> <i>Είναι ο έρωτας μια ιδέα τελικά,</i><br /> <i>που φτιάχνει μόνη η καρδιά, μόνη κι εξόριστη</i><br /> <i><br /> </i><br /> <i>Θα λέω όσο έχω φωνή</i><br /> <i>ευτυχώς που υπάρχεις,</i><br /> <i>κι ας φεύγεις μακριά μου και εσύ</i><br /> <i>κι αν είσαι λάθος φριχτό,</i><br /> <i>ευτυχώς που υπάρχεις,</i><br /> <i>τα λάθη μας παν στο Θεό</i><br /> <i><br /> </i><br /> <i>Θα λέω όσο έχω φωνή</i><br /> <i>ευτυχώς που υπάρχεις,</i><br /> <i>σε κάποια γωνιά μες τη γη,</i><br /> <i>κι αν είσαι ιδέα μου εσύ,</i><br /> <i>ευτυχώς που υπάρχεις,</i><br /> <i>μια ιδέα είναι κι η ζωή</i></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-2050951210856287202?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-84370759367776680372011-09-12T00:30:00.000+03:002011-09-12T00:30:41.651+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Να το ξέρεις, ότι οι πιο χαμογελαστοί άνθρωποι είναι αυτοί που έχουν τις πιο σκοτεινές πλευρές.<br /> <br /> Όλοι μας παλεύουμε με τους δαίμονες μας. Κι εγώ με τους δικούς μου. Δεν ξέρω ποιος θα νικήσει στο τέλος.<br /> <br /> Είμαι δυνατός άνθρωπος. Έτσι θέλω να πιστεύω. Αλλά έρχονται κάποιες στιγμές τώρα τελευταία, που με κάνουν όλο και πιο συχνά να θέλω να κλάψω.<br /> <br /> Επειδή κάποιες φορές, οι τραγωδίες της ύπαρξης είναι τόσο μεγάλες και τόσο ανείπωτες, που σε κάνουν να γονατίζεις.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-8437075936777668037?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-48303969072398270622011-09-08T22:59:00.002+03:002011-09-08T23:31:29.405+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Είμαι πολύ περήφανη για σένα. Εσένα που σε αφορά, το ξέρεις.<br /> <br /> Μου αρέσει τρομερά η ρουτίνα μου τελικά.<br /> <br /> Πεθύμησα να πάω εκδρομή σε ένα εντελώς καινούριο, άγνωστο μέρος. Με κάποιον που να το ξέρει και να μου το δείξει. Κατά προτίμηση, να έχει έφεση και στη φωτογραφία. Ζητώ πολλά; :)<br /> <br /> Αυτό το μήνα (και αρχές του επόμενου) έχουμε χαρές! 5 γάμοι σε παρακαλώ, 3 από τη δουλειά και 2 συγγενικοί. Τους συγγενικούς τους περιμένω πώς και πώς – να μαζευτεί όλη η οικογένεια, θα είναι σαν μεγάλο πάρτυ. Και είναι και πάρα πολλοί φίλοι που έχουν γενέθλια, γινόμαστε όλοι μεγαλύτεροι, νομίζω και λίγο σοφότεροι και ωριμότεροι. Εγώ πάντως βλέπω διαφορές στον τρόπο σκέψης, και το δικό μου και των φίλων μου.<br /> <br /> Μου αρέσει που άρχισαν και τα σχολεία, τα πανεπιστήμια, τα φροντιστήρια, τα προγράμματα στα γυμναστήρια (τα aquaerobics&nbsp;κυρίως:) )&nbsp;και γενικώς&nbsp;μπήκαμε όλοι σε ένα πρόγραμμα. Μου αρέσει το πρόγραμμα και ας με πεις φρικιό. Κάνω άπειρα πράγματα όταν είμαι προγραμματισμένη, και τα κάνω καλά. Η αποδιοργάνωση και η πλήρης χαλάρωση μου αρέσει ως ένα σημείο και κάποιες φορές την έχω ανάγκη, από ένα σημείο και μετά όμως με φρικάρει και με αγχώνει.<br /> <br /> Όλος ο καλός κόσμος έφυγε – ή θα φύγει – στα εξωτερικά! Η παγίδα είναι όμως να περιμένεις να ‘ρθουν πίσω. Όχι – η ζωή έχει όμορφη επειδή εμείς την κάνουμε έτσι, επειδή ο εαυτός μας είναι ο κεντρικός πρωταγωνιστής. Όχι μόνο επειδή έχουμε όμορφη παρέα να την πλαισιώνει. Και αυτό βέβαια, αλλά όχι κυρίως αυτό. Επίσης, οι άνθρωποι μπορούν να σε κάνουν να περάσεις όμορφα αν μπορείς να τους κάνεις κι εσύ.<br /> <br /> Άρχισα να κάνω καινούρια σχέδια και όνειρα για το μέλλον. Χωρίς να έχω κάτι σαφές, είναι πολύ νωρίς ακόμα. Όμως προετοιμάζω τον εαυτό μου σιγά σιγά, θέλω να του δώσω καινούρια εφόδια για να ‘χω περισσότερες πόρτες και προοπτικές ανοιχτές. Δεν πειράζει να ρίξω ακόμα λίγο διάβασμα, ούτε παιδιά έχω ούτε σκυλιά! Και τα καλύτερα είναι στη γωνία. Σίγουρα.<br /> <br /> Παλεύω με το photoshop! Έκανα ένα μάθημα, αγόρασα και ένα βιβλίο, όμως έχω πολλά να μάθω και πολλή εξάσκηση ακόμα. Πού θα μου πάει όμως, θα μάθω!<br /> <br /> Λατρεύω να μένω με τις ώρες στο βιβλιοπωλείο και να ξεφυλλίζω τα&nbsp;βιβλία. Ακόμα κι όταν δεν σκοπεύω ν' αγοράσω, πάντα φεύγω με κάτι. Την τελευταία φορά ανακάλυψα, εκτός απ' το βιβλίο για το photoshop που σου έλεγα, ένα άλλο το οποίο παρουσιάζει τις γνωστότερες θρησκείες του κόσμου με συνοπτικό και σαφή τρόπο. Κάτι που με ενδιαφέρει πάρα πολύ, αλλά δε μου είχε τύχει μέχρι στιγμής να βρω ανάλογο βιβλίο.<br /> <br /> Θέλω να κάνω ένα ταξίδι αυτό το χειμώνα, σε μια Ευρωπαϊκή πρωτεύουσα. Δεν ξέρω σίγουρα –ακόμα- ποια.<br /> <br /> Νιώθω πως αυτή η χρονιά (για ακαδημαϊκή χρονιά μιλούμε πάντα) θα έχει πολλές εκπλήξεις για μένα. Αναμένω με ανυπομονησία.<br /> <br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-4830396907239827062?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-78475141505855345642011-09-06T22:27:00.001+03:002011-09-06T22:29:10.023+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Σήμερα ανακάλυψα αυτό το τραγούδι και κόλλησα! Τελικά λατρεύω τον Σαμπάνη. Και το βίντεο όμως είναι όμορφο, στοίχημα ότι η κοπελιά που το έφτιαξε είναι κι αυτή ερωτευμένη μαζί του. Απόλαυσε το.<br /> <br /> <br /> <u>Σαν το φύλλο στον αέρα</u><br /> <br /> <u>Μουσική:</u> Γιώργος Σαμπάνης<br /> <u>Στίχοι:</u> Δημήτρης Φάκος<br /> <u>Πρώτη Εκτέλεση:</u> Γιώργος Σαμπάνης<br /> <br /> <iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="345" src="http://www.youtube.com/embed/EyOQtyE8a0Q" width="560"></iframe><br /> <br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-7847514150585534564?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-22077057920474629872011-08-30T00:20:00.002+03:002011-08-30T00:26:13.098+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div closure_uid_4trzwp="177">φοβάσαι να τολμήσεις. φοβάσαι να ρισκάρεις πράγματα. ακόμη κι αν το σήμερα σου είναι το λίγο σου. φοβάσαι μην μείνεις στον άσο.</div><div closure_uid_4trzwp="177"><br /> </div><div closure_uid_4trzwp="177">φοβάσαι μήπως δεν σ' αγαπήσουν ποτέ. μήπως δεν κάνει κανένας, ποτέ, κάτι για σένα. μήπως δεν ακούσεις εκείνη την καρδιά να χτυπά δίπλα απ' τη δικιά σου.</div><div closure_uid_4trzwp="177"><br /> </div><div closure_uid_4trzwp="177">φοβάσαι μήπως δεν είσαι αρκετά καλός. μήπως είσαι ανεπαρκής. μήπως το δικό σου πολύ δεν φτάνει ούτε καν το δικό τους λίγο.</div><div closure_uid_4trzwp="177"><br /> </div><div closure_uid_4trzwp="177">φοβάσαι μήπως δεν σε ποθήσουν πραγματικά ποτέ. μήπως η όμορφη νιότη σου, με όλη της τη δύναμη, μείνει ένα τρόπαιο στο ράφι, χωρίς διεκδικητή.</div><div closure_uid_4trzwp="177"><br /> </div><div closure_uid_4trzwp="177">φοβάσαι το άγνωστο. αυτό που δεν σου μοιάζει. αυτό που δε μπορείς να χειριστείς.</div><div closure_uid_4trzwp="177"><br /> </div><div closure_uid_4trzwp="177"><div closure_uid_pnlhgx="164">φοβάσαι ότι πάντα θα τρέχεις, και ποτέ δεν θα τα καταφέρεις τόσο καλά όσο θα "έπρεπε" στους ρόλους σου.</div></div><div closure_uid_4trzwp="177"><br /> </div><div closure_uid_4trzwp="177"><div closure_uid_8a171y="166">φοβάσαι, φοβάμαι. φοβόμαστε... δεν ξέρω αν υπάρχει ικανοποιητική, καθησυχαστική απάντηση για όλους μας τους φόβους. ξέρω μόνο πως "τη ζωή σου μόνο εσύ μπορείς να τη σώσεις", όπως λέει και ο αγαπημένος μου&nbsp;<a closure_uid_8a171y="167" href="http://flegomenos.blogspot.com/">φλεγόμενος</a>. </div></div><div closure_uid_4trzwp="177"><br /> </div><div closure_uid_4trzwp="177"><div closure_uid_8a171y="164">καληνύχτα.</div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-2207705792047462987?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-30251710762301965362011-08-23T23:40:00.003+03:002011-08-24T00:30:27.939+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div closure_uid_jwc7ic="164">Ανυπομονώ να ξεκινήσει η καινούρια χρονιά! Τις χρονιές μου τις μετρώ πάντα απ’ τον Σεπτέμβρη ως τον Αύγουστο. Τις προάλλες μιλούσα με τη μικρή μου αδερφή και της έλεγα τα σχέδιά μου, όταν άρχισε να χαμογελά. Ρωτώντας γιατί, μου είπε «μα ήμουν εντελώς σίγουρη ότι κάτι θα έβρισκες να κάνεις! Νομίζεις ότι σε πίστεψα όταν είπες ότι φέτος θα κάτσεις και δεν θα κάνεις τίποτα;»</div><div closure_uid_jwc7ic="164"><br /> </div><div closure_uid_pcwnd9="164">Νομίζω ότι τα χόμπι μας είναι αυτά που κάνουν τη ζωή ωραία. Κι ενδιαφέρουσα. Και με νόημα. Μου φαίνεται αφάνταστα βαρετό να ζω χωρίς να κάνω κάτι δημιουργικό ή να μαθαίνω πράγματα. </div><br /> <div closure_uid_7el2dt="165">Θέλω να διαβάσω βιβλία φέτος! Εννοείται όχι ακαδημαϊκού περιεχομένου όμως. Μπορούμε να κάνουμε ένα διάλειμμα από αυτά;&nbsp;:) Πριν λίγες μέρες αγόρασα δυο βιβλία ψυχολογίας. Το ένα παρουσιάζει τον Freud με απλά λόγια, ενώ το άλλο πραγματεύεται πτυχές της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Το δεύτερο το έχω ξεκινήσει, και μου φαίνεται τρομερά ενδιαφέρον.</div><br /> Θέλω ν’ ασχοληθώ περισσότερο με τη φωτογραφία. Άκουσα ότι ο φωτογραφικός σύνδεσμος διοργανώνει μαθήματα, μόνο που αργούν λίγο να ξεκινήσουν. Ελπίζω να καταφέρω να μάθω και να τις επεξεργάζομαι.<br /> <br /> <div closure_uid_lxyhdr="187">Λατρεύω τις φωτογραφίες. Νομίζω ότι είναι η αποτύπωση μιας στιγμής στην αιωνιότητα. Έχω ένα φίλο μου, που τις λατρεύει επίσης – εκείνος «φταίει» για το κόλλημα. Είναι ο μόνος που με ανέχεται, γιατί είναι χειρότερος από μένα. Πηγαίνουμε σε διάφορους τόπους, στο δάσος, στο βουνό, σ’ ένα ερειπωμένο σπίτι και βγάζουμε φωτογραφίες, που έχουν θέμα, ως επί το πλείστον το χώρο. Μπορεί να μας πάρει ώρα, αλλά μένουμε μέχρι να αποτυπώσουμε εκείνη τη στιγμή. Εκείνο το διαφορετικό βλέμμα, εκείνη τη διαφορετική ατμόσφαιρα στο χώρο. Μου έχει βγάλει τις πιο ωραίες φωτογραφίες που έχω. Έχω άπειρες ιδέες για νέους τόπους, δυστυχώς όμως τώρα μας τον έφαγαν οι σπουδές. Έλα πίσω! :)</div><br /> <div closure_uid_lxyhdr="188">Οι επεξεργασμένες φωτογραφίες όμως είναι η αδυναμία μου. Ειδικά οι μαυρόασπρες ή αυτές που φαίνονται σαν σκηνή από ταινία που έχει φθαρεί. Μου φαίνεται ότι έχουν κάτι από μια παλιά, νοσταλγική εποχή. Έχω μία φωτογραφία, μαζί με άλλες τέσσερις φίλες μου, που μία απ’ αυτές την επεξεργάστηκε – την έκανε καφέ και να μοιάζει σαν παλιό, φθαρμένο καρέ ταινίας. Ειλικρινά σ’ αυτή τη φωτογραφία μοιάζουμε όλες σαν παλιές ηθοποιοί του Χόλιγουντ. Και όχι, καμιά μας δεν είναι έτσι στην πραγματικότητα. :)</div><br /> <div closure_uid_lxyhdr="189">Τα aquaerobics είναι δεδομένο ότι θα τα ξαναξεκινήσω. Αν είσαι γυναίκα, δοκίμασε τα και θα με θυμηθείς. Είναι απίστευτη η αίσθηση που σου δίνει η άσκηση στο νερό. Ναι, είναι πιο ωραία και από κολύμπι :)&nbsp;Όσα νεύρα/ άγχος/ πίεση και να έχεις, μετά από κάθε μάθημα θα σου έχουν περάσει τα πάντα και θα έχεις απίστευτη ενέργεια. Λέμε με μια φίλη να ξεκινήσουμε και χορό, όμως πρέπει να δούμε τι θα βρούμε και πού...</div><br /> Κατά τα άλλα, φέτος δεν έχει Σαββατοκύριακα με διάβασμα, οπότε ευνοούνται οι εκδρομές – και εντός αλλά και εκτός Κύπρου. Η Κύπρος έχει απίστευτους τόπους που δεν τους έχουμε δει και ούτε καν τους υποψιαζόμαστε. Φέτος σκοπεύω να τους ανακαλύψω!<br /> <br /> <div closure_uid_lxyhdr="191">Έχω κι άλλα πολλά σχέδια, αλλά αν τα γράψω όλα, δεν θα τελειώσω ούτε αύριο....!! Αυτά είναι τα κυριότερα.. Και για να ακουστώ και λίγο σαν διευθυντής σχολείου... Σου εύχομαι καλή και παραγωγική χρονιά! :)</div><div closure_uid_lxyhdr="190"><br /> </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-3025171076230196536?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-82079782769007219512011-08-17T01:14:00.000+03:002011-08-17T01:14:58.632+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div closure_uid_bu2m2m="170">Κάποιοι άνθρωποι&nbsp;γύρω μας&nbsp;δεν είναι απλά, θετική ενέργεια;&nbsp;Αφιερωμένο :)</div><div closure_uid_bu2m2m="170"><br /> </div><div closure_uid_bu2m2m="170"><br /> </div></div><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="349" src="http://www.youtube.com/embed/oy9OxlVdUwA" width="425"></iframe></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-8207978276900721951?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-38151133373038006052011-08-12T02:59:00.006+03:002011-08-12T04:15:53.671+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div closure_uid_vlewlc="189"><div closure_uid_vlewlc="287"><div closure_uid_a7wvb1="184"><span closure_uid_vlewlc="288"><span style="font-family: inherit;"><span closure_uid_vlewlc="225">Λατρεύ</span>ω τις μπαλάντες. Άκουγα το καινούριο CD της Shakira και ανακάλυψα δυο μικρά διαμαντάκια - το <em closure_uid_vlewlc="223">Antes de las seis</em> και το <em>Lo que m</em><span closure_uid_vlewlc="191" style="line-height: 115%; mso-ansi-language: EL; mso-ascii-theme-font: major-latin; mso-bidi-font-family: &quot;Times New Roman&quot;; mso-bidi-language: AR-SA; mso-bidi-theme-font: minor-bidi; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-fareast-language: EN-US; mso-fareast-theme-font: minor-latin; mso-hansi-theme-font: major-latin;"><em>ás</em>. <span closure_uid_vlewlc="289">Πραγματικά καταπληκτικά κομμάτια.&nbsp;Το συγκεκριμένο post είναι αφιερωμένο στο <em>Antes de las seis</em>. Αυτό το σχόλιο (θα το βρεις στο youtube, στα σχόλια του τραγουδιού) εκφράζει αυτό που θα έλεγα κι εγώ...&nbsp;"This is her style. This is the real Shakira; Passionate, Sentimental... Amazing. Wonderful."</span></span></span></span></div></div></div></div><div closure_uid_a7wvb1="201"><br /> </div><div closure_uid_vlewlc="235"><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="349" src="http://www.youtube.com/embed/S-baUH4ThGQ" width="425"></iframe></div><div closure_uid_vlewlc="235"><br /> </div><div closure_uid_vlewlc="235"><br /> </div><div closure_uid_vlewlc="235"><u><strong>Antes de las seis</strong></u></div><div closure_uid_vlewlc="235"><u>Πριν από τις έξι</u></div><div closure_uid_vlewlc="235"><br /> </div><div closure_uid_vlewlc="235"><div closure_uid_a7wvb1="175">Μουσική, στίχοι, πρώτη εκτέλεση: Shakira</div></div><div closure_uid_vlewlc="235"><br /> </div><div closure_uid_vlewlc="235"><em closure_uid_vlewlc="278"><strong>No actúes tan extraño </strong></em></div><div closure_uid_vlewlc="235"><em><strong closure_uid_a7wvb1="173">Duro como una roca </strong></em></div><div closure_uid_vlewlc="235"><em><strong>Si te mostré pedazos de piel </strong></em></div><em><strong>Que la luz del sol aún no toca </strong></em><br /> <div closure_uid_vlewlc="243"><em><strong>Y tantos lunares que ni yo misma conocía </strong></em></div><div closure_uid_vlewlc="244"><em><strong>Te mostré mi fuerza bruta </strong></em></div><div closure_uid_xlzlyi="174"><em><strong>Mi talὀn de Aquiles, mi poesía </strong></em></div><div closure_uid_xlzlyi="174"><br /> </div><em>Μη συμπεριφέρεσαι τόσο περίεργα</em><br /> <em>Σκληρός σαν πέτρα</em><br /> <em>Σου έδειξα κομμάτια της ψυχής μου</em><br /> <em>Που ούτε ο ήλιος δεν αγγίζει</em><br /> <em>Και τόσα όμορφα μέρη που ούτε εγώ η ίδια δεν ήξερα</em><br /> <em>Σου έδειξα τη δύναμή μου γυμνή</em><br /> <div closure_uid_vlewlc="279"><div closure_uid_p1p9hp="164"><em>Την Αχίλλειο πτέρνα μου, την ποίηση μου</em><br /> <br /> <br /> <em><strong closure_uid_ciluak="177">Que harás solo una historia más</strong></em></div></div><div closure_uid_vlewlc="279"><em><strong>Que haré si no te vuelvo a ver</strong></em><br /> <div closure_uid_vlewlc="280"><em><strong>Oh, oh</strong></em></div><br /> <em>Τι θα γίνεις, μόνο μια ιστορία ακόμα</em><br /> <em>Τι θα γίνω, αν δε σε δω ξανά</em><br /> <br /> <br /> <em closure_uid_vlewlc="281"><strong closure_uid_53n49w="166">Sí desde el día en que no estás</strong></em><br /> <em><strong>Vi la noche llegar mucho antes de las seis</strong></em><br /> <em><strong>Si desde el día en que no estás</strong></em><br /> <em><strong closure_uid_53n49w="165">Ví la noche llegar mucho antes de las seis</strong></em><br /> <em><strong>Mucho antes</strong></em><br /> <br /> <em>Γιατί από τη μέρα που έφυγες</em><br /> <em>Είδα τον ήλιο να δύει πολύ πριν τις έξι</em><br /> <em>Γιατί από τη μέρα που έφυγες</em><br /> <em>Είδα τον ήλιο να δύει πολύ πριν τις έξι<br /> Πολύ πριν</em><br /> <br /> <br /> <em><strong>No dejes el barco</strong></em><br /> <em><strong>Tanto antes de que zarpemos</strong></em><br /> <em><strong>Hacia alguna isla desierta</strong></em><br /> <em><strong>Y después, después veremos</strong></em><br /> <em><strong>Si me ves desarmada</strong></em><br /> <em><strong>Porqué lanzas tus misiles</strong></em><br /> <div closure_uid_vlewlc="263"><em><strong>Si ya conoces mis puntos cardinales</strong></em></div><em><strong>Los más sensibles y sutiles</strong></em><br /> <br /> <em closure_uid_ciluak="178">Μην αφήνεις το πλοίο</em><br /> <em>Ενώ δεν έχουμε σαλπάρει καν</em><br /> <em>Προς ένα ερημικό νησί</em><br /> <em>Και μετά, μετά θα δούμε</em><br /> <em>Αφού με βλέπεις άοπλη</em><br /> <div closure_uid_vlewlc="268"><em>Γιατί&nbsp;εκτοξεύεις τα βέλη σου</em></div><em>Αφού ήδη ξέρεις τα καίρια σημεία μου</em><br /> <em>Τα πιο λεπτά κι ευαίσθητα</em><br /> <br /> <br /> <em closure_uid_vlewlc="285"><strong closure_uid_53n49w="178" closure_uid_ciluak="179">Que harás,&nbsp;la vida lo dirá</strong></em><br /> <div closure_uid_vlewlc="270"><em><strong closure_uid_53n49w="179">Que haré, si no te vuelvo a ver</strong></em></div><em><strong>Oh, oh</strong></em><br /> <br /> <em closure_uid_53n49w="180">Τι θα γίνεις, η ζωή θα το πει</em><br /> <em closure_uid_vlewlc="286">Τι θα γίνω, αν δεν σε δω ξανά</em><br /> <br /> <br /> <em><strong closure_uid_ciluak="180">Si desde el día en que no estás</strong></em><br /> <em><strong>Vi la noche llegar mucho antes de las seis</strong></em><br /> <em><strong>Si desde el día en que no estás</strong></em><br /> <em><strong>Ví la noche llegar mucho antes de las seis</strong></em><br /> <em><strong>Mucho antes de las seis</strong></em><br /> <div closure_uid_vlewlc="274"><em><strong>Mucho antes</strong></em><br /> <br /> <em closure_uid_ciluak="181">Γιατί από τη μέρα που έφυγες</em></div><em>Είδα τον ήλιο να δύει πολύ πριν τις έξι</em><br /> <em>Γιατί από τη μέρα που έφυγες</em><br /> <em>Είδα τον ήλιο να δύει πολύ πριν τις έξι</em><br /> <em>Πολύ πριν τις έξι</em><br /> <div closure_uid_ciluak="182"><em>Πολύ πριν</em></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-3815113337303800605?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-5719144341651840152011-08-10T14:33:00.000+03:002011-08-10T14:33:05.047+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Όταν κάτι που έκανες παλιά και σε ευχαριστούσε πολύ αλλά στην πορεία έχασε αυτή του τη δύναμη, θυμάσαι πώς νιώθεις όταν το ξαναβρίσκεις; Σαν να (ξανα-) αποκτά η ζωή σου το&nbsp;δικό της, ξεχωριστό χρώμα και άρωμα. Θυμάσαι πόσο όμορφο είναι αυτό το συναίσθημα;<br /> <br /> <div closure_uid_8477wo="185">Αυτό ήταν και το πιο πολύτιμο απόκτημα των διακοπών μου. Εντελώς αναπάντεχο και απρόσμενο, όμως. Πέρα από τη χαλάρωση, την ηρεμία, αλλά και μαζί τις τρέλες που κάναμε, η πιο όμορφη εμπειρία ήταν το ότι διάβασα&nbsp;ένα καταπληκτικό βιβλίο και μπόρεσα - για πρώτη φορά μετά από καιρό, αλήθεια - να το απολαύσω και να ταξιδέψω μαζί του. </div><div closure_uid_8477wo="185"><br /> </div><div closure_uid_8477wo="185">Δεν θα σου πω άλλα σ' αυτό το ποστ για το βιβλίο, ελπίζω να γράψω ένα άλλο, πιο συγκεκριμένο, και για το βιβλίο (<em>Ταχύτητα</em>)&nbsp;αλλά και για το συγγραφέα του (Dean Koontz)&nbsp;ο οποίος ήταν μια πραγματική ανακάλυψη, με αληθινή δύναμη&nbsp;στην πένα του.&nbsp;Θέλω μόνο να&nbsp;μοιραστώ μαζί σου&nbsp;κάποια κομμάτια που με συγκίνησαν. </div><div closure_uid_8477wo="185"><br /> </div><div closure_uid_8477wo="185"><em>"Μερικές φορές, στην προσπάθεια να ακούσουμε έναν ανεπαίσθητο ήχο, χάνουμε άλλους, πολύ πιο δυνατούς".</em></div><div closure_uid_8477wo="185"><br /> </div><div closure_uid_8477wo="185"><em>"Χωρίς εμπιστοσύνη, το πνεύμα δεν μπορεί να ησυχάσει. Δε βρίσκει αληθινή γαλήνη. Χωρίς εμπιστοσύνη, δε μπορεί να υπάρξει πίστη. Δεν υπάρχει πίστη στην καλοσύνη. Ή στην εντιμότητα. Σε οτιδήποτε".</em></div><div closure_uid_8477wo="185"><br /> </div><div closure_uid_8477wo="185"><em>"Η δύναμη δεν είναι η αλήθεια της ζωής<span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;, &quot;serif&quot;;">· </span>η αγάπη της δύναμης είναι η αγάπη του θανάτου".</em></div><div closure_uid_8477wo="185"><br /> </div><div closure_uid_8477wo="185"><em>"Υπάρχει κάποιος που θυμάται το δρόμο προς την πόρτα σας: Τη Ζωή μπορείτε να την αποφύγετε, μα όχι το θάνατο".</em> (T.S.Elliot)</div><div closure_uid_8477wo="185"><br /> </div><div closure_uid_8477wo="185"><em>"Υπάρχει χρόνος για θαύματα, ώσπου δεν θα υπάρχει πια χρόνος, αλλά ο χρόνος δεν έχει τέλος".</em></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-571914434165184015?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-18549063253265830022011-07-30T12:41:00.002+03:002011-07-30T12:49:01.302+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Το facebook νομίζω ότι έχει περάσει&nbsp;τις ερωτικές&nbsp;σχέσεις σε ένα άλλο επίπεδο. Χειρότερο, αν με ρωτάς. Γνωρίζεις κάποιον/ -αν, σου αρέσει. Παλιά μπορούσε και να ρωτήσεις το τηλέφωνό του/ της, αν όχι από το ίδιο το άτομο, από τους κοινούς σας&nbsp;γνωστούς. Σήμερα, απλά θα τον/ την κάνεις add στο facebook. Θα μπεις στο profile του, ψάχνοντας πληροφορίες. Δηλώνει single; Είναι σε σχέση; Αν δε δηλώνει κάπου το relationship status του, έχει φωτογραφίες που να προδίδουν κάτι; Πολλοί άνθρωποι κάνουν όλη τη διεργασία μέσω facebook πλέον. Μπορεί και να ερωτευτούν ακόμα. Όμως δεν ερωτεύονται τον άνθρωπο. Ερωτεύονται την εικόνα που προμοτάρει στο profile του. Τις φωτογραφίες που έχει, τα τραγούδια που ποστάρει, τα σχόλια που αφήνει. Κι όμως, ο έρωτας είναι (μαζί με τα άλλα) η χημεία του σώματος σου με τον άλλο. Το πώς θα νιώσεις όταν τον δεις, όταν θα κάτσεις δίπλα του. Η μυρωδιά του, ο τρόπος που φιλά, οι κινήσεις του. Πράγματα που δε μπορεί να σου τα δώσει το facebook. Όσο κι αν κοιτάζεις εικόνες. Όσο κι αν τραβάς μαλακία, σκεφτόμενος αυτά που θα μπορούσες να κάνεις με το άτομο. Γιατί να τα σκέφτεσαι μόνο; Γιατί να μην τα κάνεις πράξη; Γιατί να μην τολμήσεις, κι ας πληγωθείς μετά; <br /> <div closure_uid_rgxigc="186"><br /> </div><div closure_uid_rgxigc="186"><div closure_uid_gcgggx="171"><div closure_uid_16eei4="164"><div closure_uid_b0chno="173">Άλλος βασικός παράγοντας που νομίζω δυσκολεύει τα πράγματα, είναι ότι&nbsp;οι άντρες είναι -νομίζω- διαφορετικοί σήμερα.&nbsp;Μπορεί να κάνω και εγώ λάθος, διορθώστε με. Νομίζω ότι&nbsp;έχουμε μπερδέψει λίγο τους ρόλους. Ο άντρας δεν είναι, καρδιά μου, ο κυνηγός; Ή οι καιροί άλλαξαν, ή εγώ είμαι πολύ συντηρητική και παραδοσιακή. Συγγνώμη ρε παιδιά, αλλά άμα πρέπει να τον κυνηγήσω εγώ τον άντρα πρώτη, να του πω εγώ ότι ενδιαφέρομαι πρώτη, ή και να του την πέσω, να τον φιλήσω πρώτη&nbsp;(ναι, το άκουσα και αυτό), τι να τον κάνω μετά; Να παίζουμε μαζί με τις κούκλες μας; Τι είδους αρσενικό είναι αυτό; Πώς τον ερωτεύεσαι μετά εκείνον τον άντρα; Δε θα νιώθεις λίγο σαν τη μαμά του; Υπάρχουν πάρα πολλές γυναίκες που το κάνουν, γιατί δεν το βλέπουν έτσι. Αυτό είναι μια καθαρά προσωπική άποψη.</div></div></div><div closure_uid_gcgggx="171"><br /> </div><div closure_uid_gcgggx="171">Υπάρχουν κι άλλα πράγματα νομίζω που δυσκολεύουν τα πράγματα σήμερα. Κι από μας τις γυναίκες - δεν είμαστε άμοιρες ευθυνών. Αυτά όμως νομίζω ότι είναι καλύτερα να τα πει ένας άντρας. Τελοσπάντων παιδάκια μου, πολύς προβληματισμός έπεσε. Από σήμερα ξεκινά η άδεια μου. Δυο βδομάδες χωρίς να πηγαίνω γραφείο, μάλιστα, αυτό είναι κάτι κοντά στον παράδεισο. Και η μία στο νησί. Εύχομαι σε όλους να περάσετε τέλεια τις διακοπούλες σας. Και ας βάλουμε όλοι, γυναίκες και άντρες, λίγο νερό στο κρασί μας. Στο τέλος της μέρας, μαζί δεν κάνουμε και χώρια δε μπορούμε. </div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-1854906325326583002?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-63430613676067330172011-07-18T00:28:00.001+03:002011-07-18T00:41:56.970+03:00Οι μέρες περνούν, οι αποκαλύψεις γίνονται όλο και πιο εξοργιστικές. Οι κυβερνώντες αγκιστρώνονται όλο και πιο καλά στη θέση τους, και πολύ αμφιβάλλω αν ποτέ θα αποδοθούν ευθύνες. Νιώθω άσχημα να τα αναπαράγω εδώ. Μαυρίζει η ψυχή μου κάθε φορά που ακούω μια νέα, ανατριχιαστική λεπτομέρεια που να αποδεικνύει για άλλη μια φορά, περίτρανα, την αδιαφορία των ιθυνόντων. Το μόνο που νιώθω ότι μπορώ να κάνω, είναι να κατεβαίνω στις διαδηλώσεις. Και να φωνάζω κι εγώ, μήπως αποδοθούν καμιά φορά ευθύνες σε αυτό τον τόπο.<br /> <br /> Είμαστε όλοι μουδιασμένοι. Νιώθουμε σαν να είναι λάθος να γλεντήσουμε υπερβολικά, να χαρούμε υπερβολικά, την ώρα που άλλοι πενθούν. Σκεφτόμουν τώρα να σου γράψω κάτι ωραίες συζητήσεις που είχα με φίλους - και μετά σκέφτηκα πόσο ρηχή μπορεί να είμαι για να γράφω τέτοια πράγματα αυτές τις στιγμές. Τελοσπάντων, απλά σκέφτομαι πόσο σύντομη είναι η ζωή μας. Και πόσο ευλογημένοι είμαστε όταν έχουμε κόσμο&nbsp;κοντά στην καρδιά μας...! Το τραγούδι, αφιερωμένο&nbsp;εξαιρετικά... Σε αυτούς που είναι και σε αυτούς που θα ήθελα να γίνουν...<br /> <br /> <iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="349" src="http://www.youtube.com/embed/fpJBMbyTCME" width="425"></iframe><br /> <br /> <strong><u>Πιο κοντά</u></strong><br /> <u>Μουσική:</u> Γιάννης Κυφωνίδης<br /> <u>Στίχοι:</u> Μυρτώ Κοντοβά<br /> <u>Πρώτη Εκτέλεση:</u> Άννα Βίσση<br /> <br /> <em>Πιο κοντά στην καρδιά μου απόψε</em><br /> <em>κολλητά δυο φτερά</em><br /> <em>κι η απόσταση μικραίνει ξαφνικά</em><br /> <em>όλα τα πριν και τα μετά</em><br /> <em>κλειδώσαμε τόσο καλά</em><br /> <em>τα χω εδώ, τα κράτησα μαζί μου</em><br /> <br /> <em>Τελικά την ουσία στη ζωή μου</em><br /> <em>τη δώσανε οι φίλοι μου, οι άνθρωποι μου</em><br /> <em>όλα στο σήμερα μετράνε</em><br /> <em>και το ξέρω επειδή <strong>θέλει προσπάθεια τρελή</strong></em><br /> <em><strong>αν θες να ζήσεις μια ζωή με δύναμη και πάθος</strong></em><br /> <em><strong>κι ας βγεις και κάπου λάθος</strong></em><br /> <br /> <em>Το πάρτι αρχίζει</em><br /> <em>κι ο έρωτας επάνω μου στοιχηματίζει</em><br /> <em>το πάρτι αρχίζει</em><br /> <em>στο ίδιο μήκος κύματος μας συντονίζει</em><br /> <em>Το πάρτι αρχίζει...</em><br /> <br /> <em><strong>Πιο κοντά στην καρδιά μου, όλο πιο κοντά</strong></em><br /> <em><strong>η φωτιά μια απάντηση καινούργια μου ζητά</strong></em><br /> <em><strong>για το ποια είμαι τελικα στο σήμερα</strong></em><br /> <em><strong>μα εγώ απλά τρέχω εκεί που τρέχει κι η ψυχή μου...</strong></em><br /> <br /> <em>Πιο κοντά είναι η απάντησή μου</em><br /> <em>το ξέρουνε οι φίλοι μου , μα κι οι εχθροί μου</em><br /> <em>πως το συναίσθημα με πάει και με φέρνει πιο κοντά</em><br /> <em>σ αυτό που είμαι τελικά</em><br /> <em>και μου χαρίζει μια καρδιά με δύναμη και πάθος</em><br /> <em>κι ας βγω σε όλα λάθος</em><br /> <br /> <em>Το πάρτι αρχίζει</em><br /> <em>κι ο έρωτας επάνω μου στοιχηματίζει</em><br /> <em>το πάρτι αρχίζει</em><br /> <em>στο ίδιο μήκος κύματος μας συντονίζει</em><br /> <em>Το πάρτι αρχίζει... </em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-6343061367606733017?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-34742733916760168652011-07-12T20:43:00.000+03:002011-07-12T20:43:46.422+03:00Πραγματικά δεν ξέρω τι να πω! Είμαστε όλοι από χτες, με κομμένη την ανάσα. Με δάκρυα στα μάτια για τους γνωστούς μας - η Κύπρος είναι μια γειτονιά, όλο και κάποιον θα ξέρεις.<br /> <br /> Απορώ με τη βλακεία και το θράσος αυτών που μας κυβερνούν. Πριν λίγες μέρες, ανανεώσαμε το συμβόλαιο για το ιδιωτικό τζετ του προέδρου. Κατάλαβες; Λεφτά γι' αυτή τη βλακεία είχαμε, αλλά δεν είχαμε ούτε για&nbsp;ένα στέγαστρο για να σκεπάσουμε τα εκρηκτικά!<br /> <br /> Άλλες χώρες προσφέρθηκαν να μας βοηθήσουν να τα καταστρέψουμε, αλλά δε δεχτήκαμε! Επειδή τα καταφέρναμε να τα διαχειριστούμε μόνοι μας!!!<br /> <br /> Ο Υπουργός Άμυνας πριν 2 χρόνια, "τα εκρηκτικά είναι ακίνδυνα και θα μπορούσαν να τοποθετηθούν και σε κατοικημένη περιοχή"!!! Κανένα πρόβλημα κύριε -πρώην πλέον- Υπουργέ. Να σου δώσουμε ένα container&nbsp;να το βάλεις δίπλα από το σπίτι σου!!! Και να το βρέχεις με τα λάστιχα, για να αντιμετωπίσεις τις υψηλές θερμοκρασίες!! Υπήρχε η περίπτωση να τα βάλουν στην κατοικημένη περιοχή, στο στρατόπεδο των Πολεμιδιών. Σε αυτή την περίπτωση, αυτή τη στιγμή οι περισσότεροι Λεμεσιανοί θα βλέπαμε τα θυμαράκια ανάποδα!!!<br /> <br /> Υπάρχουν επαναλαμβανόμενες επιστολές, που ελπίζω να μη "χαθούν" σε κανένα αρχείο, στις οποίες ο Διοικητής Ναυτικού Κύπρου προειδοποιούσε για τα εκρηκτικά, τα οποία είχαν παραμείνει σε υπαίθριο χώρο.. Και ποια ήταν η απάντηση; Να τα ψεκάζει με νερό 3 φορές τη μέρα...<br /> <br /> Ευτυχώς να λες που η έκρηξη έγινε τόσο νωρίς το πρωί και δεν θρηνήσαμε περισσότερα θύματα από το χωριό δίπλα. Ευτυχώς που το στρατόπεδο πρόλαβε και εκκενώθηκε. Ευτυχώς που δεν είχαν προλάβει όλοι οι στρατιώτες και οι μόνιμοι να μπουν μέσα. Θα μπορούσαν τα θύματα να είναι πολύ περισσότερα από 12!<br /> <br /> Εκνευρίζομαι να ακούω τον Κυβερνητικό Εκπρόσωπο να λέει ότι δεν γνώριζαν. Μα τι μαλάκες με περικεφαλαία είσαστε όλοι - και ο Πρόεδρος και το Υπουργικό Συμβούλιο και η Βουλή!! Που είχατε την έκθεση της Γενικής Ελέγκτριας από το 2009 - και έχετε το θράσος να λέτε ότι δεν ξέρατε!!!! Και έχετε το θράσος να μένετε στις καρέκλες σας και να νομίζετε πως το ότι παραιτήθηκε ο Υπουργός Άμυνας και ο Αρχηγός της Εθνικής Φρουράς είναι αρκετό!!! Ο Πρόεδρος γιατί στο καλό είναι ακόμα στη θέση του;;<br /> <br /> Τι να πεις τώρα σε αυτή τη μάνα που έχασε τα δίδυμα παληκάρια της; Τι να πεις στους συγγενείς που πήγαν στο νεκροτομείο να αναγνωρίσουν καμένα και διαμελισμένα πτώματα; Τι να πεις στη μάνα, που ο γιος της χαροπαλεύει στην εντατική, έχοντας χάσει και τα δυο του μάτια, και με το πρόσωπο του παραμορφωμένο τόσο φριχτά που έπρεπε να τον αναγνωρίσει από ένα σημάδι στο χέρι;<br /> <br /> Απόψε όλοι θα ξαναπάμε στη διαδήλωση και θα ανάψουμε ένα κερί στη μνήμη τους. Και αύριο όλοι στις κηδείες τους, να τις κάνουμε συλλαλητήριο. Να μη λείψει κανείς. Αρκετά κοιμηθήκαμε σαν λαός. Καιρός να ξυπνήσουμε. Αιωνία σας η μνήμη.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-3474273391676016865?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-71068158320994039702011-07-06T20:49:00.000+03:002011-07-06T20:49:03.097+03:00Το παρακάτω ποστ δεν έχει καμία λογοτεχνική αξία - δεν έχω καθόλου έμπνευση, παρ' όλ' αυτά θέλω να εκφραστώ! :)<br /> <br /> Τις τελευταίες μέρες πάω στη δουλειά και ονειρεύομαι τις διακοπές μου! 4 βδομάδες έμειναν, και θα απαλλαγώ, έστω προσωρινά, από τα τηλέφωνα, τα e-mails, το τρέξιμο να τα προλάβω όλα που μοιάζει να μην τελειώνει ποτέ. Χωρίς internet. Τέλειο; Σίγουρα θα μου φανεί κάπως την πρώτη μέρα - αλλά μέχρι τη δεύτερη θα το έχω ξεχάσει!<br /> <br /> Σαντορίνη. Μακάρι να βγάλει καπνούς το ηφαίστειο και να αναγκαστούμε να αποκλειστούμε εκεί για ακόμα κάποιες μέρες. :) Φραπέ στην παραλία, αντιηλιακό, περιοδικό. Περίπατοι στα δρομάκια του νησιού και φαγητό σε ταβερνούλες. Το ηλιοβασίλεμα στην Οία. Είπαμε να μετακινούμαστε με γουρούνες, το φοβάμαι λίγο, αλλά θα μου περάσει!<br /> <br /> Βαριέμαι να γράφω μεγάλες προτάσεις. Θέλω μόνο να σου πω, πως η ζωή μου τώρα μ' αρέσει. Μετά από πολύ καιρό! Καινούρια όνειρα. Καινούρια πρόσωπα. Ηρεμία και χαλάρωση. Καλοκαίρι. Ευτυχία :)<br /> <br /> Σε αφήνω, πάω για φραπεδάκι πάνω στο κύμα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-7106815832099403970?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-57613724812203740492011-06-23T20:15:00.002+03:002011-06-23T20:53:17.889+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Η&nbsp;φράση του τίτλου δεν είναι δική μου, μόνο που δυστυχώς δε μπορώ να θυμηθώ πού την έχω διαβάσει. Την είχε πει κάποιος κριτικός (;) για κάποιο συγγραφέα που τον είχαν κατηγορήσει ότι έγραφε πολύ απλά - και όμως αυτός θεωρούσε ότι αυτή ήταν όλη του η τέχνη.<br /> <br /> Απλή είναι και η απάντηση στα ερωτήματα μου. Τώρα που αρχίζω σιγά - σιγά να ηρεμώ (ακόμη έχουμε πολλή δουλειά στο γραφείο, αλλά όχι όπως πριν) μου φαίνεται απίστευτο το πώς, τώρα που έριξα λίγο τους ρυθμούς, όλα τα ερωτήματα που έμοιαζαν αναπάντητα και πιεστικά, βρίσκουν ξαφνικά πολύ απλές απαντήσεις. <br /> <br /> Απλή είναι και η ευτυχία. Και ο ελεύθερος χρόνος - που τώρα έχω - είναι βασικό συστατικό της. Και ο ύπνος, που μου είχε λείψει τόσο πολύ! Κι ένα φραπέ με καλούς φίλους πάνω στο κύμα. Και ο περίπατος στην ακροθαλασσιά. Ευτυχία είναι τώρα που μεγάλωσαν οι μέρες και μπορώ να πάω στον τάφο της γιαγιάς μου στο χωριό ακόμη και μια καθημερινή μετά τη δουλειά, αν νιώσω την ανάγκη. Νιώθω πως ηρεμώ εκεί. Πως πολλά από τα ερωτήματα μου παίρνουν απαντήσεις. Και πως ένα πλάσμα που με αγαπά αφάνταστα είναι ακόμα δίπλα μου.<br /> <br /> Νομίζω πως βρήκα την απάντηση στα ερωτήματα και του προηγούμενου ποστ... Εννοείται πως δεν θα είμαι με κάποιον απλά και μόνο για να αποδεικνύω στον περίγυρο μου πράγματα. Εννοείται πως δεν θα κάνω "σχέδιο Β" για κανέναν. Επίσης εννοείται πως δεν θα καθίσω να περιμένω κάποιον. Νομίζω πως, τελικά, αν θέλεις κάποιον, θα βρεις έναν&nbsp;τρόπο να του το πεις. Το να κάθεσαι και να κάνεις σενάρια γιατί δεν γίνεται τίποτα, είναι απλά, τελικά, θέμα εγωισμού - όπως λέει και ο αγαπημένος μου&nbsp;agnus dei. Τα πράγματα είναι κι εδώ απλά. Αν το κουμπί χωράει στην κουμπότρυπα, θα κουμπώσει - αν όχι, το μόνο που θα καταφέρεις τραβώντας το είναι ή να βγάλεις το κουμπί, ή να ξεχειλώσεις την κουμπότρυπα. Κι εγώ θέλω όλες μου τις μπλούζες&nbsp;όμορφες σαν καινούριες.<br /> <br /> Επίσης συνειδητοποίησα ότι προστατεύω τον εαυτό μου με το να μου δημιουργώ απωθημένα. Τα τελευταία χρόνια μπορεί να αγνοώ κάτι που μπορεί να έχω μπροστά μου, και κυνηγώ κάτι άλλο, που μπορεί να μην μπορώ να το έχω - για 1593 λόγους. Τα πρόσωπα μπορεί να εναλλάσσονται, αλλά το μοτίβο είναι πάντα το ίδιο. Έτσι μπορεί να εξιδανικεύω κάποιον, να τον ανεβάζω στη σφαίρα του ιδεατού και να στενοχωριέμαι που δε μπορώ να τον έχω - τρομάρα μου. Στην πραγματικότητα, έτσι προστατεύω τον εαυτό μου από μια πραγματική σχέση, με τις δυσκολίες της και όλα εκείνα τα πράγματα που μπορεί να σε κάνουν να "πέσεις" ψυχολογικά. Το ξέρω πως ακόμα φοβάμαι - πως όσο κι αν το παίζω δυνατή και ψύχραιμη και ανεξάρτητη, στην πραγματικότητα&nbsp;τρέμω στην ιδέα να μου ξανασυμβούν κάποια πράγματα.<br /> <br /> Νομίζω ότι είμαι έτοιμη για μια καινούρια αρχή. :)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-5761372481220374049?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-21095892147782463132011-06-13T21:52:00.001+03:002011-06-13T21:58:09.480+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Πολλή δουλειά! Έχουμε το συνέδριο της εταιρείας και νιώθω πολύ κουρασμένη από την πίεση, το άγχος και τον όγκο της δουλειάς. Λείπουν και δύο άτομα με άδεια ασθενείας και τα περισσότερα τους καθήκοντα έχουν πέσει πάνω μου! Θέλω τόσο πολύ να φύγω και να ξαπλώσω σε μια παραλία, χωρίς να με νοιάζει τίποτα!<br /> Συγνώμη που δεν απαντώ τα τηλέφωνα, θα τηλεφωνήσω μόλις μπορέσω!<br /> (Μια ζωή τρέχω για κάτι, πεθυμώ να έρθει ένα Σαββατοκυρίακο που να μην έχω να κάνω τίποτα, και να κάααααααθομαι!)<br /> <br /> Υ.Γ. Αμάν αυτή η μανία που έχουμε στην Κύπρο να τους ζευγαρώνουμε όλους! Στη δουλειά μου αποφάσισαν -πριν από μένα, για μένα, εννοείται- ότι εφόσον υπάρχει ένας 30άρης single και είμαι και εγώ, είναι καλές ηλικίες για να τα φτιάξουμε, να παντρευτούμε και να κάνουμε μωρά. Αφού αυτός είναι έτοιμος!!!! Ναι, το άκουσα και αυτό χτες! Εμένα με ρώτησε κανείς αν είμαι έτοιμη ή αν μου αρέσει καν; Το λένε για αστείο υποτίθεται αλλά οι περισσότεροι το εννοούν! Αμάν με αυτή την κυπριακή νοοτροπία του ότι μόνος σου δεν μπορείς να περνάς καλά, πρέπει να είσαι οπωσδήποτε διπλός, αλλιώς κάτι πάει λάθος. Και το άγχος που έχουν όλοι να σου βρουν κάποιον.<br /> <br /> Υ.Γ.2. Πότε το παίρνεις απόφαση ότι μπορεί να σου αρέσει κάποιος αλλά σε αυτόν δεν αρέσεις;&nbsp;Άρχισα να νιώθω χαζή με τις ευκαιρίες που χάνω επειδή μου αρέσει κάποιος ο οποίος δε μου δίνει καμία σημασία σε ερωτικό επίπεδο. Σκέφτομαι ότι μπορεί εγώ να μένω -ηλιθιωδώς- κολλημένη κάπου και να αγνοώ κάποιον άλλον που ενδιαφέρεται και μπορεί και θέλει&nbsp;να μου δώσει πράγματα.&nbsp;Γνώρισα πριν λίγες μέρες κάποιον σε ένα πάρτι. Πολύ γλυκός και συμπαθητικός,&nbsp;φάνηκε να ξέρει να συμπεριφερθεί και να συζητήσει και έδειξε το ενδιαφέρον του.&nbsp;Και εγώ κάθομαι και&nbsp;σκέφτομαι μήπως δεν πρέπει να γίνει κάτι, αν και&nbsp;εφόσον&nbsp;γίνει κάτι με&nbsp;την άλλη υπόθεση!&nbsp;Τον τελευταίο καιρό αρχίζω να ανησυχώ για μένα! :)<br /> <br /> Υ.Γ.3. Είμαι χαζή που σαν γυναίκα δεν κάνω "σχέδιο Β"; Προχτές μιλούσα με μια άλλη κοπέλα που δουλεύει στην εταιρεία. Είναι 25, αρραβωνιασμένη και έτοιμη να παντρευτεί. Με έχει πρήξει ότι πρέπει να βρω κάποιον - λες και ο έρωτας είναι ένα κουμπί που το πατάς και συμβαίνει. Τις προάλλες, που τις εξηγούσα σε τι συναισθηματική κατάσταση είμαι, με είχε βγάλει χαζή. Που δεν εκμεταλλεύομαι τις ευκαιρίες, που δεν έχω "σχέδιο Β", που δεν το κυνηγώ τελοσπάντων να αποκατασταθώ! Ότι είμαι χαζή που είμαι σε μια παρέα που αποτελείται κυρίως από άντρες και δεν κάνω κάτι με κανέναν!&nbsp;Αμάν!!!! 25 χρονών είπαμε και έχει αυτές τις απόψεις!! Και τι είναι ο άντρας που θα είναι το "σχέδιο Β" μου; Το πιόνι στα χέρια μου; Και τον έρωτα πού τον βάζουμε είπαμε; Και πώς θα μείνεις με κάποιον, άμα δε μπορείς να φανταστείς ούτε καν να σε φιλά; Πώς θα κάνεις έρωτα μαζί του, πώς θα κάνεις παιδιά; Γίνεται να είσαι 25 και να κάνεις τέτοιους συμβιβασμούς; Δεν είναι κάτι που θα κάνεις σε μεγαλύτερη ηλικία - και ΑΝ το κάνεις;<br /> <br /> Κοίταξε κάτι προβληματισμούς που έχω η γυναίκα μες το κατακαλόκαιρο. Πάω να τους πνίξω σε ένα φραπέ.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-2109589214778246313?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-29995732958211394542011-05-30T00:35:00.002+03:002011-05-30T00:40:59.527+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Ξέρεις πόσο όμορφη είναι η Λεμεσός το καλοκαίρι; <br /> <br /> Σήμερα πήγα για περπάτημα κάτω στην παραλία. Η θάλασσα πανέμορφη, να σε ηρεμεί, να σε γαληνεύει. Σκέφτηκα πόσο λυπάμαι τους ανθρώπους που είναι καταδικασμένοι να ζήσουν όλη τους τη ζωή σε μια πόλη χωρίς θάλασσα. Ελπίζω ότι δεν θα βρεθώ σε αυτό το δίλημμα ποτέ - νομίζω πως αν αναγκαστώ να ζήσω κάπου αλλού θα είμαι δυστυχισμένη.<br /> <br /> Η καταπληκτική αίσθηση του να πίνεις τον καφέ σου πάνω στο κύμα. Το δέρμα που αρχίζει σιγά σιγά να μαυρίζει, τα μαλλιά που ανοίγουν από τον ήλιο, τα γυαλιά ηλίου, τα ρούχα που γίνονται ελαφριά και καλοκαιρινά. Η μυρωδιά της αρμύρας, οι μέρες που γίνονται μεγαλύτερες και νιώθεις ξαφνικά σαν να έχεις τις διπλάσιες ώρες στη διάθεσή σου. Το κύμα που σκάει στα βράχια, το παγωμένο τσάι, το χαμόγελο που φτάνει μέχρι τ' αυτιά. Οι βλακείες που λες και γελάς, η συζήτηση που δεν έχει ξαφνικά καμιά ανάγκη να 'ναι σοβαρή, η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι. Τα μάτια που γελάνε τόσο εύκολα πια, το νερό που κατεβάζεις με τα λίτρα, η άμμος που μένει στα παπούτσια μετά το περπάτημα δίπλα στη θάλασσα. Το παγωμένο φραπέ, η τρυφερή νύχτα, τα κεριά στην παραλία.<br /> <br /> Λατρεύω το καλοκαίρι.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-2999573295821139454?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-83941672761404361342011-05-26T21:55:00.001+03:002011-05-26T22:01:19.393+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /> Αγαπώ Χρίστο Δάντη. Έχει γράψει και ερμηνεύσει συγκλονιστικά κομμάτια, όπως το <em>I'm bleeding</em>. Είναι, ουσιαστικά, η μουσική του <em>Ματώνω</em> της Πέγκυς Ζήνα, του οποίου αν δεν κάνω λάθος ήταν ο συνθέτης, στην οποία έβαλε αγγλικό στίχο. Το αποτέλεσμα, ένα απίστευτο κομμάτι. Εδώ και καιρό έψαχνα τους στίχους με απίστευτη επιμονή στο δίκτυο, όμως δεν κατάφερα να τους βρω πουθενά. Έτσι αποφάσισα να προσπαθήσω να τους καταγράψω μόνη μου. Με βοήθησαν ένας φίλος και μία φίλη μου. Π. και K. ευχαριστώ πάρα πάρα πολύ! :)<br /> <br /> <iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="390" src="http://www.youtube.com/embed/P-nFz9h-DJ4" width="480"></iframe><br /> <br /> <br /> <strong>I'M BLEEDING</strong><br /> Music, Lyrics, Performance: Christos Dantis<br /> <br /> <em>I want you, like the sun that burns me through,</em><br /> <em>it melts my body, just like snow</em><br /> <em>girl, I want you so bad, don't you know</em><br /> <em>I want you, like my heart has caught on fire</em><br /> <em>it filled my body with desire,</em><br /> <em>girl, I want you so bad, don't you know </em><br /> <em><br /> </em><br /> <em>There you go, again you leave me,</em><br /> <em>here I go, I cannot breath in</em><br /> <em>give me just another night with you, </em><br /> <em>make my dreams come true</em><br /> <em>Pity me the fool of crying</em><br /> <em>woe is me I'm slowly dying</em><br /> <em>give me just another night with you, </em><br /> <em>make my dreams come true</em><br /> <em>I'm bleeding, I'm bleeding, </em><br /> <em>without your love I'm bleeding</em><br /> <em><br /> </em><br /> <em>I want you, like a pair of lips that do,</em><br /> <em>do not have a mouth to kiss,</em><br /> <em>if you taste the lips are one of </em><br /> <em>the thousand things I miss about you,</em><br /> <em>for the night alone is scary </em><br /> <em>I talk to you as if you're there</em><br /> <em>I pray you pay me a visit in my dreams</em><br /> <em><br /> </em><br /> <em>There you go, again you leave me,</em><br /> <em>here I go, I cannot breath in</em><br /> <em>give me just another night with you, </em><br /> <em>make my dreams come true</em><br /> <em>Pity me the fool of crying</em><br /> <em>woe is me I'm slowly dying</em><br /> <em>give me just another night with you, </em><br /> <em>make my dreams come true</em><br /> <em>I'm bleeding, I'm bleeding, </em><br /> <em>without your love I'm bleeding</em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-8394167276140436134?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-50676160601790369442011-05-13T23:13:00.000+03:002011-05-13T23:13:47.196+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><strong><span style="color: #073763; font-size: x-large;"><em>Φοβάμαι,</em></span></strong><br /> <br /> <br /> <strong><span style="color: purple; font-size: x-large;">μα στα πόδια δεν το βάζω πια...</span></strong><br /> <br /> <br /> <span style="color: black;">Και το υποσχέθηκα στον εαυτό μου - πριν λίγες μέρες που έκλεισα τα 25 μου.</span><br /> <br /> <span style="color: black;">Να βρίσκω το κουράγιο να αντέχω το βάρος των&nbsp;politically incorrect&nbsp;επιθυμιών μου.</span><br /> <br /> <span style="color: black;">Να μπορώ να αντέχω τα δυνατά συναισθήματα - τον τρελό έρωτα - κι όχι μόνο τον ασφαλή, εκείνον που ξέρω ότι μπορώ να διαχειριστώ.</span><br /> <br /> (Έχω τόσο πολύ καιρό να ερωτευτώ, που έχω ξεχάσει πώς είναι. Πώς είναι;)<br /> <br /> Να ξαναβρώ το θάρρος να κάνω τρελά όνειρα - κι όχι μόνο τα ασφαλή και τα σίγουρα.<br /> <br /> <span style="color: black;">Σε λίγες μέρες τελειώνω το μεταπτυχιακό μου. Για πρώτη φορά στη ζωή μου, δεν ξέρω σίγουρα τι θέλω. Εγώ - που ήμουν πάντα ένα τέρας σιγουριάς για τα θέλω μου και τέρας αποφασιστικότητας - θέλησης για να πετύχω τους στόχους μου.</span><br /> <br /> Όσο κι αν φοβηθώ, στα πόδια δεν θα το βάλω - πια....!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-5067616060179036944?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-83660967059549057202011-05-01T14:26:00.002+03:002011-05-01T14:31:47.525+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span style="font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">Στίχοι: Ελεάνα Βραχάλη &amp; Γιάννης Δόξας</span><br /> <span style="font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">Μουσική: Γιώργος Σαμπάνης</span><br /> <span style="font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">Πρώτη εκτέλεση: Έλενα Παπαρίζου</span><br /> <br /> <em><span style="font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">Τους αγγέλους πάντα ονειρεύομαι αλλά,</span></em><br /> <em><span style="font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">με τους δαίμονές μου ζω και υπάρχω τελικά</span></em><br /> <em><span style="font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">Φοβάμαι μα να΄μαι εδώ μπροστά</span></em><br /> <em><span style="font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">φοβάμαι μα στα πόδια δε το βάζω πια</span></em><br /> <br /> <em><span style="font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">Γύρνα με στο χθες</span></em><br /> <em><span style="font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">σαν παλιά ταινία η ζωή μας να παίξει</span></em><br /> <em><span style="font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">πλάνα με σιωπές μέχρι στο φιλί μας</span></em><br /> <em><span style="font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">η ανάσα ν΄αντέξει</span></em><br /> <br /> <em><span style="font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">Έχεις βρει άλλη αγάπη</span></em><br /> <em><span style="font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">ή μονάχος τριγυρνάς</span></em><br /> <em><span style="font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">γη μου σαν το φεγγάρι</span></em><br /> <em><span style="font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">γύρω απ΄το όνειρο γυρνάς</span></em><br /> <em><span style="font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">ο θυμός σου είναι άμυνα στον φόβο</span></em><br /> <em><span style="font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">μη τυχόν και αισθανθείς</span></em><br /> <em><span style="font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">χωρίς μια πατρίδα νικητής</span></em><br /> <br /> <em><span style="font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">Έχουμε όλοι ευθύνες που αποφεύγουμε καλά</span></em><br /> <em><span style="font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">μα μπροστά της κάποτε τις βρίσκει η καρδιά</span></em><br /> <em><span style="font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">Με βέλη ο έρωτας χτυπά</span></em><br /> <em><span style="font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">και θέλει να μη ζούμε εμείς μηχανικά</span></em><br /> <em><span style="font-family: Georgia;"></span></em><br /> <br /> <object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-ff038cfb43185e2f" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"> <param name="bgcolor" value="#FFFFFF"> <param name="allowfullscreen" value="true"> <param name="flashvars" value="flvurl=http://v22.nonxt8.googlevideo.com/videoplayback?id%3Dff038cfb43185e2f%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1331868103%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D150BB3A37E5BEFCA1F961721BC9FDE56BE6B37CF.2F9BC9FC7EF854F3FAA781AED82C8D9BB3BEA98B%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3Dff038cfb43185e2f%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3D0oTqzHqMwLKgnsLcFmGKDQuc7JU&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"> <embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash" width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF" flashvars="flvurl=http://v22.nonxt8.googlevideo.com/videoplayback?id%3Dff038cfb43185e2f%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1331868103%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D150BB3A37E5BEFCA1F961721BC9FDE56BE6B37CF.2F9BC9FC7EF854F3FAA781AED82C8D9BB3BEA98B%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3Dff038cfb43185e2f%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3D0oTqzHqMwLKgnsLcFmGKDQuc7JU&autoplay=0&ps=blogger" allowFullScreen="true" /></object> <br /> <div align="justify"></div><div align="justify"><span style="font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">πανέμορφο, λατρεμένο&nbsp;τραγούδι.</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-8366096705954905720?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-11127229358150432192011-04-02T23:14:00.003+03:002011-04-09T11:25:15.212+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Δεν αντέχω τη συμμετρία και την πλήρη αρμονία. Με τρελαίνει. Δε μπορώ να φορέσω το ίδιο χρώμα στη τσάντα και στα παπούτσια μου. Δε θέλω τα ρούχα μου να είναι πλήρως σεταρισμένα και ακριβώς στην ίδια απόχρωση. Βαρεμάρα. Αν θα πάρω τη τσάντα τη μπεζ, θα βάλω άλλο χρώμα μπότες. Αν θα φορέσω ένα έντονο χρώμα, δεν θα βάλω δεύτερο στην ίδια απόχρωση για να το σετάρω. Δε μ' αρέσει το μαύρο που είναι ασφαλές χρώμα, και ποτέ δε θα βάλω πάνω από ένα μαύρο κομμάτι στο ίδιο ντύσιμο (εκτός αν είναι επίσημο) - το θεωρώ τραγική έλλειψη πρωτοτυπίας. Θέλω κάτι να ξεφεύγει, έστω και λίγο. <br /> <br /> Το ίδιο και στους ανθρώπους - λατρεύω τις ατέλειες. Γιατί ξεφεύγουν από την εικόνα του "τέλειου" που έχουμε όλοι στο μυαλό μας και τολμούν να κάνουν δήλωση - πως το γοητευτικό δεν είναι απαραίτητα το αψεγάδιαστο. Το αντίθετο μάλλον. Εκείνος ο άντρας που έχει λίγη κοιλίτσα - πόσο πιο σέξι είναι από τον άλλο που είναι φέτες. Πόσο πιο πολύ σου δίνει την αίσθηση ότι ξέρει να απολαμβάνει τη ζωή του - και ότι θα απολαύσει κι εσένα. Εκείνος που φορά τα γυαλιά του την ώρα που διαβάζει - και δεν ξέρει πόσο&nbsp;γοητευτικός είναι. Εκείνος που είναι ψηλός και είναι λίγο άτσαλος και αδέξιος στις κινήσεις του - και όμως αν σου αρέσει είναι ο πιο&nbsp;αρμονικός άντρας του πλανήτη. Εκείνος που είναι κοντός και γεροδεμένος και σε έχει τρελάνει. Αυτό ερωτεύεσαι στον άλλον, τις "ατέλειες" του - ό,τι κι αν ορίζουμε ως ατέλειες, γιατί η ομορφιά είναι πολύ υποκειμενική τελικά.<br /> <br /> Κρίμα που ζούμε σε μια εποχή που μας θέλει όλους ίδιους, πλαστικούς, με τα ίδια σώματα, τα ίδια πρόσωπα, το ίδιο ντύσιμο, την ίδια συμπεριφορά. Αντιστάσου - να 'σαι σίγουρος ότι είσαι πανέμορφος όπως ακριβώς είσαι. Αρκεί να το πιστέψεις.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-1112722935815043219?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-11265511262764662012011-03-30T22:16:00.002+03:002011-03-30T22:18:37.757+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /> <strong>Πρόσεχε</strong> <br /> <div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Στίχοι, Μουσική, Πρώτη εκτέλεση: Σταύρος Νταντούς<br /> <br /> Που να 'ναι αυτό τ' αληθινό το ένστικτο το ζωντανό<br /> δε θέλω εγώ να ενταχθώ στο σάπιο σύστημα αυτό<br /> που θα με κάνει να μισήσω αυτό που έχω κι αγαπώ<br /> όλο τον κόσμο μου τριγύρω και τον άλλο μου εαυτό<br /> <br /> Άκου με, ψάξε μέσα στην καρδιά σου<br /> μέσα εκεί κρύβονται τα μυστικά σου<br /> άκου με, ρόδα είναι και γυρίζει<br /> πρόσεχε, τη ζωή μη χαραμίζεις<br /> <br /> <em>Δε θα μου πείτε πως να ζω ούτε και πως να ονειρευτώ</em><br /> αν θα 'χω αμάξια και λεφτά ή την καλύτερη δουλειά<br /> που θα με κάνουν να πιστέψω ότι αξίζω κι ότι ζω<br /> μα στην ουσία περιμένω ένα θαύμα να σωθώ<br /> <br /> <em>Άκου με, ψάξε μέσα στην καρδιά σου</em><br /> <em>μέσα εκεί κρύβονται τα μυστικά</em><br /> <em>που είναι σ' όλους μας γνωστά, αλλά πολύ βαθιά κρυμμένα</em><br /> <em>σπάστε σας λέω τα δεσμά, και μη φοβάστε πια κανένα..</em><br /> <br /> <em>Κάνε λοιπόν αυτό που θέλεις δίχως ένα δισταγμό </em><br /> <em>σταμάτα πια λοιπόν να τρέχεις δίχως λόγο και σκοπό...</em><br /> <br /> Άκου με, ψάξε μέσα στην καρδιά σου<br /> μέσα εκεί κρύβονται τα μυστικά σου<br /> άκου με, ρόδα είναι και γυρίζει<br /> πρόσεχε, τη ζωή μη χαραμίζεις...</div><br /> <iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="390" src="http://www.youtube.com/embed/MJtd1LsxUr8" title="YouTube video player" width="480"></iframe></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-1126551126276466201?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-82873916119659129982011-03-07T03:19:00.001+02:002011-03-07T03:21:27.163+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Είναι 36. Παλεύει να αντέξει την επώδυνη αγωγή μετά την εγχείρηση για την ενδομητρίωση. Οι ενέσεις την πονάνε. Η γιατρός της έδωσε deadline. "Τον Ιούνιο, που τελειώνουν οι&nbsp;ενέσεις,&nbsp;πρέπει να μείνεις έγκυος. Είναι η&nbsp;καλύτερη σου ευκαιρία να κάνεις μωρό. Μετά οι πιθανότητες σου μειώνονται δραματικά." Προσπαθεί να της εξηγήσει ότι δεν είναι με κάποιον και ότι είναι πολύ δύσκολο να κάνει μια σχέση,&nbsp;πόσο μάλλον&nbsp;με αυτή την προοπτική. Την αγχώνει&nbsp;το μέλλον. Αναρωτιέται αν ήταν τρομερά επιλεκτική στη ζωή της. Προσπαθεί να βρει πού έκανε το λάθος.<br /> <br /> Είναι 36. Ήταν επιλεκτική. Χωρίς να προσπαθεί πολύ για τις σχέσεις της. Δεν ήθελε να υποφέρει, αν κάτι δεν "τραβούσε". Χωρίς σχέση τα τελευταία δύο χρόνια, με τους συγγενείς και τους φίλους να λένε (κάποιοι μπροστά της) ότι θα μείνει στο ράφι. Γνώρισε τον έρωτα της ζωής της σε ένα beach party. Νόμιζε θα ήταν μόνο για το καλοκαίρι. Από άλλη χώρα εκείνος, πώς να αντέξει μια σχέση από απόσταση; Και όμως άντεξε. Και άφησε τη ζωή του στην άλλη χώρα για να ζήσει μαζί της.<br /> <br /> Είναι 36. Θυσίασε τη ζωή της για να φροντίζει τον άρρωστο πατέρα της. Πώς να κάνεις σχέση; Δουλειά - σπίτι,&nbsp;σπίτι - δουλειά. Η αλήθεια είναι ότι ήταν επιλεκτική. Κάπου εκεί άρχισε να την πιάνει το άγχος, πότε θα παντρευτεί και πότε θα κάνει οικογένεια. Γνώρισε κάποιον μέσω κοινών γνωστών. Θα μπορούσες να το πεις και προξενιό. Σημασία έχει ότι στην τελική τον ερωτεύτηκε. Ή τουλάχιστον έτσι της φαίνεται. Δεν ξέρει, γιατί έχει καιρό να ερωτευτεί. Θα παντρευτεί και πετά στα σύννεφα.<br /> <br /> Και γω τις βλέπω και τις τρεις. Πανέμορφες με τις ατέλειες τους. Καθημερινές γυναίκες, με το άγχος της σύγχρονης ζωής, να τρέχουν να τα προλάβουν όλα και μέσα σ' όλα και τον εαυτό τους. Δεν ξέρω ποια από τις τρεις θα είναι πιο ευτυχισμένη στο μέλλον. Ξέρω όμως ότι κάθε γυναίκα έχει το δικαίωμα να 'ναι επιλεκτική. Δεν πρέπει να 'ναι ο τέλειος - ούτε κι αυτή είναι τέλεια.&nbsp;Θα πρέπει όμως να ερωτευτεί αυτόν που θα είναι μαζί του. Να θέλει να τον φιλήσει. Να θέλει να κάνει έρωτα μαζί του. Να μην τραβιέται στην άλλη άκρη του κρεβατιού από την πρώτη νύχτα.<br /> <br /> Με κάποιες από μας η ζωή είναι πιο γενναιόδωρη, και φέρνει τον ιππότη, ακόμα κι εκεί που θα ΄λεγες πως όλα έχουν χαθεί. Κάποιες άλλες από 'μας δεν είναι τόσο τυχερές. Πώς μπορείς να ξέρεις από πριν πού πρέπει να κάνεις το συμβιβασμό για να μη μείνεις μόνη; Δε μπορείς να ξέρεις. Κι αν θα επιλέξεις να ακολουθήσεις τα "θέλω" σου, μπορείς μόνο να εύχεσαι ότι κάνεις το σωστό κι ότι δε θα μετανιώσεις αργότερα. Θέλει κότσια, αδερφάκι μου.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-8287391611965912998?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-34279321688747800762011-03-05T13:29:00.003+02:002011-03-05T13:41:03.411+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Στίχοι: Γιάννης Γούνας<br /> Μουσική: Στέφανος Κορκολής<br /> Πρώτη εκτέλεση: Άλκηστις Πρωτοψάλτη<br /> <br /> <em>" στο μεγάλο πανικό θα μιλάω στον ενικό</em><br /> <em>οικειότητα μεγάλη, δεν φοβάμαι όπως οι άλλοι</em><br /> <em>στης καρδιάς μου το βυθό, είναι λέω κανείς εδώ;</em><br /> <em>θα δολώνω τ΄όνειρό μου μήπως βρω τον άνθρωπό μου.."</em><br /> <br /> <br /> <br /> </div><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="390" src="http://www.youtube.com/embed/nZ_hwSMoMv4" title="YouTube video player" width="480"></iframe><br /> <br /> για τους (πραγματικά υπέροχους)&nbsp;στίχους, <a href="http://stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&amp;act=details&amp;song_id=41238">http://stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&amp;act=details&amp;song_id=41238</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-3427932168874780076?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-25704913390940416952011-03-02T21:31:00.001+02:002011-03-02T21:34:52.330+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">ερωτικό και αισθησιακό...<br /> <br /> </div><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="390" src="http://www.youtube.com/embed/aBXeXBpTVOk" title="YouTube video player" width="480"></iframe><br /> <br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-2570491339094041695?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-45194865579359279062011-02-17T21:44:00.001+02:002011-02-17T21:46:34.590+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Αγαπημένη μου τύχη,<br /> <br /> Καταρχήν θέλω&nbsp;να σε ευχαριστήσω που ό,τι σου ζήτησα&nbsp;για το ταξίδι μου έγινε, που τα αεροπλάνα και τα λεωφορεία μου ήρθαν κανονικά για το ταξίδι (βλ. προηγούμενο post),&nbsp;και που το μετρό δούλευε όοοολες τις μέρες που ήμουν εκεί. Πραγματικά το εκτίμησα.<br /> <br /> Επίσης σε ευχαριστώ για τα τέλεια, σέξι φορέματα που βρήκα στα μαγαζιά στις εκπτώσεις, που θα με κάνουν να μοιάζω τουλάχιστον με την Κιμ Καρντάσιαν. Ελπίζω να μου βρεις και διάθεση να βγαίνω έξω για να τα φορέσω, που φέτος με την ξενερουά διάθεση του διαβάσματος, το βλέπω λίγο χλωμό. Αλλιώς, next year:) Ευχαριστώ επίσης για τις τέλειες μπότες και τσάντες. Και κυρίως, που όλα αυτά τα πήρα από Αθήνα και δεν εξαφανίστηκε το budget μερικών μηνών.<br /> <br /> Θα ήθελα, σε παρακαλώ, να σταματήσεις να μου πετάς ερωτεύσιμο κόσμο μες τα μούτρα μου τώρα που προσπαθώ να τελειώσω τη διατριβή μου. Τόσο καιρό με έγραφες και τώρα με θυμήθηκες; Προς το παρόν είμαστε κλειστά, άντε μπράβο, και θέλω να αποφοιτήσω το Μάϊο. Εμένα, άμα αρχίσει να πετά αλλού ο νους μου, χέσε μέσα. Σε παρακαλώ επίσης να επαναφέρεις τη συγκέντρωση μου καθώς και την ικανότητα σύνταξης 3 προτάσεων χωρίς στο μεταξύ να έχω διαβάσει 3 άρθρα στο yupi.gr και να έχω χαζέψει 3 άλμπουμ στο facebook.<br /> <br /> Θα ήθελα επίσης έμπνευση για να γράφω ωραία πράγματα και όχι μαλακίες, όπως νιώθω ότι γράφω τώρα, που τα γράφω με το ζόρι επειδή βαριέμαι.<br /> <br /> Θα ήθελα να με βοηθήσεις να προλάβω το επόμενο μου deadline, γιατί αν ζητήσω κι άλλη αναβολή, η καθηγήτρια μου θα με αποκεφαλίσει.<br /> <br /> Επίσης σε παρακαλώ κάνε το χειμώνα να φύγει γρήγορα, τον βαριέμαι και με πιάνει κατάθλιψη.<br /> <br /> <br /> Δεν ζητώ πολλά, ε; Μόνο τα αναμενόμενα. Περιμένω e-mail με την προσφορά σου.<br /> <br /> <br /> <br /> Υ.Γ. Εσένα, που δεν πρέπει να σε σκέφτομαι, θα σε ξεχάσω. Θα σε ξεχάσω. Θα σε ξεχάσω. Θα σε ξεχάσω. Μα άκουσες τι σου είπα; Θα σε ξεχάσω.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-4519486557935927906?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-40265887321956441122011-02-07T23:10:00.001+02:002011-02-07T23:12:05.637+02:00Αναζωογονήθηκα! Ταξιδάκι στην Αθήνα. Ξέφυγα από τα&nbsp;deadlines της δουλειάς, του μεταπτυχιακού, από το πήξιμο της καθημερινής ζωής. Για λίγες μέρες δεν είχα κανέναν -μα κανέναν- να με πρήζει! Μου έφυγαν και οι αναγούλες στο στομάχι που έχω συνέχεια τον τελευταίο καιρό - ούτε έγκυος να ήμουν! Από το άγχος&nbsp;ήταν τελικά... Πρέπει να προσπαθήσω να το διαχειρίζομαι καλύτερα.<br /> <br /> Ευτυχώς, δεν είχα πουθενά internet.&nbsp;Το κινητό μου δε μπορεί να πιάσει wireless, και αντιστάθηκα στον πειρασμό να&nbsp;μπω μέσω των&nbsp;computer του ξενοδοχείου. Και το αίσθημα ήταν απίστευτα απελευθερωτικό. Τι να σου πω, ένιωσα ότι μεταφέρθηκα σε έναν άλλο πλανήτη, όπου&nbsp;το μόνο που φαινόταν να είναι σημαντικό ήταν&nbsp;τα ψώνια στα μαγαζιά, πού θα πήγαινα και ποιους φίλους θα έβλεπα.&nbsp;Πρωτόγνωρη εμπειρία :)<br /> <br /> Ευτυχώς που τα κατάφερα να δω το φίλο με την τεράστια, ζεστή αγκαλιά. Δεν το έχουμε στην κουλτούρα μας να αγγιζόμαστε με τους φίλους μας. Σκέψου πότε ήταν η τελευταία φορά που αγκάλιασες ένα φίλο ή μια φίλη σου. Δύσκολο. Και γω είμαι τόσο τυχερή που έχω έναν φίλο που τολμά να το κάνει. Μου έδωσε μια τεράστια, προστατευτική αγκαλιά. Σαν ο μεγάλος αδερφός που -δυστυχώς- δεν έχω. Είπαμε τα νέα μας.<br /> <br /> Είδα και μια άλλη φίλη που την αγαπώ πολύ. Κι αυτή με ανοιχτή την καρδιά και την αγκαλιά της.<br /> <br /> Περπάτησα σε γνώριμους και αγαπημένους τόπους. Την Αθήνα την υπεραγαπώ γιατί έζησα τα πιο όμορφα και ανέμελα μου χρόνια εκεί. Δεν είναι μόνο το nightlife και τα μαγαζιά. Είναι αυτή η μαγική της ενέργεια. Η ανεξήγητη σε κάποιον που δεν την αγαπά, που δεν την έχει ζήσει. Μακάρι να μπορούσα να μείνω περισσότερο, αλλά δεν ορίζουμε εμείς πάντα την πορεία της ζωής μας. Ούτε παίρνουμε πάντα αποφάσεις σκεφτόμενοι μόνο τους εαυτούς μας.<br /> <br /> Ευτυχώς που δεν είχα περισσότερο&nbsp;χρόνο για τα μαγαζιά, γιατί θα ερχόμουν πίσω εντελώς χρεοκοπημένη! Πήγαμε σε περίοδο εκπτώσεων, οπότε καταλαβαίνεις! 'Ηρθα πίσω με μια βαλίτσα ψώνια, και ο μόνος λόγος που δεν ήταν περισσότερο ήταν γιατί δε θα μπορούσα να την περάσω στο check in. <br /> <br /> Πίσω στην καθημερινότητα τώρα, αλλά με πιο πολύ κέφι και διάθεση. Αν είναι κάθε φορά που πάω να γυρνάω έτσι, πρέπει να πηγαίνω τουλάχιστον δυο φορές το χρόνο! <br /> <br /> Άσχετο με τα πιο πάνω, αλλά είδες τι γράφει η Άση Μπήλιου στο αστρο-ημερολόγιο της του 2011 για τους Ταύρους; "Ερωτικά, η χρονιά είναι ιδιαίτερα θετική κι έτσι οι αδέσμευτοι θα βρουν (αν δεν έχει γίνει ήδη) κάποιον/α να τους αγαπά και να τους φροντίζει". Κυρία Άση μου, Ζυγός ή Υδροχόος να μην είναι μόνο, κατά τα άλλα είμαστε ανοιχτοί σε προτάσεις!<br /> <br /> Επίσης άσχετο, το να ζωγραφίζεις είναι απίστευτα χαλαρωτικό. Ξεκινήσαμε πίνακα&nbsp;σε καμβά&nbsp;στα μαθήματα τέχνης&nbsp;και δε μπορούσα να το πιστέψω: όση ώρα δούλευα πάνω του, το μοναδικό που με ένοιαζε ήταν να τον κάνω ωραίο. Δε μπορούσα να σκεφτώ ή να θυμηθώ τίποτα άλλο. Γιατί έπρεπε να γίνω 24 για να το ανακαλύψω αυτό;<br /> <br /> Άσχετο νούμερο 3, αλλά σχετικό με τα χαλαρωτικά: όταν πραγματικά θέλεις κάτι, να το αποδέχεσαι σαν κομμάτι του εαυτού σου και όχι να το αποποιείσαι επειδή δεν ταιριάζει με την κοινωνικά αποδεκτή εικόνα που προσπαθούμε όλοι να φτιάξουμε. Όπως εγώ που μισώ το αλκοόλ. Φοβόμουν να το πω μέχρι κάποια ηλικία, βγαίναμε και κατέβαζα ποτήρια για να μην με πουν ξενέρωτη. Τώρα που "μεγάλωσα" ξέρεις τι νομίζω; Στα τέτοια μου κι αν με πουν ξενέρωτη εξαιτίας αυτού. Γιατί να καταπιέζομαι;<br /> <br /> Πίσω στην Αθήνα, λέω να ξαναπάω το καλοκαίρι.. Άμα είναι να έχουμε τόσο ευεργετικά αποτελέσματα, του τύπου ανανεωμένη γκαρνταρόμπα, διασκέδαση,&nbsp;ανανεωμένη διάθεση και ψυχική ξεκούραση.. Αξίζει.. Ε;.... :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-4026588732195644112?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-65272794355180471102011-01-25T22:52:00.001+02:002011-01-26T23:06:00.570+02:00Σκέφτομαι τα πράγματα που νομίζουμε ότι είναι η δύναμη μας και τελικά είναι η αδυναμία μας.<br /> <br /> για μένα;<br /> <br /> η αυτοπειθαρχία μου... γιατί πολλές φορές καταπιέζω φοβερά τον εαυτό μου... και δε μπορώ να θυμηθώ την τελευταία φορά που άφησα τον εαυτό μου να κάνει κάτι που ήταν "λάθος".<br /> <br /> η συνεχής στοχοθέτηση και η υπερβολική προσήλωση στους στόχους μου. γιατί συχνά ξεχνώ να απολαμβάνω τη διαδρομή. και ίσως τελικά η Ιθάκη να είναι υπερτιμημένη. φτάνεις σε ένα σημείο που η ζωή γίνεται αβάσταχτη γιατί ούτε στους στόχους σου δε μπορείς να βρεις χαρά, κι όλο σκέφτεσαι τα πράγματα που στερήθηκες.<br /> <br /> το να δείχνω παντού και πάντα δυνατή. να μην επιτρέπω στον εαυτό μου να δείξει ότι πόνεσε για κάτι, ότι στενοχωρέθηκε, ότι κάτι με έχει λυγίσει. είναι απίστευτο το πόσο δυναμική εικόνα βγάζω και πόσο εύθραυστη είμαι μέσα μου.<br /> <br /> κι όμως, όλα τα πιο πάνω, είναι πράγματα που τα επαινούν πάρα πολύ οι γύρω μου. πράγματα που τα θαυμάζουν - τουλάχιστον έτσι λένε - και κάπως έφτασα να έχω ανάγκη να βλέπω τον εαυτό μου μέσα από τα δικά τους μάτια. να κυνηγώ τους στόχους μου σαν τρελή, να αυτομαστιγώνομαι μέχρι να φτάσω εκεί που θέλω. (εκεί που θέλω άραγε ή εκεί που θα κερδίσω λίγο παραπάνω θαυμασμό και σεβασμό;) αξίζει άραγε&nbsp;τον κόπο να&nbsp;δείχνω πάντα δυνατή, ενώ κάποιες φορές θέλω απλά να παραδεχτώ ότι γονάτισα;<br /> <br /> το σκέφτηκες ποτέ; ότι τα πράγματα που οι άλλοι θαυμάζουν πάνω σου μπορεί να σε καταδυναστεύουν;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-6527279435518047110?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-48880335156816831522011-01-06T22:28:00.003+02:002011-01-06T22:34:43.165+02:00Όνειρα και σχέδια για τη νέα χρονιά; Τίποτα μεγάλο, μόνο τα μικρά μικρά και καθημερινά. Περιμένω πώς και πώς το ταξίδι στην Αθήνα, αρχές του Φλεβάρη, όχι μόνο γιατί την έχω πεθυμήσει, αλλά επειδή δεν ταξιδεύω συχνά εκτός. Περιμένω και την εξόρμηση στα βουνά με καλούς φίλους τέλη αυτού του μήνα που μας μπαίνει. Θα 'θελα να πάω και κανένα ταξιδάκι το καλοκαίρι, αλλά θα δω αν θα 'χω λεφτά ή αν θα 'μαι απένταρη πάλι! <br /> <br /> Τελευταίο εξάμηνο του μεταπτυχιακού, δεν πίστευα ποτέ ότι θα το έλεγα αυτό, αλλά ανυπομονώ να τελειώσω!<br /> <br /> Για ερωτικά αυτολογοκρίνομαι πια να τα γράψω εδώ, τώρα που ξέρω σίγουρα ότι διαβάζουν το μπλογκ και κάποιοι γνωστοί. Δε βαριέσαι, (γενικότερα) καλύτερα να ζεις παρά να γράφεις!<br /> <br /> Καλή χρονιά σε όλους μας,&nbsp;να 'χουμε την υγεία μας, να ομορφαίνουμε, να αγαπάμε,&nbsp;να κάνουμε τις ζωές μας καλύτερες και να χαμογελάμε!<br /> <br /> Αφιερώνω σε όλους το τραγούδι, δεν ξέρω αν είναι υπερβολικά εμπορικό για τα γούστα σας, αλλά εμένα μ' αρέσει πολύ. Με όλη μου την αγάπη!<br /> <br /> <object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Eexvyb8gyIs?fs=1&amp;hl=el_GR"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/Eexvyb8gyIs?fs=1&amp;hl=el_GR" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-4888033515681683152?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-20674643991001413202010-12-19T19:52:00.000+02:002010-12-19T19:52:50.637+02:00πάρε χρώμα απ' τις πληγές σου,<br /> ντύσου κόκκινα, <br /> κόψε τα σχοινιά πριν γίνουν<br /> συρματόσχοινα...<br /> <br /> <object height="385" width="480"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Gz0046EkfE0?fs=1&amp;hl=el_GR"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/Gz0046EkfE0?fs=1&amp;hl=el_GR" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-2067464399100141320?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-92137924371812384302010-12-11T23:24:00.003+02:002010-12-19T19:58:23.280+02:00Τελειώσαμε σχεδόν με το τρίμηνο, επιτέλους! :)<br /> <br /> Διέγραψα όλες τις αναρτήσεις που μου θύμιζαν πώς ήμουν όλο αυτό το διάστημα. (Έτσι κάνω και στη ζωή, οτιδήποτε με πονάει μου απαγορεύω να το σκέφτομαι και προσπαθώ να το διαγράψω από τη&nbsp;μνήμη μου&nbsp;- και τις περισσότερες φορές πιάνει. Άλλωστε, όπως λέει και ο λατρεμένος μου <a href="http://www.flegomenos.blogspot.com/">φλεγόμενος</a>, η ευτυχία χρειάζεται υγεία, απόφαση, κακή μνήμη).<br /> <br /> το checklist μου για τα Χριστούγεννα:<br /> <br /> - Ένα διήμερο διανυκτέρευση κάπου στο βουνό. Αν είναι κάπου που να είναι και λίγο σκοτεινά και φοβητσιάρικα τη νύχτα, ακόμα καλύτερα. Το τζάκι εννοείται ότι είναι στα must.<br /> - Να βρω τα τέλεια παπούτσια για να τα συνδυάσω με το τέλειο φόρεμα για κάπου που έχω να πάω.<br /> - Να δω όοοολο τον κόσμο που δεν έχω δει.<br /> - Να τελειώσω εκείνη τη σάρπα που πλέκω από πέρσι για να τη φορέσω επιτέλους!<br /> - Να βρω τον Άγιο Βασίλη σε κανένα mall που συνηθίζει να επισκέπτεται αυτές τις μέρες.<br /> <br /> Σκέφτομαι ότι το Μάη που θα τελειώσω το master θα είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που δεν θα έχω ξεκάθαρο&nbsp;πλάνο για κάτι. Θα είμαι 25 χρονών και θα είναι η πρώτη φορά που δεν θα ξέρω τι να περιμένω. Πάντα ήθελα να έχω κάτι να σκέφτομαι, κάτι να προσδοκώ. Μιλώ για κάτι "μεγάλο", όπως οι σπουδές ή η δουλειά - όχι οι άντρες. Δεν μου έτυχε ακόμα κάποιος τόσο σημαντικός που να τον κατηγοριοποιήσω στα μεγάλα. Όταν ήμουν λύκειο, ήθελα να τελειώσω και να πάω πανεπιστήμιο. Στο πανεπιστήμιο είχα στόχο το πτυχίο - αλλά μη φανταστείς ότι βιαζόμουν να τελειώσω,&nbsp;μια χαρά πέρασα! Αλλά μου άρεσε που είχα ένα σκοπό!&nbsp;Μετά είχα στόχο μια δουλειά και το μάστερ. Τώρα έχω τη δουλειά και τελειώνω με το μάστερ! Και&nbsp;μετά τι;<br /> <br /> <strong>(ΟΜG - 25 ΧΡΟΝΩΝ; ΜΑ ΕΝΕΝ ΜΕΓΑΛΟ ΝΟΥΜΕΡΟ ΤΟΥΤΟ;;;; ΕΙΧΑ ΜΕΙΝΕΙ ΚΑΠΟΥ ΣΤΑ 22!)</strong><br /> <br /> Όταν είσαι από χαρακτήρα οργανωτικός, φρικάρεις στην παντελή απουσία (έστω ενός υποτυπώδους) σχεδίου. Ίσως να 'ναι καλύτερα όμως για μένα, ίσως να 'ναι σαν άσκηση. Πάντως αυτό που ξέρω σίγουρα είναι πως θέλω ν' απολαύσω τη ζωή μου, να βγω λίγο έξω από το σπίτι μου, να διασκεδάσω, να ταξιδέψω&nbsp;πριν να έρθει μια μέρα που να καταλάβω πως η ζωή μου πέρασε και ν' αναρωτιέμαι τι έκανα και δεν την χάρηκα. Ή ακόμα χειρότερα, να ξέρω πως ο λόγος που δεν την απόλαυσα ήταν επειδή δε μπορούσα ποτέ να χαρώ το παρόν αφού έκανα συνεχώς όνειρα για το μέλλον. Είναι ωραίο να βάζεις στόχους και χωρίς αυτούς δεν θα πήγαινα πουθενά - αλλά έτσι όπως είναι οργανωμένη τον τελευταίο 1,5 χρόνο η ζωή μου νιώθω πως οι στόχοι μου με καταδυναστεύουν.<br /> <br /> Το μόνο που ξέρω σίγουρα, είναι ότι θέλω έστω μια φορά να ερωτευτώ δυνατά. Χωρίς όλους αυτούς τους περιορισμούς που έβαζα μόνη μου στον εαυτό μου μέχρι τώρα. Χωρίς να φοβάμαι τόσο πολύ και να βαφτίζω το φόβο μου σωφροσύνη. Όχι αγάπη μου, φόβος ήταν. Με ολίγη σωφροσύνη, ίσως. Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω, ξέρω όμως σίγουρα ότι το θέλω πολύ.<br /> <br /> Υ.Γ. Οι φωτογραφίες μου ήταν όλες δικές μου, αλλά αυτή που βάζω τώρα είναι πολύ καθαρή.&nbsp;Βέβαια οι φίλοι μου που με διαβάζουν ξέρουν ποια είμαι,&nbsp;έτσι κι αλλιώς. Δεν&nbsp;έχω υπ' όψιν μου&nbsp;αν με διαβάζουν κι άλλοι γνωστοί!&nbsp;Ούτε ξέρω αν θα έχω τα κότσια να την αφήσω. Λέω να με δοκιμάσω. :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-9213792437181238430?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-51432262293755015452010-11-07T20:11:00.000+02:002010-11-07T20:11:36.050+02:00Εμένα,<br /> <br /> Η όμορφη μυρωδιά -&nbsp;είναι ακαταμάχητα σέξι.<br /> Τα εκφραστικά μάτια.<br /> Το&nbsp;όμορφο χαμόγελο.<br /> Τα χέρια με τις φλέβες που πετάγονται.<br /> <br /> Εσένα;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-5143226229375501545?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-46645279417687582742010-10-28T15:11:00.000+03:002010-10-28T15:11:18.501+03:00Επειδή το προηγούμενο έγινε post σεντόνι, βρήκα αυτό που έχει τους στίχους του σε υπότιτλους. <br /> <object height="385" width="480"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/mGCt2zNpfXU?fs=1&amp;hl=el_GR"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/mGCt2zNpfXU?fs=1&amp;hl=el_GR" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-4664527941768758274?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-81466956566271598532010-10-01T22:46:00.001+03:002010-10-01T22:47:43.226+03:00Στην Αθήνα πέρασα τα πιο όμορφα 4 χρόνια της ζωής μου, σαν φοιτήτρια. Θέλω να σου μιλήσω μια άλλη φορά γι' αυτό. Πριν λίγο καιρό συνειδητοποίησα ότι ένας από τους λόγους που έγινε αυτό, ήταν ότι ΔΕΝ ΕΙΧΑ INTERNET ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ! Ο λόγος, πολύ απλός. Τα πρώτα 2 χρόνια που έμενα με συγκάτοικο, είχαμε τη δυνατότητα να βάλουμε σταθερό αλλά δεν ήθελε για να έχει λιγότερα έξοδα. Τα επόμενα 2 χρόνια, το σπίτι μου δεν είχε τη δυνατότητα για σταθερό (βέβαια το ανακάλυψα μετά που υπογράψαμε τα συμβόλαια και μετακόμισα). Η σπιτονοικοκυρά μου δεν ήθελε να γκρεμίζει τοίχους για να βάζει γραμμές κλπ, κι έτσι όποτε χρειαζόμουν internet πήγαινα σε ένα net cafe εκεί κοντά.<br /> <br /> Πραγματικά, μη νομίσεις ότι είμαι από τα άτομα που φοβούνται την τεχνολογία, ή τη δαιμονοποιούν. Εδώ και 2 χρόνια που ήρθα πάλι Κύπρο (τώρα ξεκινά ο 3ος), μου αρέσει που το Internet είναι μέρος της ζωής μου. Το έχω συνηθίσει. Κάθε μέρα θα μπω στο mail μου, στο facebook, θα χαζέψω κανένα blog, θα μπω να δω ειδήσεις.<br /> <br /> Όμως, εκείνα τα χρόνια στην Αθήνα, νομίζω η ζωή μου ήταν πολύ πιο γεμάτη. Αν ήθελα να δω τους φίλους μου, θα πήγαινα σπίτι τους ή θα πηγαίναμε για καφέ και σε καμιά περίπτωση δεν θα καθόμασταν να τα λέμε μέσω facebook ή msn.&nbsp; Ερωτεύτηκα, χώρισα, ξαναερωτεύτηκα χωρίς το facebook. Και τι όμορφα που ήταν!<br /> <br /> Ειλικρινά, όσο σκέφτομαι ότι το Internet μου τρώει τουλάχιστον 2 ώρες τη μέρα, εκνευρίζομαι. Θα μου πεις, γιατί δεν το περιορίζεις; Επειδή δεν είναι πάντα εύκολο. Αλλά προσπαθώ, προσπαθώ σκληρά. Εκείνη την ώρα που περνώ online, θα μπορούσα να&nbsp; πάω ένα περίπατο, να φτιάξω ένα νόστιμο γλυκό, να συνεχίσω τη σάρπα που άρχισα (ναι, μου αρέσει το πλέξιμο :Ρ ), να συνδυάσω πιο ευφάνταστα τα ρούχα μου, να διαβάσω για το μάστερ πιο άνετα.<br /> <br /> Κάτι που έκανα πέρσι και με εκνεύριζα πάρα πολύ που το έκανα, ήταν ότι χάζευα όλη μέρα στο facebook έναν τύπο με τον οποίο ήμουν κολλημένη παλιά, που με φλέρταρε αλλά όταν αποφάσισα να ανταποκριθώ έφαγα χυλόπιτα. Χάζευα που λες όλη μέρα τις φωτογραφίες του στο facebook. Παρακολούθησα όοοοοοολη την πορεία της καινούριας του σχέσης online (δεν φταίω εγώ, ας μην μας ενημέρωνε) καθώς και το χωρισμό του. Αντί να βγω, να πάω σε ένα μπαράκι, να γνωρίσω έναν κανονικό άνθρωπο, με σάρκα και οστά. (Βέβαια το αν φλερτάρουν αυτοί οι κανονικοί άνθρωποι με σάρκα και οστά είναι ένα άλλο μεγάλο θέμα)! Όταν είσαι single, νομίζω είναι πολύ εύκολο να παρασυρθείς και να μπεις σ' αυτό το τριπάκι.<br /> <br /> Σκέφτομαι να πάρω καινούριο κινητό, και η αδερφή μου με προέτρεψε να πάρω ένα που να έχει πρόσβαση στο Internet. Ούτε που να το σκεφτώ όμως. Γιατί σημαίνει πως δε θα μπορώ να απολαύσω ένα περίπατο στη θάλασσα ή στο βουνό χωρίς να μπω στον πειρασμό να μπω online. Δε θα μπορώ να είμαι με κόσμο και να μην κοιτάζω αν έχω κάποιο update στο e-mail μου ή στο facebook ή στα&nbsp;blogs. Θα είμαι σκλάβα σ' αυτό το πράγμα. Και το φοβάμαι αυτό. Φοβάμαι να μη γίνω μια μέρα 60 χρονών, και όταν προσπαθώ να θυμηθώ τι έκανα στα νιάτα μου, να θυμάμαι την οθόνη του υπολογιστή μου.<br /> <br /> Θέλω να ζω πραγματικά. Χωρίς το Internet και το facebook. Είναι ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο, χάρη σ' αυτό έχω μάθει ένα σωρό πράγματα, με αυτό δουλεύω κάθε μέρα, με αυτό επικοινωνώ με τους φίλους που με χωρίζουν χιλιάδες χιλιόμετρα. Αλλά τέλος, φτάνει η καταπίεση. Θέλω να το χρησιμοποιώ εγώ και όχι να με χρησιμοποιεί αυτό. Θέλω να ζω χωρίς να το έχω ανάγκη. Να είμαι ελεύθερη.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-8146695656627159853?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-8464413523133807062010-09-24T23:04:00.000+03:002010-09-24T23:04:00.467+03:00στον αγαπημένο μου φίλο, που έδωσε μια από τις μεγαλύτερες μάχες της ζωής του.<br /> <br /> i knew that you could make it.<br /> <br /> i know that you 're a fighter all the way.<br /> <br /> γι' αυτό σε θαυμάζω.<br /> <br /> <br /> υγ. δεν ξέρω γιατί κάνω code switching. μάλλον η πολλή γλωσσολογία με έκανε να το απενοχοποιήσω.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-846441352313380706?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-33558239151048931902010-09-08T02:10:00.002+03:002010-09-08T02:39:31.793+03:00Ξέρεις για ποιο θέμα θα ήθελα να διαβάσω και δεν έχω βρει πουθενά σχεδόν κάποιο post; Θα ήθελα να έβλεπα ανθρώπους να γράφουν για το σώμα τους. Συνέχεια γράφουμε για την ψυχή μας, τα συναισθήματα μας, μα ποτέ δεν γράφουμε για το σώμα μας.<br /> <br /> Γιατί άραγε να συμβαίνει αυτό;&nbsp;Ίσως η πλατωνική θεωρία που πέρασε και στο χριστιανισμό, ότι το σώμα είναι κατώτερο από την ψυχή, να μας έχει εμποτίσει βαθιά. Ίσως να θεωρείται κάπως το να παραδεχτεί κάποιος ότι του αρέσει το σώμα του ή κάποιο χαρακτηριστικό του σώματός του. Είναι πολύ πιο θεμιτό να πεις "θεωρώ ότι είμαι καλός άνθρωπος" από το να πεις "έχω ωραίο κώλο". Ακόμα και τώρα που το έγραφα, σκέφτηκα να γράψω το κώλος με αστεράκια. Να φαίνεται μόνο το πρώτο και το τελευταίο γράμμα. Από εδώ να δεις πόσο έχουμε μάθει να αυτολογοκρινόμαστε.<br /> <br /> Γι' αυτό και δυσκολεύομαι πάρα πολύ να γράψω στο στιλ "μου αρέσει αυτό κι αυτό στο σώμα μου". Μπορώ όμως να σου πω κάποια πράγματα διαφορετικά.<br /> <br /> Μου αρέσουν οι άνθρωποι με αυτοπεποίθηση. Δεν χρειάζεται να είσαι skinny για να αγαπάς το σώμα σου ή να είσαι σέξι. Σέξι είναι το όμορφο, ενυδατωμένο δέρμα. Είναι να αγαπάς τις καμπύλες σου σαν γυναίκα, αν αυτές σου έδωσε η φύση, χωρίς να κάνεις μανιακά τις στερητικές δίαιτες για να τις χάσεις. Σέξι είναι να φοράς ρούχα όχι που είναι στη μόδα, αλλά που αγκαλιάζουν όμορφα το σώμα, που κάνουν το στήθος ή τον ποπό ή τα πόδια, ή όποιο τελοσπάντων θεωρείς το δυνατό σου σημείο, να φαίνονται υπέροχα. Τα όμορφα, μαλακά χείλη και τα εκφραστικά μάτια. Ένα λαμπερό και καθαρό πρόσωπο.<br /> <br /> Να μην κλείνεις ποτέ το φως. Αυτή είσαι και σ' όποιον αρέσει.. Νομίζω το μεγαλύτερο λάθος που κάνουμε εμείς οι γυναίκες είναι που μια ζωή αγχωνόμαστε με τα κιλά μας, και έχουμε ένα σωρό ανασφάλειες που δε μας αφήνουν να ευχαριστηθούμε τη ζωή, το σεξ, τα ρούχα μας. Κιλά είναι, δεν είναι πυρηνική βόμβα. Δεν εισηγούμαι ότι είναι καλύτερα να αφεθούμε εντελώς, γιατί μετά μπορεί να πάρουμε την κατηφόρα και να μη συμμαζευόμαστε με τίποτα, αλλά δεν χρειάζεται να έχουμε και το τρελό άγχος. Και προπαντός πρέπει να αγαπούμε το σώμα μας και στις αδύνατες και στις πιο γεμάτες του φάσεις. Ευτυχώς ο έρωτας δεν έχει να κάνει με τα κιλά, και υπάρχουν αμέτρητα παραδείγματα γι' αυτό!<br /> <br /> Έχω μια φίλη, πολύ σοφή με αυτό το θέμα. Αγαπά το σώμα της και στις αδύνατες και στις γεμάτες του φάσεις. Και τώρα που περνά μια πιο γεμάτη φάση, τη βλέπω μια χαρά. Φορά τα χαριτωμένα φορεματάκια της, φροντίζει το δέρμα της, τα μαλλιά της, βάφεται όμορφα αλλά όχι υπερβολικά. Κι όταν πεθυμήσει ένα σουφλέ σοκολάτα, θα το φάει. Είναι από τους πιο αισθησιακούς ανθρώπους που ξέρω. Άλλες φίλες, που θα 'λεγες ότι είναι στα ιδανικά κιλά, δε νιώθουν τόσο άνετα με το σώμα τους. Και το θέμα δεν είναι να έχεις κατακτήσεις. Το θέμα είναι να νιώθεις εσύ καλά, μέσα σου.<br /> <br /> Ίσως να φταίει και το ότι στην Κύπρο έχουμε μια απίστευτη εμμονή με την εικόνα μας. Πολλές φορές θα ακούσεις σε συζητήσεις να σχολιάζονται ζευγαράκια, ότι ο ένας είναι πολύ όμορφος για τον άλλο. Και τι σχέση έχουν ρε παιδιά ο έρωτας και η αγάπη&nbsp;με την εμφάνιση; Δέχομαι ότι είναι ένα πρώτο ερέθισμα, κάτι που πιο εύκολα θα φέρει τον άλλον κοντά σου. Όμως είναι κι άλλα πράγματα που είναι πολύ σημαντικά, που για να τα αναλύσεις δεν φτάνει ολόκληρο blog. Θυμάσαι που σου έλεγα, 2 post πριν, για τα ζευγαράκια που είδα αυτό το καλοκαίρι; Στη συντριπτική τους πλειοψηφία κατέρριπταν πανηγυρικά το "νόμο" της εμφάνισης που έχουμε φτιάξει στην Κύπρο - το ότι πρέπει να 'σαι σχεδόν μοντέλο για να κάνεις σχέση.<br /> <br /> Πιστεύω επίσης πως πολύ μεγάλο ρόλο για την εικόνα μας για το σώμα μας παίζει, για μας τις γυναίκες, ο πρώτος άντρας με τον οποίο θα κοιμηθούμε. Το έχω παρατηρήσει και από τον εαυτό μου αλλά και από πολλά άλλα παραδείγματα γύρω μου. Αν είναι κάποιος που θα σε δεχτεί και θα σε θέλει και θα σε ποθεί όπως είσαι, είτε λεπτή είτε χοντρή είτε κάπου στο ενδιάμεσο, αυτό θα σε κάνει να αγαπάς περισσότερο το σώμα σου και να το αποδέχεσαι όπως είναι. Αν δεν το αποδέχεται ο σύντροφος σου, και ειδικότερα ο πρώτος σου, δύσκολα θα το αποδεχτείς κι εσύ. Ακόμα κι αυτό να συνέβηκε όμως, δεν πρέπει να σταματήσεις την προσπάθεια για να το αγαπήσεις.<br /> <br /> Νομίζω πως το να αγαπήσουμε το σώμα μας είναι ένα πολύ καλό βήμα προς το να αγαπήσουμε τον εαυτό μας συνολικά. Γι' αυτό φρόντισε το σώμα σου. Κάνε ένα χαλαρωτικό μπάνιο αντί ένα γρήγορο ντους. Άπλωσε την ενυδατική σου με αργές και νωχελικές κινήσεις. Στάσου γυμνή μπροστά στον καθρέφτη και δες τι θα ήθελες να διορθώσεις, όχι όμως επικριτικά, αλλά με αγάπη. Σκέψου πόσα πράγματα κάνει το σώμα σου για σένα: Με αυτό πας πανεπιστήμιο, δουλειά, σκέφτεσαι, αθλείσαι, τρως, κάνεις σεξ, αναδεικνύεις τα όμορφα ρούχα σου, αγαπάς και αγαπιέσαι. Η ψυχή μας, ότι κι αν θεωρεί ο καθένας ότι είναι αυτό, εκεί μένει. Στο θνητό σώμα μας. Γι΄αυτό, φρόντισε το όσο μπορείς.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-3355823915104893190?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-76773438110825055822010-09-05T15:17:00.000+03:002010-09-05T15:17:54.218+03:00Βρέθηκα με μια φίλη χτες, που είχα να τη δω κάτι αιώνες. Είχαμε δουλέψει παλιά μαζί, κάναμε παρέα και για κάποιο διάστημα μετά που έφυγε από τη δουλειά, αλλά μετά εκείνη χάθηκε ξαφνικά. Είχα επικοινωνήσει 2-3 φορές μαζί της, αλλά χωρίς αποτέλεσμα.<br /> <br /> Με θυμήθηκε ξαφνικά, πριν 2 βδομάδες και μου ζήτησε να πάμε για καφέ. Παραξενεύτηκα, αλλά&nbsp;δέχτηκα γιατί την είχα συμπαθήσει πάρα πολύ. Μετά από 2 αποτυχημένες προσπάθειες να βρούμε κοινή μέρα και ώρα, τελικά βρεθήκαμε χτες.<br /> <br /> Μου έλεγε για τα προβλήματα που έχει με τον φίλο της, ότι θέλει να χωρίσει αλλά τον λυπάται, ότι σκέφτεται ότι δεν θα αντέξει μακριά της. Και μετά μου είπε κάτι και μου έφυγε η μασέλα. Ότι τόσο καιρό που είχε απομακρυνθεί από μένα ήταν γιατί είχε καταλάβει ότι&nbsp;του άρεσα και δεν ήθελε να με έχει κοντά. (Προφανώς τώρα που έφυγε ο έρωτας, της έφυγε και η ζήλια και γι' αυτό μου το είπε). Το πιο ''ωραίο'' όμως δεν ήταν αυτό, αλλά μετά που με ρώτησε αν μου αρέσει (προφανώς για να μου τον πασάρει;)<br /> <br /> Έλεος!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-7677343811082505582?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-9557280927528941852010-08-29T02:33:00.001+03:002010-08-29T02:34:03.114+03:00Ήταν ένα πολύ όμορφο, ένα συγκλονιστικά θαυμάσιο καλοκαίρι. Γεμάτο από όμορφες στιγμές.<br /> <br /> Έκανα πολλές εκδρομές στο βουνό φέτος! Για κάποιο λόγο βαριόμουν τρομερά να πάω θάλασσα. Πήγα Κακοπετριά πέντε φορές και μπορώ να σου πω σίγουρα ότι ερωτεύτηκα τη διαδρομή μες το δάσος. Πήγα Σαϊττά, Πλάτρες, Πελένδρι, Λεύκαρα, Βουνί, Λεμύθου. Χόρτασε το μάτι μου και η ψυχή μου πράσινο! Εννοείται ότι όλες ήταν με ανθρώπους που ήθελα πάρα πολύ να πάω.<br /> <br /> Απόφυγα εντελώς – εντελώς όμως – τους ανθρώπους που μου προκαλούσαν αρνητικά συναισθήματα. Delete. Όχι με δραματικό τρόπο, για να μην έχω μετά να εξηγώ και να ξαναεξηγώ και βαριέμαι! Δεν απέφευγα την έξοδο αν θα ήταν αυτοί. Αλλά να, τα πιο μεγάλα delete είναι αυτά που κάνουμε μέσα μας... Είδα κυρίως φίλες και φίλους που με κάνουν να νιώθω όμορφα, που νιώθω ότι με αγαπούν και με εκτιμούν.<br /> <br /> Βαριόμουν να κανονίσω κάτι αν ήθελε πολύ κόπο και χρόνο να κανονιστεί. Στα άτομα που είδα ότι έκανα μια φορά μια πρόσκληση και δεν απάντησαν καθόλου, δεν ξαναείπα ποτέ. Το ίδιο και στα άτομα που με έστηναν μέχρι τελευταία στιγμή για να μου απαντήσουν για κάτι θετικά ή αρνητικά. Κανόνιζα με τα άτομα που μπορούσα να συνεννοηθώ πιο εύκολα, κι έτσι δεν έχασα χρόνο αλλά ούτε και εκνευρίστηκα για εξόδους. Κι ήταν ένας από τους βασικούς λόγους που πέρασα τέλεια.<br /> <br /> Πήγα και camping! Ευτυχώς που έχω τις πιο cool αδερφές στον κόσμο που το οργάνωσαν. Πρώτη φορά στη ζωή μου κοιμήθηκα σε αντίσκηνο, μέσα σε sleeping bag (δε σου συνιστώ να το κάνεις χωρίς μαξιλάρι, όπως έκανα εγώ). Ήταν μια τέλεια νύχτα, ανάψαμε φωτιά και κοιτούσαμε τ’ αστέρια. Πρώτη φορά είδα πόσο όμορφα φαίνονται τ’ αστέρια στο βουνό τη νύχτα! Ένας ουρανός πεντακάθαρος, στολισμένος μικρά μικρά διαμαντάκια. Μπορώ να σου πω ότι είμαι ρομαντική μέχρι αηδίας – δώσε μου τέτοια και πάρε μου την ψυχή.<br /> <br /> Αυτό το καλοκαίρι δεν είχα καθόλου άγχος: ούτε αν θα βρω δουλειά, ούτε αν θα με πάρουν στο μεταπτυχιακό, ούτε αν θα αγοράσω αυτοκίνητο. Δεν είχα καν το άγχος για τα σιδεράκια, αφού τα έβγαλα από τις αρχές του καλοκαιριού. Ήμουν για πρώτη φορά χαλαρή μετά από καιρό, χαλαρή κι ευτυχισμένη. Δεν βγήκα εκτός Κύπρου, αλλά δε με ένοιαξε καθόλου. Μη σου πω ότι το προτίμησα. Στην άδεια μου κοιμήθηκα πολύ (πολύ όμως), πήγα πολλούς καφέδες και πολλές εκδρομές. Πες μου, τι άλλο θέλει ο άνθρωπος για να είναι ευτυχισμένος;<br /> <br /> Αυτό το καλοκαίρι άκουσα και για πολλές όμορφες ερωτικές ιστορίες και χάρηκα.. Είδα πραγματικά ζευγάρια, στην πραγματική ζωή, να ‘ναι μαζί και να κοιτά ο ένας τον άλλο και να λιώνει. Είδα αγοράκια 20 something (που στο δικό μου το μυαλό είναι εντελώς μαλακισμένα) να ‘ναι με τη σχέση τους και να ‘ναι σωστά και να την κοιτάνε στα μάτια.Είδα μια φίλη μου, που είναι 36, να αρραβωνιάζεται και να ετοιμάζεται να παντρευτεί. Από έρωτα. Έτσι, για να σκάσουν όλοι όσοι της έλεγαν ότι θα μείνει στο ράφι. Είδα άλλη φίλη μου να βρίσκει αυτό που ψάχνει μετά από καιρό που ταλαιπωρούνταν. <br /> <br /> Αυτό το καλοκαίρι ήμουν πολύ χαρούμενη, χωρίς να προσπαθήσω. Γενικώς ως άτομο είμαι φύσει και θέσει αισιόδοξη. Ακόμα και να με ρίξεις σε ένα σκοτεινό τούνελ, πάντα θα κοιτάζω το φως στην άκρη του. Πάντα θα παλεύω να πάω προς το φως. Πάντα θα αγωνίζομαι – όχι πως δεν υπάρχουν και οι περίοδοι που αφήνομαι. Όμως διαρκούν πολύ λίγο, γιατί δεν αντέχω να σκέφτομαι ότι έχω αφεθεί. Αλλά να, αυτό το καλοκαίρι ήμουν απλά χαρούμενη. Χωρίς προσπάθεια. Νιώθω ότι τα πολύ σκοτεινά πέρασαν πια.<br /> <br /> Ανυπομονώ να ξεκινήσω το δεύτερο χρόνο του μάστερ μου και να κάνω τη διατριβή μου. Το θέμα είναι αρκετά πρωτότυπο, παρθένο ακόμα στην έρευνα στην Κύπρο. Πεθαίνω για προκλήσεις. Και μαζί σχεδιάζω τα επόμενα μου σχέδια (Ταύρος παιδάκι μου, τι περιμένεις! Πάντα πρέπει να έχω ένα υποτυπώδες σχέδιο για το μέλλον, έστω κι αν αλλάξει, έστω κι ματαιωθεί). Άλλα σχέδια είναι εφικτά (να φρεσκάρω τα ισπανικά μου) και άλλα τρελά (να γράψω ένα βιβλίο). Αλλά στα όνειρα δεν χωράνε ελεγκτές...<br /> <br /> Άντε, σε αφήνω. Αύριο το πρόγραμμα έχει Waterpark. <br /> &nbsp; <br /> xxx<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-955728092752894185?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-16749360086037953922010-07-18T02:39:00.000+03:002010-07-18T02:39:09.999+03:00Ναι, γιαγιά, το παραδέχομαι. Γονάτισα που έφυγες. Αφέθηκα να με συντρίψει η απώλεια, χωρίς να προσπαθήσω να το παίζω δυνατή, αφού δεν ήμουν. Εσύ ήσουν το κέντρο της δύναμης μου. Χωρίς όμως πολλούς λυγμούς και οδυρμούς μπροστά σε ξένους, όπως θα ήθελες κι εσύ. Άλλωστε οι πιο μεγάλοι πόνοι είναι αυτοί που συνταράζουν της ψυχής μας τα βάθη κι όχι αυτοί που δείχνουμε στους άλλους. Και ποιος να καταλάβει πόσο μου έλειπες και πόσο μου λείπεις ακόμα, και κυρίως, γιατί;<br /> <br /> Ξανάρχισα δειλά δειλά να θυμάμαι τα όνειρα μου που τα είχα παραμελήσει, και μα το Θεό, θα παλέψω γι' αυτά. Έτσι για να μην σκεφτείς ποτέ πως η εγγονή σου είναι μια απ' αυτές που τα παρατάνε!<br /> <br /> Έγινα ακόμα πιο τρυφερή με τους ανθρώπους που αγαπώ. Πιο ζεστή η αγκαλιά, πιο&nbsp;θερμό το σ' αγαπώ.&nbsp;Πιο πολλές ώρες με τους ανθρώπους που σημαίνουν πολλά&nbsp;για μένα, πιο λίγες με απλούς γνωστούς.&nbsp;Λιγότερος χρόνος στο facebook και γενικά το internet, περισσότερος χρόνος για προσωπική επαφή.<br /> <br /> Έγινα και πιο αντικοινωνική όμως γενικά. Δεν θέλω να βάλω τα καλά μου και να πάω σ' ένα club, να δω κόσμο και να με δουν. Θέλω να δω ένα φίλο ή μια φίλη και να κάνουμε μια κουβέντα από καρδιάς. Να δω τι κάνουν με τη ζωή τους, τα όνειρα και τα σχέδια τους για το μέλλον, τις απογοητεύσεις τους.<br /> <br /> Ειδικά αυτά τα Σαββατόβραδα... Το ένα από αυτά πήγα στη Λεμύθου. Απόλαυσα τη διαδρομή, το τοπίο, τη λογοτεχνική βραδιά (κι ας μην είχα ξαναπάει), το κρασάκι που μας κέρασαν, την κουβέντα που κάναμε με την κοπελιά που πήγαμε μαζί.&nbsp;Σήμερα στην Κακοπετριά, σε μια παραδοσιακή ταβέρνα με τέλειο φαγητό, είδα μια φίλη που είχα να δω από το Πάσχα. Ψάχνω αυτό το παραδοσιακό στα χωριά, αυτό το γραφικό που δεν θα το βρω στη ζωή μου στην πόλη. Οι διαδρομές στα βουνά, μες το δάσος, μου φαίνονται πανέμορφες, με ηρεμούν απίστευτα. Με κάνουν χαρούμενη. Τις προτιμώ χίλιες φορές από το να σημαιοστολιστώ και να βγω έξω.<br /> <br /> Δεν ξέρω αν εξελίσσομαι σε μια 24χρονη γριά. Πιθανότατα. Ξέρω όμως ότι χορταίνω την ψυχή μου.<br /> <br /> Υ.Γ. Και τι ωραία που θα 'ταν γιαγιά, αν θα μπορούσα να ερωτευτώ ξανά! Να παραμυθιαστώ ξανά...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-1674936008603795392?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-32013471247734572952010-03-11T18:54:00.002+02:002010-03-11T19:06:53.739+02:00<div style="text-align: justify;">Μεγαλώνουν οι μέρες και το φως διαρκεί περισσότερο. Τα απογεύματα και τα βράδια δεν είναι πια τόσο ψύχρα. Μύρισε άνοιξη. Γλυκαίνει ο καιρός και μαζί κι η ψυχή μου.</div><div style="text-align: justify;">Την Κυριακή πήγα στον τάφο σου στο χωριό, και δίπλα είχαν ανθίσει αγριολούλουδα. Απ' αυτά τα κίτρινα, που μόλις ανοίξει λίγο&nbsp;ο καιρός ξεπετάγονται παντού. Το χώμα είχε "καθίσει", λένε πως στις σαράντα μέρες ο νεκρός αρχίζει να χωνεύεται. Πέρασαν κιόλας σαράντα μέρες, γιαγιά; Απίστευτο μου φαίνεται. Απίστευτο που δεν θα ξαναδώ τις ματάρες σου. Που ο χώρος σου είναι κενός και τα λιγοστά σου ρουχαλάκια διπλωμένα κάτι περιμένουν, αλλά δεν ξέρουν τι. Είπα πως θέλω κάτι δικό σου, κάτι να σε θυμάμαι. Ίσως να πάρω το κομπολογάκι σου.</div><div style="text-align: justify;">Είπα να σταματήσω να φοράω όλο μαύρα, να βάλω και κανένα σκούρο τζιν. Ελπίζω να μη νομίζεις πως σε ξεχνώ. </div><div style="text-align: justify;">Θέλω να συνεχίσεις να 'ρχεσαι στον ύπνο μου. Μη φοβάσαι - δε φοβάμαι. Θέλω να με προσέχεις, να 'σαι ο φύλακας άγγελος μου. Να μου δίνεις λίγη από τη δύναμη σου.</div><div style="text-align: justify;">Ακόμη δεν το πιστεύω, ούτε κι όταν θυμάμαι τις τελευταίες σου στιγμές στην εντατική, κι εκείνο το τελευταίο φιλί που σου δώσαμε όταν πέθανες. Ούτε κι όταν έκλαιγα και σου φώναζα να ξυπνήσεις, μα δεν ξυπνούσες. Ούτε κι όταν θυμάμαι την κηδεία. Νομίζω πως θα πάω στο δωματιάκι σου και θα σε ακούω πάλι να μου λες να μην τρέχω με το αυτοκίνητο και να τρώω καλά. Και να τελειώσω το "πτυχιακό" μου - πάντα έτσι το έλεγες, όσες φορές κι αν είπαμε πως είναι "μεταπτυχιακό". Νομίζω πως θα έρθει πάλι το Σαββατοκυρίακο και θα σου φέρω τη μαμά να τη δεις λίγο. Να το ξέρεις, τα Σαββατοκυρίακα μου είναι άδεια τώρα πια. Ούτε θέλω πια να κάνω διάλειμμα το μεσημέρι από τη δουλειά, γιατί δεν έχω τι να κάνω. Δε μπορώ να έρθω σε σένα.</div><div style="text-align: justify;">Χιλιάδες αναμνήσεις, γιαγιά! Όταν πηγαίναμε στα αμπέλια, στις ελιές, στα τεράτσια.. Όταν μέναμε μαζί στο χωριό για μήνες. Όταν με έστελνες στο Συνεργατικό να πιάσω γάλα, ψωμί "και ότι άλλο θέλεις". Οι κουτσομπόλες του χωριού.. Όταν κάναμε το σιουσιούκκο και τον ππαλουζέ και τις φλαούνες και το ψωμί. Όταν πλέκαμε.. Ο παππούς που πάντα όταν πήγαινε στον καφενέ μας έφερνε γαριδάκια, τα κόκκινα του Χαραλάμπους. Το σπίτι σου και το σπίτι μας στο χωριό, που τώρα ερήμωσαν. Εκείνος ο κυρ-Μέντιος κοντά στο σπίτι σου... Το σχολείο του χωριού.. Το μυστικό σου παράθυρο στο σπίτι, που όταν περνούσαμε από μέσα βγαίναμε στον αποπάνω δρόμο.. Το μικρό φωτάκι μπροστά από το εικόνισμα που μας άναβες όταν κοιμόμασταν σπίτι σου για να μην κοιμόμαστε στα σκοτεινά.. Ο καφές βουττί :) Η αγκαλιά σου, και οι ματάρες σου - ένα βαθύ γαλανό που διαπερνούσε τα πάντα. Η αγάπη σου - όταν αρρώστησε η μαμά πήρες το ρόλο της! Γιατί ήξερες κι εσύ πώς είναι, αφού ορφάνεψες από δυο χρονών..</div><div style="text-align: justify;">Νιώθω ευλογημένη, γιαγιά. Μόνο και μόνο που με αγάπησες τόσο πολύ και που μου έδωσες θησαυρό τις αναμνήσεις να μου ζεσταίνουν την καρδιά τις νύχτες που θα νιώθω παγωμένη και μόνη. Νιώθω χαρούμενη, γιατί έφυγες με ανθρώπους γύρω σου να σε αγαπούν. Πέρασες πολλά στη ζωή σου, αλλά ήσουν πάντα γενναία. Λίγη απο τη δύναμη σου να μου έδινες, γιαγιά...</div><div style="text-align: justify;">Ο άλλος ο παππούς, μου έλεγε πως για σαράντα μέρες οι ψυχές περιπλανιούνται στους τόπους που έζησαν. Και μετά κάνουν το μεγάλο ταξίδι. Αν είναι αλήθεια αυτά που λένε για τον Παράδεισο και την Κόλαση, δεν έχω καμιά αμφιβολία για το που θα πάει η δική σου ψυχή.</div><div style="text-align: justify;">Θα μου λείψεις, γιαγιά. Να το ξέρεις, θα 'ρχομαι στο χωριό να τα λέμε. Καλή αντάμωση.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-3201347124773457295?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-20440388459294849772010-02-14T19:39:00.001+02:002010-02-14T19:41:44.986+02:00<object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/YBo495Z0_7k&hl=en_US&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/YBo495Z0_7k&hl=en_US&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /> <br /> <br /> Deep inside, you cry cry cry<br /> <br /> DON'T LET YOUR HOPE DIE DIE DIE. . . . . . .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-2044038845929484977?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-87891421721143383712010-01-18T23:42:00.001+02:002010-01-18T23:49:26.619+02:00Γράφω και σβήνω, γράφω και σβήνω, γράφω και σβήνω. Σαν παιδάκι δημοτικού που προσπαθεί να γράψει έκθεση και το διορθώνει συνέχεια η μαμά του. Στην περίπτωση μας, και το παιδάκι και η μαμά είμαι εγώ. Η διαστροφή του επαγγέλματος - έχοντας σπουδάσει φιλόλογος, εξετάζω την κάθε πρόταση που λέω, την ίδια ώρα που τη λέω, συντακτικά κυρίως, αλλά και λεξιλογικά και γραμματολογικά. Και την κάθε πρόταση που γράφω την κρίνω - και όσον αφορά τα πιο πάνω επίπεδα αλλά και υφολογικά καθώς και για το αν έχει λογοτεχνική αξία. (πολύ ακαδημαϊκό εκείνο το "όσον αφορά" - fuck).<br /> Παλιά έγραφα πάρα πολύ, γέμιζα ολόκληρα τετράδια με ποιήματα και παραμύθια και φιλοδοξούσα μια μέρα να γίνω μεγάλη συγγραφέας. Σήμερα αναρωτιέμαι πού στο καλό πήγε εκείνο το όνειρο και εκείνο το "ταλέντο" - που σύμφωνα με τους δασκάλους μου υπήρχε.<br /> Νομίζω πως το ακαδημαϊκό γράψιμο σε συνδυασμό με την ανάλυση κειμένων (κάτι που κατεξοχήν γίνεται στις σπουδές φιλολογίας) σκοτώνουν το λογοτεχνικό γράψιμο και σου αφαιρούν τη δυνατότητα να γράψεις κάτι χωρίς να το κριτικάρεις συνεχώς. Και πραγματικά, είναι δύσκολο συναίσθημα, ειδικά επειδή είχα συνηθίσει να εκτονώνομαι με αυτό τον τρόπο. Με παρόμοιο τρόπο, δε μπορώ να διαβάσω λογοτεχνικά βιβλία. Παλιά διάβαζα πάρα πολύ, οι ομαδάρχισσες μου στην κατασκήνωση με θυμούνται να ξυπνάω τη νύχτα και να παίρνω ένα φακό και να διαβάζω στα σκοτεινά. Αυτό συνεχίστηκε μέχρι που πήγα πανεπιστήμιο. Τότε επικεντρώθηκα στα ακαδημαϊκού τύπου βιβλία και δε μπορούσα εύκολα πια να παρακολουθήσω την πλοκή ενός βιβλίου.<br /> ΠΑΡΑΝΟΙΑ.<br /> Αγαπώ πολλά το μάστερ μου, αλλά εν θέλω να μεν τα καταφέρω να ξαναγράψω για ούλλη μου τη ζωή. Εν θέλω πλέον (τόσο πολλά) να εκδώσω βιβλίο - εν πειράζει αν δεν τα καταφέρω. Αλλά θέλω να τα καταφέρω να γράψω μια πρόταση και να συγκινήσω τουλάχιστον ένα πλάσμα. Θέλω να νιώσω ότι μπορώ να ξαναπιάσω την πένα (ας είναι και το πληκτρολόγιο) και να τα καταφέρω να τους δώσω λίγη από την ένταση που έχω μέσα μου. Διαβάζοντας το blog μου σκέφτομαι πως είμαι πολλά νερόβραστη. Is that the best I can do??? Then I'd better stop writing. (το code switching έχει εντοπισμένες πραγματολογικές λειτουργίες, οι οποίες δε μπορούν για λόγους συντομίας να αναλυθούν στο&nbsp;παρόν post).<br /> Πού είναι ο ρομαντισμός που έχω - πού φαίνεται στο blog μου; (Η Χιονάτη κι εγώ είμαστε, ακόμα περιμένουμε τον πρίγκηπα. Αν τον δείτε, δώστε του ένα χάρτη να μας έβρει). Πού είναι όλες οι εικόνες που φτιάχνω με τη φαντασία μου; Πού είναι τα λόγια; Κάπου τα έχασα στο δρόμο; Γιατί δε μπορώ να φτιάξω με λόγια πλέον τις εικόνες;<br /> ΠΑΡΑΝΟΙΑ.<br /> Μπορεί να φταίει και ο ελάχιστος ελεύθερος χρόνος - βλέπεις το μεταπτυχιακό σε συνδυασμό με full time δουλειά ένεν εύκολο πράμα. Αλλά και το καλοκαίρι που είχα άπλετο ελεύθερο χρόνο, εν εμπορούσα να γράψω. Με έτρωγαν τα άγχη για το μέλλον. Τώρα που τακτοποιήθηκαν όλα και μπήκαν σε μια σειρά, εν έχω χρόνο. Και όταν έχω χρόνο, δεν έχω έμπνευση.<br /> Τζιενγκιές.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-8789142172114338371?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-90623078898377613332009-11-13T16:37:00.002+02:002009-11-13T17:04:47.321+02:00Τρέχω με το μάστερ για τις εργασίες μου αλλά είναι πολύ δημιουργικό και μου αρέσει πάρα πολύ. Άμα σε ενθουσιάζει και το θέμα, όπως εμένα...! Μέχρι που σκέφτομαι να το συνεχίσω και σε διδακτορικό! Ίσως έτσι να τα καταφέρω να μπω νωρίτερα σε μια τάξη... Μια χαρά είναι η δουλειά στην εταιρεία, αλλά το συναίσθημα του να διδάσκεις δε συγκρίνεται με τίποτα άλλο στον κόσμο. Αλλά και το να διδάσκεσαι. Ξέρω ότι ακούγομαι εξωγήινη, αλλά προχτές που πήγα πανεπιστήμιο (ήταν και Σάββατο, είχαμε αναπλήρωση) ένιωθα πολλά χαρούμενη που είμαι ξανά μέλος μιας ακαδημαϊκής κοινότητας. Ένιωθα ότι ήμουν ακριβώς εκεί που έπρεπε να είμαι. <blockquote></blockquote>Λες να τα μπερδεύω, και επειδή δεν έχω γκόμενο, να κάνω γκόμενο το διάβασμα; Μπα... Επειδή το έχω ξαναπεράσει, νομίζω δε μπορείς να τα συγκρίνεις. Είναι εντελώς άλλη αίσθηση. Και δεν είναι πως θυσιάζω την προσωπική ζωή για το διάβασμα ή τη δουλειά. Απλά δεν έχω γνωρίσει κάποιον να με ενθουσιάσει, να με συναρπάσει. Να με κάνει να νιώσω δυνατά. Άμα βρεθεί αυτός ο κάποιος, σίγουρα θα βρεθεί χρόνος στο πρόγραμμα και γι' αυτόν. <blockquote></blockquote>Το μόνο που μου λείπει είναι να βγάλω τα σιδεράκια! Μου είπαν πιθανότατα μέχρι τον Απρίλη, κι εγώ άρχισα να μετρώ αντίθετα τις μέρες. Θέλω αυτό το χαμόγελο της Colgate νωρίτερα! (Φαντάσου να έβαζα τα γκρίζα τι θα γινόταν). <blockquote></blockquote>Χτες βρέθηκα με κάποιες παλιές φίλες. Δεν μπορώ να περιγράψω το πόσο οικεία και άνετα ένιωσα. Είπαμε τα δικά μας, γελάσαμε με την καρδιά μας. Καθαρά, φωτεινά βλέμματα. Μάτια που γελάνε. Χωρίς σκιές παρεξηγήσεων. Πόσο το ευχαριστήθηκα, δε μπορώ να σου περιγράψω. <blockquote></blockquote>Μωρά που είσαστε στις Ελλάδες και τις Αγγλίες και τα λοιπά εξωτερικά. Ελάτε γρήγορα Κύπρο γιατί κόντεψαν τα Χριστούγεννα. Θέλω να πάμε σε ένα καφέ με τζάκι και να πιούμε ζεστή σοκολάτα. Τι να κάνω, μου έχει λείψει αυτή η εικόνα του χειμώνα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-9062307889837761333?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-10541885964095154642009-10-28T20:08:00.005+02:002010-01-09T00:38:04.517+02:00<blockquote></blockquote><span style="color: black;"><em>(Το κείμενο αυτό στριφογυρίζει στο μυαλό μου από το καλοκαίρι - το γράφω για να το ξορκίσω).</em> </span><br /> <blockquote><span style="color: black;"></span><br /> </blockquote><blockquote><span style="color: black;"></span><br /> </blockquote><span style="color: black;">Μου είπες ότι δε μπορούσες να μ’ εμπιστευτείς γιατί θα ήμουν για σένα η φωνή της λογικής. Και τι μ’ αυτό; Αυτό με κάνει λιγότερο καλή φίλη; Με κάνει λιγότερο ικανή να κλαίω και να γελάω μαζί σου; Να ζω τις αγωνίες σου; Αν μου ζητήσεις συμβουλή και στη δώσω, λέγοντας σου τι συνέπειες θα έχει κάτι, αυτό σημαίνει πως σε κριτικάρω; Νόμιζα πως αυτό είναι ένα από τα βασικά συστατικά της φιλίας – να σου επισημαίνει ο φίλος σου κάτι που μπορεί να μη βλέπεις εσύ. </span><br /> <blockquote><span style="color: black;"></span><br /> </blockquote><span style="color: black;">Μα κι εσύ δεν ήσουν – και είσαι ακόμα – η φωνή της λογικής για όλους τους φίλους σου; Και για μένα; Εσύ δεν ήσουν που μου επισήμαινες – πάντα με τρόπο βέβαια, αλλά το έκανες – τι είναι σωστό και τι λάθος, τι είναι τρέλα και τι φρονιμάδα; Εσύ δεν είσαι που λες στους φίλους σου τι είναι σωστό, ακόμα κι αν τους πειράζει, αφού είναι η αλήθεια; </span><br /> <blockquote><span style="color: black;"></span><br /> </blockquote><span style="color: black;">Με είδες ποτέ να κριτικάρω τους φίλους μου για τις επιλογές τους; Όσο έξω κι αν είναι αυτές από τη δική μου ζωή. Με άκουσες να το κάνω, έστω και για έναν; Ίσως και να το έχω κάνει και να μη θυμάμαι βέβαια, δεν διεκδικώ το αλάθητο. Με είδες ποτέ να μη στηρίζω κάποιο φίλο μου ή να χάνομαι από τη ζωή του γιατί δε συμφωνώ με τις επιλογές του; </span><br /> <blockquote><span style="color: black;"></span><br /> </blockquote><span style="color: black;">Ακόμα αναρωτιέμαι – και βασανίζομαι – τι έκανα για να μη μπορείς να μ’ εμπιστευτείς, ενώ εγώ σου εμπιστευόμουνα τα πάντα. Κι ενώ εσύ είχες καλλιεργήσει πρώτη αυτό το κλίμα – να είμαστε αδερφές, να λέμε τα πάντα, να αγαπάμε η μία την άλλη απεριόριστα. Προσωπικά, ακόμα σε αγαπώ σαν αδερφή μου – κι ας μη μπορούμε να έχουμε τη σχέση που είχαμε πριν. </span><br /> <blockquote><span style="color: black;"></span><br /> </blockquote><span style="color: black;">Όλα όμως στη ζωή προχωράνε μπροστά. Δε θέλω δυσάρεστες συζητήσεις και δυσάρεστη ατμόσφαιρα. Είχαμε αρκετά απ’ αυτά. Το ξέρεις πως σου έδωσα την ευκαιρία και το χρόνο να το συζητήσεις, μα δεν ήθελες. Δεν πειράζει. Δε μπορείς να συνεχίζεις μια φιλία – όσο στενή και δυνατή κι αν ήταν κάποτε – αν δεν θέλουν και τα δύο μέρη. Δεν είναι ότι θα κόψουμε και τα τυπικά και θα απομακρυνθούμε – άλλωστε οι κοινές μας παρέες δεν θα μας αφήσουν. </span><br /> <blockquote><span style="color: black;"></span><br /> </blockquote><span style="color: black;">Θα πηγαίνουμε για καφέ, θα γελάμε, θα λέμε τα νέα μας – τα τυπικά, όπως με τους περισσότερους φίλους μας, και τα θέματα καρδιάς θα τ’ αφήνουμε για τους άλλους «καρδιακούς φίλους». Το ξεκίνησες εσύ, το συνεχίζω κι εγώ - όσο σκληρό και δύσκολο κι αφύσικο κι αν μου φαίνεται. Life goes on, έννεν; Άλλωστε τι έχει να σκεφτεί ένα άτομο με πολλούς φίλους όπως εσύ; Χάνεις έναν φίλο καρδιακό, έχεις πολλούς άλλους να αναπληρώσεις το κενό. Τα άτομα που δύσκολα σχετίζονται έχουν το πρόβλημα. </span><br /> <blockquote><span style="color: black;"></span><br /> </blockquote><span style="color: black;">Viva la independencia<strong>.</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-1054188596409515464?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-12672431188356377572009-10-15T10:58:00.001+03:002009-10-15T11:12:45.901+03:00Το Σαββατοκυρίακο που μας πέρασε, διάβασα πολύ. Διάβασα πάρα πολύ για την ακρίβεια, ώρες ολόκληρες, για να βγάλω ένα αγγλικό άρθρο που είχα για παρουσίαση, να διαβάσω τις παραδόσεις της βδομάδας, να ξεκινήσω μια άλλη εργασία κι ένα ελληνικό άρθρο. Δεν σήκωσα κεφάλι από τα βιβλία. Δεν βγήκα καθόλου από το σπίτι παρά μόνο για να πάω στη γιαγιά μου. Και ακόμα κι εκεί διάβαζα. <blockquote></blockquote> Μπορεί να το ονομάσεις διαστροφή. Μπορεί και να είναι. Βέβαια, από μια οπτική, δεν είχα άλλη λύση: αφού δουλεύω και παράλληλα κάνω μεταπτυχιακό, η μόνη στιγμή να διαβάσω είναι το Σ/Κ. Από την άλλη, θα μπορούσα να μην κάνω το διάβασμα όπως το έκανα, να τα διαβάσω όπως – όπως και να πάω τουλάχιστον κάπου έξω το Σάββατο το βράδυ. <blockquote></blockquote> Όμως – παρόλο που παραπονιόμουν – δεν ήθελα. Ήθελα να μείνω να τελειώσω τη δουλειά που έπρεπε. Κοιμήθηκα πολύ λίγο όλο το Σ/Κ και πήγα τη Δευτέρα στη δουλειά με μαύρους κύκλους που προσπαθούσα να καλύψω με concealer. Μα ήμουν ευτυχισμένη. Γεμάτη. Χαρούμενη. Γιατί τις ώρες εκείνες που βυθίστηκα στο άρθρο, βυθίστηκα σ’ ένα πεδίο της επιστήμης μου που μου αρέσει πάρα πολύ. Και μαζί μπήκα σ’ ένα δικό μου κόσμο όπου ένιωθα δημιουργική. Κι αφού ήμουν δημιουργική και χαρούμενη, ένιωθα προστατευμένη. Οι δαίμονες μου πια δε μπορούσαν να με αγγίξουν. Τους έβλεπα γύρω μου να γελάνε, να γελάνε – και γέλαγα κι εγώ μαζί τους. Γιατί δε μπορούσαν πια να με τρελάνουν. <blockquote></blockquote> Αυτό το μεταπτυχιακό – που το κάνω παράλληλα με δουλειά και είναι πολύ κουραστικό- είναι η σωτηρία μου. Είναι η σανίδα μου να γαντζωθώ στη ζωή χωρίς να ζω μες την κατάθλιψη, όπως ήμουν το καλοκαίρι, που δεν είχα τίποτα να κάνω και οι σκέψεις με είχαν διαλύσει. Είναι ο τρόπος μου να είμαι χαρούμενη. Γιατί έρχονται κάτι μέρες που, όσο δυνατή και να θέλω να πιστεύω ότι είμαι, λυγίζω. Κάποιες μέρες θα ‘θελα να μπορούσα να έκανα κάτι να πάρω μακριά της την αρρώστια. Και η συνειδητοποίηση πως είμαι εντελώς ανίσχυρη με γονατίζει. Με πικραίνει. Και δεν θέλω να με ποτίσει η πικρία, να με κάνει αρνητική, να με κάνει απαράδεκτη. Μ’ έχει κάνει ήδη πιο σκληρή – κι αυτό είναι αρκετό. <blockquote></blockquote> Πού ξέρεις, μπορεί μια μέρα να κάνω και PHD.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-1267243118835637757?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-17052774150048857572009-09-07T01:45:00.002+03:002009-09-07T02:14:23.499+03:00Αυτό το καλοκαίρι διάβασα Άρλεκιν, μετά από καιρό. <blockquote></blockquote>Τα Άρλεκιν τα είχα ανακαλύψει πολύ μικρή, στο σπίτι της θείας μου. Ήμουν δευτέρα ή τρίτη Δημοτικού και διάβαζα πια με άνεση. Όταν είχα μάθει να διαβάζω ένιωθα τόσο ευτυχισμένη, που ό,τι έβρισκα μπροστά μου το ξεκοκάλιζα. Κάπως έτσι "μορφώθηκα" για πρώτη φορά για το σεξ. Βέβαια, η θεία μου, όταν ανακάλυψε ότι διάβαζα ¨αυτά τα πράγματα" τα εξαφάνισε από προσώπου γης. Μέχρι σήμερα, που είμαι μεγάλη κοπέλα πια και περάσαμε και από τη θεωρία στην πράξη -και τα λέμε κιόλας με τη θεία μου, καθότι είναι η πιο μικρή και η πιο αγαπημένη μου θεία- τα βιβλία αυτά είναι άφαντα. <blockquote></blockquote>Ξέφυγα όμως από αυτό που θέλω να πω. Φέτος το καλοκαίρι στο νησί, η άλλη φίλη μου που ήταν μαζί είχε φέρει Άρλεκιν να διαβάσει! Κι έτσι για την πλάκα, τα ξανάπιασα κι εγώ στα χέρια μου. Και κάπου εκεί συνειδητοποίησα πώς αυτά τα βιβλία, εμάς τις γυναίκες μας "καταστρέφουν"! <blockquote></blockquote>Στα Άρλεκιν, αν ο άντρας έχει χωρίσει με τη γυναίκα, και ο στόχος του βιβλίου είναι να περιγράψει το πώς θα τα ξαναβρούν, τότε δεν την έχει ξεχάσει ποτέ, δεν κατόρθωσε να κάνει μια αξιοπρεπή σχέση μετά που χώρισαν, πήγαινε με άλλες και σκεφτόταν ακόμα εκείνη, ανάσαινε το άρωμα της στο μαξιλάρι του και πάει λέγοντας. Μη γίνω κυνική. <blockquote></blockquote>Στα Άρλεκιν ο άντρας είναι πολύ εκφραστικός όσον αφορά τα συναισθήματα του. Λέει σ' αγαπώ με μεγάλη ευκολία - κι ακόμα κι όταν έχουμε να κάνουμε με περίπτωση κλειστού ατόμου, θα ξεπεράσει σίγουρα τα όρια του για να εκφράσει την αγάπη του. <blockquote></blockquote>Στα Άρλεκιν δεν υπάρχουν απιστίες. Όλα αποδεικνύονται στο τέλος να ήταν μια άθλια παρεξήγηση, που χώρισε ένα ερωτευμένο και τρισευτυχισμένο ζευγάρι. <blockquote></blockquote>Στα Άρλεκιν, και οι δύο πρωταγωνιστές της ιστορίας έχουν τέλειο σώμα, που το έτερον ήμισυ το σκέφτεται συνέχεια και κολάζεται και δε μπορεί να κοιμηθεί. <blockquote></blockquote>Στα Άρλεκιν υπάρχει πάντα happy end. Όλα τα εμπόδια στο τέλος ξεπερνιούνται, η αγάπη τα νικά όλα. <blockquote></blockquote>Στα Άρλεκιν. <blockquote></blockquote>Bullshit. <blockquote></blockquote>Μπορεί δύο άνθρωποι να ταιριάζουν αλλά η τύχη και οι συνθήκες να τους έχουν χωρίσει. Και να μην ξαναβρεθούν. Ποτέ. Μπορεί ένας άνθρωπος να είναι τρελά ερωτευμένος με κάποιον, αλλά ο άλλος να μη μπορεί να ανταποδώσει τα συναισθήματα. Μπορεί.... χίλια μπορεί. Πάντως η ζωή δεν αντιγράφει τα Άρλεκιν. <blockquote></blockquote>Αφήστε μας, σας παρακαλώ, κι εμάς τις κανονικές γυναίκες να ζήσουμε τη ζωή μας φυσιολογικά. Χωρίς τις υπερβολικές προσδοκίες για ένα τέλειο άλλο μισό και μια καρμική σχέση. Πράγματα που δεν υπάρχουν. Γιατί ο τέλειος άνθρωπος δεν υπάρχει. Η τέλεια σχέση δεν υπάρχει. Όλα θέλουν και κόπο, και προσπάθεια, και συμβιβασμούς. <blockquote></blockquote>Δε θέλω να είσαι ένας πρίγκηπας από τα Άρλεκιν. Θέλω μόνο να με κλείνεις στην αγκαλιά σου και να νιώθω σιγουριά. <blockquote></blockquote>Ζητάω πολλά;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-1705277415004885757?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-49043832195904757742009-08-22T00:22:00.003+03:002009-08-22T01:05:43.744+03:00Είθισται στον ένα χρόνο blogging να γράφουν όλοι κάτι σαν επετειακό κείμενο. Εγώ θα βάλω απλά links στα πιο αγαπημένα μου posts. <blockquote></blockquote><blockquote></blockquote><strong>Τα αγαπημένα μου του 2008....</strong> <blockquote></blockquote>1) <a href="http://imerologio-katastrwmatos.blogspot.com/2008/08/blog-post.html">http://imerologio-katastrwmatos.blogspot.com/2008/08/blog-post.html</a> το πρώτο - πρώτο κείμενο, και από τα μόνα που ακόμα συγκλονίζουν το είναι μου. Για τη μαμά μου. <blockquote></blockquote>2) <a href="http://imerologio-katastrwmatos.blogspot.com/2008/08/blog-post_7966.html">http://imerologio-katastrwmatos.blogspot.com/2008/08/blog-post_7966.html</a> νυχτερινές σκέψεις... για τη ζωή, που χωρίς το θάνατο δεν αξίζει μια δεκάρα. <blockquote></blockquote>3) <a href="http://imerologio-katastrwmatos.blogspot.com/2008/08/blog-post_14.html">http://imerologio-katastrwmatos.blogspot.com/2008/08/blog-post_14.html</a> ρόλοι και ακροατήρια... <blockquote></blockquote>4) <a href="http://imerologio-katastrwmatos.blogspot.com/2008/09/blog-post_2727.html">http://imerologio-katastrwmatos.blogspot.com/2008/09/blog-post_2727.html</a> με αγάπη, στους τελευταίους ρομαντικούς. <blockquote></blockquote>5) <a href="http://imerologio-katastrwmatos.blogspot.com/2008/10/pieces-of-me.html">http://imerologio-katastrwmatos.blogspot.com/2008/10/pieces-of-me.html</a> pieces of me... <blockquote></blockquote>6) <a href="http://imerologio-katastrwmatos.blogspot.com/2008/11/blog-post.html">http://imerologio-katastrwmatos.blogspot.com/2008/11/blog-post.html</a> για εκείνον. Ένας άνθρωπος που με συγκλόνισε. 'Αξιζε τελικά;... Ποιος ξέρει... <blockquote></blockquote>7) <a href="http://imerologio-katastrwmatos.blogspot.com/2008/11/blog-post_15.html">http://imerologio-katastrwmatos.blogspot.com/2008/11/blog-post_15.html</a> για τα όνειρα που χάνονται σε βαθιά πηγάδια... <blockquote></blockquote>8) <a href="http://imerologio-katastrwmatos.blogspot.com/2008/11/blog-post_17.html">http://imerologio-katastrwmatos.blogspot.com/2008/11/blog-post_17.html</a> για μια κηδεία... της γιαγιάς και των παιδικών μου χρόνων.. <blockquote></blockquote>9) <a href="http://imerologio-katastrwmatos.blogspot.com/2009/01/blog-post_22.html">http://imerologio-katastrwmatos.blogspot.com/2009/01/blog-post_22.html</a> Μίλα μου, μαμά.... Μακάρι να μπορούσες να διαβάζεις και να καταλαβαίνεις.. Πόσο πολύ έχω ανάγκη μια σου κουβέντα!... <blockquote></blockquote><strong>Από το 2009 θα ξεχώριζα τρία:</strong> <blockquote></blockquote><a href="http://imerologio-katastrwmatos.blogspot.com/2009/07/blog-post_23.html">http://imerologio-katastrwmatos.blogspot.com/2009/07/blog-post_23.html</a> κάποια από τα αγαπημένα μου τραγούδια. <blockquote></blockquote><a href="http://imerologio-katastrwmatos.blogspot.com/2009/07/blog-post_30.html">http://imerologio-katastrwmatos.blogspot.com/2009/07/blog-post_30.html</a> ξέρω τι πρέπει να κάνεις αυτό το καλοκαίρι. <blockquote></blockquote><a href="http://imerologio-katastrwmatos.blogspot.com/2009/08/blog-post.html">http://imerologio-katastrwmatos.blogspot.com/2009/08/blog-post.html</a> για έναν πολύ αγαπημένο μου φίλο. <blockquote></blockquote>Καλή ανάγνωση:-)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-4904383219590475774?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-4503648819033460582009-08-19T19:45:00.002+03:002009-08-19T20:39:26.253+03:00'Αντε, 12 μέρες και τελειώνει το καλοκαίρι! Κουράστηκα φέτος, είναι το πρώτο καλοκαίρι μετά από τέσσερα χρόνια φοιτητικής ζωής που το περνώ εξολοκλήρου στην Κύπρο και έχω λιώσει. Τρεις μήνες καύσωνας και υγρασία! Απίστευτο!!! Κάτι θυμόμουν από παλιά, αλλά άλλο να το θυμάσαι κι άλλο να το ξανα-ζεις. Βέβαια, προτιμώ τη ζέστη από το κρύο - το να παγώνω είναι το χειρότερό μου. Μου αρέσει όμως πιο πολύ ο καιρός που κάνει το Μάη και το Σεπτέμβρη, τον Απρίλη και τον Οκτώβρη. Που είναι δροσιά το βράδυ, μπορεί να χρειαστείς και μια ζακετούλα. <blockquote></blockquote>Κατά τα άλλα, βαρέθηκα να κάνω διακοπές. Μισώ τον Αύγουστο που τα πάντα είναι κλειστά και η πόλη είναι ναρκωμένη. Θέλω κίνηση, ρυθμό, ζωή. Ανυπομονώ να ξεκινήσω το μεταπτυχιακό μου! Από Σεπτέμβρη ξεκινώ μεταπτυχιακό στο πανεπιστήμιο Κύπρου. Σκέφτομαι το highway που θα πρέπει να το κάνω 2-3 φορές τη βδομάδα, αλλά να φύγω από τη Λεμεσό δεν θέλω... Θα με φάνε οι δρόμοι δηλαδή :) <blockquote></blockquote>Βαρέθηκα το καλοκαίρι! Θέλω να τελειώσει, θέλω τη ρουτίνα μου! Να τρέχω πάνω κάτω σαν τρελή! Να γεμίσω τα απογεύματα μου. Να βάλω πάλι εκατό πράγματα στον εαυτό μου την ίδια περίοδο, για να δω αν θα τα καταφέρω σε όλα. Θέλω να νιώθω παραγωγική και χρήσιμη! Νιώθω εντελώς βάρος της γης αυτή την περίοδο. Διακοπές έκανα - πήγα Αγγλία, Ελλάδα, Πάφο, Σαϊττά. Έλεος - φτάνει. Είμαι καλά γιατρέ μου;; <blockquote></blockquote>Darling μου, εσύ να μην περιμένεις ούτε τηλεφώνημα, ούτε μήνυμα. Όσο έπαιξες, έπαιξες. Ξέρω πως περιμένεις να δεις πότε θα σπάσω και θα επικοινωνήσω - όμως δεν υπάρχει η επόμενη φορά. Εσύ έχασες πάντως.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-450364881903346058?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-46306853132465480492009-08-16T21:36:00.002+03:002009-08-16T21:52:27.883+03:00Κανονικά τώρα θα έπρεπε να ετοιμάζομαι! Και όμως εγώ κάθομαι μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή μου... Κανονικά θα έπρεπε να είμαι αγχωμένη... Και όμως δεν είμαι καθόλου. <blockquote></blockquote>Δεν ξέρω γιατί μου είναι τόσο δύσκολο να ερωτευτώ. Όχι, δεν είναι επειδή νιώθω ανασφαλής. Ίσα ίσα, είμαι ο ορισμός του ψώνιου, νομίζω πως είμαι όμορφη, έξυπνη και worth to fight for. Ούτε είναι επειδή πιστεύω πως "οι άντρες δεν υπάρχουν πια, τους πάτησε το τρένο". Υπάρχουν πολλοί αξιόλογοι εκεί έξω, απλά είναι θέμα τύχης και συγκυριών για την καθεμιά να βρει κάποιον που να ταιριάξει. Ούτε έχω κάποια τραυματική εμπειρία που να με κλειδώνει. <blockquote></blockquote>Απλά υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι -και μεταξύ τους και εγώ- που δύσκολα αφήνονται. Δύσκολα ερωτεύονται. Τους παίρνει κάτι περισσότερο από τα πρώτα ραντεβού. Και είναι και απαιτητικοί. Δεν θέλω να είμαι μαζί σου απλά επειδή είσαι καλό παιδί. Έχω πολλά καλά παιδιά για φίλους. Μα ούτε σημαίνει ότι θα μου αρέσεις απλά επειδή πουλάς τρέλα και την ταμπέλα του κακού παιδιού. <blockquote></blockquote>Θέλω αυτό το κλικ. Το καρδιοχτύπι πριν να σε δω. <blockquote></blockquote>Υ.Γ. Πάω να ετοιμαστώ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-4630685313246548049?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-30675419278787096882009-08-06T02:25:00.004+03:002009-08-06T03:12:23.242+03:00Αυτές τις μέρες σε σκέφτομαι έντονα. <blockquote></blockquote>Είναι κάποια πράγματα που δεν τολμώ να τα πω έτσι κατά πρόσωπο. Ευτυχώς που υπάρχει και το blog. Google, ευχαριστώ. <blockquote></blockquote>Γιατί σε αγαπώ; Γιατί σε θαυμάζω; <blockquote></blockquote>Πάντως όχι επειδή πιστεύω ότι δεν έχεις αρνητικά. Και βέβαια έχεις, απλά εφόσον δε με επηρεάζουν εμένα δεν επικεντρώνομαι σ' αυτά. Κι αυτό δεν το κάνω μόνο για σένα, το κάνω σε όλους. Βαριέμαι να αναλώνω την πολύτιμη ενέργεια μου σ' αυτά. <blockquote></blockquote>Σε αγαπώ επειδή είσαι άνθρωπος που δείχνει και τα συναισθήματα του και τις αδυναμίες του. Επειδή μπορώ να πω και κακία άμα μου κατεβεί χωρίς να νιώθω μικρόψυχη - έτσι νιώθω στο κάτω κάτω της γραφής ρε παιδάκι μου. Επειδή μπορώ να 'χω και πάθη και ελαττώματα - και να με αγαπάς μ' αυτά. <blockquote></blockquote>Επειδή είσαι άνθρωπος με στόχους. Κι όταν έχεις φίλους τέτοιους ανθρώπους, σε βοηθά να μην ξεχνάς τους δικούς σου στόχους. Όχι, δεν θ' ανακαλύψουμε όλοι την πενικιλίνη, ούτε θα πάμε στο φεγγάρι. Αλλά αυτό δε μας εμποδίζει από το να ΄χουμε κάποιους στόχους ζωής. <blockquote></blockquote>Επειδή το ξέρουμε κι οι δύο πως θα μπορούσες να επαναπαυτείς σε κάτι πολύ πιο εύκολο και πάλι να 'σαι εξασφαλισμένος. Παρ' όλ' αυτά, εσύ προτίμησες το δύσκολο δρόμο. Έτσι. Για την καύλα σου. Επειδή κι εμένα μου αρέσουν οι δύσκολοι δρόμοι. <blockquote></blockquote>Επειδή αγαπάς τον εαυτό σου - και μαζί σου, μπορώ να εκδηλώνω ελεύθερα πως τον αγαπώ κι εγώ. Χωρίς ενοχικά σύνδρομα και ανασφάλειες. <blockquote></blockquote>Επειδή σου αρέσει η καλή ζωή. Κι εμένα. Κι όμως μπορούμε να περάσουμε όμορφα με ένα μόνο ποτήρι κρασί αν πέσουν αφραγκίες. <blockquote></blockquote>Επειδή είσαι τόσο καλή παρέα - συζητητής και ακροατής. Επειδή όταν έπεσαν τα δύσκολα, έστελνες ένα μήνυμα έτσι στο άσχετο και μου έφτιαχνες τη μέρα. Επειδή ένιωθα να με κατανοείς χωρίς να με λυπάσαι. <blockquote></blockquote><blockquote></blockquote>Επειδή, πραγματικά, μου δείχνεις το δρόμο για να γίνω καλύτερη. Πιθανότατα δεν το ξέρεις, δε σου ζήτησε κανείς να το κάνεις. <em>Κι όμως, με το παράδειγμά σου, μου θυμίζεις κάθε μέρα πως πρέπει συνεχώς να προσπαθώ να γίνω μια καλύτερη εγώ.</em> <blockquote></blockquote><object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/AmiN0h-3syc&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/AmiN0h-3syc&hl=en&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><blockquote></blockquote>Άκου και αυτό το τραγουδάκι. Μου έχει κολλήσει τις τελευταίες μέρες.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-3067541927878709688?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-6926924222274158102009-07-30T16:12:00.004+03:002009-07-30T18:10:45.559+03:00<ul><li>Να πας σε μία -τουλάχιστον- συναυλία! Από αυτές που θα πουν τραγούδια που σου μιλάνε, εσένα προσωπικά. Τραγούδια που έχεις αγαπήσει, pop που θα χορεύεις όλη νύχτα μαζί τους, μπαλάντες που θα σε κάνουν να κλάψεις, ροκιές που θα σε κάνουν να χοροπηδάς όλη νύχτα λες και είσαι ακόμα έφηβος. Να τραγουδήσεις κι εσύ, μ' όλη τη δύναμη που έχεις. Οι συναυλίες είναι απίστευτη εκτόνωση.</li><li>Να πας για βραδυνό μπάνιο. Έχεις δοκιμάσει την παραλία του Saint Raphael στη Λεμεσό; Τη νύχτα είναι καταπληκτικά, το νερό είναι ζεστό και το μόνο που χρειάζεσαι είναι το μαγιό και την πετσέτα σου για να περάσεις τέλεια. Είχα πάει προχτές και ήταν απίστευτα. Μια ματωμένη φέτα φεγγαριού να βουτάει στη θάλασσα και κεράκια στην παραλία.</li><li>Να ανεβείς σε μια ταράτσα ενός σπιτιού με τα φιλαράκια σου και να μετράτε τα αστέρια. Εγώ είμαι σε φάση που προσπαθώ να βρίσκω τη Μεγάλη Άρκτο. Δεν τα καταφέρνω πάντα, αλλά νομίζω είμαι σε καλό δρόμο. Μετά πάμε για τον αστερισμό του Ωρίωνα και μετά ψάχνουμε και το μύθο του.</li><li>Μια νύχτα που θα βαριέσαι να ντυθείς και να σημαιοστολιστείς, να πας σε ένα εντελώς χαλαρό cafe. Από αυτά που είναι χτισμένα πάνω στη θάλασσα, που αν κάνεις πέντε βήματα θα βρεθείς μέσα. Φορώντας απλά το σορτσάκι σου και τα φλατ σου πέδιλα γιατί και μ' αυτά είσαι κούκλα, με το μαύρισμα του καλοκαιριού. Δε χρειάζεσαι στ' αλήθεια όλα εκείνα τα κοσμήματα και τα high heels και τα φανταχτερά ρούχα. Δοκίμασε το Θαλασσάκι ή το Θεατράκι στη Λεμεσό.</li><li>Να πας μια εκδρομή στο χωριό σου, ή αν δεν έχεις, διάλεξε ένα. Να φας σε μια παραδοσιακή ταβερνούλα. Να περπατήσεις στα δρομάκια, να μιλήσεις με τους γέρους. Να πας στις παραδοσιακές εκκλησίες, να πιεις καφέ στον καφενέ του χωριού. </li><li>Να πας σ' ένα πανηγύρι του χωριού, να περάσεις κάτω από την εικόνα. Να αγοράσεις λουκουμάδες και σιουσιούκο και ό,τι άλλο παραδοσιακό υπάρχει. Να παίξεις στο καζαντί. Δεν ξέρω για σένα, αλλά εμένα όλα αυτά τα παραδοσιακά μου αρέσουν πάρα πολύ.</li><li>Να πας στην Κάτω Πάφο και να φας ψάρι πάνω στο κύμα. Να πας στα ψηφιδωτά και στους τάφους των Βασιλέων.</li><li>Να πας στον καταρράκτη στα Καληδόνια. Προτίμησε να βάλεις αθλητικά όμως, γιατί τα πέδιλα θα γλιστράνε πάνω στις πέτρες ώσπου να φτάσεις στον καταρράκτη. Πάρε και μια λεπτή ζακετούλα, γιατί κάποιες φορές είναι ψύχρα, ειδικά αργά το απόγευμα.</li><li>Να πας ένα περίπατο στο δάσος. Δεν είναι και δύσκολο να βρεις, πήγαινε στους εκδρομικούς χώρους και νάτο. Το πράσινο θα σε ηρεμήσει, θα διώξει όλες τις σκέψεις σου μακριά.</li><li>Να πας περίπατο τη νύχτα στον παραλιακό της Λεμεσού. Η ατμόσφαιρα του τις καλοκαιρινές νύχτες είναι απίστευτη.</li><li>(για κοπέλες) Να μαζευτείς μια νύχτα με τις φίλες σου και να ρίξετε τα ταρό να δείτε τι σας επιφυλάσσει το μέλλον. Κεράκια, μαντίλια στα μαλλιά και αρωματικά στικ είναι απαραίτητα αξεσουάρ. Το μισοσκόταδο εννοείται. Ακόμη κι αν δεν πιστεύεις σ' αυτά, (ούτε κι εγώ), είναι μια απίστευτη τελετουργία, θα περάσετε τέλεια.</li><li>Να μαζέψεις ένα βράδυ τους φίλους στη βεράντα, να φέρετε ο καθένας από κάτι που έχει μαγειρέψει και να κρίνετε ο καθένας τις μαγειρικές ικανότητες του άλλου. Αν κανείς δεν τα καταφέρει, υπάρχει πάντα και το delivery.</li><li>Να περάσεις λίγη ώρα με τον εαυτό σου. Το έχεις ανάγκη!</li></ul><p>Περαιτέρω εισηγήσεις ευπρόσδεκτες! Να έχετε ένα τέλειο καλοκαίρι :-)</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-692692422227415810?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-84773795219091175622009-07-23T15:07:00.005+03:002009-07-23T15:58:07.379+03:00Μερικά από τα τραγούδια που μου έχουν κολλήσει αυτή την περίοδο... <blockquote></blockquote>Σημείωση: κανένα από τα πιο κάτω τραγούδια δεν είναι από το είδος της μουσικής που αποκαλείται έντεχνο. Τα περισσότερα "έντεχνα" τραγούδια, όχι όλα, αλλά τουλάχιστον εκείνα με το βαρύ και ασήκωτο νόημα, τους παν-δύσκολους στίχους, τη βαρετή μουσική, και όλα αυτά για να θεωρούνται ποιότητα, τα ένιωθα πάντα να μου ανακατεύουν το στομάχι. <blockquote></blockquote>Δεν είναι ανάγκη να λέει η Αλεξίου ή η Τσανακλίδου ή ο Κότσιρας ένα τραγούδι για να το θεωρήσω -εγώ προσωπικά- καλό. Και η μουσική δεν είναι απαραίτητο μόνο να μας συγκλονίζει. Μπορεί και απλά να μας ανεβάζει ή να μας φτιάχνει τη διάθεση. Εμένα μου έχουν αρέσει τρομερά και τραγούδια που έχουν πει η Παπαρίζου, ο Ρουβάς, ο Σαμπάνης. Κάποια τραγούδια τους με έχουν συγκλονίσει κιόλας. <blockquote></blockquote>Και όχι, δεν βάζω τον εαυτό μου στην κατηγορία 16χρονο έφηβο κοριτσάκι. Ούτε θεωρώ τον εαυτό μου θύμα της ακατάπαυστης διαφήμισης των τραγουδιών αυτών, γιατί πολλά από τα τραγούδια που παίζουν συνεχώς στα ραδιόφωνα και θεωρούνται σουξέ δεν μου αρέσουν. Από την άλλη, υπάρχουν και κάποια έντεχνα που μου αρέσουν. <em>Απλά δεν πιστεύω ότι κάτι καλό πρέπει πάντα να είναι δύσκολο. Ούτε ότι κάτι δύσκολο είναι απαραίτητα καλό...</em> <blockquote></blockquote>Όσοι από σας ακούτε φανατικά πάντα έντεχνο, δώστε μια ευκαιρία σ'αυτά τα τραγούδια, και πού ξέρετε, μπορεί να σας εκπλήξουν... <blockquote></blockquote>Έλενα Παπαρίζου - Αν εσύ με αγαπάς <blockquote></blockquote> <object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/qAhwjBnnG0M&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/qAhwjBnnG0M&hl=en&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><blockquote></blockquote>Πέγκυ Ζήνα - Ο χειρότερος εχθρός μου <blockquote></blockquote><object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/zimhXVGxHlA&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/zimhXVGxHlA&hl=en&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><blockquote></blockquote>Σάκης Ρουβάς - Βήματα <blockquote></blockquote><object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/bb7soBbbsaE&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/bb7soBbbsaE&hl=en&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><blockquote></blockquote>Τάμτα - Κοίτα με στα μάτια <blockquote></blockquote><object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/aMVB6VnweRU&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/aMVB6VnweRU&hl=en&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><blockquote></blockquote>Γιώργος Σαμπάνης - Χαράματα <blockquote></blockquote><object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/nWAyI8t_TVs&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/nWAyI8t_TVs&hl=en&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><blockquote></blockquote>Καλή ακρόαση! <blockquote></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-8477379521909117562?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-12819718820641368222009-07-19T16:38:00.004+03:002009-07-19T16:55:24.768+03:00SOCIALISM You have 2 cows. You give one to your neighbour.<blockquote><blockquote></blockquote></blockquote> COMMUNISM You have 2 cows. The State takes both and gives you some milk.<blockquote><blockquote></blockquote></blockquote> FASCISM You have 2 cows. The State takes both and sells you some milk.<blockquote><blockquote></blockquote></blockquote> NAZISM You have 2 cows. The State takes both and shoots you.<blockquote><blockquote></blockquote></blockquote> BUREAUCRATISM You have 2 cows. The State takes both, shoots one, milks the other, and then throws the milk away...<blockquote><blockquote></blockquote></blockquote> TRADITIONAL CAPITALISM You have two cows. You sell one and buy a bull. Your herd multiplies, and the economy grows. You sell them and retire on the income.<blockquote><blockquote></blockquote></blockquote> SURREALISM You have two giraffes. The government requires you to take harmonica lessons.<blockquote><blockquote></blockquote></blockquote> AN AMERICAN CORPORATION You have two cows. You sell one, and force the other to produce the milk of four cows. Later, you hire a consultant to analyse why the cow has dropped dead.<blockquote><blockquote></blockquote></blockquote> ENRON VENTURE CAPITALISM You have two cows. You sell three of them to your publicly listed company, using letters of credit opened by your brother-in-law at the bank, then execute a debt/equity swap with an associated general offer so that you get all four cows back, with a tax exemption for five cows. The milk rights of the six cows are transferred via an intermediary to a Cayman Island Company secretly owned by the majority shareholder who sells the rights to all seven cows back to your listed company. The annual report says the company owns eight cows, with an option on one more. You sell one cow to buy a new president of the United States, leaving you with nine cows. No balance sheet provided with the release. The public then buys your bull.<blockquote><blockquote></blockquote></blockquote> A FRENCH CORPORATION You have two cows. You go on strike, organise a riot, and block the roads, because you want three cows.<blockquote></blockquote> A JAPANESE CORPORATION You have two cows. You redesign them so they are one-tenth the size of an ordinary cow and produce twenty times the milk. You then create a clever cow cartoon image called 'Cowkimon' and market it worldwide.<blockquote><blockquote></blockquote></blockquote> A GERMAN CORPORATION You have two cows. You re-engineer them so they live for 100 years, eat once a month, and milk themselves.<blockquote><blockquote></blockquote></blockquote> AN ITALIAN CORPORATION You have two cows, but you don't know where they are. You decide to have lunch.<blockquote><blockquote></blockquote></blockquote> A RUSSIAN CORPORATION You have two cows. You count them and learn you have five cows. You count them again and learn you have 42 cows. You count them again and learn you have 2 cows. You stop counting cows and open another bottle of vodka.<blockquote><blockquote></blockquote></blockquote> A SWISS CORPORATION You have 5000 cows. None of them belong to you. You charge the owners for storing them.<blockquote><blockquote></blockquote></blockquote> A CHINESE CORPORATION You have two cows. You have 300 people milking them. You claim that you have full employment, and high bovine productivity. You arrest the newsman who reported the real situation.<blockquote><blockquote></blockquote></blockquote> AN INDIAN CORPORATION You have two cows. You worship them.<blockquote><blockquote></blockquote></blockquote> A BRITISH CORPORATION You have two cows. Both are mad.<blockquote><blockquote></blockquote></blockquote> AN IRAQI CORPORATION Everyone thinks you have lots of cows. You tell them that you have none. No-one believes you, so they bomb you and invade your country. You still have no cows, but at least now you are part of a Democracy...<blockquote><blockquote></blockquote></blockquote> AN AUSTRALIAN CORPORATION You have two cows. Business seems pretty good. You close the office and go for a few beers to celebrate.<blockquote><blockquote></blockquote></blockquote> A NEW ZEALAND CORPORATION You have two cows. The one on the left looks very attractive...<blockquote><blockquote></blockquote></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-1281971882064136822?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-74901379013473135902009-07-08T21:42:00.004+03:002009-07-08T22:37:06.547+03:00Απολύθηκα -επειδή μειώθηκε η δουλειά της λέει- και πάω Αθήνα και Πάρο! Έτσι κι αλλιώς, το συμβόλαιο μου έληγε σε 4 βδομάδες, οπότε ούτε γάτα ούτε ζημιά. Μόλις μου το είπε, σκέφτηκα "δηλαδή, τώρα θα μπορώ να πάω με τους άλλους Πάρο;" Ναι, ναι, ναι!!! <blockquote></blockquote>Την επόμενη μέρα έψαξα τα εισητήρια και τη μεθεπόμενη τα είχα κλείσει. Τώρα, πριν 3-4 μέρες. Πρώτα κανόνισα τα δωμάτια, μετά τα ακτοπλοϊκά και μετά τα αεροπορικά. Και μεθαύριο φεύγω! 4 μέρες Πάρο και 5 μέρες Αθήνα! <blockquote></blockquote>Πεθύμησα να πάω Αθήνα τρομερά. Μόνο αν έχεις σπουδάσει εκεί μπορείς να με καταλάβεις. Δεν είναι τα μπουζούκια και τα clubs στην παραλιακή -όχι, όχι, η Αθήνα δεν είναι μόνο αυτά. Είναι τα πάρκα της -ναι, έχει και κάποιους χώρους με απίστευτο πράσινο. Είναι οι καφετέριες της, είναι τα αρχαιολογικά της μνημεία, είναι η όλη ατμόσφαιρα που αποπνέει. Είναι και οι στιγμές που έζησα σαν φοιτήτρια, οι αναμνήσεις μου όλες που είναι εκεί. <blockquote></blockquote>Θέλω να πάω στο πάρκο με τα βατράχια και να πάρουμε το κρασί μας να το πίνουμε μες τη νύχτα όπως κάναμε παλιά. Μην ξεχάσεις τα κρυστάλλινα... Θυμάσαι που όταν φεύγαμε βλέπαμε σκιές και σου ΄λεγα πως σίγουρα είναι κανένας σχιζοφρενής δολοφόνος, κι απόψε είναι η τελευταία μας νύχτα; Θέλω να θυμηθώ τα περσινά μας, τη νύχτα που την κάναμε μέρα και την περνούσαμε στο αναγνωστήριο της ιατρικής με καφέδες και βιβλία. Θέλω να με πάρεις σε εκείνο την τέλεια καφετέρια που είναι μέσα στο δάσος, δίπλα από τη λίμνη. <blockquote></blockquote>Θέλω να δω τους φίλους μου, που τους άφησα όλους πίσω. Οι καρδιακοί μου φίλοι είναι ακόμα Αθήνα! Μακάρι να μπορούσα να έμενα κι εγώ... Θέλω να δω τις γειτονιές που περπατήσαμε μαζί, τις γειτονιές που είναι μια γλυκιά ανάμνηση. <blockquote></blockquote>Θέλω να πάω Πάρο, και να μην έχω καμία άλλη έγνοια εκτός από το να μείνει παγωμένο το φραπέ και τι φόρεμα θα βάλω το βράδυ. Τα ξέθαψα όλα από τη ντουλάπα, και τα κόκκινα και τα ροζ και τα μαύρα. Τώρα αλλάζουμε. <blockquote></blockquote>Θέλω, έστω και γι' αυτές τις 10 μέρες, να ξαναγίνω ανέμελη. Να μη με νοιάζει τίποτα. Αισιόδοξη δεν έπαψα ποτέ να είμαι, ούτε χαρούμενη, γιατί μισώ να μιζεριάζω. Αλλά θέλω να ξεφύγω και λίγο από την καθημερινότητα, τις ευθύνες, τα πρέπει. <blockquote></blockquote>Θέλω, και τι δεν θέλω... Ο παλιός μου εαυτός, ο "τα θέλω όλα και τα θέλω <em>τώρα</em>" άρχισε να ξυπνά πάλι μέσα μου, τον νιώθω να με κυριεύει. Ε πόση υπομονή να δείξω, έδειξα πάρα πολλή για ένα χρόνο, για πολλά πράγματα. Ήμουνα τόσο καλό και υπάκουο και υπομονετικό κορίτσι, που πραγματικά δεν με αναγνώριζα. <blockquote></blockquote><em>Now let's party.</em> <blockquote></blockquote><blockquote></blockquote><object width="560" height="340"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/NP0D7QU06tE&hl=en&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/NP0D7QU06tE&hl=en&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="560" height="340"></embed></object><blockquote></blockquote>το ωραίο καλοκαιρινό τραγούδι που έχω ακούσει φέτος!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-7490137901347313590?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-28339265674032703422009-07-05T14:51:00.002+03:002009-07-05T15:03:03.341+03:00τους τελευταίους 6 μήνες δε μπορούσα να γράφω πολύ και δε με αναγνώριζα. εγώ που έγραφα με τις ώρες! αλλά προσπαθούσα να παλέψω για κάποια πράγματα, να κερδίσω κάποια πράγματα που πολλοί άλλοι συνομήλικοι μου τα θεωρούν δεδομένα κι εγώ όχι. προσπαθούσα να κερδίσω τη ζωή μου ουσιαστικά, τη ζωή έτσι όπως εγώ την ονειρεύτηκα κι ένιωθα πως το να την αποτυπώνω θα μου έκλεβε χρόνο και ενέργεια. <blockquote></blockquote>ξέρεις μπαμπά, πολλές φορές θύμωνα μαζί σου. που θα μπορούσες να με αφήσεις να πάω από τον εύκολο δρόμο κι εσύ πάντα μου έδειχνες το δύσκολο. που θα μπορούσαμε να ζούμε σαν πλούσιοι κι όμως ζούμε σαν μεσοαστοί. που πάντα με άφηνες να παιδεύομαι και -νόμιζα- πως ποτέ δεν εκτιμούσες τίποτα. <blockquote></blockquote>προχτές όμως που άκουσα ένα μπράβο κι ένα "μακάρι να πάρεις αυτό που θέλεις, γιατί σου αξίζει" ένιωσα μιαν απέραντη ικανοποίηση. λες τώρα που μεγαλώσαμε να τα βρούμε, μπαμπά;... λες να κάνουμε μιαν ανακωχή;.... <blockquote></blockquote>εγώ πάντως καταθέτω τα όπλα μου...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-2833926567403270342?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-52335844481996361692009-05-01T22:33:00.000+03:002009-05-01T22:34:23.467+03:00Έχω αρκετούς φίλους άντρες, οπότε η εύκολη απάντηση για μένα είναι ναι. Έχω βάλει τα όρια μου –στο μυαλό μου κυρίως, γιατί από κει νομίζω ξεκινά η όλη μετατροπή της φιλίας σε έρωτα. Δεν είχα ποτέ πρόβλημα με αυτό, γιατί δεν ερωτεύομαι εύκολα –δεν ξέρω βέβαια αν είναι προτέρημα ή αδυναμία αυτό. <blockquote></blockquote> Ξέρω κοπέλα που ερωτεύτηκε διαδοχικά όλους τους άντρες φίλους της. Άλλη που ήταν χρόνια κρυφά ερωτευμένη με τον καλύτερο της φίλο αλλά δεν τόλμησε να του το πει ποτέ. Άλλες που τα έφτιαξαν με τον καλύτερο τους φίλο. Δυστυχώς δε μπορώ να παραθέσω αντίστοιχα παραδείγματα για άντρες, γιατί μπορεί να έχω αρκετούς φίλους, αλλά με τους περισσότερους σε επίπεδο παρέας, χωρίς τέτοιες εξομολογήσεις. <blockquote></blockquote> Τι συμβαίνει άραγε σε αυτές τις περιπτώσεις; Ποια είναι εκείνη η στιγμή που περνάς τη λεπτή γραμμή κι από τη φιλία αρχίζεις και νιώθεις ερωτικά συναισθήματα; Θα μπορούσες άραγε να το είχες σταματήσει όταν το είδες να έρχεται; Και ποια είναι τα «όρια»; Πότε πρέπει να καταλάβεις ότι μια φιλία είναι κάτι παραπάνω;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-5233584448199636169?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-15481296466716662602009-04-11T17:57:00.004+03:002009-04-20T01:41:08.790+03:00Κοιτάζω πόσο καιρό έχει να γράψω στο blog και παραξενεύομαι. Από την αρχή του 2008, μόλις τρεις αναρτήσεις. Πολλές φορές η καθημερινή ζωή δεν σου αφήνει καθόλου χρόνο για να ασχοληθείς με το ηλεκτρονικό σου σπίτι. Πρέπει να κοιτάξεις να κάνεις καλύτερη τη ζωή σου, αντί να προσπαθείς να την αποτυπώνεις. Αυτό πίστευα πάντα. Βέβαια, πολλές φορές, το να κάτσεις να γράψεις κάποια πράγματα, σε βοηθά να τα συνειδητοποιήσεις, να τα ξεπεράσεις και ίσως να πας παρακάτω. Με μένα δε δουλεύει έτσι -συνήθως. Πολλές φορές, το να αποτυπώνω τα προβλήματα μου και να τα μοιράζομαι με πολύ κόσμο, τα κάνει ακόμα μεγαλύτερα στα μάτια μου. <blockquote></blockquote>Ήταν μια πολυάσχολη περίοδος. Ειδικά ο Μάρτης, έτρεχα σαν τρελή. Στο νηπιαγωγείο η δουλειά αυξήθηκε και είχαμε μωρά που έκλαιγαν όλη μέρα. Άλλο να στο λέω και άλλο να το ζεις. Τα καινούρια μωρά μες την τάξη μου δεν έκλαιγαν, αλλά τους πήρε κάποιο χρόνο μέχρι να προσαρμοστούν. Με τα ιδιαίτερα μου έτρεχα για να τελειώσω την ύλη μου (που το κατάφερα τελικά:)) γιατί Απρίλη και Μάη θέλω να κάνω επανάληψη.. Στα lunch breaks μου αντί να ξεκουραστώ πήγαινα σε σχολεία για να πάρω βιογραφικά, μπας και βρω δουλειά σε κανένα. Αφού φιλόλογος τελείωσα, προτιμώ ένα σχολείο από ένα νηπιαγωγείο! Και εν τω μεταξύ προσπαθούσα να μαζέψω τα χαρτιά μου για τα μεταπτυχιακά. <blockquote></blockquote>Άλλο αυτό με τα χαρτιά! Στο πανεπιστήμιο από ότι κατάλαβα, όταν φύγεις και πας σε άλλη χώρα, οι καθηγητές κάνουν σαν να μην υπάρχεις! Έκαναν τους φίλους μου να τους παρακαλάνε για να τους δώσουν τις συστατικές, και σκεφτείτε ότι είχα ζητήσει από καθηγητές που είχα πιάσει 9άρια και 10άρια! Ή τους έλεγαν "γιατί δεν έρχεται να τις ζητήσει η ίδια;" λες και δεν καταλάβαιναν όταν τους εξηγούσαν ότι έχω έρθει μόνιμα Κύπρο! Ή ένας άλλος μαλάκας καθηγητής, ανάγκασε μια φίλη μου να πάει τρεις φορές στη σχολή, που θέλει μια ώρα να πάει, για να της δώσει τη συστατική, και της την έδωσε σε ανοιχτό φάκελο, που ουσιαστικά είναι άχρηστη! <blockquote></blockquote>Γενικά πολύ τρέξιμο και πολλά νεύρα μες το Μάρτη. Αλλά τώρα ευτυχώς πέρασε:-) και ήρθαν τώρα και οι φίλοι μου από Ελλάδα και Αγγλία, άνοιξε και ο καιρός, που μου προκαλούσε κατάθλιψη, και όλα μια χαρά:-) <blockquote></blockquote>Αποφάσισα να βάλω σιδεράκια!!! Τόσο καιρό το ανέβαλλα, και λόγω του πόνου, που τον φοβάμαι πάρα πολύ, και λόγω του αισθητικού αποτελέσματος. Ακόμη και με τα άσπρα σιδεράκια (που αυτά θα βάλω), νιώθω ότι θα φαίνομαι πάρα πολύ άσχημη. Πάρα πολύ όμως. Επειδή όμως ο καιρός περνά, σκέφτομαι ότι μετά θα είναι ακόμη πιο δύσκολο! Οπότε στα πλαίσια της γενικότερης ανανέωσης, είπα να το κάνω και αυτό. <blockquote></blockquote>Αυτά με λίγα λόγια, τα νέα μου. Να περνάτε όλοι καλά και να χαμογελάτε! <blockquote> </blockquote> <a href="http://www.sync.gr/claim/R8WGeu6ZdNzk" rel="sync"></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-1548129646671666260?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-45559221868440839502009-02-22T01:15:00.005+02:002009-02-22T01:27:08.500+02:00Αχ αγάπη να μην άκουγα τα λόγια σου! <blockquote></blockquote>Σ’ ένα όριο έχω φτάσει τρομερό.. <blockquote></blockquote>Αχ καρδιά μου πώς με καις σιγά σιγά <blockquote></blockquote>κι είν’ η μέρα μου φωτιά <blockquote></blockquote>που σχηματίζει τ’ όνομά του. <blockquote></blockquote><blockquote></blockquote> __________ <blockquote></blockquote><p></p><blockquote></blockquote><blockquote></blockquote><p></p><p></p><blockquote></blockquote><blockquote></blockquote>Καρδιά μου πώς έμπλεξες έτσι... <blockquote></blockquote>Και σου το ‘λεγα εγώ μην ελπίζεις, <blockquote></blockquote>μην ζητήσεις τ’ αστέρια στα χέρια σου. <blockquote></blockquote>Γιατί θα μείνουνε για πάντα αδειανά. <blockquote></blockquote>__________ <blockquote></blockquote><blockquote></blockquote><blockquote></blockquote><em><blockquote><em></em></blockquote><p></p><p></p><blockquote></blockquote><blockquote></blockquote><blockquote></blockquote>Αυτά τα μάτια που ξεχνάνε τα δικά μου...! </em><blockquote></blockquote>Για κοίτα τα πώς λαμπυρίζουν τρυφερά... <blockquote></blockquote>Ας βάλουμε ένα φωτεινό σηματοδότη. <blockquote></blockquote>Εδώ είμαι... <blockquote></blockquote>Μάτια μου μην μ’ αγνοείτε φανερά...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-4555922186844083950?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-73217172691350206592009-01-22T20:58:00.003+02:002009-01-22T21:34:51.636+02:00Τον τελευταίο καιρό περπατάω στο σκοτάδι. Προσπαθώ να δω φως, μα δεν υπάρχει κάπου πρόχειρο. <blockquote></blockquote>Κάπου ξέχασα τα όνειρα μου. Είπα θα παλέψω γι' αυτά, αλλά βλέπω πως δεν έχω πια τη δύναμη. Δεν ξέρω αν έχει νόημα πια αυτή η πάλη. <blockquote></blockquote>Είδα μες τα μάτια σου για πρώτη φορά το φως, την αγάπη. Ένιωσα προστατευμένη. Τώρα τα κοιτάζω αυτά τα μάτια και τα νιώθω να φεύγουν. Θα πάνε για ταξίδι μακρινό. Μείνε λίγο ακόμα κοντά μου, σε παρακαλώ... Εμένα ποιος θα με προσέχει; Ποιος θα με αγαπάει χωρίς όρους, αν όχι η μαμά μου; <blockquote></blockquote>Μίλα μου... Το ξέρω πως δεν έχεις κάτι να πεις, πως δε φταις εσύ αλλά η αρρώστια τα φέρνει έτσι, που να μην μπορείς να μιλήσεις, αλλά προσπάθησε. Έστω κι ένα "σ' αγαπώ" που μου λες μου φτάνει. Μίλα μου.... <blockquote></blockquote>Δεν ξέρω πόσο χρόνο έχουμε. Δεν ξέρω πόσος καιρός μένει μέχρι να μην με καταλαβαίνεις πια. Νιώθω σαν να είμαστε στο σταθμό του τρένου. Εσύ έχεις ετοιμάσει τις βαλίτσες για να φύγεις, κι εγώ σε κρατάω και σε σφιχταγκαλιάζω στην αποβάθρα. Σε κρατάω για να μου δώσεις λίγη από τη ζεστασιά σου. Σε κρατάω για να καθυστερήσω τη φυγή σου. <blockquote></blockquote>Στα όνειρά μου το 'χω δει, πως περπατάμε σ' ένα σκοτεινό δρόμο. Κρατάμε το χέρι η μια στην άλλη και προχωράμε. Μα έρχεται μια στιγμή που δε μπορώ πια να δω το πρόσωπό σου. Δεν πειράζει. Θα σου κρατάω το χέρι ως το τέλος, μαμά... <blockquote></blockquote>Υ.Γ. Πώς γίνεται να χάνεται τόσο πολύτιμο; Πού να πηγαίνει το πνεύμα σου τώρα; Πες μου, κι εγώ θα σ' ακολουθήσω εκεί. Σ' έχω ακολουθήσει ήδη, τώρα που το σκέφτομαι. Στη χώρα του <em>τίποτα</em>. Που δεν ελπίζεις, δεν κάνεις σχέδια, δεν ονειρεύεσαι.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-7321717269135020659?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-7124854701494554182009-01-02T03:10:00.005+02:002009-01-02T04:12:47.758+02:00Επιτέλους, μπήκε το 2009! Αν ισχύει αυτό που λένε, πως ό,τι κάνεις την Πρωτοχρονιά θα το κάνεις σε όλη τη διάρκεια του χρόνου αυτό σημαίνει πως αυτή η χρονιά θα κυλήσει υπέροχα. Νομίζω πως ο νέος χρόνος δίνει μια αίσθηση απαλλαγής από τα παλιά. Μια λευκή σελίδα που μπορούμε εμείς να τη γεμίσουμε όπως θέλουμε - ή τουλάχιστον να προσπαθήσουμε. <blockquote></blockquote>Περνώ υπέροχα αυτές τις μέρες. Πέραν από τα παράπονα που έγραφα στο προηγούμενο post (γιατί δε μπορούσα κι εγώ να μην παραπονεθώ καθόλου ρε παιδάκι μου) αυτές οι γιορτές περνούν πολύ όμορφα. Επειδή είναι η πρώτη χρονιά που δουλεύω, είναι και η πρώτη χρονιά που πραγματικά εκτιμώ τι θα πει "διακοπές". Το σπίτι μου πολύ λίγο με έχει δει, αλλά και εκείνο το λίγο είναι όμορφες στιγμές με την οικογένεια. Πήγα για shopping με τους φίλους μου, τόσο που τα έφαγα όλα τα λεφτά μου:) Πήγα για φαί, για καφέ, είτε με μεγάλη παρέα είτε με ένα φίλο ή μια φίλη για να πούμε τα πολύ προσωπικά μας. Πήγα Λευκωσία τάχα για κάτι δουλειές, μα πιο πολύ για να δω δυο συμφοιτητές μου που τους είχα πεθυμήσει πάρα πολύ. Ήπιαμε τον καφέ μας, είπαμε τα νέα μας. Και χάρηκα τρομερά, σαν ένα μικρό παιδάκι που του δίνεις καραμέλες. Χτες, μετά που το διαλύσαμε με την οικογένεια, μαζευτήκαμε οι φίλοι σ' ένα σπίτι και μετά πήγαμε να δούμε την ανατολή. Αύριο θα πάμε Λάρνακα για φαί και για ένα party, μεθαύριο είπαμε να πάμε στα χιόνια, αντιμεθαύριο έχουμε γάμο στη Λάρνακα πάλι. ΤΕΛΕΙΑ. Μάλλον παίρνω τη δόση μου πριν να ξαναρχίσω τη δουλειά πάλι:) <blockquote></blockquote>Λοιπόν... δε μπορώ να μην κλείσω το πρώτο post του <strong>2009</strong> με τους <strong>στόχους</strong> που έχω βάλει για τη νέα χρονιά! <blockquote></blockquote>-Θέλω να θυμηθώ πώς είναι να δουλεύεις σκληρά. Πιστεύω πως για να καταφέρεις πράγματα γενικά χρειάζεται δουλειά, δουλειά, δουλειά. Ok, και τύχη, αλλά αυτό δεν είναι κάτι που το ελέγχουμε. Εννοώ τελοσπάντων να κάνω ό,τι μπορώ για να κυνηγήσω αυτά που έχω βάλει σαν στόχους. Να μην τα αφήσω στο φλου κι ό,τι γίνει.. <blockquote></blockquote>-Να χάσω κιλά; Δεν ξέρω αν αυτό είναι όντως στόχος, γιατί αν ήταν θα τα είχα χάσει από πολύ καιρό. Δεν είναι ότι είμαι και τραγικά χοντρή, απλά είναι αυτά τα 5-7 κιλά που θα ήταν καλύτερα αν έφευγαν. Εγώ πάντως ξέρω πότε θα φύγουν: όταν θα ερωτευτώ και πάλι! Δεν υπάρχει καλύτερη μέθοδος απώλειας κιλών νομίζω. Δεν ξέρω για άλλους, πάντως με μένα δουλεύει! Επειδή όμως δε μπορώ να προγραμματίσω πότε θα γνωρίσω τον επόμενο, προγραμμάτισα ένα ραντεβού με τη διαιτολόγο σε δύο βδομάδες. <blockquote></blockquote>-Να είμαι λιγότερο σκληρή με τον εαυτό μου. Βασικά, η σωστή λέξη είναι bitch. Δεν ξέρω αν υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που τα βάζουν τόσο πολύ με τον εαυτό τους όταν δεν αποδίδει ή όταν τεμπελιάζει. <blockquote></blockquote><blockquote></blockquote>-Να εξασφαλίσω θέση σε ένα μεταπτυχιακό που θέλω... <blockquote></blockquote>Όπως θα παρατηρήσατε, τα περισσότερα από αυτά αφορούν τον επαγγελματικό τομέα. Γιατί, στον τομέα ανθρώπινες σχέσεις και συναισθήματα δεν ελέγχουμε τα πράγματα και άρα δε μπορούμε να βάλουμε και στόχους, με την έννοια κάτι που θα το προσπαθήσουμε και θα το καταφέρουμε οπωσδήποτε. <strong>Θα ήθελα, το 2009....</strong> <blockquote></blockquote>-Να μ' αγαπάνε οι κοντινοί μου άνθρωποι και οι φίλοι μου όπως τώρα! <blockquote></blockquote>-Να βρω κάποιον να τον ερωτευτώ και να μ' ερωτευτεί πίσω... <blockquote></blockquote>-Να έχω λιγότερο άγχος. <blockquote></blockquote><strong>Όμορφες στιγμές / στόχοι που πραγματοποιήθηκαν το 2008:</strong> <blockquote></blockquote>-το ταξίδι στο Παρίσι (Μάρτιος-Απρίλιος), στη Βαρκελώνη (Απρίλιος), στην Κέρκυρα (Ιούλιος). <blockquote></blockquote>-η ορκωμοσία μου τον Οκτώβριο! και το ότι πήρα το πτυχίο μου on time:) <blockquote></blockquote>-το ότι πέρασα τις εξετάσεις και των ισπανικών και των αγγλικών στα επίπεδα που ήθελα, διαβάζοντας -κατά 95%- μόνη μου. <blockquote></blockquote>-το ότι βρήκα μια καλή δουλειά! γιατί παρά τα παράπονα μου, μια χαρά είναι και η δουλειά και τα λεφτά... θα μπορούσα νάμαι απλά μια άνεργη φιλόλογος! <blockquote></blockquote>-οι όμορφες στιγμές, οικογενειακές ή φιλικές. η καρδιά μου που την ένιωσα πολλές φορές γεμάτη από αγάπη! <blockquote></blockquote>-οι στιγμές με τα μωρά μου στο νηπιαγωγείο, που τα αγαπάω πολύ. όπως εκείνη η γλυκιά στιγμή που τα παίρνω αγκαλιά και γέρνουν το κεφαλάκι τους στον ώμο μου... <blockquote></blockquote>Εύχομαι σε όλους μια πολύ όμορφη χρονιά, γεμάτη αγάπη. Κι όταν έχουμε αυτό, όλα τα άλλα θάρθουν.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-712485470149455418?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-74404751394422127572008-12-25T15:12:00.004+02:002008-12-25T15:58:39.936+02:00Το νηπιαγωγείο έκλεισε για δεκαπέντε μέρες! Επιτέλους, θα κοιμηθώ όσο θέλω, θα τρώω το μεσημεριανό μου αργά και χαλαρά, σαν άνθρωπος, θα βγαίνω με τους φίλους μου (και θα 'χω όση ώρα θέλω πριν για να ετοιμαστώ), και θα είμαι άνετη και χαλαρή, χωρίς να έχω τη δουλειά να μου τρώει τις περισσότερες ώρες της μέρας. <blockquote></blockquote>Αυτά τα Χριστούγεννα είναι πολύ όμορφα. <blockquote></blockquote>Μη φανταστείτε τίποτα εξαιρετικό. Απλές, καθημερινές στιγμές με την οικογένεια, που όλοι λέμε ότι τις βαριόμαστε, κι όμως, μόνο άμα τις χάσεις μπορείς να τις εκτιμήσεις. Τα περσινά Χριστούγεννα ήταν τα πιο τρικυμισμένα της ζωής μου. Μέσα στη δίνη ενός τεράστιου οικογενειακού προβλήματος, απλά παρακαλούσα να περάσουν οι μέρες και να επιστρέψω πίσω Αθήνα. Έπρεπε να πάρουμε κάποιες πολύ σοβαρές αποφάσεις, όλοι μαζί, που τις ένιωθα να συντρίβουν τους μικρούς μου ώμους. Είχα περάσει τα πιο δυστυχισμένα Χριστούγεννα της ζωής μου. <blockquote></blockquote>Φέτος, που όλα έχουν ηρεμήσει, είναι απλά και όμορφα. Μικρές, καθημερινές χαρές: το φαί με όλη την οικογένεια μαζεμένη, οι πλάκες με τις αδερφές μου, οι βόλτες με τους φίλους. Τους είχα πεθυμήσει τόσο πολύ!... Άμα δεν τα χάσεις, δε μπορείς να τα εκτιμήσεις όλ' αυτά. <blockquote></blockquote>Κι όμως, κάτι λείπει! Εκείνος!... Δεν ξέρω αν μου λείπει γιατί η ανθρώπινη φύση είναι πάντα ανικανοποίητη, αν μου έχει λείψει να έχω κάποιον, ή αν είναι όντως κάτι τόσο σημαντικό μες τη ζωή μου. Αναρωτιόμουν από παλιά, τι είναι αυτό που κάνει δύο ανθρώπους να ερωτεύονται άνισα. Ο ένας να ερωτεύεται πολύ κι ο άλλος λίγο ή και καθόλου. Και μη μου πείτε το προφανές, ότι ο ένας είναι άντρας κι η άλλη γυναίκα, γιατί όλοι το ξέρουμε ότι συμβαίνει και το αντίθετο. <blockquote></blockquote>Τουλάχιστον εκείνος μου έχει πει την αλήθεια, ότι δεν ενδιαφέρεται, έτσι για να μην αναρωτιέμαι, και συμπεριφέρθηκε διακριτικά και πολύ όμορφα... Σκατά. Δε μπορούσε απλά να με γράψει, να πω κι εγώ τι βλάκας που είναι και να το ξεπερνώ μια ώρα αρχύτερα; Τώρα απλά σκέφτομαι ότι ήταν κύριος. <blockquote></blockquote>Μου φαίνεται πολύ pathetic στην ηλικία που είμαι να ερωτευτώ κάποιον και να κάνω έτσι χωρίς καν να έχει προηγηθεί σεξ. Πολύ pathetic όμως. Ενώ σε άλλη φάση είχε γίνει εντελώς διαφορετικά. (Ας μην αναλύσω και όλα μου τα προσωπικά στο blog και δε συμμαζεύεται η κατάσταση μετά...) <blockquote></blockquote><blockquote></blockquote>Το θετικό της υπόθεσης; Με έπιασε μια απίστευτη όρεξη για δουλειά! Ξεκίνησα να δουλεύω με τους ρυθμούς που είχα στην αρχή για το μαθητή που κάνω φροντιστήρια, άρχισα γενική καθαριότητα, έβγαλα όλα μου τα ρούχα από τη ντουλάπα και θα τα πλύνω ΌΛΑ, και την τελευταία μέρα στο νηπιαγωγείο απολύμανα όλα τα παιχνίδια της τάξης μου, καθάρισα τα ράφια, συγύρισα τα βιβλία... <blockquote></blockquote>Και το καλύτερο, άρχισα να γράφω. Ξανάρχισα να γράφω...! Δεν εννοώ στο blog, μιλώ για τα δικά μου προσωπικά τετράδια, που τα γέμιζα από δευτέρα δημοτικού (τότε που ξεκίνησα να γράφω), έχοντας το όνειρο πως μια μέρα θα γινόμουν μεγάλη συγγραφέας. Είχα 4 χρόνια να γράψω εκεί. Δεν ξέρω γιατί, αλλά δε μπορούσα. Τώρα μπορώ να γράψω ξανά, κι είναι περίεργο και πανέμορφο μαζί. Είναι μια γλυκιά μελαγχολία που μου λείπει κάποιος που θάθελα τόσο πολύ, μα και χαρά γιατί κέρδισα ξανά το πιο δικό μου πράγμα. Που νόμιζα πως το ΄χα χάσει πια... <blockquote></blockquote>Καλά Χριστούγεννα σε όλους!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-7440475139442212757?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-77881772085271129002008-12-07T16:12:00.003+02:002008-12-25T15:52:59.567+02:00Μωρά..... Εκαταλάβετε το ότι εν 7 του Δεκέμβρη; Τέρμα τα ψέματα! Περιμένω σας όλους σε 1-2 βδομάδες! Να πάμε για φαί, για καφέ, για bowling, για shopping! Να πάμε να δούμε τον Άγιο Βασίλη και να φάμε μαλλί της γριάς και ζαχαρωτά:)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-7788177208527112900?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-83231070595528171082008-12-01T20:33:00.003+02:002008-12-25T15:54:11.264+02:00Νιώθω ότι κουράστηκα. Είναι πολύ ενδιαφέρουσα η δουλειά που κάνω, αλλά είναι πάρα πολλές ώρες τη βδομάδα. Έχω κουραστεί πάρα πολύ σωματικά, περιμένω τα Χριστούγεννα για να κοιμηθώ όσες ώρες θέλω χωρίς να σκέφτομαι πότε πρέπει να ξυπνήσω. <blockquote></blockquote>Νιώθω ότι ρουτίνιασα! Κουράστηκα πάρα πολύ ψυχολογικά. Από την καθημερινότητα, αλλά κι από την αλλαγή που την έψαξα στο λάθος μέρος. Μισώ την αναμονή. Δεν αντέχω να με έχουν στο περίμενε. Δεν είναι στα βασικά χαρακτηριστικά μου η υπομονή, ίσως κακώς, αλλά πολλές -πάμπολλες- φορές αυτό με έχει γλιτώσει από το να περιμένω πράγματα άσκοπα. <blockquote></blockquote><blockquote></blockquote>Το ξέρω πως δε γίνεται να περιμένουμε από τους άλλους να αλλάξουν τη ζωή μας. Εμείς αποφασίζουμε πότε θα την αλλάξουμε. Μισώ την κλάψα και την ψυχολογία στο πάτωμα. Δεν είναι για μένα. Δεν τα θέλω για μένα. <blockquote></blockquote><blockquote></blockquote>Βάφω τα νύχια μου, κόβω τα μαλλιά μου. Ξεθάβω τις ψηλές μπότες μου από τη ντουλάπα, ξανανοίγω το νεσεσέρ με τις μάσκαρες και τα μολύβια. <blockquote></blockquote>Απόψε αλλάζουμε. <blockquote></blockquote><span style="font-size:85%;"><em>Υ.Γ. Η μόνη ρουτίνα που μου 'χει λείψει, είναι οι φίλοι μου! Πεθύμησα μια αγκαλιά!...</em></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-8323107059552817108?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-87759768424429493852008-11-30T11:20:00.005+02:002008-12-25T15:55:08.172+02:00Αντιγράφω από μια συνέντευξη της Μαλβίνας... <blockquote></blockquote>"Γυρίστε με, παρακαλώ, στο παιδικό μου δωμάτιο. Εκεί που αχνοφέγγει το παιδικό μου αρκουδάκι…" <blockquote></blockquote><blockquote></blockquote>"Κουμπώνω το κόκκινο παλτό μου, φοράω την κόκκινη κουκούλα μου, παίρνω το καλαθάκι. Θα πάω όπου θέλω…" <blockquote></blockquote> "Η ευτυχία είναι σαν ένα παλιό κινέζικο βάζο που θέλει συνεχώς να το σμιλεύεις. Ο ορισμός της ευτυχίας είναι να μην την ψάχνεις προς την πρόστυχη κατεύθυνση. Να σου αρκεί ο ευδαιμονισμός αυτού που σου προσφέρεται." <blockquote></blockquote>"Όχι μύθους στα παρελθόντα. Δεν θέλω μύθους πια πουθενά. " <blockquote></blockquote>"Αυτό που κάνει μια σχέση να μην κινδυνεύει είναι η ευθραυστότητα. Η σιγουριά τη σκοτώνει κι αυτό είναι το πιο σίγουρο πράγμα στον κόσμο. " <blockquote></blockquote>"Έτσι συμβαίνει με μας τις γυναίκες. Αποκοιμίζουμε τις υποψίες του άντρα γιατί θέλουμε το άλλοθι, θέλουμε ο άλλος να μην πέσει από το βάθρο του μόνος του, θέλουμε το χαλί που του ‘χουμε στρώσει από κάτω να υπάρχει."<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-8775976842442949385?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-46767150962795939722008-11-27T22:34:00.006+02:002008-12-25T15:55:53.591+02:00Καμιά φορά, όταν ζεις για πολύ καιρό στο παλιό, φοβάσαι να υποδεχτείς το καινούριο. Έχεις συνηθίσει τόσο πολύ, που ακόμα κι αν σε πληγώνει, το κρατάς γιατί το έχεις συνηθίσει. <blockquote></blockquote>Κι όμως, έχεις ξεχάσει πόσο όμορφο μπορεί να είναι το καινούριο, πόσο συναρπαστικό. Είναι σαν να πέφτεις από τους πύργους στο λούνα παρκ. Mπορεί να κλείσεις τα μάτια σου και να τσιρίξεις αλλά την ίδια στιγμή νιώθεις υπέροχα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-4676715096279593972?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-74702123658216028752008-11-21T20:48:00.008+02:002008-12-25T15:57:02.293+02:00<em>Μείνε στην αλήθεια, και η αλήθεια θα σε ελευθερώσει.</em> <blockquote></blockquote>Ήμουν της άποψης πως δεν πρέπει ΠΟΤΕ να μιλάς σε έναν άντρα ξεκάθαρα για τα συναισθήματα σου πριν το κάνει εκείνος. Και επειδή είμαι και απόλυτο άτομο, το είχα βάλει και σαν κανόνα! Και μου φαίνονταν πολύ χαζές και καημένες εκείνες που το έκαναν. <blockquote></blockquote>Ε να που ό,τι κοροιδεύεις το λούζεσαι! Προχτές, άνοιξα το στόμα μου και είπα, είπα... Ένα σωρό πράγματα που κανονικά θα 'πρεπε να έχω πει εδώ και πολύ καιρό, αλλά βλέπετε εγώ έκλεισα το στόμα μου και τα άφησα και έγιναν βουνό και με πλάκωσαν. Για διάφορους λόγους, που δεν έχει σημασία να τους αναλύσω εδώ (έτσι κι αλλιώς τους υπερ-ανάλυσα 5 post πριν). <blockquote></blockquote>Δεν τα είπα με την προοπτική να γίνει κάτι, ούτε για να μου πει κι εκείνος τα ίδια. Ήμουν προετοιμασμένη για χέσιμο (sorry) του στυλ "τωρά το θυμήθηκες;". Απλά είχα καταλάβει ότι πλέον είχε μεταμορφωθεί η όλη υπόθεση σε ένα απίστευτο απωθημένο. Που δε με άφηνε να συνεχίσω τη ζωή μου κανονικά. Είχε καταντήσει πλέον σκλαβιά! Πώς μπορεί ένα τόσο όμορφο συναίσθημα όπως ο έρωτας να το αφήνεις να σε βασανίζει; Και χωρίς καν να σου δώσει χαρά πριν; <blockquote></blockquote>Και το είπα. Χωρίς μακροσκελή μηνύματα, χωρίς αναλύσεις, χωρίς όλα τα γύρω - γύρω και τις σάλτσες που βάζουμε εμείς οι γυναίκες για να πούμε "ναι ξέρεις, μου αρέσεις, αλλά έχω και κάποιες αμφιβολίες, και δεν ξέρω, και ίσως ναι, ίσως όχι" κτλ κτλ. Βαρέθηκα να τα κάνω αυτά, και ελπίζω πως έχω πάρει και ένα μάθημα για την υπόλοιπη ζωή μου. Ότι όλα αυτά μπορεί να σου φάνε χρόνο. Πολύτιμο χρόνο. Είναι όλα αυτά τα χαζά κόλπα που μας μαθαίνουν όλα αυτά τα χαζά γυναικεία περιοδικά: Να το παίζεις και λίγο δύσκολη, να μην είσαι εντελώς available, γιατί ο άλλος θα το καταλάβει και θα ξενερώσει, κτλ κτλ. Ένα σωρό παιχνίδια που μας μαθαίνουν μεν να παίζουμε, ίσως και να μην θεωρούμαστε δεδομένες, αλλά μας καθιστούν εντελώς ανίκανες να πούμε ένα "σ' αγαπώ" ή ένα "είμαι ερωτευμένη μαζί σου". <blockquote></blockquote>Ακόμη και να μην ανταποκριθεί ο άλλος, τουλάχιστον δεν θα φας μήνες ή και χρόνια περιμένοντας! Η χυλόπιτα είναι το χειρότερο που μπορεί να σου συμβεί, οπότε πάρε ένα κουτάλι, φάτην και πήγαινε παρακάτω. Έλεος πλέον με αυτούς τους χαζοεγωισμούς που κουβαλάμε. (Επί τη ευκαιρία, θερμά ευχαριστώ στη φίλη μου που επί χρόνια μου παρέδιδε δωρεάν το πολύτιμο μάθημα που μόλις ανέφερα. Άργησα να πάρω μπρος αλλά από ότι φαίνεται κάτι φύτρωσε στον εγκέφαλό μου. Thnx honey:)). <blockquote></blockquote>Και, το πιστεύετε ή όχι, δε με ενδιέφερε καθόλου η απάντηση! Ήθελα να εκφραστώ, να το βγάλω από μέσα μου. Ειλικρινά, δεν έχω ξανανιώσει πιο ελεύθερη στη ζωή μου!... Αποφορτίστηκα! My little secret isn't a secret anymore. Δε μπορεί ποτέ πια η συμπεριφορά μου νάναι τυποποιημένη ή προσποιητή, δεν υπάρχει περίπτωση πια να φοβάμαι μήπως προδώσουν τα μάτια αυτό που το στόμα δε μπορεί να πει. <blockquote></blockquote>Και ξέρετε τι; Μια χαρά θάναι όλα. Δε με νοιάζει πια ό,τι και να γίνει... Γιατί η αλήθεια με ελευθέρωσε... <blockquote></blockquote><span style="font-size:85%;"><em>Υ.Γ. Δεν ξέρω αν ακούγονται λίγο υπερβολικά όλα αυτά!! Απλά γιορτάζω την πρώτη φορά στη ζωή μου που ήμουν ΤΟΣΟ ειλικρινής με τα συναισθήματα μου.</em></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-7470212365821602875?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-657884599742506902008-11-17T20:05:00.006+02:002008-12-25T16:15:29.907+02:00Είχα κηδεία χτες. <blockquote></blockquote>Είναι ήρεμοι χώροι τα νεκροταφεία. Τίποτα δε σπάζει τη σιωπή, εκτός απ' τα κλάματα των συγγενών σε καμιά κηδεία. Μετά οι συγγενείς πάνε σπίτι τους και οι νεκροί συνεχίζουν ήρεμα τον ύπνο τους. <blockquote></blockquote>Ήταν θεία της μαμάς μου και πήγαμε στο χωριό για να τη θάψουμε. Ο ιερέας της εκκλησίας, (πολύ γοητευτικός άντρας για τα χρόνια του), έψαλε τη νεκρώσιμη ακολουθία τυπικά και γρήγορα. Με την απάθεια ενός ανθρώπου που έχει θάψει πολύ κόσμο. <blockquote></blockquote>Η νεκρή, πρωταγωνίστρια στην παράσταση σήμερα, (μετά από πολλά χρόνια που είχε να "πρωταγωνιστήσει" στη δική της ζωή), στη μέση της εκκλησίας, σ' ένα απλό ξύλινο φέρετρο, στολισμένο με λουλούδια. Με τη νεκρική χλωμάδα στο πρόσωπο της, αλλά -παράξενο- με μια διάχυτη ηρεμία. Ίσως εκεί που πήγε να ξεκουράστηκε τελικά. <blockquote></blockquote>Τη λέγανε Πηνελόπη, μα όπως όλες τις γυναίκες στο χωριό μου που τους φτιάχνανε ονόματα που τελείωναν σε -ού, έτσι κι αυτή πήρε το δικό της: Πηλού. Εμένα πάντα μου θύμιζε πηλό αυτό το όνομα, και με την παιδική μου φαντασία την έφτιαχνα έτσι από χώμα και νερό, όπως ο Θεός έφτιαξε τον Αδάμ και από την πλευρά του την Εύα. <blockquote></blockquote>Τον άντρα της τον έλεγαν Κώστα. Αγαπήθηκαν πολύ, μα δε μπόρεσαν ν' αποκτήσουν παιδιά. Δε ρώτησα να μάθω αν προσπάθησαν να υιοθετήσουν - προτιμώ, σε τέτοιες περιπτώσεις, να μένω με την απορία παρά να ξύνω πληγές. Είχε όμως όλους εμάς, τα παιδιά και τα εγγόνια του αδερφού της (του παππού μου) σαν παιδιά κι εγγόνια δικά της. Τη θεωρούσα σαν δεύτερη γιαγιά, εκείνη και την άλλη αδερφή, τη Χρυσταλλού. <blockquote></blockquote>Θυμάμαι κάτι Κυριακές μετά την εκκλησία που μαζευόμασταν όλοι σπίτι τους για πρόγευμα. Ένα υπέροχο παραδοσιακό σπίτι. Με ανώι και κατώι, με τις στενές σκάλες που οδηγούσαν πάνω. Γεμάτη η αυλή από δέντρα και λουλούδια, που ήθελες ώρες να τα ποτίσεις όλα. Νομίζω από τότε μου έχει μείνει η λατρεία για τη φύση και το πράσινο. Εκεί παίζαμε κρυφτό ή κυνηγούσαμε τις γάτες, ή ακούγαμε τους "μεγάλους" να μας λένε ιστορίες. Η γιαγιά η Πηλού ήταν πάντα με τις καραμέλες στο χέρι, τρέχοντας να μας ετοιμάσει φαγητό, να μας δείξει τα λουλούδια της, να απαντήσει στις απορίες μας τι είν' αυτό και τι είν' το άλλο. <blockquote></blockquote>Τα καλοκαίρια στο χωριό ανέβαινε πάντα και η οικογένεια του θείου μου. Με τα ξαδέρφια μου παίζαμε όλη μέρα. Πότε στο σπίτι της γιαγιάς της Πηλούς, πότε στη γιαγιά τη Στασού (Αναστασία, η "κανονική" μου γιαγιά, μητέρα της μητέρας μου), πότε στη γιαγιά τη Χρυσταλλού, πότε σπίτι τους, πότε σπίτι μας - κατεβαίναμε στο χωράφι και παίζαμε στο "βασίλειο της καρυδιάς" ή κάναμε πως ψήναμε ψωμιά στο χωριάτικο φούρνο. Όταν ήταν εποχή να μαζέψουμε τα σταφύλια ή τα τεράτσια ή τις ελιές, πηγαίναμε κι εμείς μαζί και βοηθούσαμε. Όταν οι γιαγιάδες έφτιαχναν σουτζιούκκο ή ππαλουζέ, τσακωνόμασταν ποιος θα βοηθήσει. Όταν δεν παίζαμε, πηγαίναμε βόλτες στο χωριό - χαζεύαμε τους γέρους στον καφενέ, ανάβαμε το κεράκι μας στην εκκλησία, πηγαίναμε για σουβλάκια στο κέντρο στον πλάτανο. <blockquote></blockquote>Απίστευτα χρόνια, απίστευτες εικόνες. Μόνο μετά από τόσα χρόνια καταλαβαίνω πόσο τυχερή ήμουν που είχα την ευκαιρία να τα ζήσω όλ' αυτά. Ο χρόνος όμως περνά και σαρώνει τα πάντα. Πέθανε ο παππούς, μετά από κάποια χρόνια η οικογένεια του θείου μου σταμάτησε να 'ρχεται για κάποιους σοβαρούς λόγους και χάσαμε την παρέα μας στα παιχνίδια, και μετά από ακόμη λίγα χρόνια ο παππούς Κώστας αρρώστησε, ήρθαν στην πόλη και μπήκαν σε ίδρυμα. Ήταν τέλος εποχής. <blockquote></blockquote>Πριν τέσσερα χρόνια ο παππούς Κώστας έφυγε για το αιώνιο ταξίδι. Η Πηλού ποτέ δεν έβγαλε τα μαύρα από τότε που πέθανε ο άντρας της - κράτησε πιστά τα έθιμα όπως τα 'μαθε απ' τη μάνα της, κι από τη μάνα της μάνας της. Στα μάτια της πάντα μια θλίψη, και όμως πάντα μου 'λεγε "εννά περάσουμεν μάνα μου". Κι ας ένιωθε τόση μοναξιά από τότε που έφυγε ο άντρας της. Δυναμικός χαρακτήρας εκείνος, πιο αδύναμη η Πηλού, γαντζωμένη πάνω του. Από τότε που πέθανε, έμοιαζε σαν έναν ίσκιο που έμεινε χωρίς το σώμα του. Είχα συνεχώς την αίσθηση πως ήθελε να φύγει και να πάει κοντά του. Κοντά στον άντρα της ζωής της. Ίσως και να άργησε! Τέσσερα χρόνια είναι πολλά, όταν νιώθεις τόσο μόνος. <blockquote></blockquote>Το φέρετρο κατεβαίνει στο χώμα. Η τελευταία φορά που ήταν ανάμεσά μας. <blockquote></blockquote>"Χούς ει και εις χουν απελεύση" (=είσαι χώμα και θα πας στο χώμα). <blockquote></blockquote>Υπάρχει πιο συγκλονιστική φράση απ' αυτή; Ο χωμάτινος άνθρωπος πάει στο χώμα. <em>Και μετά;</em> <em>Και μετά; </em>Τι θα γίνει μετά; Τι υπάρχει μετά; <blockquote></blockquote><blockquote></blockquote>Γιαυτό κλαίω σήμερα. Γιαυτό η ψυχή μου πονά. Όχι μόνο γιατί έφυγε - γιατί το ένιωθα από καιρό πως η ψυχούλα της ήθελε να κάνει το ταξίδι. Μόνη, χωρίς τον άντρα της, ταλαιπωρημένη από προβλήματα υγείας, πιο πικραμένη από ποτέ στα γεράματα από το ότι δεν είχε παιδιά. Αλλά και γιατί όταν τη βάζαμε στην τελευταία της κατοικία, και ρίξαμε όλοι οι συγγενείς λίγο χώμα - "καλό ταξίδι, αγαπημένη" μ' έπιασε το παράπονο ξανά. Γιατί νιώθω ότι σιγά σιγά φεύγουν οι πρωταγωνιστές των παιδικών μου χρόνων. Μια φοβερή νοσταλγία. Για τότε! Που δεν ήξερα τι θα πει πόνος, τι θα πει αρρώστια - που έχει χτυπήσει φοβερά σε κάποιες περιπτώσεις την οικογένεια μου. Τότε που δεν ήξερα τι θα πει ενδοοικογενειακές διαφορές, μα τώρα ξέρω τι θα πει να μην είσαι καλά με κάποιους συγγενείς σου. Τότε που οι μεγαλύτερες μας έγνοιες ήταν το παιχνίδι και οι βόλτες στο χωριό. <blockquote></blockquote>Αντίο, γιαγιά Πηλού. Πήγαινε στο χώμα να ξεκουραστείς γιατί κουράστηκες πολύ, το ξέρω.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-65788459974250690?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-3147499922403025952008-11-15T22:45:00.009+02:002008-12-25T15:59:30.878+02:00Νιώθω το βλέμμα σου σαν φλόγα να με καίει <blockquote></blockquote>κι όλο το σώμα μου πονά που δε μπορώ <blockquote></blockquote>να σ' αγκαλιάσω. <blockquote></blockquote>Σαν μεταξύ μας να 'χουμε έναν τοίχο που δεν πέφτει <blockquote></blockquote>και τ' όνειρο να χάνεται <blockquote></blockquote>σ' ένα βαθύ πηγάδι. <span style="font-size:0;"></span><blockquote></blockquote><blockquote></blockquote><blockquote></blockquote><blockquote></blockquote><span style="font-size:0;"></span><span style="font-size:0;"></span><blockquote></blockquote><blockquote></blockquote><blockquote></blockquote> Νάχα το θάρρος τ' όνειρο να διεκδικήσω <blockquote></blockquote>κι ας πλήρωνα το τίμημα απ' το αίμα <blockquote></blockquote>της καρδιάς! <blockquote></blockquote>Να 'χα τη δύναμη τον κόσμο να γκρεμίσω <blockquote></blockquote>και να τον χτίσω απ' την αρχή <blockquote></blockquote>μόνο για μας... <blockquote></blockquote><blockquote></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-314749992240302595?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-52633859864971617672008-11-13T23:01:00.005+02:002008-12-25T16:01:19.517+02:00Πεθαίνω για την αγάπη <blockquote></blockquote><strong>Νatalia Oreiro</strong> <blockquote></blockquote><blockquote></blockquote><strong><a href="http://www.youtube.com/watch?v=DmcD_UOj2l8">http://www.youtube.com/watch?v=DmcD_UOj2l8</a> <blockquote></blockquote>Te marchaste sin palabras, </strong>Έφυγες χωρίς λέξεις, <blockquote></blockquote><strong>cerrando la puerta, </strong>κλείνοντας την πόρτα, <blockquote></blockquote><strong>justo cuando te pedía, </strong>ακριβώς όταν σου ζητούσα<strong> </strong><blockquote></blockquote><strong>un poco más. </strong>λίγο παραπάνω.<strong> </strong><blockquote></blockquote><strong>El miedo te alejó del nido, </strong>ο φόβος σε απομάκρυνε από την φωλιά <blockquote></blockquote><strong>sin una respuesta, </strong>χωρίς μια απάντηση, <blockquote></blockquote><strong>dejando un corazón herido, </strong>αφήνοντας μια πληγωμένη καρδιά, <blockquote></blockquote><strong>dejándome atrás. </strong>αφήνοντας με πίσω. <blockquote></blockquote><strong>Y ahora me muero de amor </strong>και τώρα πεθαίνω για την αγάπη<strong> </strong><blockquote></blockquote><strong>si no estás, </strong>αν δεν υπάρχεις εσύ, <blockquote></blockquote><strong>me muero y no puedo esperar,</strong> πεθαίνω και δε μπορώ να ελπίζω, <blockquote></blockquote><strong>a que vuelvas de nuevo aquí, </strong>να επιστρέψεις ξανά εδώ, <blockquote></blockquote><strong>junto a mí, con tus besos. </strong>μαζί μου, με τα φιλιά σου. <blockquote></blockquote><strong>Es que me muero de amor </strong>Γιατί πεθαίνω για την αγάπη <blockquote></blockquote><strong>si no estás, </strong>αν δεν υπάρχεις εσύ, <blockquote></blockquote><strong>me muero y no puedo esperar, </strong>πεθαίνω και δε μπορώ να ελπίζω, <blockquote></blockquote><strong>necesito tenerte aquí, </strong>χρειάζομαι να σ' έχω εδώ,<strong> </strong><blockquote></blockquote><strong>junto a mí, </strong>μαζί μου, <blockquote></blockquote><strong>sin tu amor no puedo seguir... </strong>χωρίς την αγάπη σου δε μπορώ να συνεχίσω... <blockquote></blockquote><strong>Entre tus papeles descubrí, una carta, </strong>Μέσα στα χαρτιά σου βρήκα, ένα γράμμα, <blockquote></blockquote><strong>solo en líneas apretadas, frases sin razón. </strong>μόνο με γραμμές πυκνές, φράσεις χωρίς νόημα. <blockquote></blockquote><strong>Dices que el motivo fue la falta de aire, </strong>Λες πως ο λόγος ήταν πως σου έλειπε αέρας, <blockquote></blockquote><strong>si siempre te dejé ser libre, sin una condición. </strong>αν ποτέ σε άφηνα ελεύθερο, χωρίς ένα όρο. <blockquote></blockquote><strong>Y ahora me muero de amor si no estás, </strong>Και τώρα πεθαίνω για την αγάπη αν δεν υπάρχεις εσύ, <blockquote></blockquote><strong>me muero y no puedo esperar, </strong>πεθαίνω και δε μπορώ να ελπίζω, <blockquote></blockquote><strong>a que vuelvas de nuevo aquí, </strong>να γυρίσεις ξανά εδώ, <blockquote></blockquote><strong>junto a mí, con tus besos. </strong>κοντά μου, με τα φιλιά σου. <blockquote></blockquote><strong>Es que me muero de amor si no estás, </strong>Γιατί πεθαίνω για την αγάπη αν δεν υπάρχεις εσύ, <blockquote></blockquote><strong>me muero y no puedo esperar, </strong>πεθαίνω και δε μπορώ να ελπίζω, <blockquote></blockquote><strong>necesito tenerte aquí, junto a mí, </strong>χρειάζομαι να σ' έχω εδώ, κοντά μου, <blockquote></blockquote><strong>sin tu amor no puedo seguir... </strong>χωρίς την αγάπη σου δε μπορώ να συνεχίσω... <blockquote></blockquote><strong>Dime que lo es verdad, </strong>Πες μου πως είναι αλήθεια, <blockquote></blockquote><strong>que voy a despertar, cerca de tu piel, </strong>πως θα ξυπνήσω κοντά στο σώμα σου, <blockquote></blockquote><strong>igual que hasta ayer... </strong>όπως μέχρι χτες... <blockquote></blockquote><strong>Porque me muero de amor ... </strong>Γιατί πεθαίνω για την αγάπη ....<strong> </strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-5263385986497161767?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-91605262825689204512008-11-13T20:18:00.008+02:002008-12-25T16:02:10.616+02:00Μου αρέσουν πάρα πολύ τα τραγούδια στα ισπανικά. Εδώ και πολλά χρόνια, πριν καν ξεκινήσω να μαθαίνω τη γλώσσα. Ειδικά οι μπαλάντες, είναι πολύ ερωτικά και μελωδικά τραγούδια. Θέλω να μοιραστώ μαζί σας κάποια από αυτά... (με μετάφραση βέβαια:)) <blockquote></blockquote> <a href="http://www.youtube.com/watch?v=8vGw6989zIg">http://www.youtube.com/watch?v=8vGw6989zIg</a> <blockquote></blockquote><strong>Como te olvido</strong> (<strong>Πώς να σε ξεχάσω</strong> ) <blockquote></blockquote> Natalia Oreiro <blockquote></blockquote> <blockquote></blockquote><strong>Me miraste a los ojos y creí</strong> Με κο ίταξες στα μάτια και πίστεψα <blockquote></blockquote> <strong>Que el amor se paseaba frente a mi</strong> ότι η αγάπη περνούσε από μπροστά μου <blockquote></blockquote> <strong>Y trate de alcanzarte</strong> Και προσπάθησα να σε φτάσω <blockquote></blockquote> <strong>Sin medir que al tocarte </strong>χωρίς να υπολογίσω πως όταν σ' ακουμπούσα <blockquote></blockquote> <strong>Te reirías otra vez de mi</strong> θα γελούσες άλλη μια φορά μαζί μου <blockquote></blockquote> <blockquote></blockquote> <blockquote></blockquote><blockquote></blockquote><blockquote></blockquote><blockquote></blockquote><strong>Me abrazaste y confié en tu corazón</strong> Μ' αγκάλιασες κι εμπιστεύτηκα την καρδιά σου <blockquote></blockquote> <strong>Esperando en tus besos la pasión</strong> περιμένοντας στα φιλιά σου το πάθος <blockquote></blockquote><blockquote></blockquote> <blockquote></blockquote> <strong>Pero nada me diste</strong> Αλλά τίποτα δε μου είπες <blockquote></blockquote> <strong>Y una noche rompiste</strong> και μια νύχτα έσπασες <blockquote></blockquote> <strong>Mi ilusión en pedacitos</strong> το όνειρό μου σε κομμάτια <blockquote></blockquote> <strong>Que se ahogan en un solo grito… </strong>Που πνίγηκαν σε μια μόνη κραυγή... <blockquote></blockquote> <blockquote></blockquote> <blockquote></blockquote><blockquote></blockquote> <blockquote></blockquote><blockquote></blockquote><strong>Como te olvido</strong> Πώς να σε ξεχάσω <blockquote></blockquote> <strong>y dime como te olvido</strong> Πες μου πώς να σε ξεχάσω <blockquote></blockquote> <strong>Como te olvido</strong> Πώς να σε ξεχάσω <blockquote></blockquote> <strong>Si a tu puerta me llevan</strong> Αν στην πόρτα σου με φέρνουν <blockquote></blockquote><strong>todos los caminos</strong> Όλοι οι δρόμοι <blockquote></blockquote> <strong>Como te olvido</strong> Πώς να σε ξεχάσω <blockquote></blockquote> <strong>y dime como te olvido</strong> πες μου πώς να σε ξεχάσω <blockquote></blockquote> <strong>Como te olvido, Oh, oh</strong> πώς να σε ξεχάσω <blockquote></blockquote> <blockquote></blockquote><blockquote></blockquote> <blockquote></blockquote><blockquote></blockquote> <blockquote></blockquote><blockquote></blockquote><strong>Me vendiste una excusa sin razon</strong> Μου πούλησες μια δικαιολογία χωρίς λόγο <blockquote></blockquote> <strong>la pague con el precio de tu amor </strong>την πλήρωσα με το βάρος αγάπης σου <blockquote></blockquote> <strong>Si no dio resultado </strong>Αν δεν είχε αποτέλεσμα <blockquote></blockquote> <strong>Ahora dime que hago</strong> τώρα πες μου τι κάνω <blockquote></blockquote> <strong>Con mis ganas, con mis sentimientos, </strong>Με τους πόθους μου, με τα συναισθήματα μου <blockquote></blockquote> <strong>Con el nudo que me ataste a dentro</strong> με τον κόμπο που δέθηκα μέσα μου <blockquote></blockquote> <blockquote></blockquote> <blockquote></blockquote><blockquote></blockquote> <blockquote></blockquote><strong>Como te olvido </strong>Πώς να σε ξεχάσω <blockquote></blockquote> <strong>y dime como te olvido</strong> πες μου πώς να σε ξεχάσω <blockquote></blockquote> <strong>Como te olvido</strong> Πώς να σε ξεχάσω <blockquote></blockquote> <strong>Si a tu puerta me llevan</strong> αν στην πόρτα σου με φέρνουν <blockquote></blockquote> <strong>todos los caminos</strong> όλοι οι δρόμοι <blockquote></blockquote><blockquote></blockquote> <strong>Como te olvido</strong> Πώς να σε ξεχάσω <blockquote></blockquote> <strong>y dime como te olvido</strong> πες μου πώς να σε ξεχάσω <blockquote></blockquote> <strong>Como te olvido Oh, oh....</strong> πώς να σε ξεχάσω... <blockquote></blockquote> <blockquote></blockquote> <blockquote></blockquote><blockquote></blockquote> <blockquote></blockquote><strong>Si no dio resultado</strong> Αν δεν είχε αποτέλεσμα <blockquote></blockquote> <strong>Donde escondo el pasado</strong> Πού να κρύψω το παρελθόν; <blockquote></blockquote><p> <strong>Como arranco cada sentimiento</strong> πώς να ξεριζώσω κάθε συναίσθημα </p><blockquote></blockquote><p> <strong>Si las lagrimas me lloran dentro</strong> αν τα δάκρυα κυλάνε μέσα μου </p><blockquote></blockquote><blockquote></blockquote> <strong>Como te olvido</strong> Πώς να σε ξεχάσω <blockquote></blockquote> <strong>y dime como te olvido... </strong>πες μου πώς να σε ξεχάσω.... <blockquote></blockquote><blockquote></blockquote><blockquote></blockquote><blockquote></blockquote><blockquote></blockquote> <blockquote></blockquote><blockquote></blockquote><blockquote></blockquote><blockquote></blockquote><blockquote></blockquote><blockquote></blockquote><blockquote></blockquote>Είναι ένα τραγούδι που μου άρεσε από πολύ παλιά, πριν καν να ξέρω τι σημαίνει, γιατί και μόνο στη φωνή της Natalia Oreiro μπορούσες να καταλάβεις τον ερωτικό πόνο. Τόσο έντονο ήταν το συναίσθημα στη φωνή της. Όταν έμαθα και κάποια πράγματα γι' αυτή τη θεσπέσια γλώσσα το ερωτεύτηκα. Αφιερωμένο...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-9160526282568920451?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-33981557576516743852008-11-09T21:24:00.007+02:002008-12-25T16:03:16.757+02:00Πριν λίγες μέρες συνειδητοποίησα ότι ήμουν απαράδεκτα ανειλικρινής με τον εαυτό μου. <blockquote></blockquote> Γενικά είμαι άνθρωπος που του αρέσει να έχει τον έλεγχο της ζωής του. Ό,τι περνά από το δικό μου χέρι, το κάνω, ακόμα κι αν κουραστώ περισσότερο, γιατί μου αρέσει να καθορίζω εγώ πώς θα γίνουν κάποια πράγματα. Με τον ίδιο τρόπο, πίστευα -αφελώς- μέχρι πρόσφατα πως μπορούσα να ελέγχω τα συναισθήματα μου. <blockquote></blockquote>-Μα πώς μπορείς να είσαι τόσο χαζή, μικρή pax. Άμα είναι να ερωτευτείς θα ερωτευτείς. Δεν θα πάρει και άδεια η καρδιά από τη λογική. -Είσαι χαζή; Και βέβαια θα πάρει. Εγώ τα ελέγχω όλα, πάντα. Άμα δεν θέλω να νιώσω κάτι για κάποιον, δεν θα το νιώσω! είπε η pax. (Δεν πίστευε βλέπετε και στον κεραυνοβόλο έρωτα, είχε και καιρό να ερωτευτεί). <blockquote></blockquote>Η μικρή pax έκανε βέβαια ένα τεράστιο λάθος. <blockquote></blockquote>Όσο περνάνε τα χρόνια, συνειδητοποιώ ότι, όσο γενναία έχω φανεί σε άλλους τομείς, τόσο κότα έχω φανεί στον έρωτα. Δεν τολμάω, ακόμα κι αν ξέρω πως έτσι χάνω περισσότερα από όσα κερδίζω. Φοβάμαι να δώσω πράγματα, προτιμώ να τα κρατάω για τον εαυτό μου κι ας νιώθω τόσο μόνη. <blockquote></blockquote>Χώρισα πριν από δύο περίπου χρόνια. Έκτοτε δεν έκανα κάτι άλλο παρόλο που είχα προτάσεις. Για κάποιο χρονικό διάστημα γιατί δεν ήμουν έτοιμη, από κάποιο σημείο και έπειτα γιατί φοβόμουν. Φοβόμουν φριχτά. <blockquote></blockquote>Σε εκείνο το διάστημα, γνώρισα <em>εκείνον</em>. Μου άρεσε από την πρώτη στιγμή, παρόλο που έχω ισχυριστεί κατ' επανάληψη πως δεν πιστεύω στον κεραυνοβόλο έρωτα. Ε, μιας που ξεσκεπάζω όλες τις μαλακίες που έχω πει στον εαυτό μου σε αυτό το post, ας τη ξεσκεπάσουμε και αυτή. Μάλλον κεραυνοβόλος ήταν (εκ μέρους μου τουλάχιστον). <blockquote></blockquote>Για κάποιους λόγους όμως, δεν έγινε κάτι παρόλο που εκείνος έδειξε ενδιαφέρον. Φοβόμουν την απόσταση που υπήρχε (δεν ήμασταν στην ίδια χώρα - και είμαι ΚΑΤΑ των σχέσεων από απόσταση. Όχι τόσο για το φόβο μην με απατήσει ο άλλος - που τον έχω, δεν το κρύβω- αλλά πιο πολύ γιατί <em>δεν αντέχω</em> να έχω τον άλλον και να μην τον έχω. Να χάνω όλα αυτά τα πολύτιμα κομμάτια της καθημερινότητας του.) Φοβόμουν μήπως του έπεφτα λίγη εμφανισιακά. Φοβόμουν να μην ήταν για εκείνον κάτι επιπόλαιο ενώ εγώ ήθελα κάτι σοβαρό. Φοβόμουν μήπως δεν είχα ακόμα ξεπεράσει τον άλλον - γιατί ήταν μόνο 2-3 μήνες που είχαμε χωρίσει. Φοβόμουν μήπως δε γινόμουν αποδεκτή από τον κοινωνικό του κύκλο - γιατί ας πούμε ότι ήμουν πιο intellectual ενώ η παρέα του πιο ας πούμε αλητάκια. Φοβόμουν μήπως κάνει και μαζί μου μαλακίες που έκανε σε προηγούμενες σχέσεις του και που είχε την ανόητη ειλικρίνεια να μου πει. <blockquote></blockquote>Φοβήθου και να φοβηθείς τελικά δεν έγινε τίποτα. Παρόλο που ήθελα πάρα πολύ. Can you think of anything sillier than that? Ήμουν κάτω από το δέντρο και το μήλο ήταν έτοιμο να πέσει και δεν άπλωνα το χέρι μου να το κόψω. Ενδιαφερόταν, τον σκεφτόμουν μέρα νύχτα, σκεφτόμουν πόσο ωραία θα ήταν να ήμασταν μαζί, είχα πέσει σε κατάθλιψη, και όμως δεν έκανα τον κόπο να τον ενημερώσω!!!! <blockquote></blockquote>Έχει περάσει παραπάνω από 1,5 χρόνος από τότε. Κρατήσαμε επαφή. Κάποιες φορές εκείνος έριχνε κάποιες σποντούλες-σποντάρες-υπονοούμενα. (Καλός μαλάκας και εκείνος έννεν;) Εγώ είχα πείσει τον εαυτό μου -και ναι, most of the time ήμουν 100% σίγουρη γι'αυτό- πως τα αισθήματα που έτρεφα γιαυτόν ήταν εντελώς φιλικά!!! Και ότι η αδυναμία που του είχα και το ότι ήθελα να κρατάμε επαφή ήταν γιατί τον συμπαθούσα πάρα πολύ και ήθελα να τον έχω στη ζωή μου. <blockquote></blockquote>ΝΝΑ ΜΕΣ ΤΑ ΜΜΑΘΚΙΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! <blockquote></blockquote>Πριν από λίγο καιρό γνώρισα κάποιον που ενδιαφέρεται και μου το έδειξε. Και μετά από πολύ καιρό, άρχισα να σκέφτομαι "ρε, λες να ξεκινήσω κάτι;" Και η απάντηση ήταν "περνώ πολλά ωραία μαζί του αλλά εν θέλω κάτι ερωτικό γιατί <strong>είμαι ακόμα ερωτευμένη με <em>εκείνον</em></strong>." <blockquote></blockquote>ΒΟΟΜ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Έσκασε η βόμβα. Μπράβο σου, silly little pax, τόσο καιρό που έλεγες δεν θέλεις κάτι, δεν ήταν επειδή έχεις υποχρεώσεις, αλλά επειδή είσαι ακόμα τόσο ερωτευμένη μαζί του. Επειδή δε μπορείς να διανοηθείς να σε φιλά ή να σε αγγίζει κάποιος άλλος, άσχετα αν εκείνος δεν έχει τέτοια κολλήματα. Επειδή είναι τόσο ωραία στην αγκαλιά του, που θα ήθελες να μείνεις εκεί για πάντα. <blockquote></blockquote>Σκεφτόμουν πολύ έντονα να του το πω. Μετά όμως σκέφτηκα, "hello, εν όποτε θυμηθείς; Και πού ξέρεις ότι δεν έχει ήδη κάτι άλλο; Κάτι πολύ καλύτερο; (οι "φιλικές" μας συζητήσεις πολύ σπάνια περιλαμβάνουν ενημέρωση για τα ερωτικά). Και πόσο καιρό νομίζεις ότι θα κάθεται να τον φτύνεις; Και αν του το πεις και μετά ώσπου να βρεθείτε αλλάξεις γνώμη;" (είπαμε, δεν είμαστε καν στην ίδια χώρα). <blockquote></blockquote>Αγαπητοί μου αναγνώστες, τόσο καιρό είχα βέβαια σημάδια ότι είμαι λλίο πελλή και λλίο κυκλοθυμική και δεν ξέρω καθόλου τι θέλω, but now I have even stronger evidence. Πόσο ηλίθιο/σχιζοφρενικό είναι να θέλεις κάποιον και να ξέρεις όμως ότι για εκατό λόγους δεν θα κάνεις τίποτε; Και πόσο φοβιτσιάρικο είναι να το παραδέχεσαι στον εαυτό σου τόσο καιρό μετά; <blockquote></blockquote>Βέβαια έχω και ένα ελαφρυντικό, ότι τον περισσότερο καιρό νόμιζα ότι το είχα ξεπεράσει. Αλλά τώρα η προοπτική να γίνει κάτι με κάποιον άλλο με τρόμαξε. Με τρόμαξε που κατάλαβα ότι δεν θέλω τίποτε με κανέναν αν δεν είναι εκείνος. Με τρομάζουν όλα αυτά τα συσσωρευμένα συναισθήματα, (αφού τόσο καιρό τα καταπίεζα) που όμως μπορεί να αντιστοιχούν τώρα πια σε ένα κενό από την άλλη πλευρά!!! <blockquote></blockquote>Έχω θυμώσει τόσο πολύ με τον εαυτό μου, που τόσο καιρό μου έλεγα ψέματα, που το λιγότερο που μπορούσα να κάνω ήταν αυτή η άσκηση θάρρους - να τα γράψω στο blog μου. Ελπίζοντας έτσι να ξορκίσω τους δαίμονές μου. May the force be with me. <blockquote></blockquote>Υ.Γ. Συγχωρέστε μου τις αγγλικές εκφράσεις, αλλά έτσι παθαίνεις άμα στη δουλειά σου μιλάς μόνο αγγλικά. <blockquote></blockquote><blockquote></blockquote><blockquote></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-3398155757651674385?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-3595487625117334372008-10-30T22:50:00.002+02:002008-12-25T16:06:01.056+02:00Να μη χάσω το χρόνο μου, να μη χάσω το δρόμο μου, να μη χαθώ. Στους ντυμένους με παραμορφωτικούς καθρέφτες διαδρόμους βλέπεις την εικόνα σου ακρωτηριασμένη. Το βλέμμα των άλλων σε μεταμορφώνει, καταλήγεις να παίζεις ένα ρόλο που δεν έχεις διαλέξει, μόνο και μόνο για να αρέσεις στο κοινό της γαλαρίας. Καταλήγεις να γίνεις αυτό που οι άλλοι βλέπουν σε σένα. Λες αυτό ακριβώς που θέλουν να ακούσουν, ακόμα κι αν δεν σκέφτεσαι τίποτα. Από το φόβο μήπως και δεν σε αγαπήσουν υποκρίνεσαι, μαθαίνεις να λες ψέματα, ξεχνάς την αλήθεια- που δεν βολεύει πάντα. <blockquote></blockquote><blockquote></blockquote> Νίκος Αλιάγας<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-359548762511733437?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-56685071230506399092008-10-23T18:24:00.001+03:002008-12-25T16:10:58.735+02:00Νομίζω πως οι άνθρωποι που με γνωρίζουν για πρώτη φορά με θεωρούν στην καλύτερη περίπτωση χαζοχαρούμενη. Ένα μικρό, αθώο, χαμογελαστό κοριτσάκι. Είναι και η φωνή μου που είναι και λεπτή βλέπεις! Είναι και το baby face:) Και βέβαια πολλοί διατηρούν αυτή την εντύπωση για αρκετό καιρό. <blockquote></blockquote> Μου αρέσει – και πάντα μου άρεσε – να βλέπω τη θετική πλευρά των πραγμάτων. Δε μ’ αρέσει η γκρίνια, η μιζέρια, η στενοχώρια. Ποτέ δε μου άρεσε. Με μισώ άμα είμαι στενοχωρημένη, και προτιμώ να μη με βλέπουν οι άλλοι. Δε μου αρέσει να δείχνω αυτή την πλευρά του εαυτού μου. (Δεν είναι ότι δεν την έχω δείξει ποτέ – αλλά σε ελάχιστα άτομα και όταν πραγματικά δε μπορούσα να το ελέγξω.) <blockquote></blockquote> Πιο πολύ όμως από την εικόνα, με ενδιαφέρει το τι νιώθω. Δε μου αρέσει να ζω μες την κατάθλιψη. Δε μου αρέσουν τα αρνητικά συναισθήματα. Σε κάνουν και χάνεις τη ζωή σου, και στο κάτω κάτω, πόση ζωή έχουμε; Δε θέλω να γκρινιάζω, να παραπονιέμαι. Όταν αρρώστησε ένα από τα πιο αγαπημένα μου πρόσωπα, κατάλαβα ότι είναι ύβρις να έχεις το προνόμιο της ζωής και να το αφήνεις να πάει χαμένο. Και η ζωή που περνάμε κλαίγοντας είναι ζωή χαμένη. Ψάχνω τη μικρή, καθημερινή ευτυχία στα πράγματα: στη δημιουργία, στην επαφή με τους ανθρώπους που αγαπώ, στην ομιλία με τον εαυτό μου, τα θέλω μου, τα όνειρα μου. <blockquote></blockquote> Ένας φίλος μου που αγαπώ, είχε γράψει «η ευτυχία χρειάζεται απόφαση, υγεία, κακή μνήμη». Συμφωνώ σε πολύ μεγάλο βαθμό. Γιαυτό και θα τολμούσα να με χαρακτηρίσω ευτυχισμένο άνθρωπο. Μόνο με το δεύτερο διαφωνώ κάπως και του το ‘χω πει. Γιατί δεν πιστεύω πως άμα κάτι πάει στραβά με την υγεία τη δική σου ή ενός αγαπημένου προσώπου, πρέπει να παραιτηθείς από την ευτυχία!!! <blockquote></blockquote> Όπως μου αρέσει να βλέπω τη θετική πλευρά των πραγμάτων, μου αρέσει να βλέπω και τη θετική πλευρά των ανθρώπων. Κάποιοι φίλοι μου νομίζουν ότι τους έχω μυθοποιήσει, αλλά δεν είναι έτσι, καθόλου! Το ξέρω πολύ καλά ότι όλοι έχουν αρνητικά, αλλά από τη στιγμή που δε με επηρεάζουν, γιατί να επικεντρωθώ σ’ αυτά; Από την άλλη, αφού το ξέρω αυτό, περιμένω πως όλοι μας θα απογοητεύσουμε ο ένας τον άλλο σε κάποια στιγμή, γιατί είμαστε άνθρωποι και άρα φύσει ατελείς. Παλιότερα ο ρεαλισμός μου έφτανε στα όρια του κυνισμού, αλλά ευτυχώς το κατάλαβα κάποια στιγμή πως η ζωή γίνεται αβάσταχτη χωρίς να δίνεις ευκαιρίες στους ανθρώπους, χωρίς να εμπιστεύεσαι. Κι ας προδοθείς! <blockquote></blockquote> Δε μου αρέσει να θυμώνω με τους άλλους. Ούτε μπορώ να κρατάω κακία για πολύ καιρό. Το θεωρώ εντελώς περιττό και ανούσιο, το τέλειο χάσιμο χρόνου. Και όχι, δεν το βλέπω έτσι από ανωτερότητα. Μάλλον θα έλεγα από εγωισμό. Ο άνθρωπος που κρατά κακία και περιμένει πότε θα πάρει εκδίκηση, μάλλον ο ίδιος τρώγεται με τα ρούχα του και στον εαυτό του κάνει ζημιά. Γιατί να μπαίνω σε αυτή τη διαδικασία; Συγχωρώ πολύ εύκολα. Απλά όταν βλέπω ότι ο άλλος δεν αλλάζει, δεν τον έχω πια κοντά μου, κι έτσι δεν τον αφήνω να μου κάνει πια κακό. <blockquote></blockquote> Αγαπάω τους ανθρώπους που είναι δίπλα μου, και τους αγαπάω πολύ. Και δε φοβάμαι να τους το δείξω. Και θα ‘θελα όλοι οι άνθρωποι να μπορούν να το δείξουν, έστω σε λίγα πιο αγαπημένα πρόσωπα. <blockquote></blockquote>Πιστεύω ότι ο καθένας, είναι, σε πολύ μεγάλο βαθμό, άξιος της τύχης του. Και εξηγούμαι: άμα βλέπω ότι κάτι μου κάνει κακό, αλλά το ξανακάνω, και το ξανακάνω, και λέω συνέχεια «δε μπορώ να το ελέγξω, δε μπορώ να το σταματήσω», sorry, αλλά ό,τι και να πάθω μου αξίζει. Δε γίνεται, κύριε εαυτούλη μου, να τα ρίχνουμε όλα στη ζωή και στη μοίρα! Και βέβαια μπορείς να το ελέγξεις αυτό που συμβαίνει, στο 95% των περιπτώσεων! (εξαιρούνται τα θέματα υγείας). Δε μου αρέσει η απόδοση ευθυνών σε άλλους. Τη θεωρώ κλασική συνταγή αποτυχίας. <blockquote></blockquote> Μου αρέσει να ονειρεύομαι. Κάποια όνειρα είναι τρελά, και το ξέρω ότι μπορεί να μείνουν μόνο όνειρα, αλλά και τι πειράζει; Κάποια άλλα είναι πιο μικρά, είναι στόχοι. Θέλω να εξελίσσομαι σαν άτομο. Πόσο βαρετή θα μου φαινόμουν αν έμενα στάσιμη! Μπορεί να είναι από το πιο μικρό και χαζό πράγμα, πχ αυτό το τρίμηνο θέλω να μάθω πώς να βάφομαι καλύτερα, μέχρι κάτι πιο μεγάλο, πχ θέλω να μάθω ακόμα μία γλώσσα ή να εξελίξω αυτές που ήδη ξέρω. Ανά τρίμηνο ή τετράμηνο, βάζω κάποιους μικρούς στόχους. Δεν πειράζει αν δεν τους πραγματοποιώ όλους! Μου δίνουν ώθηση να πάω μπροστά, να κάνω έστω κάτι από αυτά που έχω προγραμματίσει. <blockquote></blockquote> Μου αρέσει να δημιουργώ και να μαθαίνω. Στην τελετή της ορκωμοσίας μας, όταν μιλούσε ο αντιπρύτανης, είπε χαρακτηριστικά – και δεν θα το ξεχάσω ποτέ! – «Να έχετε πάντα την αγωνία της μάθησης». Μου αρέσει να μαθαίνω. Από τα πιο μικρά και «χαζά», πχ το πλέξιμο (ναι ναι, ξέρω να πλέκω :p) ως τα πιο δύσκολα, πχ μια γλώσσα. Μου αρέσει να ‘μαι δημιουργική. <blockquote></blockquote> Μου αρέσει τρομερά αυτό που σπούδασα, και νιώθω τυχερή γιατί ήταν αυτό το αντικείμενο των σπουδών μου: η ελληνική γλώσσα, και ειδικότερα η αρχαία. Δεν ξέρω αν στο μέλλον θα είναι η κύρια πηγή εσόδων μου, γιατί, sorry κιόλας που το κάνω τόσο πεζό το κείμενο σε αυτό το σημείο, αλλά κάπως πρέπει να ζήσουμε κι εμείς από κάποια φάση και μετά:) Αλλά τουλάχιστον το σπούδασα γιατί το λατρεύω! Και ευελπιστώ να το εξασκήσω κιόλας... <blockquote></blockquote> Αλλά αυτό που ελπίζω να είμαι, πιο πολύ και πιο πάνω απ’ όλα, είναι να είμαι ελεύθερο πνεύμα. Το ξέρω πως έχω και τα βολέματα μου και είμαι εντελώς απενοχοποιημένη γι’ αυτά, αλλά τι εννοώ με το ελεύθερο πνεύμα; Να μπορώ πάντα να κάνω κριτική στις πληροφορίες που δέχομαι και να μην τις καταπίνω αμάσητες. Να μπορώ να κρατάω αυτά που είναι σημαντικά για μένα ακόμα κι όταν όλοι οι άλλοι είναι ενάντιοι. (Και βέβαια, να μην θέλω να τα επιβάλω στους άλλους). Να μπορώ, όταν κάνω όνειρα για το μέλλον, να είναι εντελώς προσωπικά κι όχι αυτά που οι άλλοι θέλησαν για μένα... <blockquote></blockquote><blockquote></blockquote><blockquote></blockquote>Υ.Γ. Δεν έχω την εντύπωση πως δεν έχω αρνητικά! Αλλά μπορούν να λείπουν από ένα post γεμάτο αισιοδοξία. Τα κρατάω και τα δουλεύω με τον εαυτό μου...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-5668507123050639909?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-11650983311361177632008-10-10T21:23:00.004+03:002008-10-10T21:32:59.590+03:00Ένα τραγούδι που δεν ξέρω για ποιο λόγο, μου έχει κολλήσει τώρα τελευταία!! <strong><blockquote><strong></strong></blockquote><blockquote></blockquote>Πέρασα πολλά δίχως αγκαλιά κι ήρθες σαν πρωί μέρα τυχερή είσαι ουρανός κι η γη, δίψα, βροχή. Μες στην ξαστεριά σβήνω τα παλιά άδειο παρελθόν, μέλλον το παρόν είσαι ποταμός, πηγή, δίψα, βροχή. </strong> <blockquote><strong></strong></blockquote><strong>Γκρέμισα βουνά για την αγάπη σου κι ήθελα εμένα να κοιτάς σαν τον Θεό σου, έναν άγγελο, σαν όνειρό σου που ζεις κι αγαπάς. </strong> <blockquote><strong></strong></blockquote><strong>Πυροτεχνήματα, γράφουν συνθήματα σ’ έναν καθαρό ουρανό. Πυροτεχνήματα, θάλασσες, κύματα πόσο δυνατά σ' αγαπώ. Τόσες μάχες δίχως φίλους κι εχθρούς στο μυαλό ξενύχτι πριν βρω χρυσούς θησαυρούς. Κλείσαν οι πληγές, πιάσαν οι ευχές μείνε πάντα εδώ, φίλα μου σταυρό είσαι ουρανός και γη, δίψα, βροχή. </strong> <blockquote><strong></strong></blockquote><strong>Γκρέμισα βουνά για την αγάπη σου κι ήθελα εμένα να κοιτάς σαν τον Θεό σου, έναν άγγελο, σαν όνειρό σου που ζεις κι αγαπάς. </strong> <blockquote><strong></strong></blockquote><strong>Πυροτεχνήματα, γράφουν συνθήματα σ’ έναν καθαρό ουρανό. Πυροτεχνήματα, θάλασσες, κύματα πόσο δυνατά σ' αγαπώ. Τόσες μάχες δίχως φίλους κι εχθρούς στο μυαλό ξενύχτι πριν βρω χρυσούς θησαυρούς.</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-1165098331136117763?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-76394993953424165422008-10-08T23:08:00.004+03:002008-10-23T18:26:25.593+03:00<span style="font-family:georgia;">Χτες ορκίστηκα. <blockquote></blockquote></span> Τήβεννος, καπελάκι χαρακτηριστικό, ανθοδέσμη. Η πρώτη της σχολής να διαβάζει τον όρκο, ομιλίες από τον αντιπρύτανη και τον πρόεδρο του τμήματος φιλολογίας. Μου άρεσε πολύ που δεν ήταν μακροσκελείς ανούσιες τυπικούρες. Λίγα λόγια από την καρδιά για την καρδιά. Χωρίς προσχεδιασμούς. <blockquote></blockquote> <span style="font-family:georgia;">Για κάποιους η τελετή ορκωμοσίας δε σημαίνει τίποτα, για μένα σήμαινε πάρα πολλά. Μου θύμισε γιατί επέλεξα να σπουδάσω αυτό που σπούδασα τελικά: γιατί το αγαπώ τόσο πολύ. Όχι γιατί είναι μια δουλειά εξασφαλισμένη, μετά από μερικά χρόνια τουλάχιστον, όχι γιατί είναι καταξιωμένη κοινωνικά και δίνει καλά και σταθερά λεφτά. Δε θα υποκριθώ ότι αυτά δεν τα σκέφτηκα καθόλου- αλλά εννοείται πως δεν ήταν αυτά η βασική και πρώτη μου σκέψη, αλλά η αγάπη για το αντικείμενο. <blockquote></blockquote></span> <span style="font-family:georgia;">Κύριοι καθηγητές, σας το υπόσχομαι, θα έχω πάντα την αγωνία της μάθησης. Θα θυμάμαι πάντα πως όλ' αυτά που έμαθα είναι μια σταγόνα στον ωκεανό. Θα έχω πάντα την αγάπη και την αίσθηση της ευθύνης γι' αυτό που κάνω. Θα έχω πάντα την περηφάνεια πως διδάσκω μια γλώσσα που μιλιέται εδώ και 3000 χρόνια. <blockquote></blockquote></span> <span style="font-family:georgia;">Κόντρα στις ανώμαλες προσγειώσεις της εποχής μας. Γιατί λίγος ρομαντισμός είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να ζεις...</span> <blockquote></blockquote>Υ.Γ. Αδερφούλα, ευχαριστώ πολύ για το video και τις φωτογραφίες. Είδες, ακόμα και οι ξανθές μπορούν να είναι χρήσιμες στην κοινωνία:)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-7639499395342416542?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-15679040868669306142008-09-30T23:42:00.000+03:002008-09-30T23:46:28.387+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_RZ6OtIGR0CM/SOKQFuPNnuI/AAAAAAAAAAw/N2gd9ee5Mcw/s1600-h/HPIM3658.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5251918543453003490" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_RZ6OtIGR0CM/SOKQFuPNnuI/AAAAAAAAAAw/N2gd9ee5Mcw/s320/HPIM3658.JPG" border="0" /></a> <div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-1567904086866930614?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-52513487276916970422008-09-30T23:03:00.009+03:002008-09-30T23:38:32.985+03:00<span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;">τα λίγα πράγματα που έχω ανάγκη για να ζήσω τα έχω, και η βαρκούλα μου έχει ανοίξει πανιά για το ταξίδι. οι ανάγκες μου για να είμαι ευτυχισμένη δεν ταυτίζονται με πολλών άλλων, μα δεν έχει σημασία. αγάπα με όπως είμαι ή μην ασχοληθείς. τόσα πράγματα στον κόσμο που δεν αξίζουν, κι εμείς καθόμαστε και τους δίνουμε αξία! τόσα πράγματα που θέλουμε να αποκτήσουμε, να έχουμε, να έχουμε, και η ψυχή μας ικετεύει για λίγη σημασία. βάλαμε μες τη ζωή μας όλα τα πράγματα που δεν χρειαζόμαστε κι αφήσαμε έξω τα ουσιαστικά. αγάπη χρειαζόμαστε. να δώσουμε και να πάρουμε. κι ας ακούγεται τόσο ρομαντικό, τόσο ξεπερασμένο. μα είναι τόσο αληθινό.</span> <span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;"></span><blockquote></blockquote> <span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;">"Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον. Και εάν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα και πάσαν γνώσιν, και εάν έχω πάσαν την πίστιν, ώστε όρη μεθιστάνειν, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμι. Και εάν ψωμίσω πάντα τα υπάρχοντά μου, και εάν παραδώ το σώμα μου ίνα καυθήσωμαι, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ωφελούμαι. Η αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, η αγάπη ου ζηλοί, η αγάπη ου περπερεύεται, ου φυσιούται, ουκ ασχημονεί, ου ζητεί τα εαυτής, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν, ου χαίρει επί τη αδικία, συγχαίρει δε τη αληθεία. Πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει. Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει." </span> <span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;"></span> <span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;">Επιστολή του Αποστόλου Παύλου, Προς Κορινθίους Α' (13,1 –13,7) </span> <blockquote><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;"></span></blockquote><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;">Μετάφραση: </span> <span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;">Αν μπορώ να λαλώ όλες τις γλώσσες των ανθρώπων, ακόμα και των αγγέλων, αλλά δεν έχω αγάπη για τους άλλους, οι λόγοι μου ακούγονται σαν ήχος χάλκινης καμπάνας ή σαν κυμβάλου αλαλαγμός. Κι αν έχω της προφητείας το χάρισμα κι όλα κατέχω τα μυστήρια κι όλη τη γνώση, κι αν έχω ακόμα όλη την πίστη έτσι που να μετακινώ βουνά, αλλά δεν έχω αγάπη, είμαι ένα τίποτα. Κι αν ακόμα μοιράσω στους φτωχούς όλα μου τα υπάρχοντα, κι αν παραδώσω στη φωτιά το σώμα μου για να καεί, αλλά δεν έχω αγάπη, σε τίποτα δε μ'ωφελεί. Εκείνος που αγαπάει έχει μακροθυμία, έχει και καλοσύνη· εκείνος που αγαπάει δεν κομπάζει ούτε περηφανεύεται, είναι ευπρεπής, δεν είναι εγωιστής ούτε ευερέθιστος· ξεχνάει το κακό που του έχουν κάνει, δε χαίρεται για το στραβό που γίνεται, αλλά μετέχει στη χαρά για το σωστό. Εκείνος που αγαπάει, όλα τα ανέχεται· σε όλα εμπιστεύεται, για όλα ελπίζει, όλα τα υπομένει. <blockquote></blockquote><blockquote></blockquote>αφιερωμένο στους τελευταίους ρομαντικούς.</span><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;"> </span><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;"> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-5251348727691697042?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-34574573508564457432008-09-30T22:42:00.004+03:002008-09-30T22:55:13.040+03:00<span style="font-family:trebuchet ms;font-size:180%;"><em>Αγάπα, και θα 'ναι όλα μια χαρά. Το ξέρεις πως μπορεί να πληγωθείς, να κλάψεις, να πέσεις. Ξέρεις όμως πως, άμα δε μπορείς να εμπιστευτείς κανένα κι άμα δεν σου επιτρέπεις να κάνεις όνειρα, καλύτερα να πέσεις από τον 6ο.</em></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-3457457350856445743?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-32448524955567136742008-09-30T22:11:00.007+03:002008-09-30T22:53:21.656+03:00<span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;">Σε προκαλώ. </span><blockquote></blockquote> <span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;">Τόλμησε να κάνεις βουτιά στη σκοτεινή περιοχή του φόβου σου. Τόλμησε να κάνεις αυτό που τόσο πολύ ποθείς και δεν τολμάς. Να δεις αν θα σε σκοτώσει ή αν θα σε κάνει πιο δυνατό. </span><blockquote></blockquote> <span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;">Δεν ξέρω αν αυτή η επιθυμία να προκαλώ τους φόβους μου είναι παράξενη ή δικαιολογημένη. Πάντως, και όταν το έκανα, ήταν επειδή το ήθελα εγώ. Τα "θέλω" μου δεν ήταν ποτέ τα "θέλω" των άλλων. Δεν έκανα ποτέ (ενσυνείδητα τουλάχιστον) κάτι "απαγορευμένο" αν δεν ήταν δική μου επιθυμία, του δικού μου μυαλού προσταγή. </span><blockquote></blockquote> <span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;">Τι αξία έχει η ζωή άμα συνεχώς ζεις απλά για να ζεις; Χωρίς να τολμάς τίποτα, και ποτέ; Κι άμα δεν μπορείς να το κάνεις αυτό, τουλάχιστον να δημιουργείς, ή έστω, να παράγεις έργο. </span><blockquote></blockquote> <span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;">Γιατί να βάζεις τη γη να σε κουβαλάει, άμα θα είσαι απλά μια άχρηστη ύπαρξη; Γιατί απλά να περιφέρεις το σώμα σου εδώ κι εκεί; Σκέψου πόση ενέργεια κοστίζεις στον πλανήτη. </span><blockquote></blockquote> <span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;">Με απασχολεί πάρα πολύ να μην περιφέρω το σώμα μου. Προτιμώ να περιφέρω τον Επιτάφιο. Δεν θέλω να είμαι ένας Επιτάφιος. Απαγορεύονται οι Επιτάφιοι στη γειτονιά. </span><blockquote></blockquote><p> <span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;">Παλιά με απασχολούσε πάρα πολύ το ζήτημα της ασημαντότητας της υποτιθέμενης σημαντικής ύπαρξής μας. Ήθελα να γίνω παγκοσμίως γνωστή συγγραφέας (το κυρίως παιδικό μου όνειρο, που το θυμάμαι τώρα και χαμογελάω.) Πίστευα πως μόνο έτσι θα έπαιρνε αξία η ζωή και η ύπαρξη μου. Τι, να πεθάνω και να μη με θυμούνται οι επόμενες γενεές; Απαράδεκτο:) </span></p><blockquote><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;"></span></blockquote><p> <span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;">Με τα χρόνια, μεγαλώνοντας και ωριμάζοντας, συνήλθα και αντιλήφθηκα ότι αυτό δε γίνεται. Οπότε, έβαλα πιο "μικρούς" στόχους.</p></span><blockquote></blockquote><span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;"><p></span> <span style="font-family:trebuchet ms;font-size:130%;">Αλλά το αίτημα να μην αφήσω τη ζωή μου να πάει στα χαμένα, δε σταματάει ποτέ. </span></p><strong></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-3244852495556713674?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-23864754251295014982008-09-27T21:02:00.003+03:002008-09-30T23:00:27.193+03:00<span style="font-size:130%;">Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένας ονειροπόλος που γύριζε όλο τον κόσμο ψάχνοντας το ιδανικό μέρος για να μείνει για πάντα. </span> <span style="font-size:130%;">Ταξίδεψε πάρα πολύ αλλά δεν έβρισκε τίποτα που να τον ικανοποιεί. Μέχρι που συνάντησε μια παραμυθένια χώρα. Ήταν μικρή βέβαια και λιγάκι απομονωμένη, αλλά αυτό δεν εμπόδιζε τους κατοίκους της από το να τη θεωρούν κέντρο του Σύμπαντος. Οι κάτοικοι εκεί ήταν όλοι τέλειοι. Ζούσαν σε μεγάλα κάστρα – παλάτια, είχαν πολλά λεφτά, έκαναν πάντα πλουσιοπάροχα ταξίδια και μετακινούνταν με τα καλύτερα αυτοκίνητα. «Τέλεια», είπε ο ονειροπόλος. «Θα μείνω εδώ για πάντα». <blockquote></blockquote> Αρχικά, ήταν πολύ ευχαριστημένος. Σιγά σιγά όμως, άρχισε να ανακαλύπτει πράγματα που δεν του άρεσαν καθόλου. Ο γείτονας του που είχε το τεράστιο σπίτι δε μπορούσε να το χαρεί, γιατί ήταν καταχρεωμένος. Ο άλλος γείτονας είχε ξοφλήσει το ακριβό αυτοκίνητο αλλά δεν είχε τα λεφτά να το συντηρήσει. Η γειτόνισσα του που εμφανιζόταν κάθε μέρα με διαφορετικό συνολάκι, επώνυμο πάντα, είχε καταχρεώσει όλες τις τις πιστωτικές και τώρα δανειζόταν λεφτά για να αγοράσει ζάχαρη. Και οι γείτονες που έμεναν απέναντι, καβγάδιζαν όλη μέρα στο σπίτι αλλά έξω στο δρόμο ήταν μια μεγάλη, ευτυχισμένη οικογένεια που σκόρπαγε πλατιά χαμόγελα. «Δεν αντέχω άλλο αυτή την κατάσταση», σκέφτηκε ο ονειροπόλος. Θα σηκωθώ να φύγω από δω.» <blockquote></blockquote> Αλλά πριν φύγει, πήγε να αποχαιρετήσει ένα γεροντάκι που έμενε δύο δρόμους πιο κάτω και είχε πια γίνει φίλος του. Του διηγήθηκε τα καθέκαστα και το γεροντάκι άρχισε να γελά. «Έτσι είναι οι άνθρωποι σε αυτή τη χώρα αγόρι μου. Αγωνίζονται όλοι να χτίσουν το καλύτερο σπίτι, να πάρουν το καλύτερο αυτοκίνητο, να κάνουν τον «τέλειο» γάμο της χρονιάς ή τουλάχιστον να φαίνονται ευτυχισμένοι σ΄αυτόν που έχουν, να πάρουν το καλύτερο ρούχο, να αγοράσουν ένα σωρό πράγματα που δεν έχουν ανάγκη.» «Μα δεν είναι χαζό αυτό παππούλη; Τι σημασία έχει να δείχνεις πλούσιος, άμα δεν είσαι ευτυχισμένος;» «Δεν είναι ανάγκη να είναι ευτυχισμένοι. Τους αρκεί να φαίνονται...» <blockquote></blockquote> Σ.Σ. Οποιαδήποτε ομοιότητα με υπαρκτά πρόσωπα και καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-2386475425129501498?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-82459605916560133682008-09-18T20:00:00.001+03:002008-12-25T16:06:53.150+02:00<span style="font-size:130%;"><strong>Με προβληματίζει πάρα πολύ το τι γράφω. </strong></span> <span style="font-size:130%;"><strong>Από τότε που ξεκίνησα δουλειά, δεν έχω πια το κουράγιο να γράψω! Εννοώ δεν μπορώ να γράψω κάτι που να φαίνεται σ' εμένα τουλάχιστον ότι διαβάζεται. Είμαι και απαιτητική με τον εαυτό μου. Νιώθω πάρα πολύ μικρή σ' αυτό που ονομάζεται πνευματική δημιουργία. </strong></span> <span style="font-size:130%;"><strong>Θα μου πείτε ξεκόλλα, τα blogs δεν γράφεις απαραίτητα κάτι σπουδαίο ή κάτι που να αξίζει λογοτεχνικά! Είναι και για εκτόνωση, για να πεις τη γνώμη σου, ακόμα και για να πεις ό,τι βλακεία σου κατεβεί στο κεφάλι.</strong></span> <span style="font-size:130%;"><strong>Έλα όμως που δυσκολεύομαι να το κάνω αυτό! Δεν ισχυρίζομαι ότι τα γραφόμενα μου είναι τα top. Αλλά δυσκολεύομαι να δημοσιεύσω κάτι που δεν δυσκολεύτηκα να το γράψω. Ακόμα και αυτό το post, όπου απλά εκφράζω κάποιες σκέψεις, νιώθω τύψεις να το δημοσιεύσω, επειδή το έχω γράψει σε 10 λεπτά!</strong></span> <span style="font-size:130%;"><strong>Ουφ, μεγάλο κόλλημα. Σαν να μη μας έφταναν όλα τα άλλα που έχω!!!</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-8245960591656013368?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-79836873510696752102008-08-24T02:02:00.001+03:002008-12-25T16:07:49.096+02:00<span style="color:#999900;"><strong><span style="font-size:130%;">Νύχτες και μέρες στην Αθήνα.</span></strong> </span><div align="justify"><strong><span style="font-size:130%;color:#999900;">Κυρίως νύχτες. Μια μαγική ενέργεια που νιώθεις να έρχεται από παντού και σε τυλίγει. Θυμάμαι...</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="font-size:130%;color:#999900;">Να περπατάμε νύχτα στο πάρκο, και εκεί, σ' ένα παγκάκι, να βγάζουμε τα σώψυχά μας, κι εσύ να μ' ακούς να σου λέω όλ' αυτά που με πονάνε, κι όλα τα πράγματα για τα οποία κάνω τη γενναία, και να φαίνεσαι εσύ γενναίος στη θέση μου, και να μου λες ότι είναι ok να σπάζεις καμιά φορά. Να μπορώ να κλάψω και να με πάρεις μια αγκαλιά, όλα θα πάνε καλά. Πεθύμησα την αγκαλιά τη γεμάτη αγάπη. Να πίνουμε το κρασάκι μας και να λέμε κουβέντες όμορφες, κουβέντες αληθινές, για τα σχέδια που κάνουμε για τη ζωή μας και δε φοβόμαστε να τα πούμε ο ένας στον άλλο. Ν' ακούμε τα βατράχια μες τη νύχτα και τι όμορφα που είναι και πράσινα και ανέμελα. Πόση ευτυχία μπορεί να κρύβουν οι καθημερινές στιγμές μ' ένα φίλο που αγαπάς πολύ, εκείνη τη νύχτα το έμαθα. Σ' ευχαριστώ!....</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-7983687351069675210?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-23449875134183630592008-08-17T07:46:00.001+03:002008-12-25T16:09:15.120+02:00<strong><span style="font-size:180%;color:#339999;">μπορεί να μου εξηγήσει κάποιος γιατί λέω ''όχι'', ενώ όλα μέσα μου φωνάζουν το ''ναι'';..........................</span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-2344987513418363059?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-61568081968201592672008-08-15T11:32:00.001+03:002008-12-25T16:12:18.176+02:00<span style="color:#999900;"><strong><span style="font-size:130%;">Σε λίγες ώρες φεύγει ένας πολύ καλός φίλος για Αθήνα.</span></strong> </span><div align="justify"><strong><span style="font-size:130%;color:#999900;">Με τη φυγή του αρχίζει να έρχεται, σιγά σιγά, σκληρή η συνειδητοποίηση πως η φοιτητική ζωή τέλειωσε. </span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="font-size:130%;color:#999900;">Μια θλίψη και μια απέραντη νοσταλγία.</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="font-size:130%;color:#999900;">Δε μπορώ να μείνω άλλο σπίτι. Νιώθω πως θα με πλακώσει.</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="font-size:130%;color:#999900;">Όλοι αυτοί, από τόσο διαφορετικές γωνιές της Κύπρου, που βρεθήκαμε και συναντήθηκαν οι ζωές μας και τώρα χωρίζουν πάλι.</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="font-size:130%;color:#999900;">Άλλοι πάνε για μεταπτυχιακά... Αγγλία, Γαλλία...</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="font-size:130%;color:#999900;">Άλλοι μένουν Αθήνα...</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="font-size:130%;color:#999900;">Άλλοι έρχονται Κύπρο...</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="font-size:130%;color:#999900;">Και οι φιλίες που δημιουργήσαμε;</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="font-size:130%;color:#999900;">Τι θα γίνει μ' αυτές;</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="font-size:130%;color:#999900;">Τι γίνεται όταν κάποιοι από τους ανθρώπους που συνδέθηκες πιο πολύ μένουν πια σε άλλες πόλεις;</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="font-size:130%;color:#999900;">Το ξέρω πως η καρδιά αγαπά κι από μακριά!...</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="font-size:130%;color:#999900;">Και με τις καθημερινές στιγμές τι γίνεται;...</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="font-size:130%;color:#999900;">Το ξέρω πως γίνομαι γελοία συναισθηματική.</span></strong></div><div align="justify"><strong><span style="font-size:130%;color:#999900;">Δώστε μου μια δικαιολογία.</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-6156808196820159267?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-80571487406557713572008-08-14T23:01:00.000+03:002008-08-14T15:46:10.081+03:00<div align="justify"><strong><span style="font-size:130%;">Και για πες μου τι κάνεις, όταν σε χτυπά αλύπητα η μοναξιά, όταν θέλεις μια αγκαλιά να σε κρατά σφιχτά αλλά δεν την έχεις, και το βουητό της πόλης γίνεται πιο φριχτό από ποτέ;</div><blockquote></blockquote><div align="justify">Αφήνεις την κάθε μέρα να περνά, έτσι αδιάφορα, κι ούτε σε νοιάζει γιατί και πώς, σου είναι αρκετό που ξημερώνει και βραδιάζει, που περνάνε οι μέρες, κι όλο κάτι περιμένεις, και δεν έρχεται, και το περιμένεις κι άλλο, και πάλι δεν έρχεται, και μια μέρα ξυπνάς κι ανακαλύπτεις ότι ξόδεψες τόση ζωή μάταια! <blockquote></blockquote>Χτες περπατούσα δίπλα στη θάλασσα και τα ίχνη από τα βήματά μου τα έσβηνε το κύμα. Τη ζωή δεν τη νοιάζει αν έζησες ή όχι- σε όλους σβήνει τα χνάρια, και πολύ λίγοι κατάφεραν ν' αφήσουν ένα σημαδάκι. Ένα πετραδάκι αμετακίνητο για να τους θυμούνται οι επόμενες γενιές. Πέρασες κι εσύ, μα <em>τη ζωή τί τη νοιάζει;</em> Σβήνει τα βήματα σου πανεύκολα. <em>Τουλάχιστον το ευχαριστήθηκες;</em> <blockquote></blockquote>Προσπάθησα, ζωή, μα <em>πάντα κοίταγα το ακροατήριο.</em> Προσπάθησα να παίξω το ρόλο μου όσο πιο καλά μπορούσα. Ακόμα κι αν δε συμφωνούσα στη διανομή. Ήθελα να ευχαριστήσω το κοινό. Μα τέλειωσε η παράσταση και χειροκρότημα δεν πήρα. <blockquote></blockquote><em>Άξιζε τον κόπο;.....</em></span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6877396692482388252-8057148740655771357?l=imerologio-katastrwmatos.blogspot.com' alt='' /></div>paxhttp://www.blogger.com/profile/02445426190401590568noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6877396692482388252.post-37463004216005603132008-08-14T12:03:00.001+03:002008-12-25T16:13:57.161+02:00<div align="left"><strong><span style="font-size:130%;color:#339999;">έκανα πολλή υπομονή και για καιρό αναζητούσα,</span></strong></div><div align="left"><strong><span style="font-size:130%;color:#339999;">κάτι που θα' κανε τη δύστυχη ψυχή μου να πετάξει.</span></strong></div><div align="left"><strong><span style="font-size:130%;color:#339999;">ένιωθα μόνη και με όνειρα από λάθος εποχή, </span></strong></div><div align="left"><strong><span style="font-size:130%;color:#339999;">με λάθος στόχους και με λάθος διαδρομή, </span></strong></div><div align="left"><strong><span style="font-size:130%;"><span style="color:#339999;">που κάποτε έπρεπε ν' ανοίξει και ν' αλλάξει.</span></div><blockquote><span style="color:#339999;"></span></blockquote><div align="left"><span style="color:#339999;">ήτανε μήνες που σ' αγάπησα πολύ,</span></div><div align="left"><span style="color:#339999;">μα εσύ δεν ήθελες και το καταλαβαίνω. </span></div><div align="left"><span style="color:#339999;">δεν φταις εσύ για τη χαμένη μου ζωή,</span></div><div align="left"><span style="color:#339999;">μα εγώ που ήθελα σε ψεύτικες ελπίδες να επιμένω.</span></div><blockquote><span style="color:#339999;"></span></blockquote><div align="left"><span style="color:#339999;">δεν ξέρεις πώς είναι να θέλεις να σου δώσουν λίγη αγάπη,</span></div><div align="left"><span style="color:#339999;">αλλά στο τέλος της ημέρας να μην παίρνεις καθόλου,</span></div><div align="left"><span style="color:#339999;">δεν ξέρεις πώς είναι να θες απεγνωσμένα λίγη αγάπη,</span></div><div align="left"><span style="color:#339999;">να τη ζητάς σε παραμύθια και παιχνίδια του μυαλού. </span><blockquote></blockquote></div><div align="left"><span style="color:#339999;"></span></div><div align="left"><span style="color:#339999;">μα εγώ σε όλ' αυτά από δω κι εμπρός επαναστατώ.</span></div><div align="left"><span style="color:#339999